ยอดนักรบจอมราชัน - ตอนที่ 1473 กวาดล้างองค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาว
เกาะสแตเทนในเมืองนิวยอร์กนั้นเป็นพื้นที่ที่มีประชากรน้อยที่สุดในนิวยอร์กแต่การพัฒนาทางเศรษฐกิจไม่ได้ด้อยไปกว่าเขตอื่นๆเลย ถึงแม้ว่าเกาะนี้จะไม่รุ่งเรืองเท่ากับเศรษฐกิจของแมนฮัตตันแต่ก็เป็นศูนย์กลางการค้านำเข้าและส่งออกมากมายในนิวยอร์กและเป็นเพราะเหตุนี้ท่าเรือทั้งยี่สิบสองแห่งจึงมีความสำคัญมาก
ยิ่งไปกว่านั้นเนื่องจากที่นี่ไม่ได้เจริญรุ่งเรืองเหมือนเขตอื่นๆจึงทำให้เขตอำนาจรักษาความปลอดภัยสาธารณะจึงค่อนข้างขาดแคลนและการลักลอบขนสินค้าบางอย่างจากที่นี่ก็ค่อนข้างง่ายกว่าที่อื่นๆ ถึงแม้ว่าตระกูลบิลล์จะมีส่วนร่วมในอุตสาหกรรมที่ถูกต้องตามกฎหมายบางประเภทหรือแม้แต่อุตสาหกรรมอุปกรณ์ไฮเทคต่างๆแต่ตระกูลมาเฟียที่อยู่มาเป็นร้อยๆปีจะมีเพียงสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไรพวกเขามีธุรกิจเบื้องหลังอะไรไม่รู้อีกมากมาย ซึ่งจอร์จบิลล์ได้รับผิดชอบอุตสาหกรรมใต้ดินของตระกูลบิลล์ มาโดยตลอด ดังนั้นเขาจึงรู้ถึงความสำคัญของเกาะสแตเทนดีที่สุดและด้วยเหตุนี้เขาจึงมุ่งมั่นที่จะครอบครองที่นี่นั่นเอง
สองวันต่อมาพอลบิลล์ส่งคนไปที่โรงแรมที่เย่เชียนพักอยู่และสิ่งที่พวกเขานำมาคือรูปแบบการป้องกันและจำนวนสมาชิกรวมไปถึงอาวุธขององค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาวซึ่งมีรายละเอียดมาก ดูเหมือนว่าพอลบิลล์จะจัดสายลับจำนวนมากไปทำงานกับจอร์จไม่เช่นนั้นเขาคงไม่มีทางได้รับรายละเอียดเหล่านี้อย่างแน่นอน
เย่เชียนโทรหาเฉินโม่และวางแผนการโจมตีโดยละเอียด เนื่องจากมีแผนที่ฐานประจำการอย่างละเอียดการจัดการจึงง่ายกว่ามาก ดังนั้นจึงใช้เวลาไม่นานในการวางแผนและสำหรับอาวุธและสิ่งของที่ต้องใช้นั้นเย่เชียนก็ส่งมอบให้กับพอลบิลล์จัดการหา ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่องค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่ามาที่ประเทศสหรัฐอเมริกาแต่ก็มีเครือข่ายอยู่ที่นี่เช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาในการจัดหาอาวุธยุทโธปกรณ์ เพียงแต่เย่เชียนไม่ต้องการทำแบบนั้นเพราะเย่เชียนยังคงต้องการเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับเล็กน้อยเพราะหลังจากจบเรื่องแล้วเขาจะเปิดเผยต่อสาธารณะว่าข่าวลือนั้นสร้างโดยองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า เพื่อที่เขาจะได้สร้างศักดิ์ศรีของและจุดยืนขององค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า ซึ่งถ้าหากข่าวถูกเปิดเผยตอนนี้มันจะดึงดูดความสนใจของ CIA ซึ่งไม่ดีต่อแผนการทั้งหมด เพื่อป้องกันไม่ให้ข่าวรั่วไหลออกไปก็สมควรอย่างยิ่งที่จะให้พอลบิลล์จัดการเรื่องนี้แทนและนอกจากนี้ทั้งสองฝ่ายก็มีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน อย่างน้อยๆพอลบิลล์ก็ควรจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อจะได้รับผลประโยชน์
ไม่มีปัญหาสำหรับพอลบิลล์ในการจัดหาอาวุธต่างๆ ซึ่งในคืนนั้นอาวุธกระสุนและอุปกรณ์ทั้งหมดถูกส่งไปให้เฉินโม่
