ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1415 ไม่เจ็บไม่จำ ....................

ตอนที่ 1415 ไม่เจ็บไม่จำ

………………..

เย่เฉียนไม่ได้สนใจคนเหล่านี้เลยเขาแค่มองอย่างสนุกสนานและเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกของหมาป่าที่จ้องมองฝูงแกะ ซึ่งความรู้สึกนี้มันวิเศษอย่างมากราวกับว่าทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเขาคือชิ้นเนื้อในปากของเขาและแน่นอนว่าเย่เชียนชอบความรู้สึกแบบนี้มาก

ในห้องคุมขังนี้คนตัวเตี้ยที่พูดเมื่อกี้เป็นคนที่อ่อนแอที่สุดและมักจะถูกนักโทษคนอื่นๆในห้องขังข่มเหง แต่ตอนนี้เมื่อมีนักโทษเข้ามาใหม่และถ้าเขาไม่รังแกคนๆนั้นเพื่อฟื้นคืนความภาคภูมิใจในตนเองล่ะก็เขาจะต้องเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในอนาคตอย่างแน่นอน ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของเย่เชียนคนตัวเตี้ยก็ตะโกนด้วยความโกรธ “ไอ้เวรเอ๊ย!” หลังจากพูดจบเขาก็พุ่งเข้าไปต่อยเย่เชียนอย่างดุเดือด

เย่เชียนนั้นก็ดูออกว่าคนตัวเตี้ยคนนี้ต้องถูกข่มเหงและถูกรังแกในคุกและแต่ตอนนี้อีกฝ่านก็แค่แสร้งทำเป็นเสือต่อหน้าเขา เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายต้องการกลั่นแกล้งเขาและคนแบบนี้ที่เย่เชียนเกลียดที่สุด เพราะถ้าเขาต่อต้านการกลั่นแกล้งของคนอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความเจ็บปวดของตัวเองไปให้คนอื่นล่ะก็คนๆนั้นก็เป็นได้แค่เศษสวะ เมื่อเห็นแบบนั้นเย่เชียนก็เตะจมูกของคนตัวเตี้ยด้วยความเย็นชาและคนตัวเตี้ยก็กรีดร้องและกระเด็นไปข้างหลังกระแทกพื้นอย่างแรง

นักโทษเหล่านี้ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเมื่อเห็นฉากดังกล่าว แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจความเป็นและความตายของคนตัวเตี้ยคนนี้แต่ถ้าพวกเขาไม่ทำอะไรปล่อนผ่านล่ะก็พวกเขาจะเสียหน้าและพวกเขาจะมีสถานะของตัวเองที่นี่ได้อย่างไรในอนาคต? ดังนั้นชายร่างกำยำจึงตะโกนและคนกลุ่มหนึ่งก็พุ่งไปหาเย่เชียน

ในห้องขังมีพื้นที่ไม่มากและเย่เชียนยากที่จะใช้มือและเท้าในการต่อสู้แต่สำหรับคนเหล่านี้ที่ไม่ได้รับการฝึกอบรมทางทหารและไม่มีทักษะใดๆแล้วเย่เชียนก็ยังคงจัดการได้ง่ายมาก ดังนั้นเย่เชียนจึงโยนผ้าห่มในมือของเขาออกไปและเตะไปที่ด้านข้างและเตะท้องของคนเหล่านั้นและเตะเขากระเด็นไปข้างหลังทันที

เย่เชียนไม่ได้ใช้แรงมากเกินไปแต่ก็ไม่เบาเกินไปเพราะวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับคนเหล่านี้คือการใช้ความรุนแรงเพื่อควบคุมความรุนแรง มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่จะปล่อยให้คนเหล่านี้มาข่มเหงเพราะงั้นเย่เชียนจะต้องทำให้คนเหล่านี้เชื่อฟังเขา ดังนั้นเย่เชียนจึงยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วและจับนิ้วของคนๆหนึ่งอย่างแม่นยำและหักมันออกอย่างแรงจนได้ยินเสียง “กรึก” คนๆนั้นก็กรีดร้องและขดตัวเป็นลูกบอล

