มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 86 – พรสวรรค์ระดับ SSS (6)

ผู้หวนคืน นี่คือค ำบรรยำยแรกที่กล่ำวถึงพวกเขำใน
หนทำงเอำชีวิตรอด

「บำงคนได้ย้อนเวลำกลับมำ บำงคนก็เดินทำงไปยังมิติ
อื่น และบำงคนก็ได้ถือก ำเนิดขึ้นมำอีกครั้ง ในท้ำยที่สุด
วิถีทำงปรับตัวให้เข้ำกับกำรท ำลำยล้ำงก็แตกต่ำงกันไป
ตำมแต่ละคน」

‘วิธีที่สองในหนทำงเอำชีวิตรอดในโลกที่ถูกท ำลำย’ เพื่อ
ควำมอยู่รอด จงท ำลำยมิติอื่นและกลับมำ

“ตอบมำ เจ้ำสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของข้ำงั้นเหรอ?”

ผู้หวนคืนเมียงอิลซัง เด็กคนนี้คือผู้หวนคืนจำกโลกที่ถูก
อัญเชิญไปเป็นนักรบในโลกโครโนส

“หืม… ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอที่จะหน้ำแดงและก้ม
หน้ำลงในสถำนกำรณ์นี้? พี่สำวก ำลังมองมำที่ข้ำตรงๆ
งั้นเหรอ?”

ภัยพิบัติแห่งค ำถำมเป็นคนระย ำแบบนี้

ยูซำนอำพูดขึ้นมำ “อะไร…”

– ยูซำนอำ อย่ำตอบค ำถำม!

หัวของยูซำนอำหันมำทำงผมด้วยค ำพูดของผม อย่ำงไรก็
ตำม คำงของเธอก็ถูกจับไว้โดยเมียงอิลซังและบังคับให้
เธอต้องมองกลับไป

“เจ้ำก ำลังมองไปไหนกัน? มองมำที่ข้ำสิ นั่นคือแฟนของ
เจ้ำงั้นเหรอ?”

“เอำมือของนำยออกไป”

ยูซำนอำสะบัดมือของเมียงอิลซังออกไป มีดสั้นของเธอ
เคลื่อนไหวผ่ำนอำกำศ เมียงอิลซังหัวเรำะ

[ค ำถำมที่สองได้รับกำรแก้ไขแล้ว]

[ตรำผนึกที่สองแห่ผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูกปลดปล่อย
แล้ว]

“อ่ำ ใช่แล้ว ข้ำหน้ำเด็กมำ 100 ปีแล้ว”

ดวงตำอันเย็นยะเยือกของเด็กชำยหันมำทำงผม ผมไม่ได้
ใช้มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำ แต่มันก็ชัดเจนแม้ว่ำจะไม่มีส
กิล

“เจ้ำสนุกกับโลกอันสงบสุขใบนี้ไหม?”

แขนขวำของเขำเล็งมำที่ผม ในเวลำเดียวกัน อนุภำคสีม่วง
ก็ควบแน่นอยู่รอบๆ มือของเขำ

[ตัวละคร ‘เมียงอิลซัง’ เรียกใช้ ‘ปืนใหญ่เพลิงทมิฬขนำด
เล็ก’!]

ปืนใหญ่เพลิงทมิฬ นี่คือเพลิงแห่งควำมตำยที่ท ำลำยภำค
ตะวันออกของโครโนสและเผำรำชำแมลงทั้งหมดในป่ำ

บรรยำกำศทั้งหมดก ำลังลุกไหม้ และผมก็ถูกรำยล้อมไป
ด้วยเปลวเพลิง ควำมเจ็บปวดแพร่กระจำยไปทั่วผิวของ
ผม ผมก่นด่ำอยู่ภำยในใจ บัดซบ! เจ็บ มันเจ็บจริงๆ มัน
เจ็บ…

…น้อยกว่ำที่ผมคิด?

หลังจำกนั้นสักพัก เปลวเพลิงก็ดับลง และผมก็มองไปยัง
ผิวหนังของผม ทุกๆ ส่วนไหม้เกรียมและเจ็บปวด แต่มัน
ก็เป็นควำมเจ็บปวดที่สำมำรถทนได้

นี่คือปืนใหญ่เพลิงทมิฬที่ท ำให้รำชำแมลงหวำดกลัวงั้น
เหรอ? อย่ำงไรก็ตำม ปืนใหญ่เพลิงทมิฬขนำดเล็ก… มันก็
ไม่ได้เจ็บอะไรมำกหนิ?

