ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2334 ออกมา

อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวปาและเจี่ยนเฟิงฉือกลับมายังที่พัก

ทันทีที่เข้ามาในลานบ้าน ก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย

เป็นเยี่ยนชิง

เมื่อเห็นเสี่ยวปาและเจี่ยนเฟิงฉือเข้ามาพร้อมกัน เยี่ยนชิงจึงชะงักไปชั่วครู่ และเอ่ยปากขึ้นก่อนเป็นครั้งแรก

“พวกเจ้าไปยอดเขาโอสถมาหรือ”

เสี่ยวปายิ้มตาหยีขณะเดินเข้าไปหาเขา

“พี่เยี่ยนชิงรู้ได้อย่างใด”

เยี่ยนชิงชะงักไปครู่หนึ่งพลางเม้มริมฝีปาก

เมื่อเสี่ยวปาเห็นปฏิกิริยาของเขา ก็ยิ่งสนุกขึ้นทันที

คนผู้นี้เป็นคนที่ทนการหยอกล้อไม่ได้เลยจริงๆ ก็เพราะเขาเป็นเช่นนี้ ยิ่งแกล้งก็ยิ่งน่าสนุกที่สุด

เสี่ยวปาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว แล้วตบไหล่เขาเบา ๆ

“พี่เยี่ยนชิงดูเป็นห่วงข้าไม่น้อยเลยนะ?”

ขณะที่เยี่ยนชิงก้มหน้าลงสายตาเหลือบไปเห็นเล็บสีสดใสของนางที่หักไปครึ่งหนึ่ง

ดวงตาของเขาหรี่ลงพลางเอ่ยขึ้น

“เจ้าไปมีเรื่องกับใครมา”

เสี่ยวปาพูดขึ้นอย่างประหลาดใจในทันที

“พี่รู้ได้อย่างใด”

เมื่อมองตามสายตาของเยี่ยนชิง นางก็เข้าใจทันทีและอดไม่ได้ที่จะ “จุ๊” ออกมาเสียงหนึ่ง

“สายตาพี่นี่เฉียบคมจริงๆ… อ้อ อันที่จริงก็ไม่มีอันใดหรอก แค่มีแม่นางที่น่ารำคาญคนหนึ่งที่ข้าตบรางวัลไปให้นางหนึ่งฉาด”

เสี่ยวปาเชิดริมฝีปากแดงขึ้นเล็กน้อย

“ใครใช้ให้นางด่านายท่านกันเล่า? แค่ตบหนึ่งทีก็ถือว่าเบาแล้ว!”

เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง เยี่ยนชิงก็เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดทันที

จากนั้นเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“นางไม่ตอบโต้? แล้วปล่อยพวกเจ้ากลับมาแบบนี้?”

เสี่ยวปาหัวเราะขึ้น

“นางช่วยตัวเองยังไม่รอด จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจข้า?”

พูดจบนางก็หันหลังเดินกลับไปยังห้องของตนเอง

“วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว ขอตัวไปพักก่อน อย่าให้ใครมารบกวน”

ก่อนคำพูดจะจบลงร่างของเสี่ยวปาก็เข้าห้องไปแล้ว

เยี่ยนชิงเหลือบมองตามอยู่ครู่หนึ่งจึงถอนสายตากลับและหันหลังตรียมจากไป

“โอ้ว…ใต้เท้าเยี่ยนชิง”

เจี่ยนเฟิงฉือตะโกนเรียกเขา

เยี่ยนชิงหันกลับมามองเขาด้วยสายตาเย็นชา

“มีอันใด”

หนังตาของเจี่ยนเฟิงฉือกระตุกขึ้นอย่างแรง

นี่มันอันใดกัน!?

เสี่ยวปาตบเสินสื่อลำดับที่แปดเชียวนะ!

ถึงแม้เจ้าจะเป็นพวกหน้าน้ำแข็ง แต่ช่วยแสดงปฏิกิริยาบ้างได้หรือไม่!

เหตุใดทุกคนถึงดูไม่สนใจเรื่องนี้กันเลย?

เขาอดไม่ได้จึงกระแอมเสียง และพูดเตือนขึ้นว่า

“ข้าได้ยินแล้ว”

เยี่ยนชิงกลับพูดน้อยตามเคย ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์แต่อย่างใด

เจี่ยนเฟิงฉือสำลัก พลางทุบหน้าอกตัวเองสองทีด้วยความอัดอั้นใจ

“ช่าง ช่างเถอะ…”

ไม่ยุ่งดีกว่า ไม่ยุ่งดีกว่า

แต่ละคนช่างกล้ากันจริงๆ

ในเมื่อทุกคนไม่สนใจกันเช่นนี้…

เช่นนั้นเขาจะมัวกังวลไปเพื่ออันใด

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้นจากอีกห้องหนึ่ง

ตึง!

เหมือนมีอันใดบางอย่างล้มลง”

เจี่ยนเฟิงฉือมองไปทางนั้นครู่หนึ่งจึงเห็นว่าเป็นห้องของมู่หงอวี่ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เดินเข้าไปเคาะประตู

“หงอวี่ เจ้าเป็นอันใดหรือไม่”

ภายในห้องมู่หงอวี่กัดฟันจนหน้าบิดเบี้ยวขณะลุกขึ้นยืนจากพื้น จากนั้นก็ยกเก้าอี้ที่ล้มขึ้นตั้งให้ตรง

“ไม่เป็นไร!”

