ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1386 ขั้นตอนของการแก้แค้น

ตอนที่ 1386 ขั้นตอนของการแก้แค้น

………………..

สาวๆทั้งสองคุยกันอย่างสนิทสนมและเมื่อเห็นความเข้ากันได้ของพวกเธอแล้วเธอแล้วเย่เชียนก็มีความสุขมากในใจเพราะเมื่อไหร่ที่ฮาเร็มของเขาสงบลงได้ก็เย่เชียนก็จะสามารถทุ่มเทพลังให้กับสิ่งที่เขาต้องทำได้ดีมากยิ่งขึ้น เพราะท้ายที่สุดแล้วถ้าฮาเร็มของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งและเล่ห์เหลี่ยมใส่กันตลอดทั้งวันล่ะก็เย่เชียนจะไปมีความคิดที่จะทำอย่างอื่นได้อย่างไร

หลังจากคุยกันไม่นานนักฉินหยูก็วางสายโทรศัพท์ไปเพราะหลินโรวโร่วเพิ่งฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บดังนั้นหลินโรวโร่วก็ต้องพักผ่อนให้มากและการพูดคุยมากเกินไปก็ไม่ดี

จากนั้นหลินโรวโร่วก็ส่งโทรศัพท์คืนให้เย่เชียนและเธอก็เม้มริมฝีปากของเธอแล้วพูดเบาๆว่า “ที่รักคุณโกรธฉันหรือเปล่าที่ฉันไม่ได้ให้กำเนิดลูกให้กับคุณ?”

เย่เชียนถึงกับผงะไปครู่หนึ่งและยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ยัยโง่มันไม่ใช่ความผิดของคุณและไม่ใช่สิ่งที่คุณจะแบกรับมันเอาไว้คนเดียวเพราะผมก็ยุ่งเกินไปและไม่มีเวลาอยู่กับคุณเลย..มันเป็นความผิดของผมแต่ถ้าคุณต้องการมีลูกจริงๆก็รักษาตัวให้หายและดูแลสุขภาพร่างกายให้ดี”

“อืม!” หลินโรวโร่วพยักหน้าอย่างหนักหน่วงและพูดต่อ “คุณเองก็อย่าโทษตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย..ฉันรู้ว่าอารมณ์ของคุณจะส่งผลต่อคนอื่นอย่างแน่นอนและจริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหยานเลย”

“ไม่หรอก..ผู้อาวุโสหยานน่ะใจดีกับผมมากเพราะงั้นจะไม่โกรธเคืองเขา” เย่เชียนพูด

หลินโรวโร่วพยักหน้าเล็กน้อยและรู้สึกโล่งใจแต่ในเวลานี้จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูจากนั้นก็ปรากฏตัวที่ประตูและมองไปที่หลินโรวโร่วพร้อมกับพูดว่า “คุณโรวโร่วฟื้นแล้วเหรอ?”

หลินโรวโร่วก็พยักหน้าและพูดว่า “คุณหยานคะฉันต้องขอโทษจริงๆ” จากนั้นเธอก็มองไปที่เย่เชียนและพูดว่า “ที่รักฉันเหนื่อยมากเลยฉันอยากจะนอนพักสักหน่อยน่ะ” หลินโรวโร่วมีน้ำใจเสมอแม้ในช่วงเวลานี้และเช่นเดียวกันเธอไม่ต้องการรบกวนการสนทนาของเย่เชียนกับหยานตงดังนั้นเธอจึงพูดแบบนี้

เย่เชียนนั้นก็เข้าใจดีและยิ่งไปกว่านั้นสภาพร่างกายในปัจจุบันของหลินโรวโร่วก็จำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนจริงๆ ดังนั้นเย่เชียนจึงยืนขึ้นและช่วยพยุงหลินโรวโร่วให้นอนลงและใช้ผ้าห่มคลุมเธอ จากนั้นเย่เชียนก็พูดเบาๆว่า “คุณพักผ่อนให้เพียงพอนะและถ้าคุณต้องการอะไรก็เรียกผมได้เลยผมจะอยู่ข้างนอก”

“อืม!” หลินโรวโร่วตอบเบาๆและหลับตาลง เมื่อเห็นแบบนั้นเย่เชียนก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วหันกลับมาชำเลืองมองหยานตงและเดินออกไปข้างนอก

หลังจากนั่งลงที่ทางเดินแล้วหยานตงก็ถามว่า “เป็นยังไงบ้าง..ร่างกายของเป็นอะไรไหม?”