ผมเงยหน้ำขึ้นและเห็นยูซำนอำก ำลังกวัดแกว่งมีดสั้นของ
เธอ ไม่น่ำเชื่อ เธอได้เปรียบ แม้แต่ภัยพิบัติแห่งค ำถำมก็ยัง
ต้องมึนงงกับกำรกระหน ่ำโจมตี

“…อะไรกัน? ท ำไมเจ้ำถึงแข็งแกร่งขนำดนี้? พี่สำวก็เป็น
ผู้หวนคืนงั้นเหรอ? หรือข้ำเองที่อ่อนแอ?”

ผมไม่เข้ำใจ เดิมทีภัยพิบัติแห่งค ำถำมที่ตรำผนึกถูก
ปลดปล่อยออกมำสองอันควรที่จะแข็งแกร่งกว่ำนี้

[สกิลเฉพำะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งำน]

+

[ข้อมูลตัวละคร]

ชื่อ: เมียงอิลซัง

อำยุ: 17 ปี (127 ปี)

กลุ่มดำวผู้สนับสนุน: ผู้ผลิตสินค้ำตลำด

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: นักรบระดับ SSS (วีรบุรุษ), ภัยพิบัติ
แห่งค ำถำม (ต ำนำน)

สกิลเฉพำะตัว: เร่งควำมเร็วกำรเติบโตระดับ SSS LV.10
(ปัจจุบัน LV.1), ควำมช ำนำญเชิงดำบระดับ SSS LV.10
(ปัจจุบัน LV.1), ปืนใหญ่เพลิงทมิฬ LV.9 (ปัจจุบัน
LV.1), ท่ำเท้ำระดับ SSS LV.10 (ปัจจุบัน LV.1)…

อักขระ: ค ำตอบที่ได้รับกำรแก้ไขและคุณเพียงแค่ต้อง
ตอบค ำถำม LV.7 (ปัจจุบัน LV.2)

ค่ำสถำนะโดยรวม: STA LV.99 (ปัจจุบัน LV.55), STR
LV.99 (ปัจจุบัน LV.55), AGI LV.99 (ปัจจุบัน LV.60),
Magic P0wer LV.99 (ปัจจุบัน LV.55)

กำรประเมินโดยรวม: ภัยพิบัติแห่งค ำถำมที่ท ำลำยโค
รโนส ค่ำสถำนะทั้งหมดถูกผนึกไว้เนื่องจำกกำรลงโทษ
ของสถำนกำรณ์ปัจจุบัน ทุกๆ ครั้งที่ตรำผนึกถูก
ปลดปล่อย ค่ำสถำนะจะเพิ่มขึ้น เมื่อตรำผนึกทั้งหมดถูก
ปลดปล่อย พลังที่แท้จริงของภัยพิบัติจะตื่นขึ้น ถ้ำคุณ
ต้องกำรมีชีวิตรอดต่อไป จงอย่ำตอบค ำถำมของเขำ แต่
คุณก็ยังจะต้องตำย

+

ผมกังวลเกี่ยวกับค ำว่ำ ‘SSS’ ที่เต็มไปทั่วหน้ำจอ แต่เมื่อ
ผมอ่ำนรำยละเอียด ผมก็เข้ำใจว่ำท ำไมเขำถึงอ่อนแอ

โดเกบินั้นยุติธรรม ในตอนนี้เขำอ่อนแอกว่ำภัยพิบัติ
ดั้งเดิม

“ฮันซูยอง! ยูซำนอำ!” ผมไม่รู้ว่ำเขำได้ใช้พลังออกมำ
เต็มที่หรือยัง แต่ตอนนี้พวกเรำมีโอกำส “โจมตีเต็มก ำลัง!
พวกเรำต้องฆ่ำเขำเดี๋ยวนี้!”

ถ้ำนี่คือสภำพปัจจุบันของเขำ บำงทีพวกเรำอำจจะ
สำมำรถเอำชนะได้แม้จะไม่มีวิถีแห่งสำยลม ผมทุ่ม
เหรียญที่เหลืออยู่ลงไปกับค่ำสถำนะของผม

[STA LV.50 -> STA LV.60]

[AGI LV.50 -> AGI LV.60]

[Magic P0wer LV.25 -> Magic P0wer LV.60]

[39,500 เหรียญถูกใช้จ่ำย]

[ค่ำสถำนะทั้งหมดมำถึงขีดจ ำกัดของสถำนกำรณ์แล้ว]

ผมวิ่งเต็มก ำลังในขณะที่เปิดใช้งำนศรัทธำไม่แตกสลำย

“จ ำไว้! พวกเธอห้ำมไปตอบค ำถำมของเขำ!”