ทั้งกลางวันและกลางคืนนั้นเมืองนิวยอร์กก็ถูกปกคลุมไปด้วยแสงไฟนีออนซึ่งสวยงามเป็นพิเศษ เมืองนิวยอร์กยังเป็นที่รู้จักในฐานะเมืองที่ไม่เคยหลับใหลและทิวทัศน์ยามค่ำคืนก็ตระการตา เย่เชียนกับเซี่ยเฟยก็ไม่ได้รีบร้อนพวกเขาเดินอย่างช้าๆไปยังสำนักงานใหญ่ขององค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาวขณะที่ชื่นชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนไปด้วย
ในประเทศสหรัฐอเมริกามีองค์กรทหารรับจ้างอย่างถูกกฎหมายอยู่และมีหลายวิธีในการได้ซื้ออาวุธและยิ่งไปกว่านั้นชีวิตของทหารเกษียณราชการหลายๆคนในประเทศสหรัฐอเมริกาก็ไม่ค่อยดีนักและพวกเขามักจะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรหลังจากออกจากกองทัพและไม่สามารถทำอะไรได้จึงทำให้หลายๆคนเลือกที่จะเป็นทหารรับจ้างในที่สุด อย่างน้อยๆด้วยวิธีนี้พวกเขาก็สามารถใช้ชีวิตที่คุ้นเคยที่สุดได้และถึงแม้ว่ามันจะอันตรายแต่ก็ค่อนข้างง่ายที่จะใช้ชีวิตแบบเดิม
เฉินโม่ได้นำผู้คนจากองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าไปยังสำนักงานใหญ่ขององค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาวล่วงหน้าแล้วและกำลังวิเคราะห์สถานการณ์ตามแผนที่และเตรียมการขั้นสุดท้ายอยู่ เนื่องจากพวกเขาต้องการโจมตีดังนั้นจึงต้องโจมตีโดยอีกฝ่ายไม่ได้เตรียมตัวและเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ซึ่งไม่เพียงแต่ต้องเตรียมแผนรุกเท่านั้นแต่ต้องเตรียมแผนถอนกำลังด้วย
อย่างไรก็ตามตอนนี้เย่เชียนกับเซี่ยเฟยก็ไม่ได้รีบร้อนและคำสั่งของปฏิบัติการนี้ถูกส่งมอบให้กับเฉินโม่และเย่เชียนก็ไม่จำเป็นต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง บางครั้งเขาต้องให้โอกาสผู้ใต้บังคับบัญชาได้แสดงความสามารถในการควบคุมบ้าง ถ้าเย่เชียนรับผิดชอบทุกอย่างมันจะเป็นการจำกัดการพัฒนาและการแสดงความสามารถของพวกเขาไป
ในเวลาประมาณเที่ยงตรงเย่เชียนและเซี่ยเฟยก็มาถึงด้านนอกสำนักงานใหญ่ขององค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาวและเข้าร่วมกับเฉินโม่และคนอื่นๆ เย่เชียนหันไปมองเฉินโม่และถามว่า “เป็นไงบ้าง..เตรียมพร้อมหรือยัง?”
“บอสครับตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว” เฉินโม่พูด “ผมได้โอนย้ายคนบางส่วนไปโจมตีทางประตูตะวันออกเพื่อดึงดูดกำลังหลักของพวกเขาจากนั้นก็ส่งคนไปโจมตีจากประตูทิศใต้เพื่อสร้างวุ่นวายแล้วรวบรวมกองกำลังหลักโจมตีจากประตูทิศตะวันตกและกวาดล้างพวกมันทั้งหมด”
เย่เชียนพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ขึ้นอยู่กับนายว่าจะโจมตียังไง..ฉันเชื่อว่านายสามารถรับมือได้ดี..ยังไงก็ตามคำสั่งของฉันในวันนี้มีเพียงสิ่งเดียวนั่นคือกวาดล้างพวกมันทั้งหมดและห้ามปล่อยใครให้รอดไปได้..จุดประสงค์ของเราไม่ใช่เพื่อยึดสำนักงานใหญ่ของพวกมันแต่เป็นการกวาดล้างพวกมันทั้งหมดเพราะงั้นนายต้องชัดเจนเกี่ยวกับเป้าหมายของเรา”
“รับทราบครับบอส” เฉินโม่พูด
เย่เชียนพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ถ้าใครเจอตัวคริสพาร์คเกอร์ให้ปล่อยเขาไปเพราะฉันจะจัดการกับเขาเอง”
เฉินโม่พยักหน้าตอบรับจากนั้นตรวจสอบเวลาและออกคำสั่งโจมตีทางวิทยุ การโจมตีที่ประตูตะวันออกและประตูใต้เพียงเพื่อดึงดูดความสนใจของพวกเขาดังนั้นมันจึงดูเหมือนการโจมตีที่รุนแรงแต่จริงๆแล้วมันเป็นเพียงการหลอกศัตรูเท่านั้น