“เธอเพิ่งได้รับการผ่าตัดและร่างกายของเธอก็อ่อนแอมาก..นอกจากนี้ร่างกายของเธอก็ยังอ่อนแอตั้งแต่แรกอยู่แล้วและหลายปีมานี้เธอก็วิ่งวุ่นเรื่องกองทุนเพื่ออนาคตทั้งวันเพราะงั้นดูเหมือนว่าเธอจะต้องพักผ่อนอีกสักพักก่อนที่เธอจะสามารถฟื้นตัวได้อย่างเต็มที่” เย่เชียนพูด “แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะผู้หญิงคนนี้มีนิสัยแบบนั้นไม่อย่างนั้นเธอคงจะไม่ยอมพักผ่อนอย่างแน่นอน..ผมจะไม่มีวันให้อภัยคนที่ทำร้ายเธอเด็ดขาด” เย่เชียนหันหน้าไปมองที่หยานตงแล้วถามว่า “ว่าแต่ผู้อาวุโสหยานมันเกิดอะไรขึ้นครับ?”

“พูดตามตรงเลยนะบางครั้งฉันก็อิจฉาเอ็งจริงๆ..การมีกลุ่มผู้หญิงที่ดูแลเอ็งและรักคุณอย่างสุดซึ้งแบบนี้แม้ตายไปแปดชีวิตมันก็ใช่ว่าจะหาเจอ” หยานตงพูด “เอ็งต้องปฏิบัติต่อพวกเธออย่างดีล่ะในอนาคต” หลังจากหยุดไปชั่วขณะหยานตงก็พูดต่อ “เอาล่ะเรื่องมันเป็นแบบนี้..วันก่อนคุณหลินไปที่บริษัทภายใต้การดูแลของลัทธิมารเพื่อหารือเกี่ยวกับมูลนิธิกองทุนเพื่ออนาคตแต่ฉันไม่คิดว่าเมื่อฉันไปที่นั่นพวกนักรบพราหมณ์จะมาโจมตีฉันและทำร้ายผู้บริสุทธิ์จนทำให้คุณหลินได้รับบาดเจ็บ..ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉันเอง”

“นักรบพราหมณ์?” เย่เชียนขมวดคิ้วแน่นและพูดว่า “พวกนั้นยังไม่ยอมหยุดอีกเหรอ?..นี่พวกมันยังต้องการที่จะสร้างปัญหาในประเทศจีนอยู่อีกเหรอ?”

หยานตงก็ยิ้มอย่างละอายใจและพูดว่า “เป็นความจริงที่ฉันไม่ได้ระวังมากพอเพราะฉันคิดว่าเดิมทีทุกคนก็เป็นพวกพ้องกันดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสร้างเรื่องให้มันใหญ่โตจนเกินไปแต่ฉันไม่คิดว่าพวกนั้นจะไร้จรรยาบรรณแบบนี้..เย่เชียนฉันต้องขอโทษจริงๆแล้วฉันจะให้คำอธิบายที่ดีกับเอ็งเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน”

“ไม่จำเป็นหรอกครับ” เย่เชียนพูด “ตัวตนของผู้อาวุโสหยานนั้นพิเศษมากและคุณถ้าทำไม่ดีมันก็จะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศอย่างแน่นอนเพราะงั้นฝากเรื่องนี้เอาไว้กับผมเถอะเพราะใครที่มันกล้าแตะต้องผู้หญิงของผมมันจะต้องตายและไม่ว่ารัฐบาลจะว่ายังไงถึงยังไงผมก็จะไม่ยอมให้ใครมารุกรานประเทศจีนเด็ดขาด” เย่เชียนหันไปมองหยานตงแล้วพูดว่า “พวกนั้นยังไม่ได้ออกจากเมืองลาซาใช่ไหม?..ผู้อาวุโสหยานครับผมต้องการให้คุณช่วยค้นหาว่าพวกนั้นมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”

“นั่นไม่ใช่ปัญหา” หยานตงพูด “แต่ว่าฝีมือของพวกนั้นมันไม่ธรรมดาและมันอาจจะรับมือได้ยากพอสมควรเลย..ฉันจะให้คนของฉันติดตามเอ็งไปก็แล้วกันแบบนั้นฉันถึงจะวางใจได้”

เย่เชียนส่ายหัวเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่จำเป็นเพราะผมไม่สนใจกฎอะไรอยู่แล้ว..พวกนั้นทำร้ายผู้หญิงของผมเพราะฉะนั้นผมมีเป้าหมายเดียวและนั่นคือฆ่าพวกมัน..ส่วนวิธีการนั้นไม่สำคัญและถึงแม้ว่าพวกมันจะฝีมือเก่งกาจสักแค่ไหนแต่พวกมันก็ไม่มีทางรอดหรอก..เพียงแต่ผลที่ตามมาจะต้องให้ผู้อาวุโสหยานคอยจัดการน่ะครับ”