เมียงอิลซังดูจะสนใจเมื่อเขำเห็นดำบแห่งศรัทธำของผม
“อะไรน่ะ? ดำบพลังงำนเหรอ?”

กำรโจมตีของผมพลำดไปเพียงเล็กน้อยเนื่องจำก AGI ที่
สูงของเขำ

เมียงอิลซังพูดต่อ “คุณลุง เจ้ำเองก็เป็นนักสู้งั้นเหรอ? เจ้ำ
สำมำรถใช้ดำบพลังงำนได้ยังไงกัน? มันไม่บ้ำไปหน่อย
เหรอ?”

ผมไม่สนใจเขำและเรียกใช้งำนอักขระ

[อักขระ ‘ล ำน ำดำบ’ ถูกเปิดใช้งำน]

[ดำบของคุณเต็มไปด้วยถ้อยค ำที่ดยุคแห่งควำมภักดีและ
สงครำมเหลือทิ้งไว้]

บทกวีจำกเรื่องรำวของดยุคแห่งควำมภักดีและสงครำมจะ
ปรำกฏขึ้นตรงหน้ำของผมแบบสุ่ม ตำมมำด้วยข้อควำม

「วันที่ 28 ท้องฟ้ำแจ่มใส ข้ำไปรำชกำร」

แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น บัดซบ ครำวนี้ดยุคแห่งควำมภักดี
และสงครำมไม่ได้ช่วยผม

บันทึกสงครำมยี่ซุนซินไม่ได้มีเนื้อหำเป็นกำรต่อสู้กับ
ศัตรูเสมอไป ในควำมเป็นจริง เนื้อหำส่วนใหญ่เป็นเรื่อง
ธรรมดำ

ท้องฟ้ำแจ่มใส

ดยุคแห่งควำมภักดีและสงครำมต้องเดินทำงไปรำชกำร

ถ้ำผมเขียน ‘บันทึกแห่งกำรท ำลำยล้ำง’ บันทึกของผม
คร่ำวๆ ก็คงจะเป็นแบบนี้

ท้องฟ้ำมืดครึ้ม

คิมทกจำพูดถูก

ผมกลิ้งไปทั่วพื้นเพื่อหลบลูกเตะของเมียงอิลซัง

กำรแสดงออกของเมียงอิลซังค่อยๆ จริงจังขึ้นมำ เขำมอง
ไปยังดำบของผมอย่ำงระมัดระวังและถอนหำยใจออกมำ
ด้วยควำมโล่งอก

“เห้อ… ใช่แล้ว มันไม่ใช่ดำบพลังงำนที่แท้จริง คุณลุง
ท ำไมเจ้ำถึงท ำเหมือนกับว่ำมันเป็นของจริง? เจ้ำจะท ำให้
ข้ำกลัวงั้นเหรอ?”

“ไอ้เด็กบ้ำ แกพูดมำกเกินไปแล้ว”

มันเป็นเสียงผู้หญิงที่เย็นชำ ในขณะที่ผมถ่วงเวลำไว้ ฮันซู
ยองก็สร้ำงอวตำรหลำยสิบตัว และพวกมันก็พุ่งเข้ำมำหำ
เขำ

“ตำยซะ!”

กำรโจมตีของฮันซูยองกระหน ่ำเข้ำใส่เด็กชำยที่กำร
เคลื่อนไหวถูกบล็อคเอำไว้

อย่ำงไรก็ตำม กำรโจมตีของเธอก็ไม่รุนแรงพอจะคุกคำม
ร่ำงกำยของเขำ กลับกัน ยูซำนอำกลับไม่สำมำรถสร้ำง
ควำมเสียหำยใดๆ ได้เนื่องจำกอวตำรจ ำนวนมำก

เมียงอิลซังหัวเรำะในขณะที่เขำถูกต่อยด้วยมือเล็กๆ ของ
ฮันซูยอง

“ไม่ใช่ว่ำเจ้ำเองก็สวยเหรอ? เจ้ำอำยุเท่ำไร? เป็นนักเรียน
เหรอ?”

