ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2347 แม่นางทั้งสอง
ตอนที่ 2347 แม่นางทั้งสอง
………………..
ทั้งสามคนหันไปมอง จากนั้นก็เห็นว่าทัณฑ์สวรรค์สีเงินบนท้องฟ้าสายหนึ่งแหวกอากาศแล้วพุ่งตรงไปทางน้องสิบสาม!
“ทัณฑ์สวรรค์สายนั้น…มาจากที่ใดกัน?”
ซานซานตกตะลึงนิ่งค้าง แล้วเงยหน้าขึ้นไปมอง
ผีหลอกแล้ว!
ทัณฑ์สวรรค์สายนั้นไม่ได้ผ่าลงมาจากท้องฟ้า แต่ไม่รู้ว่ามันลอยมาจากที่ใด!
อีกทั้งมันยังปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน!
“มันจะมีปัญหาอันใดหรือไม่? ข้าว่าควรจะไปขวางทางสวรรค์สายนั้นเอาไว้ดีหรือไม่?” อวี๋จิ่วพูดขึ้น มือก็กระชับกระบี่แน่น เตรียมพร้อมที่จะเคลื่อนไหว
แต่หลังจากที่เขาเพิ่งเดินออกไปได้แค่ครึ่งก้าว ทัณฑ์สวรรค์สายที่สองก็ผ่าตามลงมาอย่างต่อเนื่อง!
และพุ่งเข้าไปทางน้องสิบสามเช่นเดียวกัน!
ในขณะเดียวกันนั้น ลมปราณที่คุ้นเคยก็แผ่กระจายออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
อู่เหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นอวี๋จิ่วก็ขวางทางเอาไว้
“ช้าก่อน”
อวี๋จิ่วหันมองทางเขาอย่างประหลาดใจ
อู่เหยายกศีรษะขึ้น “เจ้าไม่รู้สึกหรือว่า เหมือน…พวกเราจะเคยเจอเหตุการณ์เหล่านี้มาก่อน?”
อวี๋จิ่วกะพริบตาปริบๆ
ซานซานเหมือนนึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ ภายในดวงตาเล็กๆ ก็เบิกขึ้นมาด้วยความตกใจ
“ไม่หรอกมั้ง? บรรพบุรุษตัวน้อยมาหรือ!”
พรึ่บ!
ทัณฑ์สวรรค์อีกสายก็ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน!
ซานซานรีบหมุนตัวแล้ววิ่งหนีไปทันที
อู่เหยาคาดการณ์เอาไว้ได้อยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้ขวางเขา แต่ถามขึ้นมาว่า
“พี่สาม คนเขาก็มาแล้ว เจ้าจะหนีไปไหนได้อีก? อย่าลืมนะ สมุนไพรภายในผาธารใสเหล่านั้นยังต้องการเจ้าอยู่นะ”
ซานซานชะงักฝีเท้าทันที กล้ามเนื้อบนใบหน้าเจ็บปวด
เพราะเขารักเด็กพวกนั้นนั่นแหละถึงได้ต้องหนี!
อวี๋จิ่วมองปฏิกิริยาของคนทั้งสอง จากนั้นก็นึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“พวกนางมาหรือ?”
อู่เหยาหัวเราะขึ้น
“ไม่เช่นนั้นจะเป็นใครได้เล่า?”
อวี๋จิ่วพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้นยินดี
“พี่สาม! ถ้าอย่างนั้นพี่รีบเตรียมตัวลุกขึ้นมาเถอะ! พวกเราไม่ได้เจอกันมานานมากขนาดนี้แล้ว เหตุใดถึงไม่เตรียมของขวัญในการเจอหน้าอันใดสักหน่อยเล่า?”
ซานซานร้องไห้ไม่มีน้ำตา
คนที่ต้องหลั่งเลือดไม่ใช่พวกเจ้านี่นา!
ระหว่างบทสนทนาของสามคนนั้นก็มีทัณฑ์สวรรค์หลายสายปรากฏลงมาอย่างต่อเนื่อง!
