ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1396 เตือน

ตอนที่ 1396 เตือน

………………..

โดยทั่วไปแล้วเมื่อสูบบุหรี่คุณต้องส่งให้คนอื่นก่อนแล้วจึงจุดบุหรี่ด้วยตัวคุณเอง อย่างไรก็ตามตอนนี้รูฮาห์ทำตรงกันข้ามกันและเห็นได้ชัดว่ามีท่าทางดูถูกเย่เชียนและหวังว่าจะใช้วิธีนี้เพื่อระงับแรงกดดันและท่าทางหยิ่งผยองของเย่เชียน อย่างไรก็ตามเย่เชียนคือใคร? เย่เชียนจะสนใจเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ได้อย่างไร?

เย่เชียนค่อยๆหยิบบุหรี่ออกมาจากเสื้อของเขาแล้วจุดไฟ หลังจากสูบเย่เชียนก็พูดว่า “ผมชอบที่จะสูบบุหรี่ของจีน..ผมไม่ชอบซิการ์เหล่านั้นและมันมีแต่พวกเสแสร้งที่ชอบสูบมัน” หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็เสริมว่า “อ๋อผมโทษด้วยผมไม่ได้หมายถึงคุณ?..ฉันแค่จะบอกว่าบางคนคิดว่าการสูบซิการ์นั้นจะทำให้พวกเขาดูน่าเกรงขามแต่ผมคิดว่ามันเหมือนพวกราชาวานรต่างหาก”

รูฮาห์ขมวดคิ้วเล็กน้อยและดึงมือออกด้วยความลำบากใจแต่มันก็มีไหวพริบและหยุดการกระทำเพื่อไม่ให้รู้สึกว่าเขาเป็นดั่งที่เย่เชียนพูด จากนั้นรูฮาห์ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ว่าแต่คุณเย่มาที่อินเดียทำไมเหรอ?..มาเที่ยว?..มาทำธุรกิจหรืออย่างอื่น?”

“มาเที่ยวและพักผ่อน..ผมมาเพื่อดูว่ามีโครงการลงทุนอะไรดีๆที่นี่ไหมเพราะตอนที่ผมอยู่เมืองจีนผมมักจะเห็นคนจากประเทศอินเดียคุยโวว่าเศรษฐกิจของประเทศอินเดียนั้นดีแค่ไหนและพัฒนาไปได้ดีแค่ไหน..เพราะงั้นผมจึงอดไม่ได้ที่จะมาดูเองให้เห็นกับตา..ผมจำได้ว่ามีวิศวกรจากประเทศอินเดียมาทำงานที่บริษัทของเราและความสามารถของเขาก็ดีกว่าวิศวกรจากประเทศสหรัฐอเมริกาอีก..ตอนนี้จีนกำลังพัฒนาอยู่และเงินเดือนของค่าครองชีพก็น้อยเพราะขนาดเงินเดือนวิศวกรของจีนยังพอๆกับเงินเดือนบริการและพนักงานโรงแรมธรรมดาๆของอินเดียเลย” เย่เชียนพูดต่อ “ตอนนี้พอผมได้มาเยือนประเทศอินเดียแล้วก็เหมือนได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ”

สีหน้าของดีห์ราห์ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักเพราะสิ่งที่เย่เชียนพูดนั้นเป็นความจริงและมีความคิดเช่นนี้มากมายประเทศอินเดีย ในตอนแรกดีห์ราห์นั้นไม่รู้แต่เมื่อเขาออกไปสู่โลกกว้างและเห็นสถานการณ์ข้างนอกแล้วเขาก็รู้ว่าเขาโง่เขลาเพียงใดเหมือนกบในกะลา

รูฮาห์ถอนหายใจอย่างเย็นชาและพูดว่า “ในเมื่อเป็นแบบนั้นทำไมคุณเย่ถึงมาลงทุนในประเทศอินเดียล่ะ?..ในเมื่อเศรษฐกิจของจีนกำลังพัฒนาอยู่เพราะงั้นการลงทุนในจีนจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ?”

เย่เชียนมองไปที่รูฮาห์ด้วยท่าทางสมเพชและพูดว่า “คุณรูฮาห์ไม่เคยทำธุรกิจเลยเหรอ?”