“หุบปำก ตำยซะ!”

ใบหน้ำของเมียงอิลซังเสียโฉมจำกกำรโจมตีอย่ำง
ต่อเนื่อง

“…พวกเจ้ำเป็นอะไรกัน? ข้ำท ำผิดอะไร? ถ้ำเจ้ำได้เห็นผู้
หวนคืนที่ดูดีเหมือนกับข้ำ ไม่ใช่ว่ำพวกเจ้ำควรอ้ำแขน

ต้อนรับข้ำงั้นเหรอ? ข้ำควรจะก ำจัดสัตว์ประหลำด
ทั้งหมดนี้ดีไหมเนี่ย?”

“ไอ้หมำบ้ำ!”

“อ่ำ ค ำพูดของข้ำมันไร้สำระงั้นเหรอ? เดี๋ยวนะ หรือว่ำ
เจ้ำ…”

กำรแสดงออกของเมียงอิลซังเปลี่ยนไป

“พวกเจ้ำมำจำกสมำคมนักล่ำ! ใช่ไหม? ปกติแล้วมันจะ
ไม่มีกำรพัฒนำแบบนี้หนิ? ไม่ใช่ว่ำพวกเขำจะปรำกฏตัว
เป็นคนแรกเมื่อผู้หวนคืนกลับมำอยู่เสมอเลยไม่ใช่เหรอ?”

“ไอ้จูนิเบียวบ้ำนี่… ไม่ บ้ำเอ้ย?”

[ค ำถำมที่สำมได้รับกำรแก้ไขแล้ว]

[ค ำถำมที่สี่ได้รับกำรแก้ไขแล้ว]

[ค ำถำมที่ห้ำได้รับกำรแก้ไขแล้ว]

[ตรำผนึกที่สำมแห่งผู้หวนคืน ‘เมียงอิลซัง’ ถูกปลดปล่อย
แล้ว]

เมียงอิลซังยิ้มและพยักหน้ำ

“เจ้ำมำจำกสมำคมนักล่ำ”

มันบ้ำจริงๆ เขำทวีควำมแข็งแกร่งยิ่งขึ้น อวตำรที่อยู่
รอบๆ ถูกท ำลำยโดยคลื่นพลังงำนอันทรงพลังที่ปะทุ
ออกมำจำกร่ำงของเมียงอิลซัง

เมียงอิลซังระเบิดเสียงหัวเรำะออกมำ “เอำล่ะ ได้เวลำของ
พวกมดปลวกแล้ว!”

ฮันซูยองก้ำวถอยหลังไปและมองมำที่ผมด้วยสีหน้ำบิด
เบี้ยว “ไอ้บ้ำนี่มันอะไรกัน?”

ผมอ้ำปำกค้ำงด้วยควำมฉุน “ไม่ใช่ว่ำฉันบอกเธอไปแล้ว
เหรอว่ำอย่ำไปตอบเขำ? เธอก ำลังมอบพลังให้กับมัน”

“ฉันไม่ได้ตอบ! ฉันแค่ด่ำ”

“อย่ำพูดอะไร”

ประเด็นของค ำถำมที่ถูกถำมโดยภัยพิบัติไม่จ ำเป็นต้อง
ได้รับค ำตอบ ไม่ว่ำค ำตอบจะเป็นยังไง เขำก็จะใช้มันเพื่อ
เสริมควำมแข็งแกร่งให้กับควำมสำมำรถของตัวเอง

เมียงอิลซังพูดต่อ “งั้นข้ำควรฆ่ำใครเป็นคนแรกดี?”

แต่ค ำพูดของเขำก็เอ่ยออกมำได้ไม่นำน มันเป็นเพรำะยู
ซำนอำได้ปรำกฏตัวขึ้นที่ด้ำนหลังของเขำพร้อมกับปล่อย
จิตสังหำรอันรุนแรงออกมำ

[ย่ำงก้ำวเฮอร์เมส]

[ปณิธำนแห่งเธเซอุส]

[ใยของอำรัคเน่]

ข้อควำมของระบบไม่ได้ปรำกฏขึ้น แต่ผมก็สำมำรถ
จดจ ำสกิลเหล่ำนี้ได้ ในสถำนกำรณ์ในอนำคตที่ชื่อว่ำแร็ค
นำร็อค สกิลเหล่ำนี้จะถูกอธิบำยไว้อย่ำงชัดเจน พวกมัน
เป็นอักขระของกลุ่มดำวที่เกี่ยวข้องกับโอลิมปัส

เมียงอิลซังปลดปล่อยชุดปืนใหญ่เพลิงทมิฬขนำดเล็กเพื่อ
รับมือกับยูซำนอำ

อย่ำงไรก็ตำม ยูซำนอำก็พุ่งเข้ำหำเมียงอิลซังโดยไม่สนใจ
ปืนใหญ่เพลิงทมิฬเลย

“อะไรกันเนี่ย…?”