เพราะไม่มีการเตรียมการล่วงหน้าดังนั้นการโจมตีจึงต้องทำอย่างรวดเร็วเพราะเรื่องจะแย่ลงหากตำรวจจากสถานีตำรวจมาถึงที่นี่ เซี่ยเฟยหันไปมองเย่เชียนและพูดว่า “ดูเหมือนว่าองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าจะมีความสามารถจริงๆ..ไม่น่าแปลกใจเลยที่องค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าสามารถยิ่งใหญ่ในโลกของทหารรับจ้างได้อย่างรวดเร็วและพลังก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ..นอกจากมีผู้นำที่ยอดเยี่ยมแล้วก็ยังมีพี่น้องในองค์กรที่โดดเด่นเฉพาะตัวในแต่ละคนอีกด้วย”
“ฉันเชื่อเสมอว่าพี่น้องทุกคนในองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าของฉันคือมังกรและนกฟีนิกซ์ท่ามกลางผู้คนและในช่วงหลายปีที่ผ่านมาองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าก็สามารถพัฒนามาถึงจุดที่เป็นอยู่ในปัจจุบันและนั่นคงเป็นไปไม่ได้ถ้าไม่มีพวกเขาคอยสนับสนุนฉันอยู่เบื้องหลัง..องค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าจะไม่สามารถมีวันนี้ถ้าไม่มีพี่น้องทุกคน” เย่เชียนพูด
“นั่นก็เพราะมีผู้นำที่ดีและตัดสินใจได้ถูกต้องที่สุด” เซี่ยเฟยพูดแล้วหัวเราะเบาๆจากนั้นเขาก็ดูนาฬิกาข้อมือและพูดว่า “ผ่านไปห้านาทีแล้วเรามาดูกันเถอะ”
หลังจากพูดจบทั้งสองคนก็เงยหน้าขึ้นและมองไปไม่ไกลจากตรงนี้สมาชิกเขี้ยวหมาป่าก็โจมตีจากประตูทิศตะวันตกแล้ว จากนั้นทั้งสองก็ยืนขึ้นและเดินเข้าไปข้างใน ระหว่างทางจะเห็นสมาชิกองค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาวนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นและไม่ไกลออกไปคริสพาร์คเกอร์กำลังบัญชาการรบอยู่ถึงแม้ว่าองค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาวจะพ่ายแพ้ไปแล้วแต่คริสพาร์คเกอร์ก็ยังหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์ที่จะพลิกผันสถานการณ์ต่างๆเพียงแต่เขาคิดไม่ออกว่าใครเป็นคนวางแผนโจมตีเขาและตอนนี้เขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครคือคู่ต่อสู้ซึ่งทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก
เย่เชียนไม่ได้เข้าร่วมการประชุมร่วมองค์กรทหารรับจ้างครั้งล่าสุดและในเวลานั้นหมาป่าผีไป๋ฮวยได้ก่อการ “รัฐประหาร” ซึ่งทำให้การประชุมร่วมองค์กรทหารรับจ้างพังเละเทะไม่เป็นท่า ดังนั้นเย่เชียนและคริสพาร์คเกอร์จึงไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้วและในตอนนี้คริสพาร์คเกอร์ก็อายุมากแล้ว
เย่เชียนยังคงปฏิบัติต่อผู้นำองค์กรทหารรับจ้างเหล่านี้ด้วยความเคารพเสมอเพราะท้ายที่สุดทุกคนก็เป็นทหารซึ่งไม่ได้รับการยอมรับจากกองทัพประจำการแต่พวกเขาก็เป็นทหารที่มุ่งมั่นและทุ่มเทมากกว่ากองทัพแห่งชาติ อย่างไรก็ตามความเคารพก็เป็นสิ่งหนึ่งและการฆ่านั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ด้วยความโกรธที่สะสมมานานนั้นเย่เชียนจึงต้องเชือดไก่ให้ลิงดูเพื่อสร้างชื่อเสียงไม่อย่างนั้นองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าจะไม่สามารถที่จะเป็นผู้คุมกฏในโลกทหารรับจ้างได้อีกในอนาคต
