ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1406 ฆ่าปิดปาก ....................

ตอนที่ 1406 ฆ่าปิดปาก

………………..

เย่เชียนไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะค้นพบตัวตนของเขาได้เร็วขนาดนี้ อันที่จริงชื่อเสียงของเย่เชียนเองก็โด่งดังไปทั่วโลกแต่ก็มีคนชื่อเดียวกันมากมายในโลกใบนี้ ซึ่งเย่เชียนแค่ต้องการเลื่อนเวลาออกไปเล็กน้อยแต่การเคลื่อนไหวของรูฮาห์นั้นค่อนข้างเร็ว

อย่างไรก็ตามเนื่องจากอีกฝ่ายรู้ตัวตนของพวกเขาแล้วดังนั้นก็ไม่สามารถปล่อยคนพวกนี้ไปได้ โชคดีที่รูฮาห์ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับระดับสูงของนักรบพราหมณ์และเขาก็มีเวลาที่จะเตรียมตัว

เย่เชียนยักไหล่เล็กน้อยและพูดว่า “แกคิดว่าแกสามารถทำอะไรก็ได้งั้นเหรอรูฮาห์..เนื่องจากแกรู้ตัวตนของฉันแล้วและดูมั่นใจมาก..ฉันไม่รู้จะเรียกแกว่าพวกงี่เง่าหรือโง่กันแน่..แกรู้ไหมว่าความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของแกคืออะไร”

“อะไร?” รูฮาห์ถามด้วยความประหลาดใจ

“นั่นเป็นเพราะแกไม่ได้บอกตัวตนของฉันให้พวกระดับสูงทราบไงล่ะ” เย่เชียนยิ้มแล้วพูด “แกต้องการจะฆ่าฉันและฉันก็แค่อยากฆ่าแกเพื่อปิดปากแกเท่านั้นฮ่าๆ..มาดูกันว่าใครจะมีความสามารถมากกว่ากัน”

รูฮาห์ขมวดคิ้วและตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ฆ่ามันซะ!” ลูกน้องทั้งสี่คนที่อยู่ข้างหลังเขาได้ยินคำพูดของรูฮาห์และรีบวิ่งไปหาเย่เชียนโดยไม่ลังเลเลย ทันใดนั้นทันทีที่พวกเขาทั้งสี่มาถึงหน้าเย่เชียนสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปและพวกเขาก็ล้มลงกับพื้นแล้วตัวกระตุก ซึ่งฉากนี้ทำให้รูฮาห์ประหลาดใจมาก

หลิวเทียนเฉินดื่มชาอย่างช้าๆราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและมองไปที่รูฮาห์อย่างสนุกสนาน เช่นเดียวกับเย่เชียนที่มีสีหน้าสงบเห็นได้ชัดว่าทั้งหมดนี้อยู่ในความคาดหวังของเขาอยู่แล้ว เหตุผลที่เย่เชียนเลือกพาหลิวเทียนเฉินมาด้วยเพราะเขาชอบความสามารถในการใช้ยาพิษเพื่อฆ่าคนที่มองไม่เห็นและตรวจจับไม่ได้แบบนี้มาก

รูฮาห์โกรธมากจนอยากจะลุกขึ้นอย่างไรก็ตามทันทีที่เขาลุกขึ้นยืนเขาก็รู้สึกวิงเวียนเล็กน้อยและเขานั่งลงทันทีแล้วชี้ไปที่เย่เชียนพร้อมกับตะโกนว่า “แก..แกทำอะไร” เช่นเดียวกับชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆเขาก่อนที่เขาจะทันได้โต้ตอบเขาก็ล้มลงกับพื้นพร้อมกับพื้นไปเสียแล้ว

เย่เชียนยิ้มเบาๆแล้วพูดว่า “ในเมื่อแกรู้ว่าฉันคือราชาหมาป่าเย่เชียนผู้นำขององค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าเพราะงั้นแกไม่รู้เหรอว่ายังมีสมาชิกอีกคนหนึ่งที่ชื่อหลิวเทียนเฉินที่รู้จักกันนามหมาป่าเขี้ยวพิษอยู่ในองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าของฉัน”

