ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1418 การคุมขัง ....................

ตอนที่ 1418 การคุมขัง

………………..

บทสนทนาระหว่างทั้งสองค่อนข้างคลุมเครือและถึงแม้ว่าหญิงสาวที่ชื่อตาซูห์ดูเหมือนจะจ้องมองเซี่ยเฟยแต่เย่เชียนก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเธอรู้สึกแตกต่างไปจากเซี่ยเฟยและนั่นคือการตกหลุมรักมานานแล้ว ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะไม่ได้มีประสบการณ์เท่าหลี่เหว่ยแต่เขาก็ยังมองเห็นได้เพราะเมื่อผู้หญิงตกหลุมรักผู้ชายนั้นวิธีที่เธอมองเขาจะเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยและแอบคิดว่าบางทีเธออาจจะเป็นเหตุผลที่เซี่ยเฟยเลือกมาที่นี่?

เซี่ยเฟยลุกขึ้นและวิ่งไปอย่างรวดเร็วและยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวๆของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะสูบบุหรี่บ่อยแต่ฟันของเซี่ยเฟยก็ไม่มีร่องรอยของคราบควันบุหรี่และไม่รู้เลยว่าเขาใช้วิธีใด “อย่ามาล้อเล่นกับฉัน..ตอบฉันตามจริง” ตาซูห์มองเซี่ยเฟยอย่างหนักหน่วงแล้วพูด

“ใช่..ใช่..ผมจะตอบคุณตามจริงในสิ่งที่คุณอยากรู้” เซี่ยเฟยพูด

ตาซูห์ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถามเซี่ยเฟยและมองเขาแล้วพูดว่า “บอกฉันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น?..ใครเป็นคนเริ่ม”

“นี่..ตาซูห์เธอกำลังทำให้ฉันลำบากใจเพราะถ้าฉันพูดออกไปฉันก็จะกลายเป็นแกะดำและฉันจะทำยังไงในอนาคต” เซี่ยเฟยพูดอย่างเขินอาย

“นายคิดว่าตัวเองเป็นนักโทษจริงๆงั้นเหรอ?” ตาซูห์พูดเบาๆจากนั้นเขาก็พูดเสียงดัง “นายไม่ต้องพูดอะไรแล้วเซี่ยเฟยนายมาล้อเล่นกับฉันแบบนี้เพราะงั้นจะถือว่าเราไม่รู้จักกันอีกในอนาคต”

“อย่านะ..ผมจะพูดความจริง” เซี่ยเฟยพูด จากนั้นเขาก็หันไปมองเย่เชียนและชี้ไปพร้อมกับพูดว่า “อย่าเพิ่งเข้าใจฉันผิด..คนที่เริ่มปัญหาพวกนี้คือเย่เชียนคนนั้น..เขาคือต้นเหตุของปัญหาและเธอจะเข้าใจเองถ้าเธอไปถามเขา” เซี่ยเฟยพูด

ตาซูห์จ้องมองไปที่เย่เชียนจากหัวจรดเท้าและพูดว่า “นายมาที่นี่!”

เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มและลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นไป เมื่อเขามาถึงด้านข้างของเซี่ยเฟยแล้วเย่เชียนก็พูดว่า “เฮ้พวก!..นายหักหลังฉันแบบนี้ได้ยังไง!” จากนั้นเย่เชียนก็หันไปมองตาซูห์และพูดว่า “สวัสดีครับคุณตาซูห์..ผมเย่เชียน”

ตาซูห์ชะงักไปครู่หนึ่งและมองเย่เชียนจากหัวจรดเท้าอีกครั้งและพูดว่า “คุณคือคนที่เบื้องบนบอกให้ดูแลเป็นพิเศษใช่ไหม?”

“เอ่อ..ผมไม่รู้เรื่องนี้เลย” เย่เชียนทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยแล้วพูด

“หืม..ฉันไม่สนหรอกว่าเบื่องบนจะว่ายังไงฉันบอกแล้วว่าถ้าอยู่ที่นี่ทุกคนต้องอยู่อย่างสงบและแม้แต่คุณฉันจะไม่ไว้หน้าคุณไม่ว่าคุณจะเป็นใคร” ตาซูห์พูด “เพราะงั้นบอกมาว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นทำไมคุณถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

เย่เชียนปั้นสีหน้าที่เศร้าหมองและพูดว่า “คุณตาซูห์คุณเข้าใจผิดแล้ว..คุณน่าจะเห็นมันด้วยตาของคุณเอง..คุณจะฟังความข้างเดียวไม่ได้นะ..เขาจงใจกลั่นแกล้งผม..เพราะงั้นผมจะบอกความลับให้คุณฟังว่าไอ้หมอนี่นอนกอดหมอนทุกคืนแล้วก็พึมพำชื่อของคุณและทำสิ่งที่น่ารังเกียจเพราะงั้นคุณจะไปเชื่อเขาได้ยังไง”

