มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 92 – ภำวะเอกฐำน (1)

เนื่องจำกมันเป็นครั้งแรกที่ผมมำยังห้องโดเกบิ ผมจึงมอง
ไปยังเอกสำรบำงส่วนบนโต๊ะในขณะที่บีฮยองจัดกำรกับ
กลุ่มดำว

[รำยงำนแนวโน้มภำวะเอกฐำน]

…ภำวะเอกฐำน? ในขณะที่ผมก ำลังพลิกหน้ำกระดำษ
ด้วยควำมสงสัย เอกสำรก็หำยไปเป็นเศษฝุ่น ดูเหมือนว่ำ
มันจะเป็นระบบฐำนข้อมูล ไม่ใช่เอกสำรจริงๆ

บีฮยองมองมำทำงนี้

– …เจ้ำก ำลังท ำอะไรน่ะ?

– เปล่ำ

บีฮยองเห็นเศษผงบนโต๊ะและมองมำที่ผมด้วยควำมสงสัย
จำกนั้นเขำก็ถอนหำยใจออกมำ และพูดขึ้น

– เฮ้ พวกเรำจะโอเคไหม?

– ท ำไม? นำยมำนึกเสียใจเอำตอนนี้เหรอ?

– เรื่องนั้น… เจ้ำก็รู้ กลุ่มดำวที่เข้ำมำโดยใช้วิธีนี้จะจำกไป
อย่ำงรวดเร็ว

กลุ่มดำวจะพำกันกลับไปยังช่องโตเกียวโดม ในเวลำนั้น
กำรแก้แค้นของด๊กกั๊กก็จะเริ่มต้นขึ้น แต่นั่นก็ตอนนั้น

– นอกจำกนี้ เจ้ำโกหก เจ้ำก ำลังจะท ำบ้ำอะไร? ถ้ำกำร
ซับสไคร้ถึง 10,000 จริงๆ ล่ะ? มันถึง 5,000 แล้ว

ผมยักไหล่โดยไม่พูดอะไร และบีฮยองก็พูดต่อ

– ไม่ใช่ว่ำเจ้ำมีเงื่อนไขว่ำเจ้ำจะไม่เลือกผู้สนับสนุนเมื่อ
เจ้ำเซ็นสัญญำกับข้ำงั้นเหรอ? เจ้ำพูดอะไรแบบนั้น
ออกไปได้ยังไง?

– ไม่ต้องห่วงน่ำ นอกจำกนี้นำยยังสำมำรถฉีกสัญญำได้

– ข้ำท ำแบบนั้นไม่ได้

– บ้ำเอ้ย… ฉันเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยนำย แต่นำยกลับไม่
สำมำรถท ำแบบนั้นได้เหรอ?

กำรแสดงออกของบีฮยองมืดลง

– เรื่องนั้น…

อันที่จริงผมคงโง่ถ้ำจะคำดหวังอะไรจำกเขำ ผมบอกเขำ
ว่ำไม่ต้องกังวลเพรำะผมมีไอเดีย

– …จริงเหรอ?

– ใช่ งั้นก็เอำไอเท็มมำให้ฉันได้แล้ว ด๊กกั๊กไปแล้ว ดังนั้น
ไม่ใช่ว่ำนำยก็ควรมอบไอเท็มให้กับฉันเหรอ?

– อ่ำ ใช่แล้ว

บีฮยองจัดกำรระบบช้ำๆ จำกนั้นครู่หนึ่งก็มีเสื้อคลุมสีขำว
ปรำกฏขึ้นในอำกำศ กำรออกแบบอย่ำงระมัดระวังที่ให้
ควำมส ำคัญทั้งเรื่องแฟชั่นและฟังก์ชั่นกำรต่อสู้ ผมสวม
เสื้อคลุมและตรวจสอบกระเป๋ำก่อน

[ฟังก์ชั่นพิเศษของเสื้อคลุมมิติอนันต์ ‘มิติ’ ถูกเปิดใช้งำน]

ข้อดีของเสื้อคลุมนี้คือกำรที่ผมสำมำรถเก็บไอเท็มต่ำงๆ
ในนี้ได้โดยไม่ต้องมีสกิลช่องเก็บของ มันเป็นไอเท็มที่ดี

ส ำหรับผมเนื่องจำกมันมีไอเท็มส ำคัญมำกมำยที่ผมต้อง
แบกไปมำอย่ำงเช่น คันพยอนกุย ทงกุยโบกัม และเตำ
พลังเวทมนตร์

“… ยังไงก็เถอะ มันเป็นสีขำวไม่เหมือนกับในรูปเลย”

[สีอื่นหมด]

ของหมด มันมีไอเท็มพวกนี้อยู่กี่อันกัน?