ชายร่างกำยำยืนอยู่ข้างๆโดยไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆเพราะในฐานะหัวหน้าเขาจะบุกไปข้างหน้าได้อย่างไร? เมื่อเห็นลูกน้องของเขาล้มลงทีละคนชายร่างกำยำก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและความเย็นยะเยือกก็ค่อยๆกัดกินหัวใจของเขา เขามั่นใจมากว่าเขานั้นแข็งแกร่งและเป็นผู้นำของที่นี่ได้ก็เพราะเขาค่อนข้าแข็งแกร่งและมีใบหน้าที่ดุร้ายชนิดที่คนใดเห็นจะต้องกลัว อย่างไรก็ตาม การจะต่อสู้กับคนอย่างเย่เชียนเขาก็ไม่รู้จะต้องทำอย่างไรจริงๆแต่ว่าถ้าเขาไม่สู้เขาก็จะเสียตำแหน่งผู้นำในอนาคตไปและเขาก็จะไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีอีกต่อไปอีกทั้งกลัวว่าจะถูกคนอื่นเรียกใช้บ่อยๆในอนาคต เมื่อนึกถึงช่องว่างขนาดใหญ่นี้ชายร่างกำยำก็รวบรวมความกล้าและตะโกนจากนั้นก็วิ่งไปหาเย่เชียนและต่อยเย่เชี่ยนอย่างดุเดือด

เย่เชียนเอื้อมมือออกไปอย่างรวดเร็วและรับกำปั้นของอีกฝ่ายเพื่อสกัดกั้นการโจมตีของอีกฝาสย เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “แกดูน่ากลัวดีแต่ก็ยังอ่อนแอเกินไป” เย่เชียนบีบมือของอีกฝ่ายช้าๆและใบหน้าของชายร่างกำยำค่อยๆเคร่งขรึมและเจ็บปวด แขนใหญ่ๆของเขาสร้างความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับแขนที่ดูเล็กของเย่เชียน

อย่างไรก็ตามพละกำลังของเขากลับไม่เยอะเท่าเย่เชียนเลยในขณะที่เย่เชียนค่อยๆออกแรงแต่ชายร่างกำยำกลับเหงื่อไหลลงมาที่หน้าผากและสีหน้าของเขาก็ดูเจ็บปวดอย่างมาก

“อ๊า…” ผู้ชายคนหนึ่งในห้องน้ำยืดเอวแล้วเดินออกมาพร้อมกับดึงกางเกงขึ้นแล้วพึมพำด่าว่า “ไอ้เวรเอ๊ยขี้ไม่ออกเลย” เขาเดินไปพร้อมกับพูดและเดินไปที่เตียงแล้วนั่งลงจากนั้นก็มองไปที่เย่เชียนแล้วอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวแล้วหยิบเครื่องเล่นเกมพกพาออกมาและเริ่มเล่นอย่างสนุกสนาน

เย่เชียนชำเลืองมองเขาและผงะเล็กน้อยและถ้าเขาเดาไม่ผิดชายคนนี้น่าจะเป็นเซี่ยเฟยผู้นำขององค์กรศิห์ชาห์ใช่ไหม? “อา…”ในตอนนี้เย่เชียนได้ออกแรงทั้งหมดและชายร่างกำยำก็ร้องลั่นจากนั้นเขาก็ถูกเตะออกไปและล้มลงกับพื้น

ผู้ชายคนนั้นก็เม้มปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า “น่ารำคาญจริงๆ..ทำไมไอ้พวกนี้ถึงไม่เข็ดสักทีวะ” ตอนที่เขาเข้ามาครั้งแรกเขาก็เจอเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกันแต่เขาไม่คิดว่าคนพวกนี้จะเจ็บแล้วไม่จำ

เย่เชียนเหลือบมองคนเหล่านั้นแล้วหยิบผ้าปูที่นอนขึ้นมาปัดฝุ่นและเดินไปยังเตียงที่ว่างแล้ววางของลง จากนั้นเย่เชียนก็เดินไปที่ชายคนนั้นและนั่งลงแล้วหยิบบุหรี่ออกจากเสื้อของเขาแล้วยื่นให้ ชายหนุ่มตกตะลึงเล็กน้อยและเหล่ไปที่เย่เชียนจากนั้นก็มองไปที่บุหรี่ในมือของเย่เชียนแล้วหยิบมันขึ้นมา เขามองดูยี่ห้ออย่างตั้งใจแล้วเอาเข้าปากจากนั้นเย่เชียนก็หยิบไฟแช็กออกมาจุดไฟให้เขาแล้วจุดไฟให้ตัวเอง ในเวลานี้เย่เชียนก็สูบมันช้าๆแล้วยื่นมือออกและพูดว่า “สวัสดีฉันชื่อเย่เชียน..นายชื่ออะไร”