ในตอนแรกน้องสิบสามก็ชะงักไป แต่เมื่อทัณฑ์สวรรค์สายแรกปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขา เขาก็สามารถตระหนักได้ถึงอันใดบางอย่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
จากนั้นเขาก็ดึงดูดทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นมาที่ร่างกายของตนเองทันทีอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเริ่มเข้าสู่การหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์
แม้ทัณฑ์สวรรค์จะไม่ได้ตกลงมาจากฟากฟ้า แต่มันก็มีพลังอันน่าตกใจ
ทั้งร่างกายของสิบสามเจ็บปวดรวดร้าว เส้นเอ็น เลือดเนื้อ และกระดูกของทุกส่วนในร่างกายเหมือนถูกฉีกขาด
แต่เขาก็กัดฟันกรอดแล้วกลืนคำพูดที่เหลือลงไปทั้งหมด ในขณะเดียวกันเขาก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อเปลี่ยนพลังเหล่านั้นเป็นพลังของตนเอง!
แต่ลมปราณบนร่างของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง!
ในที่สุด ลำแสงสีเงินสายสุดท้ายก็พุ่งผ่านร่างกายของเขาไป จากนั้นเขาก็เบิกตากว้างขึ้น!
แรงกดดันที่น่าตกใจระเบิดออกมา!
ในที่สุดสิบสามก็สามารถทะลวงด่านขึ้นสู่เทพขั้นสูงได้สำเร็จ!
“ไม่ใช่ครึ่งเทพ! แต่เป็นเทพขั้นสูง!”
อวี๋จิ่วรู้สึกดีใจแทบไม่อาจปกปิดได้
“น้องสิบสามสุดยอดจริงๆ!”
ใบหน้าของอู่เหยาเต็มไปด้วยความพอใจและชื่นชม
“สมแล้วที่พี่ใหญ่อบรมเลี้ยงดูอยู่ข้างกายด้วยตนเอง…”
ด้วยอายุเช่นนี้ก็สามารถขึ้นเป็นระดับเทพขั้นสูงได้แล้ว หากมองไปทั่วทั้งอาณาจักรเสิ่นซวี่ก็มีจำนวนน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
ลมปราณของสิบสามที่อยู่บนยอดเขาก็ค่อยๆ สงบลง
เขาหันมองตามทิศทางที่ทัณฑ์สวรรค์ปรากฏออกมา
ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มมีรอยยิ้มยินดีปรากฏขึ้น
“พี่สิบเอ็ด พี่สิบสอง!”
ทันทีที่สิ้นเสียง เงาร่างทั้งสองก็พุ่งตัวมาจากระยะไกล
ดูแล้วทั้งสองคนนี้คือแม่นางที่มีอายุประมาณสิบห้าสิบหก
พวกนางสวมชุดแบบเดียวกัน แต่คนหนึ่งเป็นสีชมพูบานเย็น ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นสีเขียวน้ำทะเล
เมื่อยืนอยู่ด้วยกันกลับดูงดงามและน่าดึงดูดมาก
แต่ประเด็นสำคัญก็คือ แม่นางทั้งสองนี้มีใบหน้างดงามอ่อนช้อย
…แต่คาดไม่ถึงว่าพวกนางจะเป็นฝาแฝดกัน!
ทั้งสองคนเหยียบลงบนกระบี่เล่มหนึ่ง พร้อมพุ่งตัวด้วยความเร็วสูง เพียงชั่วพริบตาเดียวพวกนางก็มาอยู่ตรงหน้าสิบสามแล้ว
สิบสามเดินขึ้นไปต้อนรับ
ใบหน้าของแม่นางทั้งสองคนนั้นมีรอยยิ้มประดับอยู่เช่นเดียวกัน
ที่แตกต่างก็คือ คนหนึ่งจากความเย็นชาเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน คนหนึ่งจากความอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความน่ารัก
“สิบสาม ยินดีด้วยนะ”
แม่นางที่สวมชุดสีเขียวน้ำทะเลพูดขึ้น
เสียงของนางทั้งสองนั้นก็ยังเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน เมื่อได้ฟังแล้วก็รู้สึกกระจ่างใสสดชื่น
“พี่สิบเอ็ด เป็นข้าที่ควรขอบคุณพี่สิถึงจะถูก หากเมื่อครู่นี้ไม่มีการช่วยเหลือของ…”
แม่นางสิบเอ็ดโบกมือ
“พวกเราล้วนเป็นพี่ชายน้องชายกันจะเกรงใจกันเหตุใด?”