รูฮาห์เข้าใจและหันไปมองหลิวเทียนเฉิน ซึ่งหลิวเทียนเฉินก็แสยะยิ้มและพูดว่า “ใช่แล้วฉันคือหมาป่าเขี้ยวพิษหลิวเทียนเฉิน..ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามใดๆเลยในการจัดการกับคนของแก..ฉันแค่กระดิกนิ้วเล็กๆน้อยๆแค่นั้นเอง”

“ฮึ่ม..ฆ่าฉันสิวะถ้าแกมีความสามารถมากพอ..แต่แกอย่าคิดว่าจะรอดชีวิตกลับไปได้” รูฮาห์พูด “แกท้าทายนักรบพราหมณ์ของฉัน..แกจะออกไปจากประเทศอินเดียอย่างปลอดภัยได้งั้นเหรอ?..นั่นเป็นไปไม่ได้เลย..ทางที่ดีที่สุดคือกลับไปหาหัวหน้ากับฉันเพราะบางทีเขาอาจจะยอมไว้ชีวิตแกก็ได้”

“จริงเหรอ?..แต่ฉันไม่ชอบให้ใครมาบงการน่ะสิ..โชคชะตาของฉันต้องอยู่ในกำมือของฉันเอง” เย่เชียนพูด “แล้วแกล่ะแกควรเชื่อฟังจะดีกว่านะ..ฉันจะปล่อยแกไปไม่อย่างนั้นร่างกายขิงแกจะเน่าตายไปและอย่าแม้แต่จะคิดเพราะหมอในโรงพยาบาลก็รักษาพิษของหมาป่าเขี้ยวไม่ได้ดังนั้นอย่าคาดหวังอะไรเลยจะดีกว่า”

รูฮาห์ตกตะลึงไปชั่วขณะจากนั้นเขาก็ผงะเล็กน้อยแล้วตะคอกด้วยความโกรธและพูดว่า “แกต้องการอะไรกันแน่?”

“มันง่ายมากแกก็แค่ให้พวกเราเดินออกไปเฉยๆ” เย่เชียนพูด “แบบนี้มันก็ไม่ยากใช่ไหมล่ะ?”

“ฮึ่ม..ฉันอยู่ในมือของแกแล้วฉันจะพูดอะไรได้อีก” รูฮาห์พูดด้วยความโกรธเกรี้ยว

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยแล้วหันไปมองหลิวเทียนเฉินจากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินไปด้านข้างของรูฮาห์แล้วหยิบขวดเล็กๆออกมาจากเสื้อของรูฮาห์จ่อไว้ใต้จมูกให้เขาดมหนึ่งครั้งแล้วจู่ๆรูฮาห์ก็รู้สึกว่าจิตใจของเขาปลอดโปร่งอยู่พักหนึ่งแต่ร่างกายของเขายังอ่อนแออยู่เล็กน้อย “อย่าคิดที่จะต่อต้านเด็ดขาดแกยังใช้กำลังไม่ได้และถ้าแกคิดจะทำอะไรล่ะก็ฉันสามารถฆ่าแกได้ทุกเมื่อ” หลิวเทียนเฉินพูด จากนั้นหลิวเทียนเฉินก็หันกลับมาและช่วยผู้ใต้บังคับบัญชาของรูฮาห์ทีละคน พวกเขาทั้งหมดตกตะลึงเล็กน้อยและจ้องมองไปที่เย่เชียด้วยสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว

เย่เชียนยืนขึ้นอย่างช้าๆพร้อมรอยยิ้มและพูดว่า “งั้นก็รบกวนจำเอาไว้ด้วยว่าอย่ามาเล่นตลกกับฉัน..ฉันสามารถฆ่าคุณได้ทุกเมื่อ..ไปสิวะพาพวกเราออกจากที่นี่” จากนั้นเย่เชียนก็หันหน้าไปและชำเลืองมองไปยังลูกน้องของรูฮาห์และพูดว่า “พวกแกทุกคนจำเอาไว้ล่ะว่าอย่าเล่นตุกติกไม่งั้นฉันจะไม่รับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นกับหัวหน้าของแก”

หลังจากพูดจบเขาก็ดึงรูฮาห์ขึ้นและเดินออกไปข้างนอก ถ้ารูฮาห์และคนอื่นๆตายที่นี่ผู้คนจะต้องสงสัยว่าพวกเขาเป็นคนลงมือทำและเมื่อถึงเวลาพวกนักรบพราหมณ์อาจจะรู้เกี่ยวกับตัวตนของเขา ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะให้พวกเขารู้มากเกินไป