ชายหนุ่มมองไปที่มือที่ยื่นออกมาของเย่เชียนและพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก?..ฉันไม่ชอบอะไรที่มันยุ่งยาก..แต่ว่ากลิ่นของบุหรี่มวนนี้ดีมากนายไปซื้อมาจากไหน”

“มันมาจากประเทศจีน” เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มันเป็นแบรนด์ที่เก่าแก่มากเต๋อเฉียนเหมิน..แต่ถึงแม้ว่ามันจะราคาถูกแต่รสกลิ่นก็ดีมากและเวลาสูบก็ดีกว่าแบรนด์อื่นๆ”

“บุหรี่แบรนด์นี้ราคาถูกไม่เป็นสองรองใครจริงๆและที่สำคัญคือรสชาติมันเยี่ยมมาก..ฉันเกลียดพวกของแพงๆแต่สูบไม่ดี” ชายหนุ่มพูด “เอ่อ..ว่าแต่ฉันขอบุหรี่ของนายอีกสักมวนได้ไหม..นายอยากได้อะไรเดี๋ยวฉันจะหามาแลกกับบุหรี่ของนาย”

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่จำเป็นหรอกแค่บุหรี่ไม่กี่มวนนายเอาไปได้เลย..ฉันยังมีอีกเยอะเพราะงั้นถ้าอยากได้เดี๋ยวฉันจะเอามาให้อีก”

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่เกรงใจล่ะนะ” ชายหนุ่มหยิบบุหรี่ครึ่งซองที่เย่เชียนส่งมาให้แล้วยัดมันลงในกระเป๋าเสื้อของเขาสูบมันด้วยสายตาที่ดูเพลิดเพลินโดยไม่สนใจเย่เชียนและเล่นในขณะที่สูบบุหรี่เกม

ผู้คุมเรือนจำได้รีบเข้ามาเมื่อพวกเขาต่อสู้กันและพวกผู้คุมก็กำลังจะหยุดพวกเขาแต่เมื่อพวกผู้คุมเห็นว่าเย่เชียนถือไพ่เหนือกว่าและผลักคนเหล่านั้นออกไปพวกเขาก็หันหลังกลับและจากไปทันที เขาชัดเจนว่านักโทษเหล่านี้เป็นแบบนี้ดังนั้นหากเย่เชียนไม่จัดการพวกเขามันก็จะไม่มีที่สิ้นสุดเพราะเขาไม่สามารถคุ้มกันเย่เชียนได้ตลอด 24 ชั่วโมง แบบนั้นบางทีมันอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาเพราะฉะนั้นตอนนี้ก็เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

“ลูกพี่ครับ..พวกเรามีตาหามีแววไม่..ต่อจากนี้ไปคุณจะเป็นหัวหน้าของเรา..ถ้าคุณต้องการอะไรก็สั่งเรามาได้เลย” ชายร่างกำยำลุกขึ้นแล้วเดินไปที่เย่เชียนแล้วพยักหน้าโค้งคำนับ

“หืม..แกพูดว่าอะไรนะ” เย่เชียนพูด

“ลูกพี่ครับอย่าล้อผมเล่นเลย..จากนี้ไปคุณจะเป็นหัวหน้าและพวกเราทุกคนก็จะเชื่อฟังคุณ” ชายร่างกำยำพูด

“ถ้าแกยืนคุยกับฉันแบบนี้มันจะไม่ข้ามหัวฉันไปหน่อยเหรอ?” เย่เชียนพูดอย่างช้าๆ

ชายร่างกำยำรีบคุกเข่าอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ขอโทษครับลูกพี่”

เย่เชียนเม้มปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้สนใจการเป็นหัวหน้าของพวกแกหรอก..แต่ตราบใดที่แกไม่มายั่วยุฉันในอนาคตฉันก็จะไม่ทำอะไรพวกแก..โอ้ใช่..ฉันเกือบลืมไปเลย..นายช่วยไปสั่งสอนไอ้หมอนั่นให้ฉันที..ฉันเกลียดคนที่ปากดีมากที่สุดเลย”