รูฮาห์ผงะไปครู่หนึ่งเพราะเขาไม่เข้าใจความหมายของเย่เชียน อย่างไรก็ตามเป็นความจริงที่เขามีหลายอุตสาหกรรมภายใต้คำสั่งของเขาแต่โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาทั้งหมดเป็นอุตสาหกรรมผิดกฏหมายและอุตสาหกรรมบริการ โดยปกติแล้วเขาไม่จำเป็นต้องจัดการและบริหารสิ่งต่างๆดังนั้นเขาจึงไม่รู้เรื่องธุรกิจเลย

“ไม่น่าแปลกใจเลยเพราะคุณรูฮาห์ไม่เคยทำธุรกิจเพราะงั้นจึงยากที่จะอธิบายให้คุณฟัง” เย่เชียนพูด “จะให้ผมอธิบายให้ฟังไหมว่าการลงทุนในประเทศอินเดียนั้นดียังไง..ว่าแต่คุณรูฮาห์ได้ถือหุ้นบ้างไหม?”

“ไม่จำเป็น” รูฮาห์พูด “ผมไม่มีความรู้ด้านธุรกิจและไม่กล้าลงทุนอะไร..อีกอย่างการดูแลทรัพย์สินอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัว 1 ใน 3 ของเมืองนี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับผมที่จะอยู่กินไปตลอดชีวิต” จากนั้นรูฮาห์ก็หันไปมองดีห์ราห์แล้วพูดว่า “ดีห์ราห์วันนี้ผมมาหาคุณก็เพราะเรื่องสะพานลอยกลางเมือง..ผมหวังว่าคุณจะถอนตัวได้”

“นี่คุณล้อผมเล่นเหรอ?..จากคำพูดของคุณแล้วคุณต้องการให้ผมหยุดสิ่งที่จะทำ?..มาแข่งกันอย่างยุติธรรมและมีเหตุผลเถอะและตราบใดที่คุณมีความสามารถสิทธิ์ในการสร้างสะพานก็จะเป็นของคุณ” ดีห์ราห์พูด “เพราะงั้นการที่คุณมาพูดให้ผมถอนตัวไปแบบนี้ไม่คิดว่ามันแปลกไปหน่อยเหรอ?”

“ถ้าอย่างนั้นคุณจะสู้กับผมเหรอ?” รูฮาห์พูด “ดีห์ราห์คุณต้องเข้าใจว่าเหตุผลที่คุณได้รับอนุญาตให้ทำอะไรก็ได้ในอินเดียในช่วงหลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่เพราะผมกลัวคุณแต่เป็นเพราะผมไม่ต้องการโต้เถียงหรือมีปัญหากับคุณ..แต่ถ้าคุณคิดว่าไม่มีใครกล้าท้าทายคุณจริงๆคุณก็คิดผิด”

“ผมไม่กล้าคิดอย่างนั้นหรอกครับฉันยังตามหลังคุณรูฮาห์อยู่มาก” ดีห์ราห์พูด “คุณรูฮาห์บุกเบิกในวงการมานานและสร้างชื่อให้ตัวเองตั้งแต่อายุยี่สิบปีและกลายเป็นคนใหญ่คนโตได้..แต่นี่มันก็สามสิบกว่าปีแล้วเพราะงั้นผมคิดว่าคุณน่าจะวางมือและปล่อยวางบางอย่างได้แล้ว”

รูฮาห์ก็ฉีกยิ้มแล้วพูดว่า “จริงเหรอ?..ผมยังไม่แก่ขนาดนั้น..นี่คุณต้องเล่นตลกต่อหน้าผมงั้นเหรอ?..ผมได้ยินมาว่าเมื่อเร็วๆนี้การหมุนเวียนเงินทุนของคุณไม่ดีนักและคุณก็มีข้อจำกัดเพราะถูกปิดกั้นน่ะ..ผมล่ะอยากรู้จริงๆว่าคุณจะเอาอะไรมาสู้กับผม..ถ้าคุณยังทำแบบนี้ต่อไปคุณจะไม่มีสิทธิ์อะไรในอินเดียอีก!”

“น้ำเสียงของคุณรูฮาห์ดูมั่นใจมากเลยนะ” เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “รูฮาห์ต้องการจะเล่นกับผมเพื่อเงินอย่างงั้นเหรอ?”