ตาซูห์ถึงกับผงะไปครู่หนึ่งจากนั้นความโกรธก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอและเธอก็จ้องไปที่เซี่ยเฟยอย่างดุเดือด ส่วนเซี่ยเฟยก็ตื่นตระหนกในทันทีและเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่เขาเห็นผู้หญิงคนนี้เซี่ยเฟยก็รู้สึกว่าสมองของเขาไม่ฟังเขาเลยและเขาก็ไม่สามารถทำสิ่งโง่ๆแบบนั้นได้

“คุณควรอธิบายให้ฉันฟังอย่างตรงไปตรงมาจะดีกว่านะ..มันเกิดอะไรขึ้น” ตาซูห์จ้องไปที่เย่เชียนอย่างดุเดือดและพูด

“ตา..ตาซูห์คุณห้ามไปฟังเขานะ..ผมจะเป็นคนแบบนั้นไปได้ยังไง” เซี่ยเฟยโบกมือแล้วอธิบายครั้งแล้วครั้งเล่า

อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าตาซูห์ไม่เชื่อคำพูดของเขาและจ้องมองเขาอย่างดุเดือดและพูดว่า “หืม..อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายต้องการทำอะไร..ฉันเข้าใจความคิดที่สกปรกของนายดี..นายมันโรคจิต..ถ้าฉันไม่สอนบทเรียนให้นายแล้วนายคงจะไม่รู้สินะว่าฉันทำอะไรได้บ้าง” หลังจากพูดจบตาซูห์ก็โบกมือของเธอและตะโกน “จับเขาไปขังเดี่ยวและห้ามปล่อยเขาโดยไม่มีคำสั่งของฉัน!”

“อย่านะตาซูห์..คุณจะปฏิบัติกับผมแบบนี้ไม่ได้” เซี่ยเฟยตะโกน “ความสัมพันธ์ของเราจะถูกทำลายโดยคนนอกที่มายุยงแบบนี้ได้ยังไง..ผมหลงใหลในตัวคุณมาก”

“หืม..แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับนาย?..ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือความสัมพันธ์ระหว่างเราคือตำรวจกับนักโทษ” ตาซูห์พูด “พาเขาไป!”

เซี่ยเฟยถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และเม้มปากแล้วปล่อยให้ผู้คุมสองคนพาเขาไปยังห้องขังเดี่ยวแต่เขาไม่ได้ขัดขืนเลย ด้วยความสามารถของเซี่ยเฟยแล้วถ้าเขาต้องการต่อต้านก็ไม่มีใครหยุดเขาได้ ซึ่งตาซูห์ก็เข้าใจดีว่าเซี่ยเฟยต้องการมาทำอะไรในคุกแต่เธอไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่เธอเห็นเซี่ยเฟยเธอมักจะต้องการกลั่นแกล้งเขาเสมอ

เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเพราะอันที่จริงเขารู้ดีว่าทั้งสองคือคู่รักหนุ่มสาวและตาซูร์จะไม่ทำร้ายเซี่ยเฟย เมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเย่เชียนแล้วตาซูห์ก็หันมามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์และพูดว่า “อย่ามายิ้มให้ฉัน..ใครก็ได้จับเขาไปขังเดี่ยวให้ฉันด้วย”

เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เพราะคู่หนุ่มสาวเล่นหูเล่นตากันนั้นเป็นอย่างที่เขาคาดเดาจริงๆ แต่เย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและปล่อยให้ผู้คุมสองคนพาเขาไป

ตาซูห์ชำเลืองมองเหล่านักโทษในโรงอาหารและพูดว่า “ทำความสะอาดโรงอาหารให้สะอาด..ฉันจะลงโทษโดยการไม่ให้อาหารเย็นและทุกคนต้องไปวิ่งรอบจัตุรัสห้าสิบรอบเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์” จากนั้นเธอก็หันไปชำเลืองมองลูกน้องสองคนของเธอและพูดว่า “รายงานฉันทันทีถ้ามีใครขัดขืนและสั่งสอนมันซะ..ฉันจะรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นเอง!” หลังจากพูดจบตาซูห์ก็หันหลังและเดินจากไป

ห้องขังเดี่ยวมีขนาดเล็กและไม่มีหน้าต่างรอบด้านยกเว้นหน้าต่างที่เลื่อนได้เหนือประตูซึ่งใช้ในการส่งอาหาร ข้างในนั้นมืดและปกติแล้วหากนักโทษอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้นานเกินไปหัวใจของเขาจะแตกสลายและเสียสติไปช้าๆ ในสภาพแวดล้อมที่มืดเช่นนี้มันเป็นเรื่องง่ายที่จะทำให้เกิดเสียงแห่งความกลัวและแม้กระทั่งอาการเสียสติ

อย่างไรก็ตามตาซูห์ขังเย่เชียนและเซี่ยเฟยเอาไว้ด้วยกันและแน่นอนว่าตาซูห์ไม่ใช่คนโง่เพราะเธอสามารถดูว่าความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยเฟยกับเย่เชียนนั้นไม่ใช่ศัตรูกันและถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่เพื่อนกันแต่อย่างน้อยพวกเขาก็มีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน จากจุดนี้จะเห็นได้ว่าตาซูห์ไม่ต้องการลงโทษเซี่ยเฟยจริงๆ