[เจ้ำไม่รู้เหรอ? นี่คือไอเท็มผลิตจ ำนวนมำก]

ผมตรวจสอบออฟชั่นของไอเท็ม

+

[ข้อมูลไอเท็ม]

ชื่อ: เสื้อคลุมมิติอนันต์ ver.1.1 (ท ำขึ้นโดยผู้ผลิตสินค้ำ
จ ำนวนมำก)

ระดับ: SSS

รำยละเอียด: เสื้อคลุมที่ออกแบบมำเพื่อผู้หวนคืน แม้จะ
เป็นสินค้ำผลิตเป็นจ ำนวนมำก แต่มันก็ยังมีระดับ SSS
แบบลึกลับ เมื่อพิจำรณำถึงผู้หวนคืนที่ไม่สำมำรถเปิดใช้
งำนหน้ำต่ำงแอตทริบิวต์ได้ มันจึงมีฟังก์ชั่น ‘มิติย่อย’ ที่

สำมำรถเปิดใช้งำนได้จำกกระเป๋ำภำยใน แน่นอนว่ำมิติก็
ไม่ได้กว้ำงนัก ดังนั้นจึงควรใช้อย่ำงระมัดระวัง

+

ผมมองไปที่มันอีกครั้ง แค่กำรมีมิติย่อยก็ท ำให้มันมีระดับ
SSS แล้วเหรอ? เมื่อพิจำรณำว่ำหัวใจของมังกรบรรพกำล
อิกนิตัสที่มีระดับ SS…

[…จริงๆ มันเป็นเพรำะอิทธิพลของผู้สร้ำง เขำเป็นกลุ่ม
ดำวที่ทรงพลัง]

มันสมเหตุสมผล ผู้ผลิตสินค้ำจ ำนวนมำกคือกลุ่มดำวที่มี
ชื่อเสียงในหมู่ผู้หวนคืน… แม้ว่ำระดับมันจะเกินไปสัก
หน่อย แต่นี่ก็เป็นหนึ่งในไอเท็มที่ดีที่สุดในช่วงเริ่มต้น

ยังไงก็เถอะ ผมก็ได้มันมำแล้ว

[งั้นกลับไปกันเถอะ]

บีฮยองดีดนิ้วของเขำ และสภำพแวดล้อมก็เริ่มเปลี่ยนไป
ผมกะพริบตำครั้งหนึ่งและกลับสู่พื้น ฮันซูยองตกใจและ
ถอยหลังไปเมื่อจู่ๆ ผมปรำกฏตัวขึ้นในอำกำศ

“เฮ้! นำยไปไหนมำ?”

“ฉันไปท ำธุระมำสักพัก”

“…เรียบร้อยไหม?” บำงครั้งฮันซูยองก็มีนิสัยที่ชอบพูด
อะไรแบบนี้ออกมำโดยไม่รู้ว่ำมันเกิดอะไรขึ้น นี่คือ
ลักษณะของนักเขียนงั้นเหรอ? ผมพยักหน้ำออกไป

“ชุดใหม่? บ้ำเอ้ย อิจฉำจัง” เธอจ้องมำที่เสื้อคลุมของผม
ด้วยสำยตำที่อิจฉำ และจำกนั้นก็ยูจงฮยอคที่ยังไม่ได้สติ
อยู่ เธอมองมำระหว่ำงเสื้อคลุมสีด ำของยูจงฮยอคและเสื้อ
คลุมสีขำวของผม ก่อนที่จะพูดขึ้นมำ

“ยังไงก็เถอะ พวกนำยเป็นแฟนกันเหรอ?”