“ไม่มีปัญหาครับปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม” หลังจากที่ชายร่างกำยำพูดจบเขาก็ลุกขึ้นและเดินไปหาคนตัวเตี้ย เมื่อเห็นแบบนั้นคนตัวเตี้ยก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและรีบตะโกนว่า “ลูกพี่ครับ..ลูกพี่จะทำกับผมแบบนี้ไม่ได้นะ..ผมจะภักดีต่อคุณ” แต่ชายร่างกำยำไม่สนใจและเขาก็ไม่สบอารมณ์กับคนตัวเตี้ยคนนี้อย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้มันก็เป็นเรื่องของความอยู่รอดดังนั้นเขาจึงไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย

ชายร่างกำยำโบกมือพลางเหลือบมองไปยังคนอื่นๆแล้วพูดว่า “พวกแกไม่ได้ยินที่ลูกพี่พูดเมื่อกี้เหรอ?..จัดการมันซะ!” คนเหล่านั้นลุกขึ้นยืนทีละคนวิ่งไปข้างหน้าและทั้งเตะทั้งต่อยคนตัวเตี้ยจนกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่าและขอความเมตตา จากนั้นเสียงของเขาก็ค่อยๆเงียบลงและไม่มีแรงแม้แต่จะกรีดร้องออกมา

เมื่อเห็นว่าพอสมควรแล้วเย่เชียนก็โบกมือแล้วพูดว่า “โอเคพอได้แล้ว”

เมื่อคนเหล่านั้นหยุดจากนั้นเย่เชียนก็พูดว่า “พวกแกจะทำอะไรก็ได้ขอแค่อย่ามายั่วโมโหฉันอีกก็พอและฉันไม่ใช่หัวหน้าของพวกแก” เย่เชียนพูด จากนั้นเขาก็หันไปมองชายหนุ่มและพูดว่า “ฉันขอไปพักผ่อนก่อนถ้ามีอะไรก็เรียกฉันล่ะ”

ชายหนุ่มส่งเสียงแค่ “อืม” โดยไม่หันกลับมามองและจดจ่อกับการเล่นเกมของเขาต่อไป เมื่อเห็นแบบนั้นเย่เชียนก็เหลือบมองไปที่เกมพกกาและมันก็เป็นเกมซูโดกุ

เกมนี้ค่อนข้างกวนประสาทและคนส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยเล่นเกมประเภทนี้ อย่างไรก็ตามโดยพื้นฐานแล้วชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาและสติปัญญาของเขาก็สูงมาก ซึ่งคนส่วนใหญ่จะไม่เล่นเกมประเภทนี้เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไร แต่อย่างน้อยๆเย่เชียนก็ไม่รังเกียจที่จะเล่นดังกล่าวเพราะเขาเคยเล่นเกมดังกล่าวในคอมพิวเตอร์ของแจ็คแล้วและเขาก็สนุกกับการเล่นมันมากเช่นกัน

หลังจากจัดเตียงของตัวเองเรียบร้อยแล้วเย่เชียนก็ล้มตัวลงนอนและหรี่ตาลงเพื่อพักผ่อน เขาไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมเซี่ยเฟยคนนี้ได้เมื่อไหร่แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามเย่เชียนก็ไม่สามารถอยู่ที่นี่นานเกินไปได้และถ้าหากเซี่ยเฟยเต็มใจที่จะออกไปกับเขานั่นจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ถ้าไม่เป็นแบบนั้นเย่เชียนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้ไป อย่างไรก็ตามไม่ว่ายังไงก็ตามเย่เชียนก็ต้องลองดูเพราะบุคคลที่มรพรสวรรค์นั้นได้อยู่ตรงหน้าเขาแล้วและถ้าเขาไม่ลองเขาจะรู้สึกเสียดายมาก ซึ่งถึงแม้ว่าศิลปะการต่อสู้ของเขาอาจจะไม่เก่งเท่าเซี่ยเฟยแต่ทักษะการต่อสู้เพียงอย่างเดียวนั้นก็ไม่ได้กำหนดทุกสิ่งและนี่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณเพราะมันไม่มีจักรพรรดิองค์ใดที่สามารถอยู่ยงคงกระพันได้จริงไหม? ถึงเย่เชียนจะไม่เก่งเท่าเขาแต่เย่เชียนก็มีพวกพ้องที่ทรงพลังมากมาย

.

.

.

………………..