คิ้วของรูฮาห์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยและเขาก็ถูกเย่เชียนกดดันอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เชียนแล้วรูฮาห์ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงไปครู่หนึ่งเพราะดูเหมือนว่าดีห์ราห์ทำหลายสิ่งหลายอย่างในช่วงแรกเพื่อที่จะชนะโครงการนี้ ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาได้สั่งให้เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลไล่ปิดสถานที่ทำธุรกิจหลายแห่งของดีห์ราห์และตัดช่องทางการทำเงินของดีห์ราห์ไปจนเขาคิดว่าดีห์ราห์จะเริ่มหมดหวังและถอนตัวออกไปอย่างแน่นอนแต่เขาไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้

หลังจากตกตะลึงเล็กน้อยรูฮาห์ก็พูดว่า “คุณเย่อย่าจริงจังเกินไปสิครับผมแค่อยากจะเตือนดีห์ราห์เท่านั้นเองผมไม่ได้มีความหมายอื่นแอบแฝงแต่อย่างใด” หลังจากหยุดไปชั่วขณะรูฮาห์ก็เปลี่ยนหัวข้อและพูดว่า “ปกติแล้วคุณเย่ทำธุรกิจอะไรเหรอครับ?”

“ผมเหรอ?..ผมไปทั่วทุกที่และทำทุกอย่างที่มีประโยชน์น่ะ” เย่เชียนพูด “เมื่อเร็วๆนี้ผมได้ยินมาว่ารัฐบาลกำลังจะสร้างสะพานลอยเพราะงั้นผมคิดว่ามันเป็นการลงทุนที่ดีผมก็เลยมาดูด้วยตัวเอง”

คิ้วของรูฮาห์ก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้งเพราะเย่เชียนพูดถึงเรื่องนี้อีกจนทำให้เขายิ่งไม่ชัดเจนเกี่ยวกับรายละเอียดตัวตนของเย่เชียน ซึ่งเขาก็รู้ดีว่ามีผู้ที่มีอำนาจอยู่เบื้องหลังดีห์ราห์ดังนั้นเขาจึงใช้ประโยชน์จากความไม่พร้อมของดีห์ราห์เพื่อไล่ปิดธุรกิจเหล่านั้นของดีห์ราห์แต่ถ้าหากเวลายังยืดเยื้อต่อไปดีห์ราห์ก็จะใช้ตัวตนของผู้ที่อยู่เบื้องหลังเพื่อทำให้สถานที่เหล่านั้นฟื้นตัวขึ้นมาอีกครั้งและนั่นจะไม่เป็นประโยชน์ต่อเขาเลย แต่พวกเขาก็ต้องนึกถึงสถานะขององค์กรศิชาห์ด้วย

เมื่อมองดูเวลาบนนาฬิการูฮาห์ก็พูดว่า “นี่มันก็ใกล้จะเย็นแล้วผมจะไม่รบกวนคุณไปมากกว่านี้..เอาไว้วันหลังผมจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อค่ำให้คุณเย่เอง”

“ได้ครับ..ทั้งอาหารและเครื่องดื่มผมไม่เคยปฏิเสธอยู่แล้วครับ” เย่เชียนยิ้มและพูดว่า “อ้อใช่สิคุณรูฮาห์อย่าลืมจ่ายบิลด้วยนะครับขอบคุณ”

รูฮาห์ก็ผงะไปครู่หนึ่งและสาปแช่งในใจอย่างลับๆแล้วเดินจากไป พอลงมาถึงข้างล่างเขาก็จ่ายบิลเป็นเงินหนึ่งแสนรูปีเขาก็ตกใจ

เมื่อเห็นรูฮาร์จากไปเย่เชียนก็หันไปหาดีห์ราห์และถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

“อันที่จริงความสัมพันธ์ระหว่างผมกับรูฮาร์ไม่ได้ดีมากนักแต่ไม่ได้มีความขัดแย้งกันโดยตรงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา..หรือบางทีเขาอาจจะคิดว่าผมไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะไปสู้กับเขาในตอนแรกดังนั้นเขาจึงไม่สนใจที่จะทำอะไรกับผม..แต่ต่อมาเมื่อเขาเห็นว่าผมเริ่มมีอิทธิพลมันก็เริ่มลำบากที่จะจัดการกับผมแล้ว” ดีห์ราห์พูด “ซึ่งคราวนี้รัฐบาลอินเดียจะสร้างสะพานในเขตใจกลางเมืองและสเกลการลงทุนก็ใหญ่มากและถ้าต้องสร้างให้เสร็จทั้งโครงการก็ต้องใช้เงินเป็นสิบๆล้านไม่รวมเงินค่าชดเชยและส่วนอื่นๆ..แน่นอนผมไม่อยากพลาดโอกาสดีๆนี้และหวังว่ารูฮาห์จะไม่เล่นสกปรกลับหลังโดยสั่งให้คนจากรัฐบาลปิดธุรกิจหลายที่ของผมไปจนผมมีเงินหมุนเวียนไม่เพียงพอ..ถึงแม้ว่าผมจะได้สิทธิ์ในโครงการนี้แต่ผมคิดว่าผมไม่มีความสามารถมากพอจริงๆและนั่นเป็นเหตุผลที่เขามาหาผมด้วยความเย่อหยิ่ง..แต่ถ้าบอสให้เวลาผมอีกสักหน่อยผมจะทำให้ธุรกิจเหล่านั้นกลับมาดำเนินการได้และหลังจากนั้นผมจะสามารถทำเงินได้อย่างรวดเร็ว”