“ไม่ต้องกังวลไปปล่อยเรื่องนั้นให้เป็นหน้าที่ของฉันก็แล้วกัน” หยานตงพูด เขารู้ถึงอารมณ์ของเย่เชียนดีเนื่องจากเย่เชียนได้ตัดสินใจแล้วจึงไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรอีก

เย่เชียนพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “โทรหาผมได้เลยนะถ้าคุณมีข่าวเกี่ยวอะไรกับพวกเขา..ผมจะรอข่าวดีจากคุณแต่อย่าช้าจนเกินไปล่ะผมไม่อยากให้พวกมันมีเวลาหลบหนีไป”

หยานตงพยักหน้าและกล่าวอำลาเย่เชียนแล้วไม่พูดอะไรอีกจากนั้นก็หันหลังเดินออกจากโรงพยาบาลไป เมื่อมองดูหยานตงจากไปเย่เชียนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดหมายเลขของและม่อหลงก็รับสายอย่างรวดเร็ว “บอส!” ม่อหลงเรียก จากนั้นเย่เชียนก็ผงกหัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ส่งคนมาที่เมืองลาซาโดยด่วนผมมีบางอย่างที่ต้องจัดการ..จำไว้ว่าเราสามารถใช้กระสุนและอาวุธหนักได้อย่างเต็มที่!”

ม่อหลงถึงกับผงะเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นอีกครั้งดังนั้นเขาจึงพูดว่า “บอส..มันเกิดอะไรขึ้น?”

“มีบางอย่างเกิดขึ้นกับโรวโร่ว” เย่เชียนพูด “รีบส่งคนมาที่นี่ด่วนเลยและเตรียมอาวุธมาให้ผมด้วย..แต่อย่าส่งคนมามากเกินไปล่ะขอแค่ยี่สิบหรือมากกว่านั้นนิดหน่อยก็น่าพอแล้ว..ผมจะรออยู่ที่นี่และถ้าพี่มาถึงเมืองลาซาเมื่อไหร่ก็โทรหาผมแล้วกัน”

ม่อหลงไม่ได้ถามคำถามอะไรอีกและเขาก็พยักหน้าเป็นการตอบรับจากนั้นจึงวางสายโทรศัพท์ไป เพราะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับหลินโรวโร่วดังนั้นม่อหลงจึงไม่จำเป็นต้องถามว่าทำไมเพราะเย่เชียนจะไม่ยอมปล่อยไปอย่างแน่นอน หลังจากวางสายม่อหลงก็ไม่รอช้าและสั่งให้ผู้บังคับบัญชาเตรียมตัวทันที

ส่วนเย่เชียนหลังจากวางสายแล้วเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆและจุดบุหรี่แล้วสูบจนหมดจากนั้นเย่เชียนก็ค่อยๆหันหลังกลับเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยของหลินโรวโร่ว เมื่อเห็นหลินโรวโร่วนอนหลับสนิทเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อยแต่ทันใดนั้นหลินโรวโร่วก็ลืมตาขึ้นกระพริบตามองไปที่เย่เชียนแล้วพูดว่า “คุณหัวเราะอะไร?..พวกคุณคุยกันเสร็จแล้วเหรอ?”

“ใช่!” เย่เชียนพยักหน้าตอบและพูดว่า “จริงๆแล้วก็ไม่มีอะไรมากหรอกมันเป็นแค่การพูดคุยกันธรรมดาๆ..ผู้อาวุโสหยานเขาดูแลคุณดีมากเพราะงั้นผมก็เลยขอบคุณเขา”

หลินโรวโร่วตกตะลึงไปชั่วขณะแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆเธอก็พูดเบาๆว่า “คุณสามี..คุณไปทำในสิ่งที่คุณต้องทำเถอะฉันไม่เป็นอะไรฉันดูแลตัวเองได้”

เย่เชียนตกตะลึงเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่งและยิ้มเบาๆแล้วพูดว่า “มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก..ทุกอย่างจะจบหลังจากที่คุณนอนหลับ..ผมจะไม่มีวันปล่อยคนที่ทำร้ายคุณไป..พวกมันจะต้องได้รับสิ่งที่พวกมันทำเอาไว้”

“อย่าเลย!” หลินโรวโร่วพูด “ฉันไม่ต้องการให้คุณมาเสี่ยงเพื่อฉันและนอกจากนี้ฉันก็ไม่เป็นอะไรฉันสบายดีเพราะงั้นไม่ต้องไปเสี่ยงเพื่อฉันหรอก..ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณฉันจะทำยังไงล่ะ?”

เย่เชียนเกาจมูกของหลินโรวโร่วเบาๆแล้วพูดว่า “เด็กโง่..มันจะไปมีอะไรเกิดขึ้นกับผมได้ยังไง..คุณไม่รู้หรอกว่าเมืองลาซาแห่งนี้คือโลกของหยานตงเพราะงั้นมันจะไปเกิดอะไรขึ้นกับผมได้ล่ะถ้าเขาช่วยผม..คุณไม่ต้องกังวลไปพวกนั้นมันก็เป็นได้แค่เศษเค้กชิ้นเล็กๆ..ผมสัญญาผมจะซ่อนตัวและไม่ออกมาแล้วฉันจะฝากทุกอย่างเอาไว้กับผู้อาวุโสหยานแทน..ด้วยวิธีนี้คุณคงสามารถโล่งใจได้ใช่ไหม?”

หลินโรวโร่วเข้าใจดีว่าการตัดสินใจของเย่เชียนนั้นยากที่จะเปลี่ยนแปลงและเนื่องจากเธอได้รับบาดเจ็บเธอจึงไม่มีใครสามารถเกลี้ยกล่อมเย่เชียนให้ล้มเลิกความคิดที่จะแก้แค้นได้ เธอเองก็ชัดเจนมากเกี่ยวกับสถานะของเธอในใจของเย่เชียนเพราะถ้าหากมีใครทำร้ายเธอไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใครเย่เชียนก็จะไม่มีวันยอมปล่อยไปง่ายๆอย่างแน่นอน ดังนั้นสิ่งที่เธอทำได้คือแอบอธิษฐานให้เย่เชียนปลอดภัย แต่ถ้าเธอยืนกรานที่จะไม่ให้เย่เชียนไปแก้แค้นเธอก็เชื่อว่าเย่เชียนจะต้องฟังเธอแต่ในขณะเดียวกันเธอก็จะกังวลว่าหัวใจของเย่เชียนจะค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นการกังวลใจที่ไม่สามารถแก้แค้นให้กับเธอได้เพราะในฐานะผู้ชายคนหนึ่งเมื่อเขาเห็นผู้หญิงของเขาเจ็บปวดเขาก็ต้องเต็มไปด้วยการตำหนิตัวเองและรู้สึกผิด ดังนั้นหากเขาไม่ได้ระบายหรือทำบางสิ่งเขาก็จะไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้เลย

หลินโรวโร่วเข้าใจดังนั้นเธอจึงไม่พูดอะไรเพื่อหยุดเย่เชียนและเธอก็พยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คุณจะทำแบบนั้นจริงเหรอ?..อย่าโกหกฉันล่ะ..ดูแลตัวเองให้ดีเพราะคุณจะต้องดูแลฉันไปตลอดชีวิตที่เหลือของคุณ”

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “อย่ากังวลไปเลยและมันไม่ใช่แค่ตลอดชีวิตหรอกเพราะอีกเจ็ดชีวิตผมก็เต็มใจที่จะดูแลคุณ..ในชีวิตนี้ผมถูกกำหนดให้เป็นหนี้คุณและในชาติหน้าผมเย่เชียนคนนี้ก็จะยอมเป็นวัวกับม้าเพื่อตอบแทนคุณ”

“คุณนี่โง่จริงๆ..ฉันเต็มใจทำทุกอย่างอยู่แล้ว” หลินโรวโร่วพูด “เมื่อพูดถึงความสัมพันธ์แล้วมันไม่จำเป็นว่าผู้ที่ได้รับจะต้องมีความสุขแต่ผู้ให้จะต้องมีความสุขด้วยเพราะงั้นสำหรับคุณฉันเต็มใจให้เสมอ”

หัวใจของเย่เชียนหวั่นไหวและเขาก็สะเทือนใจมากเพราะการมีภรรยาแบบนี้ใครจะไม่พอใจอีก? เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มื้อกลางวันนี้คุณอยากกินอะไรเหรอ?..ผมจะไปซื้อให้คุณ”

“อืม..ฉันอยากกินอาหารชุดแคริบเบียนที่คุณทำ” หลินโรวโร่วพูด “ถึงคุณจะยุ่งมาทั้งวันแล้วแต่ฉันก็จะคว้าโอกาสนี้เอาไว้..ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณหนีไปเด็ดขาด”

“หมอบอกว่าคุณกินได้เฉพาะอาหารเหลวเท่านั้น..เอาไว้เมื่อคุณหายดีแล้วผมจะทำอาหารให้คุณทุกวันเลย” เย่เชียนพูด

“ไม่!..ฉันอยากกินตอนนี้” หลินโรวโร่วพูด “อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของหมอพวกนั้นเลยตอนนี้ฉันอยากกินมาก..ฉันจะฟื้นฟูร่างกายได้ยังไงถ้าไม่กินอาหารเยอะๆ”

เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ..ถ้างั้นเดี๋ยวผมทำให้คุณเอง”

.

.