มันเป็นไปไม่ได้

ตรำบใดที่พวกเขำไม่เจอเข้ำกับเหตุกำรณ์พิเศษ มันก็ไม่มี
ทำงที่อวตำรจะครอบครองอักขระของกลุ่มดำวที่
หลำกหลำยได้พร้อมกัน

มันเป็นเพรำะสถำนกำรณ์แบบนั้นที่ท ำให้ผมได้อักขระมำ
สองอัน แล้วยูซำนอำไปมีอักขระมำกมำยแบบนี้ได้ยังไง?

“มำลองดูกัน! มันเจ็บไหม?”

หยดเหงื่อปกคลุมหน้ำผำกของยูซำนอำ

ด้ำยพลังเวทมนตร์ยังคงยืดและหด เธอเคลื่อนไหวอยู่บน
อำกำศอย่ำงอิสระ มีดสั้นแทงออกไปโดยไม่ลังเลเมื่อมี
ช่องว่ำงโผล่ขึ้นมำ พลังภำยในร่ำงกำยของเธอก ำลังเผำ
ผลำญ

มันเป็นกำรเปลี่ยนแปลงที่ไม่ธรรมดำในเวลำเพียงแค่สอง
วัน…

ในเวลำนั้นเอง ผมก็สัมผัสได้ถึงบำงสิ่ง อักขระของกลุ่ม
ดำวหลำยกลุ่มในอวตำรเพียงคนเดียว

เห็นได้ชัดว่ำมันไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ในหนทำงเอำ
ชีวิตรอด มันไม่ได้เกิดขึ้นแม้แต่กับผู้เผยพระวจนะ แอน
นำ คลอฟฟ์ แห่งสหรัฐอเมริกำ ถ้ำอย่ำงนั้นยูซำนอำ…

“ทกจำ! ตอนนี้แหละ!”

ยูซำนอำให้สัญญำณ และผมก็สนับสนุนกำรโจมตีของ
เธอด้วยดำบแห่งศรัทธำ ฮันซูยองเองก็ลงมือด้วย มือและ
เท้ำของเมียงอิลซังค่อยๆ ด้ำนชำขึ้นเรื่อยๆ

กำรเคลื่อนไหวของเขำชะงักไปครู่หนึ่ง และดำบแห่ง
ศรัทธำของผมก็เล็งไปที่ช่องว่ำงนั้น และฟันเข้ำไปที่ไหล่
และหน้ำท้องของเขำ

“บัดซบ…!”

เลือดไหลออกมำ เมียงอิลซังถอยกลับไปด้ำนหลังและ
สวดอะไรบำงอย่ำง

[ตัวละคร ‘เมียงอิลซัง’ ใช้ก้ำวพริบตำ LV.1]

ร่ำงของเมียงอิลซังพร่ำมัว จิตใจของผมเต้นระรัว เขำต้อง
ไม่หลุดมือไป

ผมเล็งดำบไปที่เอวของเขำ แต่ร่ำงของเขำก็จำงหำยไปเมื่อ
ดำบเข้ำปะทะ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือเลือดที่กระจัดกระจำย

[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ถอนหำยใจด้วยควำมเศร้ำ]

[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ ก ำลังคลั่งไปกับควำม
หงุดหงิด]

[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก ำลังชี้ไปที่หัวใจ
ของคุณ]

[ควำมตื่นเต้นของกลุ่มดำวบำงกลุ่มถึงระดับวิกฤต]

ฮันซูยองตะโกนออกมำ “บ้ำเอ้ย มันหลุดมือไปได้!”

“ไม่เป็นไร เขำได้รับบำดเจ็บอยู่ ดังนั้นพวกเรำคงจะจับ
เขำได้ในไม่ช้ำ”

[กลุ่มดำวบำงกลุ่มสงบลง]

“ยูซำนอำ เธอสุดยอดไปเลย… ยูซำนอำ?”