เย่เชียนผงกหัวเล็กน้อยและพูดว่า “ทำไมนายถึงไม่บอกฉันก่อนหน้านี้เมื่อนายเจอปัญหา..นายไม่ถือว่าฉันเป็นพวกพ้องงั้นเหรอ?”

ดีห์ราห์ผงะและรีบพูดว่า “ผมขอโทษครับบอส..ผมแค่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆเพราะงั้นผมก็เลยไม่กล้ารบกวนบอส..อีกอย่างถ้าผมไม่สามารถจัดการเรื่องเล็กๆน้อยๆนี้ได้ผมคงไม่มีหน้าไปพบบอสแน่”

เย่เชียนยิ้มแล้วพูดว่า “เมื่อทำธุรกิจมันก็จะมีบางครั้งที่การหมุนเวียนของเงินทุนไม่ดีเพราะงั้นนายไม่ต้องกังวลไปเพราะดูเหมือนว่าเขาต้องการรายละเอียดตัวตนของฉันเพราะงั้นบอกเขาไปว่าฉันเป็นผู้จัดการด้านการลงทุนของเครือน่านฟ้ากรุ๊ปของจีน..ส่วนเรื่องโครงการนั้นไม่ว่าเราจะชนะสิทธิ์หรือไม่ก็ตามแต่รูฮาห์จะต้องได้รับบทเรียนและใครก็ตามที่รังแกพี่น้องของฉันล่ะก็พวกมันจะต้องเจอดี”

ดีห์ราห์รู้สึกประทับใจและพูดว่า “ขอบคุณครับ!”

“พวกนายทุกคนเป็นครอบครัวของฉันเพราะงั้นไม่จำเป็นต้องสุภาพมากขนาดนั้นหรอก” เย่เชียนยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะการกินมื้อกลางวันจบลงแล้วเรากลับกันเถอะ..เฟิงหลานและคนอื่นๆน่าจะมาถึงในวันพรุ่งนี้และนายก็ส่งคนไปรับพวกเขาที่สนามบินด้วย..หลังจากนั้นให้รีบติดต่อพวกศิชาห์โดยเร็วที่สุดแต่อย่ากังวลเกินไปเราไม่จำเป็นต้องเร่งรีบปล่อยให้ธรรมชาติดำเนินไปเอง”

ดีห์ราห์ตอบกลับและลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมกับเย่เชียน หลังจากออกจากโรงแรมเขาก็ขับรถตรงกลับบ้านซึ่งบ้านของดีห์ราห์ก็อยู่ในฟาร์มขนาดใหญ่ในเขตชานเมืองของนิวเดลี ถึงแม้ว่าจะมีทรัพย์สินมากมายในเขตเมืองแต่โดยพื้นฐานแล้วครอบครัวของดีห์ราห์ก็ชอบที่จะอาศัยอยู่ในฟาร์มแห่งนั้นในแถบชานเมืองเพราะสภาพแวดล้อมที่นั่นดีกว้างขวางและสะดวกสบายห่างไกลจากเขตเมืองที่วุ่นวายและแออัด ซึ่งแน่นอนว่าการคุยเรื่องสำคัญนั้นดีกว่าในเขตตัวเมืองโดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครได้ยินความลับ

หลังจากออกจากโรงแรมได้ไม่นานทุกคนก็กลับไปที่บ้านของดีห์ราห์ หลังจากที่รถหยุดแล้วดีห์ราห์ก็เปิดประตูรถและเชิญเย่เชียนลงจากรถด้วยความเคารพจากนั้นก็พาไปที่บ้านแล้วพูดว่า “ทุกคนออกมาหน่อย..มีแขกมา” ไม่นานผู้หญิงสามคนก็ออกมาจากบ้าน

.

.