ในห้องขังเดี่ยวเซี่ยเฟยและเย่เชียนนั่งไขว่ห้างหันหน้าเข้าหากันและในสภาพแวดล้อมที่มืดเย่เชียนก็พบว่าเขามองเห็นเซี่ยเฟยได้อย่างชัดเจนและเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกงงงวยเล็กน้อย เซี่ยเฟยหันมองไปที่เย่เชียนและพูดว่า “เอาล่ะ..ตอนนี้นายพอใจรึยังล่ะ?”

เย่เชียนผงะเล็กน้อยเพราะเขาก็รู้สึกว่าเซี่ยเฟยสามารถเห็นเขาได้เช่นกัน เมื่อได้ยินแบบนั้นเย่เชียนก็ยิ้มจางๆแล้วพูดว่า “นี่ไม่ใช่ความผิดของฉัน..นายเป็นคนแทงข้างหลังฉันก่อน”

“ฉันก็แค่พูดความจริง” เซี่ยเฟยพูด

“สิ่งที่ฉันพูดก็เป็นความจริงเหมือนกัน” เย่เชียนพูด

“ให้ตายเถอะ!” เซี่ยเฟยกลอกตาไปมาและพูดว่า “นายใส่ร้ายฉัน..เฮ้อ..ผู้หญิงคนนั้นต้องเกลียดฉันแน่ๆ..ทำไมถึงเป็นอย่างนี้..ทำไม..ทำไมเวลาที่ฉันเห็นเธอใจของฉันก็หวิวๆทันที..ฉันเป็นอะไรไป?”

“นี่คือความรัก” เย่เชียนพูด “นายตกหลุมรักเธอยังไงล่ะ..เพราะงั้นเมื่อนายเห็นเธอมันก็เหมือนกับเป็นคนละคนเลย..นายรู้สึกไหมว่าบางครั้งนายไม่สามารถแม้แต่จะพูดเมื่อเห็นเธอ..บางครั้งหัวใจนายจะเต้นรัว”

“ใช่..ใช่..นายรู้ได้ยังไง” จู่ๆเซี่ยเฟยก็สนใจและขยับเข้ามาใกล้

“นี่คือความรักยังไงล่ะ” เย่เชียนพูด “เรียบร้อย!..นายติดกับดักอย่างสมบูรณ์..ฉันคิดว่าสาเหตุที่นายมาที่นี่ก็น่าจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า?”

เซี่ยเฟยพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันตกหลุมรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอ..ฉันไม่สนเลยว่าเธอจะมีอำนาจหรืออิทธิพลหรือเป็นใคร..พูดสั้นๆเลยว่าฉันชอบเธอมากและสำหรับเธอแล้วฉันยอมสละได้ทุกอย่างรวมทั้งชีวิตแต่ฉันไม่รู้ว่าจะเข้าใกล้เธอได้ยังไง..ซึ่งพอรู้ว่าเธอทำงานในเรือนจำแห่งนี้ฉันก็เลยมาที่นี่เพื่อจะได้พบเธอทุกวัน”

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ความรักก็แบบนี้แหละเมื่อนายตกหลุมรักใครสักคนนายจะรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้ไม่สำคัญสำหรับนายเลยยกเว้นคนที่อยู่ตรงหน้านายเท่านั้นที่สำคัญที่สุด..ถ้านายไม่มีเธอนายจะรู้สึกสูญเสียทุกอย่างและว่างเปล่าราวกับว่ามีบางอย่างขาดหายไป..แต่ถ้าหากนายมีเธอนายจะรู้สึกว่านายมีโลกทั้งใบและสิ่งอื่นๆมันก็จะไม่สำคัญอีกต่อไป”

“นายดูมีประสบการณ์มากเลย” เซี่ยเฟยตกตะลึงอย่างมากและมองไปที่เย่เชียนแล้วถามด้วยความประหลาดใจ

“ก็ไม่เท่าไหร่หรอก” เย่เชียนพูด “ฉันแค่มีความรักในหลายๆแบบและตอนนี้ฉันก็มีภรรยาหลายคนเพราะงั้นฉันก็เลยรู้เรื่องความสัมพันธ์ไม่มากก็น้อย..แต่ดูสถานการณ์ของนายแล้วมันยากที่จะออกจากโลกของเธอได้”

“ห๊า..นายพูดว่าอะไรนะ..นายมีภรรยากี่คน?” เซี่ยเฟยถามด้วยความประหลาดใจ

“มันแปลกเหรอ?” เย่เชียนถามกลับ “การมีภรรยาหลายคนไม่ใช่เรื่องปกติในประเทศอินเดียหรอกเหรอ..ทำไมนายถึงถามว่าฉันมีภรรยากี่คนล่ะ?”

.

.

.

………………..