“…มันแค่เป็นเรื่องบังเอิญ มันเป็นกำรออกแบบทั่วๆ
ไปน่ะ”

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ มีควำมยินดีด้วย
เหตุผลใดก็ไม่ทรำบ]

[กลุ่มดำวที่ชอบกำรแปลงเพศดวงตำเป็นประกำย]

…เมื่อมำคิดดู มันก็มีดวงดำวที่มีเอกลักษณ์มำกมำย กลุ่ม
ดำวที่ชอบกำรแปลงเพศเป็นใครกันนะ? มันมีกลุ่มดำวนี้
ปรำกฏขึ้นในหนทำงเอำชีวิตรอดด้วยเหรอ? ผมคิดว่ำผม
ควรที่จะอ่ำนนิยำยในเร็วๆ นี้

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ก ำลังควบคุมกลุ่ม
ดำวที่ชอบกำรแปลงเพศ]

ยังไงก็เถอะ ผมตัดสินใจที่จะมองไปยังยูจงฮยอค โชคดี
กำรฟื้นตัวของเขำดูเหมือนจะรำบรื่น กำรหำยใจของเขำ
มั่นคง และแผลของเขำก็ก ำลังหำยดี

“ไปกันเร็ว ก่อนที่ไอ้บ้ำนี่จะฟื้น”

ยูจงฮยอคหมดสติไปพร้อมกับหมัดทั้งสองข้ำงที่ก ำแน่น
มันไม่ยำกเลยที่จะจินตนำกำรว่ำอะไรจะเกิดขึ้นถ้ำเขำตื่น
ขึ้นมำก่อน

***

ผมออกจำกกังดงไปพร้อมกับฮันซูยอง ส่วนยูซำนอำนั้น
ถูกอุ้มไว้โดยอวตำรของฮันซูยอง เธอยังคงหมดสติไปจำก
ควำมอ่อนเพลีย

ผมได้กลับไปยังสมรภูมิที่พวกเรำต่อสู้กับแอนตินัส แต่ก็
ไม่พบไลคำออน มันไม่มีร่ำงของเขำอยู่ ดังนั้นเขำน่ำจะยัง
มีชีวิตอยู่ ผมแค่ไม่รู้ว่ำท ำไมเขำถึงไม่มำหำผม เขำจะต้อง
ได้รับบำดเจ็บสำหัสหลังจำกถูกกำรโจมตีจำกกำรฟักตัว
ของหำยนะเป็นแน่

ฮันซูยองมองกลับมำที่ผมและถำม “ทิ้งเขำไว้ไม่เป็นไร
เหรอ?”

“ไม่เป็นไร”

“แต่นั่นคือผู้แพร่พิษ นำยไว้ใจเธอเหรอ?”

ยูจงฮยอคที่หมดสติไปถูกทิ้งไว้กับลีซอลฮวำ

“ผู้แพร่พิษไม่ใช่คนเลว มันเป็นเพรำะปรสิต”

ในหลำยๆ ตอนที่เธอไม่ได้ติดเชื้อจำกผู้ชี้น ำ ลีซอลฮวำถูก
เรียกว่ำ ‘หมอ’ แทนที่จะเป็น ‘ผู้แพร่พิษ’ บำงทีเธออำจจะ
ถูกเรียกว่ำแบบนั้นในกำรเสื่อมถอยครั้งนี้

– พำเขำไปและตรงไปยังแกบอง ในกองทหำรที่ 5063
ทหำรผู้น่ำสงสำรจะรอเธออยู่

ผมยืนยันต ำแหน่งของลีฮุนซึงโดยใช้มุมมองนักอ่ำนพระ
เจ้ำและตัดสินใจยอมรับค ำแนะน ำของยูจงฮยอค ผมผยอง
ไปที่คิดว่ำผมสำมำรถยกระดับควำมแข็งแกร่งของสหำย
ได้

ผมมีเวลำและข้อมูลที่จ ำกัด แม้ว่ำผมจะเป็นนักอ่ำนก็ตำม
ดังนั้นผู้ฝึกสอนที่ดีที่สุดส ำหรับลีฮุนซึงในตอนนี้จึงไม่ใช่
ผม แต่ว่ำเป็นยูจงฮยอค

“ฉันหิว พวกเรำจะกินอันนั้นกัน?”

ผมชี้ไปยังพืชที่ก ำลังเติบโตอยู่รอบๆ อำคำรสูง

[เผ่ำพันธุ์พืชระดับ 7 ‘ยำนัสเพลต้ำ’ ก ำลังจ้องมองคุณอยู่]

ฮันซูยองมองไปยังดวงตำของดอกทำนตะวันขนำดใหญ่
และอุทำนออกมำด้วยควำมตกใจ “…พวกเรำจะกินมัน
เหรอ?”