ได้ยินเสียงของนางที่เต็มไปด้วยพลัง เจี่ยนเฟิงฉือก็เบาใจขึ้น

เดิมทีเขาคิดจะเข้าไปดู แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดนั้น

เขารู้ดีว่าช่วงนี้มู่หงอวี่กำลังฝึกฝนและพยายามทะลวงขั้นระดับมหายานขั้นสูง จึงต้องพบเจออุปสรรคและปัญหาบ้าง ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องปกติยิ่งนัก

คิดไปคิดมา เจี่ยนเฟิงฉือก็ฝากคำเตือนไว้สองสามประโยคก่อนจะหันหลังจากไป

เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้ง เยี่ยนชิงก็หายวับไปแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าด้านนอกเดินห่างออกไป มู่หงอวี่ถึงกับถอนหายใจยาว พร้อมกับลูบไหล่ตัวเองเบา ๆ

ระดับมหายานขั้นสูงนี่ช่างฝึกยากยิ่งนัก นางลองมาหลายวิธีแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถทะลวงผ่านได้เสียที

แต่บ่อยครั้งนางก็จะหลุดไปยังสถานที่อื่นอย่างไร้เหตุผล

โชคดีที่จนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยหลุดไปในที่ที่อันตราย

แต่ในพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์นี้ จำเป็นต้องระมัดระวังมากเป็นพิเศษ

ถวนจื่อหยิบแผนที่ที่ฉู่หลิวเยว่ทิ้งไว้ขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่เต็มใจนัก และเริ่มศึกษามันอย่างละเอียด

…

ณ ภูเขาเฟิ่งหมิง

ลมภูเขาพัดผ่าน ต้นเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์สีเขียวอ่อนกำลังสั่นไหวเบาๆ

ถวนจื่อนั่งอยู่คนเดียวข้างๆ และกำลังฝึกสมาธิอยู่

ภายในร่างของนาง มีเปลวไฟสีทองแดงชั้นหนึ่งกำลังลุกโชนอย่างไร้เสียง

พลังงานรอบๆ พุ่งเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างรวดเร็ว

ลมปราณไหลเวียน แรงกดดันอันทรงพลัง

หลังจากเปิดเส้นชีพจรเส้นที่เจ็ดได้ ความเร็วในการฝึกฝนของนางก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ท้ายที่สุด แม้แต่อี้เจาก็เพิ่งจะเปิดชีพจรเส้นที่เจ็ดได้เท่านั้น

แต่นางยังไม่บรรลุนิติภาวะ กลับมาถึงขั้นนี้แล้ว นับว่าช่างท้าทายโชคชะตาอย่างแท้จริง

หลังจากผ่านไปสักพักหนึ่ง ถวนจื่อก็หยุดการเคลื่อนไหวลงในที่สุด ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ”

ดวงตากลมโตราวกับองุ่นดำของนาง ดูเหมือนจะเปล่งประกายสุกใสมากกว่าเดิม รัศมีอันเจิดจรัสวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว”

“’เฮ้อ… น่าเบื่อจริงๆ…”

ถวนจื่อถอนหายใจยาว พลางยกมือเล็กๆ ขึ้นเท้าคาง บนใบหน้าเจ้าเนื้อเต็มไปด้วยความกังวล

ถึงแม้อยู่ที่นี่จะสบาย แต่การอยู่คนเดียวช่างเงียบเหงาจริงๆ!

“เอ๊ะ…หา?”

จู่ๆ นางก็รู้สึกถึงอันใดบางอย่างจึงรีบหันไปมองอย่างรวดเร็ว

ด้านหลังกลับว่างเปล่า ไม่มีอันใดเลย

ถวนจื่อหรี่ตาด้วยความสงสัย

มิน่า

เมื่อครู่นางรู้สึกชัดเจนว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองนางอยู่…

ถวนจื่อกลอกตาไปมาพลางถอนสายตากลับมา และยื่นมือออกไปลูบใบของต้นเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์อย่างแผ่วเบา

มันเติบโตได้เร็วในที่แห่งนี้ และตอนนี้มีถึงห้าใบแล้ว

สีเขียวขจีเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบจากมัน อีกทั้งภูเขาเฟิ่งหมิงนี้ดูเหมือนจะมีชีวาขึ้นกว่าที่เมื่อก่อนมาก

บริเวณเชิงเขาที่เคยเป็นพื้นโล่งเปล่า ตอนนี้ก็เริ่มมีต้นอ่อนงอกขึ้นมาบ้างแล้ว

แม้จะเพิ่งงอกขึ้นมาได้ไม่นาน แต่ก็ดูงดงามเป็นพิเศษ

“เมื่อใดกันที่ข้าจะเปิดชีพจรเส้นที่เก้าได้…”

ถวนจื่อพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ก่อนหน้านี้นางไม่ค่อยใส่ใจเรื่องนี้เท่าใดนัก แม้ว่าจะรู้ว่าตนเองมีสายเลือดบริสุทธิ์ แต่นางก็ไม่ได้คิดอันใดมาก

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

มีเพียงต้องเปิดเส้นชีพจรเส้นที่เก้าเท่านั้น ถึงจะช่วยท่านปู่ประมุขได้…

อีกทั้งต้องมีพลังที่แข็งแกร่งพอเท่านั้น จึงจะสามารถปกป้องอาเยว่ได้

ขณะที่พูดอยู่นางฟาดมือออกไปอย่างกะทันหัน!

เปลวไฟสีทองแดงพวยพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว!

“ออกมาเดี๋ยวนี้!”