ไม่มีค ำตอบจำกยูซำนอำ ผมเดินเข้ำไปหำเธอเพรำะผม
สัมผัสได้ว่ำมีอะไรแปลกๆ ยูซำนอำก ำลังยืนนิ่งอยู่ ฮันซู
ยองถำม

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”

ผมตระหนักได้ในไม่ช้ำ ปณิธำนแห่งเธเซอุสเป็นสกิลที่
จะดึงพลังทั้งหมดของอวตำรออกมำ กำรใช้สกิลนี้ท ำให้ยู
ซำนอำสำมำรถจัดกำรกับสัตว์ประหลำดได้ครู่หนึ่ง

ผมมองไปที่เธอพักหนึ่งก่อนที่จะส่งเธอให้กับฮันซูยอง

“เอำคนอื่นมำให้ฉันอีกแล้ว? เห็นฉันเป็นศูนย์รับเลี้ยงเด็ก
งั้นเหรอ?”

“พวกเรำจ ำเป็นต้องหำภัยพิบัติโดยเร็ว ไม่ใช่ว่ำเธอควร
กระจำยอวตำรออกไปอีกเหรอ?”

“ฉันคิดว่ำฉันพอจะรู้ว่ำเขำไปไหน”

“งั้นก็น ำทำงด้วย”

ผมไม่อำจปล่อยให้เขำหลุดมือไปได้ ฮันซูยองพูดขึ้นมำ
อีกครั้ง “ฉันจ ำไม่ค่อยได้เท่ำไร… เขำจะแข็งแกร่งขึ้น
ทุกๆ ครั้งที่มีคนตอบค ำถำมของเขำใช่ไหม?”

“ถูกต้อง ตอนแรกเขำจะอ่อนแอ แต่จะเริ่มแข็งแกร่งขึ้น
ทุกๆ ครั้งที่เขำได้ยินค ำตอบ ผู้หวนคืนนั้นแข็งแกร่ง
เกินไป ดังนั้นมันจึงมีบทลงโทษเมื่อพวกเขำกลับมำยัง
โลก เธอไม่เห็นเหรอว่ำมีตรำผนึกถูกปลดปล่อยออกมำ?”

“เด็กนั่น… เขำมีตรำผนึกกี่อัน?”

“บำงทีอำจจะเป็นสิบ มันจะไม่มีค ำถำมออกมำอีกถ้ำเขำ
ปลดปล่อยพวกมันออกมำหมดแล้ว”

จนถึงตอนนี้มีตรำผนึกถูกปลดปล่อยออกมำ 5 อัน

โชคดีที่สถำนกำรณ์เพิ่มเติมของโดเกบิยังไม่เกิดขึ้น

ถ้ำสถำนกำรณ์เพิ่มเติมปรำกฏขึ้นมำ หลำยๆ คนคง
พยำยำมที่จะตำมล่ำไอ้บ้ำนั่นและตรำผนึกของเขำก็จะถูก
ปลดปล่อยออกมำในพริบตำเนื่องจำกจะมีคนโง่ตอบ
ค ำถำมของเขำเป็นจ ำนวนมำก

…ในเวลำที่ผมก ำลังรู้สึกโล่งใจ

[หืม ทุกๆ คน พวกเจ้ำสุดยอดไปเลยหนิ? แม้ว่ำจะมี
บทลงโทษ แต่นี่ก็ยังเป็นภัยพิบัติ คนแค่สำมคนสำมำรถ
กดดันเขำได้แล้ว…]

ฮันซูยองกับผมเงยหน้ำขึ้นมองอำกำศในเวลำเดียวกัน

[ยังไงก็เถอะ พวกเจ้ำจะไม่โลภไปหน่อยเหรอ? อย่ำงที่
เคยพูดไป พวกเจ้ำควรแบ่งคนอื่นบ้ำง]

“เชี่ย”

ฮันซูยองก่นด่ำในขณะที่ข้อควำมปรำกฏขึ้นเหมือนกับว่ำ
มันก ำลังรออยู่แล้ว

[สถำนกำรณ์ย่อยใหม่มำถึงแล้ว!]

[สถำนกำรณ์ย่อย – กำรล่ำระดับ SSS เริ่มขึ้นแล้ว!]

ผมคว้ำด้ำมจับของศรัทธำไม่แตกสลำยไว้ สถำนกำรณ์
มำถึงขีดจ ำกัดแล้ว

(จบตอน)