“พวกเรำต้องกินมันเพรำะมันไม่มีอะไรแล้ว ตำมหนทำง
เอำชีวิตรอด มันอร่อยมำก นอกจำกนี้มันยังเด็กอยู่และง่ำย
ต่อกำรล่ำ”

“เอ่อ…”

ฮันซูยองท ำหน้ำไม่ค่อยพอใจและในไม่ช้ำก็เริ่มอัญเชิญ
อวตำรของเธอออกมำ พวกเรำตัดก้ำนและหนวนของมัน

ออก ยำนัสเพลต้ำถูกตัดจำกรำกของมันในไม่ช้ำและ
หลับตำลง

เป็นอีกครั้งที่ผมรู้สึกเหมือนกับว่ำผมแข็งแกร่งขึ้น แม้ว่ำ
มันจะยังเด็กอยู่ แต่มันก็เป็นเผ่ำพันธุ์ระดับเจ็ด ซึ่งผม
สำมำรถจัดกำรมันได้อย่ำงง่ำยดำย

“ฮันซูยอง เธอจะกินอะไร?”

“…ฉันไม่รู้”

“งั้นฉันท ำให้เอง”

ผมเริ่มปรุงยำนัสเพลต้ำเหมือนกับที่ผมได้อ่ำนในหนทำง
เอำชีวิตรอด ผมลอกผิวที่แข็งของล ำต้นออกและโรยเกลือ
สมุนไพรที่ผมได้มำจำกร้ำนขำยของช ำใกล้เคียงเล็กน้อย

ด้ำนในเป็นเนื้อสีชมพูซึ่งชวนให้นึกถึงเนื้อปูตำมฤดูกำล
ดวงตำของฮันซูยองเปล่งประกำย

“นี่มันเรื่องบ้ำอะไร? มันเป็นพืชใช่ไหมเนี่ย?”

“ถูกต้อง”

“พวกเรำก ำลังกินสลัดเหรอ?”

“แน่นอนว่ำไม่ ฉันจะเผำมัน”

ผมตัดกิ่งของต้นไม้ที่อยู่รอบๆ เสียบไม้ยำนัสเพลต้ำ และ
วำงมันลงบนเตำพลังเวทมนตร์ ผมตั้งไฟกลำง แต่มันก็ใช้
เวลำอยู่นำนในกำรย่ำงเพรำะมันคือเผ่ำพันธุ์ระดับเจ็ด ผม
พลิกมันไปรอบๆ หลำยครั้ง และจำกนั้นก็โรยเกลืออีก
หลังจำกนั้นไม่นำน กลิ่นของเนื้อย่ำงก็ลอยออกมำ

“เฮ้ นำยได้กลิ่นไหม?”

“เดี๋ยวก่อน พวกเรำยังกินไม่ได้” ผมหยุดเธอจำกกำรเอื้อม
มือไปหำเตำและส่งถ้วยชำที่อุ่นอยู่ข้ำงๆ ให้กับเธอ “ดื่มนี่
ก่อนกิน”

“ท ำไม?”

“น ้ำจำกก้ำนต้ม มันจ ำเป็นต้องดื่มก่อนกินยำนัสเพลต้ำ”

ฮันซูยองรับถ้วยมำด้วยสีหน้ำสงสัย หลังจำกนั้นพักหนึ่ง
ใบหน้ำของเธอก็เผยควำมพึงพอใจออกมำ เธอดื่มน ้ำ
ทั้งหมดและเริ่มตัดกิ่ง

“กินช้ำๆ”

“…ไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ ด้วย นำยท ำอำหำรได้จริงๆ”

“บำงทีอำจจะแค่ในโลกที่พังทลำยใบนี้เท่ำนั้น”

ผมหัวเรำะเพรำะเธอดูเหมือนเด็กห้ำขวบที่ก ำลังสวำปำม
อำหำรอยู่

[กลุ่มดำวบำงกลุ่มที่ชอบท ำอำหำรสงสัยเกี่ยวกับกำร
ท ำอำหำรของคุณ]

[กลุ่มดำวบำงกลุ่มที่ชอบควำมคืบหน้ำอย่ำงรวดเร็วและ
ควำมรุนแรงก ำลังบ่น]

[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ บอกให้จับตำดู]

เหลืออีกหนึ่งสัปดำห์ก่อนที่จะเริ่มต้นสถำนกำรณ์ที่ห้ำ ภัย
พิบัติขุมนรกแผดเผำและภัยพิบัติแห่งค ำถำมถูกจัดกำรไป
แล้ว ท ำให้กำรพัฒนำเป็นไปอย่ำงรำบรื่น