ผู้นำองค์กรและอยู่จุดสูงสุดในแวดวงนั้นต้องเผยจุดยืนที่แน่นอนไม่อย่างนั้นจะมีคนกล้ามาแย่งชิงตำแหน่งได้ใช่ไหม? เนื่องจากสิ่งนี้แสดงถึงจุดยืนซึ่งหมายความว่าจะสามารถขยายชื่อเสียงและสร้างผลกำไรให้ตนเองได้มากขึ้นและอำนาจของโลกทหารรับจ้างเองก็ด้วย หากมีใครต้องการจะจ้างทหารรับจ้างเพื่อทำสิ่งต่างๆแล้วพวกเขาจะต้องเลือกองค์กรที่มีชื่อเสียงที่สุดอย่างแน่นอน
แน่นอนว่าสถานะปัจจุบันขององค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่านั้นไม่ต้องการความช่วยเหลือจากชื่อเสียงเหล่านี้อีกต่อไป แต่กฎที่เย่เชียนตั้งเอาไว้ในตอนแรกนั้นไม่สามารถฝ่าฝืนได้และเมื่อย้อนกลับไปก่อนหน้านี้องค์กรทหารรับจ้างเรดซันทำผิดกฎและถูกกำจัดเช่นเดียวกันกับองค์กรทหารรับจ้างจิ้งจอกหิมะที่ทำผิดกฎ ซึ่งในตอนนี้องค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาวก็จะถูกกำจัดเพราะทำผิดกฎเช่นกัน ดังนั้นเย่เชียนเชื่อว่าถึงองค์กรทหารรับจ้างอื่นๆจะไม่เชื่อฟังกฏแต่อย่างน้อยๆพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะดำเนินการใดๆในเร็วๆนี้อีกใช่ไหม?
เย่เชียนหันไปมองเซี่ยเฟยพร้อมยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “นายจะทำหรือให้ฉันทำ?”
“เป็นการดีกว่าที่นายจะทำด้วยตนเองเพราะนี่เป็นเรื่องของทหารรับจ้างของนายเพราะงั้นฉันไม่เข้าไปเกี่ยวข้องจะดีกว่า” เซี่ยเฟยยักไหล่เล็กน้อยและพูดว่า “ฉันจะช่วยนายจัดการคนรอบๆก็แล้วกันและรับประกันว่าจะไม่มีใครไปรบกวนการต่อสู้ของนายได้”
เย่เชียนส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่ทำอะไรไม่ถูกและเดินไปหาคริสพาร์คเกอร์อย่างช้าๆ เมื่อเห็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาล้มลงทีละคนคริสพาร์คเกอร์ก็รู้สึกสับสนอย่างมากในเวลานี้ สถานการณ์ใกล้จะจบสิ้นแล้วและคริสพาร์คเกอร์ก็ขมวดคิ้วแน่นอย่างช่วยไม่ได้และกำลังจะหนีไป ผู้ที่รู้สถานการณ์คือผู้ที่อยู่รอดได้แต่ถ้าหากเขายังฝืนอยู่ที่นี่ต่อกองทัพทั้งหมดของเขาจะถูกกวาดล้าง ซึ่งด้วยการสนับสนุนจากตระกูลบิลล์แล้วองค์กรทหารรับจ้างอินทรีขาวก็สามารถจัดตั้งขึ้นใหม่ได้ในไม่ช้าขอแค่พวกเขารอดชีวิตไปได้ก็พอ
“คุณคริสพาร์คเกอร์ไม่เจอกันนานเลยนะ” เย่เชียนเดินไปหาคริสพาร์คเกอร์และทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม คริสพาร์คเกอร์หันกลับมาและเมื่อเขาเห็นเย่เชียนเขาก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทาและมองไปที่เย่เชียนด้วยความประหลาดใจด้วยสีหน้าที่เกินความคาดหมาย
“ผมต้องขอโทษจริงๆคุณคริสพาร์คเกอร์..คุณละเมิดกฎที่ผมตั้งเอาไว้ตั้งแต่แรกเพราะงั้นวันนี้คุณต้องตาย” ทันทีที่คำพูดจบลง เย่เชียนก็พุ่งตรงไปหาคริสพาร์คเกอร์ทันที
“พงกแกคือองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่างั้นเหรอ..ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว..โถ่เว้ย!” คริสพาร์คเกอร์พูด “ด้วยนิสัยชอบล้างแค้นขององค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่ามันก็เป็นแบบนี้..ฉันรู้อยู่แล้วเมื่อเราละเมิดกฎของแกแต่ฉันแค่ไม่คิดว่าแกจะมาเร็วถึงขนาดนี้” คริสพาร์คเกอร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าวันนี้ฉันจะไม่รอดแต่ฉันขอร้องให้แกปล่อยพี่น้องฉันไปจะได้ไหม..พวกเขาก็แค่ทำตามคำสั่งของฉันเท่านั้น”
.
.
.
YOU MAY ALSO LIKE