สิบสาม “…”
มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างยากลำบากว่า “ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี พี่สิบเอ็ดยังไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย…”
แม่นางสิบสองดึงชายเสื้อแม่นางสิบเอ็ดแล้วพูดเสียงเบาว่า
“พี่หญิง ต้องเป็นพี่สาวน้องชาย”
แม่นางสิบเอ็ดเลิกคิ้วขึ้น
“มันแตกต่างกันตรงไหนหรือ?”
แม่นางสิบสองหดคอลงเล็กน้อย เสียงเบาลงยิ่งกว่าเดิม “…ต่างสิ…”
สิบสามหัวเราะแห้งๆ จากนั้นก็ต้องตกใจที่พบว่า
“พี่สิบเอ็ด พี่สิบสอง พวกท่านก็ทะลวงสู่ระดับเทพขั้นสูงแล้วหรือ?”
“ข้าเพิ่งได้ทะลวงด่านเมื่อไม่นานก่อนหน้านี้ หากไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ พวกเราก็คงไม่กลับมาในตอนนี้หรอก” แม่นางสิบเอ็ดอธิบายขึ้น
ตอนนี้เขายังคิดไม่ออกว่าพวกนางจะสามารถส่งทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นมาได้อย่างใด?
เดิมทีเขาคิดว่าวันนี้คงทำไม่สำเร็จแล้ว
ใบหน้าของแม่นางสิบเอ็ดไร้อารมณ์
“อ่า นั่นก็ไม่มีอันใดนี่นา แค่ทำลายอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชาชิ้นหนึ่ง จากนั้นก็เอาพลังแห่งทัณฑ์สวรรค์ที่อยู่ภายในส่งมาให้กับเจ้า”
สิบสาม “…”
ในบริเวณที่ไกลออกไป ซานซานก็ได้ยินดังนั้น จึงมีความคิดที่จะหนีอีกครั้ง!
อาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งราชา!
เจ้าอยากทำร้ายก็ทำลายมันเช่นนั้นเลยหรือ!
ตอนนี้บรรพบุรุษน้อยทั้งสองกลายเป็นอันใดไปแล้วเนี่ย!
ในตอนนั้นเอง แม่นางสิบสองก็เงยหน้าหันมามอง
“เหมือนว่าพี่สามก็ยังอยู่ที่นี่ด้วย!”
แม้ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายจะไกลกัน แต่ด้วยระดับของพวกเขาในตอนนี้ หากบอกว่ามองไม่เห็นหรือไม่ได้ยินก็คงจะเป็นเรื่องโกหกแล้ว
อวี๋จิ่วดีใจอย่างมาก
“พี่สาม พี่ห้า เหม่ออันใดอยู่เล่า? ไปกันเถอะ เราไม่ได้เจอพวกนางมานานมากแล้วนะ!”
เมื่อพูดจบ เขาก็สะกิดปลายเท้าพุ่งตัวออกไปด้านหน้า
อู่เหยาเหลือบสายตามองซานซานแล้วกล่าวเตือนว่า
“พี่สาม น้องสิบเอ็ดไม่ชอบคนไปสายนะ”
เมื่อพูดจบ เขาก็ติดตามไปทันที
ซานซานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาเตรียมตัวเตรียมใจอยู่นาน เขายื่นมือมาดึงมุมปากของตัวเองให้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม จากนั้นก็หมุนตัวติดตามไปทันที
ไม่กลัวไม่ต้องกลัว ไม่แน่ว่าตอนนี้บรรพบุรุษน้อยทั้งสองอาจจะโตขึ้นแล้ว ตอนนี้นางคงรู้ความมากขึ้นกว่าเดิม!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ซานซานก็รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
…
แต่ละคนเคลื่อนไหวรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานก็มาถึงยอดเขานั้นแล้ว
“น้องสิบเอ็ด! น้องสิบสอง!”
อวี๋จิ่วหัวเราะเสียงดัง
“ไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ เจ้าคิดถึงพี่เก้าหรือไม่?”
“ไม่”
“คิดถึงสิเจ้าคะ”
แม่นางทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน
YOU MAY ALSO LIKE