ยูจงฮยอคจะไปจัดกำรกับภัยพิบัติทำงทิศตะวันตกกับลีฮุ
นซึงเมื่อเขำตื่นขึ้น ในขณะที่รำชำพเนจรจะไปจัดกำรกับ
ทำงเหนือ สิ่งเดียวที่ต้องระวังในขณะนี้คือ ‘ภัยพิบัติตรง
กลำง’

ผมหยิบน ้ำยำนัสเพลต้ำขึ้นมำและมองไปยังยูซำนอำที่ยัง
ไม่ได้สติ “ยูซำนอำ”

ผมเข้ำใจผิดอยู่รึเปล่ำ? เห็นได้ชัดว่ำยูซำนอำที่ยังไม่ได้สติ
อยู่สะดุ้ง

“ฉันรู้สภำพจิตใจของเธอแล้ว มำกินนี่สิ”

“…”

“ถ้ำไม่กิน ฉันจะกินมันนะ”

ยูซำนอำไม่ลุกขึ้น จำกนั้นก็มีเสียงค ำรำมออกมำจำกท้อง
ของเธอ

“งั้นเธอก็นอนไป พวกเรำจะกินเอง อ่ำ อร่อยที่สุด”

“…ด-เดี๋ยวก่อน!” ยูซำนอำตะโกนออกมำและผุดลุกขึ้น
ตำมที่คำดไว้ ยูซำนอำคงนอนไม่ได้หลังจำกได้กลิ่น
อำหำร เธอใช้เรี่ยวแรงไปมำก ดังนั้นจึงเป็นธรรมดำที่เธอ
จะหิว

ผมเหลือบมองฮันซูยองที่ยังกินอยู่ “เฮ้ เธอกินเยอะไปแล้ว
ลุกขึ้นซะ”

“ท ำไม?”

“เธอยังต้องถำมอีกเหรอ?”

“…ชิ เธอท ำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัด ฉันเข้ำใจแล้ว”

บำงทีฮันซูยองอำจจะรู้ว่ำยูซำนอำตื่นแล้ว เธอเองก็คงรู้
ด้วยว่ำยูซำนอำคงจะไม่เคลื่อนไหวเพรำะกำรปรำกฏตัว
ของฮันซูยอง เด็กคนนี้แย่จริงๆ

“ฉันจะไปเดินเล่นสักหน่อย อย่ำกินหมดล่ะ เหลือไว้ให้
ฉันด้วย เข้ำใจไหม?” ฮันซูยองหยิบมำไม้หนึ่งและหำยเข้ำ
ไปในควำมมืด

เมื่อเธอหำยตัวไปอย่ำงสมบูรณ์ ยูซำนอำก็ค่อยๆ เดินเข้ำ
มำ ไม้ย่ำงบนเตำท ำให้อำหำรดูอร่อย ผมยื่นไม้ย่ำงให้กับยู
ซำนอำที่ก ำลังลังเล ยูซำนอำรับมันไปและเริ่มกัดมัน

ยูซำนอำกินไปไม้หนึ่งและแทบจะอ้ำปำกไม่ได้

“…อร่อย”

มันมีน ้ำตำอยู่ในดวงตำของเธอ ใครก็ตำมที่ได้เห็นเธอ
ในตอนนี้คงจะไม่คิดว่ำเธอคือหญิงสำวที่กวัดแกว่งมีดสั้น
ในตอนนั้น

“กินช้ำๆ”

มีดสั้นที่เอวของเธอสองเล่มแสดงให้เห็นว่ำกำรปรำกฏตัว
ของเธอในตอนกลำงวันไม่ใช่ควำมฝัน มันเป็นหนึ่งเดือน
นับตั้งแต่กำรท ำลำยล้ำงได้เริ่มต้นขึ้น ผมรู้สึกว่ำมีงำนอีก
มำกมำยที่ต้องท ำ

ยูซำนอำกินอย่ำงเงียบๆ ในขณะที่ผมเองก็กินไปพร้อมกับ
เฝ้ำมองเธอ มันอร่อยจริงๆ มันรำวกับไม่ใช่รสชำติของ
โลกใบนี้…

ยูซำนอำมองดูเปลวเพลิงที่ก ำลังลุกไหม้จำกเตำและพึมพ ำ
“…นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ?”

“อำจจะ”

“ตอนนี้พวกเรำกลับไปไม่ได้แล้วเหรอ?”