ตลอดทางออกจากโรงแรมคนในโรงแรมไม่สงสัยอะไรเลยว่าชีวิตของรูฮาห์อยู่ในกำมือของเย่เชียนและดูเหมือนเย่เชียนจะอยู่ใกล้กับเขามากตลอดทางดังนั้นมันยากที่จะสงสัย รูฮาห์เองก็ไม่กล้าตุกติกเพราะเย่เชียนอยู่ใกล้เขามากและเขาสามารถรอเพื่อฆ่าเย่เชียนได้ตลอดเวลา

หลังจากออกจากโรงแรมไปสักระยะหนึ่งรูฮาห์ก็หันไปมองเย่เชียนและพูดว่า “ฉันส่งแกออกมาแล้วเพราะงั้นปล่อยฉัน!”

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “รูฮาห์นี่แกล้อฉันเล่นงั้นเหรอ?..ถ้าฉันปล่อยแกไปตัวตนของฉันจะไม่ถูกเปิดเผยหรือไง?”

รูฮาห์ตกตะลึงและผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ข้างหลังเขาก็ตกใจเช่นกัน เมื่อตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติและมองไปที่เย่เชียนอย่างระแวดระวัง “แกหมายถึงอะไรเย่เชียน..ราชาหมาป่าผู้ยิ่งใหญ่จะกลับคำอย่างงั้นเหรอ?..แกไม่กลัวที่จะถูกเยาะเย้ยถ้าข่าวกระจายออกไปเลยหรือไง?” รูฮาห์พูด

“ใครจะหัวเราะเยาะฉันมันก็ไม่สำคัญ..แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย..อีกอย่างถ้าแกตายไปฉันคิดว่าจะไม่มีใครรู้หรอก” เย่เชียนเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วพูด

“เย่เชียนไอ้สารเลว” รูฮาห์ตะโกนอย่างโกรธจัด “ฉันบอกแล้วไงถึงแกจะฆ่าฉันแผนการของแกก็ไม่สำเร็จหรอก..พวกนักรบพราหมณ์จะไม่มีวันปล่อยแกไป..ไม่มีใครในประเทศอินเดียที่จะหนีการตามล่าของพวกนักรบพราหมณ์ไปได้”

“จริงเหรอแต่น่าเสียดายนะถึงนักรบพราหมณ์ของแกจะยิ่งใหญ่ในสายตาของแกแต่ในสายตาฉันมันก็แค่องค์กรเล็กๆธรรมดาฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันเลย” เย่เชียนพูด “ยังไงก็เถอะ..แกได้พูดเตือนสติฉันและฉันคิดว่าฉันไม่สามารถฆ่าแกแบบลวกๆได้..ดูเหมือนว่าแกน่าจะรู้มากเกี่ยวกับนักรบพราหมณ์และฉันยังมีคำถามอีกมากมายที่จะถามแก” หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็พูดว่า “ยังมีคนอื่นอีกไหม?”

ก่อนที่เย่เชียนจะพูดจบผู้ใต้บังคับบัญชาของรูฮาห์ก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไปเพราะรูฮาห์มีประโยชน์กับอีกฝ่านแต่พวกเขาไม่มี เห็นได้ชัดว่าเย่เชียนต้องการฆ่าพวกเขาเพื่อปิดปากแล้วพวกเขาจะรอความตายได้ยังไง? ดังนั้นพวกเขาจึงพุ่งเข้าหาเย่เชียนทีละคน

หลิวเทียนเฉินหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “พวกแกกำลังมองหาที่ตายจริงๆ..ฉันบอกแกแล้วว่าแกไม่สามารถใช้กำลังได้มากนัก” จากนั้นไม่นานหลิวเทียนเฉินก็ใช้มีดก็ผ่าคอของคนเหล่านั้นในพริบตาและผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งห้าก็ล้มลงกับพื้นทันที