“ใช่ น่ำจะนะ”

มือของยูซำนอำสั่นเล็กน้อย เธอฆ่ำคนด้วยมือคู่นั้น
เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป มือของเธอได้พรำกชีวิตของผู้อื่น

ในตอนนี้มือที่เปื้อนเลือดของคนอื่นก ำลังปิดตำของเธอ
เอำไว้ ไหล่ของเธอสั่นเป็นระยะๆ มันอำจจะเป็นควำม
ภำคภูมิใจสุดท้ำยของเธอ มันไม่มีเสียงสะอื้นไห้ดัง
ออกมำ

“มันไม่ใช่ควำมผิดของเธอ” ผมไม่รู้ว่ำค ำพูดของผมจะ
ปลอบเธอได้ไหม ผมไม่อำจอ่ำนใจของยูซำนอำได้ ยูซำน
อำเริ่มร้องไห้ออกมำ น ้ำตำไหลลงมำจำกใบหน้ำของเธอ
และไม้ย่ำงที่เธอก ำลังกินอยู่ก็ตกลงบนพื้น

เธอร้องไห้ไปนำนเท่ำไรกัน? เสียงสะอื้นของเธอเริ่มเงียบ
ลงทีละนิดๆ

ยำนัสเพลต้ำระดับเจ็ดจะเป็นยำนอนหลับอย่ำงรุนแรงถ้ำ
ไม่ได้ดื่มน ้ำของมันเข้ำไปก่อน

ผมมองไปที่เธอสักพักก่อนที่จะพูดออกมำ “มันไม่ใช่
ควำมผิดพลำดของเธอจริงๆ”

ค ำเหล่ำนี้มีไว้เพื่อยูซำนอำ

“ดังนั้น…” ในเวลำเดียวกัน ค ำพูดของผมก็ไม่ได้พุ่งตรง
ไปยังยูซำนอำ “ฉันหวังว่ำจะทรำบว่ำเธอเป็นใคร?”

ในเมืองที่ถูกท ำลำย เสียงร้องของมอนสเตอร์อันน่ำขนลุก
ดังออกมำ มันดูเหมือนว่ำผมก ำลังพูดกับตัวเองอยู่ ผมมอง
ไปยังยูซำนอำและถำม “เธอจะแกล้งไปอีกนำนแค่ไหน?”

“…”

“ฉันไม่รู้ว่ำท ำไมเธอถึงก ำลังเฝ้ำมองฉันอยู่ แต่ไม่ใช่ว่ำ
เธอท ำมันมำสักพักแล้วเหรอ?”

ใบมีดสีขำวของศรัทธำไม่แตกสลำยส่องสว่ำงในควำมมืด

“ฉันไม่ลังเลที่จะท ำอะไรเพื่อบรรลุเป้ำหมำยนะ” ผมผลัก
ใบมีดสีขำวเข้ำใส่ล ำคอของยูซำนอำ “มันคงจะดีกว่ำถ้ำ
เธอรีบเปิดปำกออกมำ เว้นเสียแต่ว่ำเธออยำกให้อวตำร
อันมีค่ำของเธอต้องตำย”

จำกนี้ไปมันคือเกมลักไก่ ผมเฝ้ำรอในขณะที่ค่อยๆ ดัน
ดำบเข้ำไปยังล ำคอของเธอ ดำบอยู่ห่ำงจำกล ำคอประมำณ
1 เซนติเมตร และเริ่มมีเลือดไหลออกมำ ทันใดนั้นเอง
ดวงตำของยูซำนอำก็เปล่งประกำยขึ้น

[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ ช่วยลดควำมตกใจของคุณ]

มันมีสำยลมพุ่งออกมำ และผมก็กระเด็นออกมำจำกร่ำง
ของยูซำนอำ

มันมีตัวตนอันตรำยปรำกฏตัวขึ้นซึ่งท ำให้หัวใจของผม
หดเกร็ง แสงสลัวปรำกฏขึ้นรอบๆ ร่ำงกำยของยูซำนอำ
ผมมองเข้ำไปในดวงตำอันพร่ำมัวของเธอ ผ่ำนม่ำนตำ

มันมีเงำของเนบิลำที่อยู่ไกลออกไปปรำกฏตัวขึ้น จำกนั้น
ก็เหมือนกับมีฟ้ำผ่ำขึ้นภำยในหัวของผม

[เจ้ำมนุษย์ต ่ำต้อย]

ผมเช็ดเลือดที่ไหลออกมำจำกปำกและยิ้ม ในที่สุดพวกเขำ
ก็ปรำกฏตัวขึ้น กลุ่มดำวบัดซบแห่งโอลิมปัส

(จบตอน)