รูฮาห์อ้าปากค้างเขาเคยได้ยินมาว่าสมาชิกขององค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่านั้นเป็นสุดยอดทหารและในที่สุดเขาก็ได้เห็นมันด้วยตาของเขาเอง อย่างไรก็ตามในสายตาของเขาไม่ว่าองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าจะมีแข็งแกร่งแค่ไหนแต่ถึงยังไงพวกเขาเป็นเพียงกลุ่มทหารรับจ้างเท่านั้นและพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับปรมาจารย์ของนักรบพราหมณ์เลย แท้จริงแล้วสมาชิกทหารรับจ้างอาจเป็นเพียงกลุ่มทหารรับจ้างที่รู้ทักษะการต่อสู้และการยิงแต่เนื่องจากเย่เชียนได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้โบราณแล้วพี่น้องของเขี้ยวหมาป่าจึงได้รับการฝึกฝนเช่นกัน ถึงแม้ว่าความก้าวหน้าของพวกเขาจะไม่ดีเท่าของเย่เชียนก็ตามแต่ก็ไม่ได้อ่อนแอเลย นอกจากนี้เย่เชียนยังสั่งให้พวกเขาปล่อยวางหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อให้พวกเขามีสมาธิกับการฝึกอย่างเคร่งครัดอีกด้วย

เมื่อมองไปที่เย่เชียนอย่างเย็นชารูฮาห์ก็ตะโกนด้วยความโกรธว่า “เย่เชียนแกคิดว่าฉันจะบอกแกไหมถ้าแกทำแบบนี้..แกคิดผิดแล้วแกอย่าหวังว่าจะได้ข้อมูลจากฉัน..สมาชิกนักรบพราหมณ์ของเรานั้นไม่ง่ายเลยที่จะบอกข้อมูลความลับขององค์กร..ถ้าแกมีความสามารถแกก็ลองดูสิ..เอาสิฆ่าฉันเลยแล้วใครบางคนจากนักรบพราหมณ์จะล้างแค้นให้ฉันเอง!”

“แกจะปากแข็งแค่ไหนฉันก็มีทางงัดปากแกได้อยู่ดี..ฉันเคยเห็นคนปากแข็งไม่ยอมพูดมาหลายคนแล้วแต่สุดท้ายมันก็ยอมทุกคนและข้อมูลก็ออกจากปากพวกมันอยู่ดี..ฉันถามในสิ่งที่ฉันอยากรู้และฉันก็มีวิธีทำให้คนอยู่หรือตายได้หลากหลายวิธีแต่ถ้าแกอยากลองเราก็มีอยู่หลายวิธีเลย” เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็พูดต่อ “เอาล่ะรูฮาห์เราไปกันได้แล้ว”

ผู้คนที่อยู่ใต้ชายคาต้องก้มหัวและไม่ว่ารูฮาห์จะรู้สึกขมขื่นแค่ไหนในตอนนี้เขาต้องก้มหัวและเชื่อฟัง ดังนั้นการท้าทายเย่เชียนในขณะนี้ก็เท่ากับการทรมานและการแสวงหาความตายอย่างไม่ต้องสงสัยและเขาจะไม่ทำให้เกิดปัญหาแบบนั้นเพราะตราบใดที่เขายังมีชีวิตเหลืออยู่เขามีโอกาสฆ่าเย่เชียนได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาต้องบอกผู้บริหารระดับสูงเกี่ยวกับเย่เชียนให้ได้เพื่อไม่ให้แผนการของเย่เชียนสำเร็จ

เย่เชียนเข้าใจสิ่งที่รูฮาห์คนนี้กำลังคิดเช่นกันแต่เขาไม่สนใจเนื่องจากเขาสามารถจับรูฮาห์ได้เขาก็มีวิธีเค้นข้อมูลสิ่งที่เขาอยากรู้จากปากของรูฮาห์ได้ นอกจากนี้รูฮาห์ก็อยู่ในกำมือของเขาแล้วดังนั้นเขาจะกังวลอะไรอีก?

หลังจากขึ้นรถแล้วทั้งสามคนก็ขับรถตรงกลับไปที่คฤหาสน์ของดีห์ราห์ จากที่ไกลๆคฤหาสน์กำลังสับสนวุ่นวายและผู้คนก็ลุกฮือเป็นฉากที่วุ่นวายมากราวกับว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยและรู้สึกมีลางสังหรณ์ในใจและแอบคิดว่า “เป็นไปได้ไหมว่าพวกนักรบพราหมณ์เคลื่อนไหวแล้ว”

.

.