ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2353 ข้าสบายดี

แม้เสินสื่อทั้งสองนางไม่อาจล่วงเกินได้ แต่คนต่ำต้อยที่ไม่มีสัญลักษณ์สายเลือดศักดิ์สิทธิ์นั่น นางยังสั่งสอนได้!

ยังไม่ทันเดินถึงหน้าประตู จู่ๆ นางก็รู้สึกได้ถึงอันใดบางอย่างจึงหยุดฝีเท้าลง

จากนั้นพื้นบริเวณตรงหน้านางก็สั่นไหว

เงาร่างที่สูงสง่าค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น

นางชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงจำได้ว่าผู้นั้นเป็นใคร ดวงตาของนางเปล่งประกายอย่างประหลาดใจจนเห็นได้ชัด

“เยี่ยน”

“เจ้าจะไปไหน?”

เสียงที่เย็นเยียบดังขึ้น

ซูจิ้งนิ่งค้างไปชั่วครู่ และพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า

“ข้า… ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย…”

“เจ้าไม่ได้จะไปยอดเขาโอสถหรือ”

“เอ่อ…”

น้ำเสียงของฝั่งตรงข้ามฟังดูมั่นใจอย่างมาก

ซูจิ้งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป สายตาเป็นประกายเล็กน้อยพลางกล่าวขึ้น

“หากข้าไม่ไปยอดเขาโอสถ แล้วจะไปที่ใดกันเล่า?”

ร่างของชายตรงหน้าถูกซ่อนอยู่หลังความว่างเปล่าที่ผันผวน ทำให้ไม่สามารถมองเห็นเขาได้อย่างชัดเจน

อย่างใดก็ตามซูจิ้งกลับรู้สึกเหมือนมีสายตาแหลมคมและเย็นเยือกจับจ้องมาที่นางอยู่

นางเกร็งไปทั้งตัว

ผ่านไปสักพัก นางจึงได้ยินเสียงของอีกฝ่ายพูดขึ้น

“ข้าหมายถึงในช่วงเวลาต่อจากนี้นอกจากพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์และยอดเขาโอสถ ทางที่ดีเจ้าควรอยู่เฉยๆ ไม่ควรไปที่ไหนทั้งสิ้น และยิ่งไม่ควรไปสร้างเรื่องยุ่งยากอันใดอีก”

หัวใจของซูจิ้งสั่นสะท้าน

คำพูดนี้…เหตุใดถึงฟังดูแปลกประหลาดเช่นนี้?

พูดว่าอันใดนะ ไม่ให้ไปสร้างเรื่องยุ่งยากอันใดอีก?

พูดเหมือนกับว่านางเป็นคนสร้างปัญหามาก่อนหน้าอย่างนั้น?

ซูจิ้งรู้สึกอัดอั้นในใจ แต่ก็ยังฝืนยิ้มตอบกลับไป

“ข้าทราบแล้ว”

เมื่อพูดจบ ขณะที่ชายผู้นั้นหันหลังและกำลังจะจากไป

“ช้าก่อน!”

ซูจิ้งรีบเรียกให้เขาหยุดลงทันที

ชายผู้นั้นหันกลับมาเพียงครึ่ง

“มีเรื่องอันใดอีก?”

ซูจิ้งเม้มริมฝีปาก และเอ่ยถามขึ้นด้วยความประหม่าเล็กน้อย

“ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ เพียงแค่ไม่ได้เจอท่านมานาน เพียงอยากถามไถ่…ช่วงนี้ท่านเป็นอย่างใดบ้าง”

เมื่อเอ่ยถามเช่นนี้ออกมา ซูจิ้งรู้สึกว่าใบหน้าของตนเริ่มร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย

คำถามเช่นนี้ฟังดูค่อนข้างประหลาด…

“ช่วงนี้… ข้าสบายดี”

นึกไม่ถึงเลยว่าชายคนนั้นจะตอบกลับมา

ซูจิ้งตกใจไปชั่วครู่

ปกติแล้วเขาจะไม่พูดอันใดเลยแม้แต่ครึ่งคำ แต่ครั้งนี้กลับ…

ขณะที่ซูจิ้งกำลังจะพูดต่อ แต่ความว่างเปล่าที่สั่นไหวทำให้ชายคนนั้นจากไป

เมื่อพลันเห็นความว่างเปล่าตรงหน้า ในใจของซูจิ้งก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย

แต่เมื่อนึกถึงคำที่เขาตอบกลับมาเมื่อครู่ ความรู้สึกดีใจก็เบ่งบานขึ้นในใจทันที

ระหว่างใช้เวลาคิดอยู่พักใหญ่ ซูจิ้งจึงค่อยๆ ขจัดความคิดที่พลุ่งพล่านในใจให้สงบลง และเริ่มพิจารณาถึงคำพูดที่เขาพูดก่อนหน้านี้

“อย่า…สร้างปัญหาอีก อยู่แต่ในยอดเขาโอสถและตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น?”

เขามาที่นี่ในวันนี้ เพื่อบอกสิ่งเหล่านี้กับนางอย่างนั้นหรือ

หรือว่า…เพื่อเตือนนาง อย่าทำอันใดบุ่มบ่าม?

ซูจิ้งสับสนขึ้นในใจ

ในด้านหนึ่งนางอยากไปเอาคืนเสี่ยวปาที่ตบนางเมื่อวันก่อน

แต่ในอีกด้านหนึ่งการมาถึงอย่างกะทันหันของชายผู้นี้ก็ทําให้นางสับสนเช่นกัน

คิดไปคิดมา สุดท้ายนางตัดสินใจเก็บความคิดเรื่องเสี่ยวปาไว้ก่อน

จู่ๆ ชายผู้นั้นก็พูดออกมาเช่นนี้ ต้องมีความหมายลึกซึ้งเป็นแน่ ไม่ว่าจะพิจารณาจากมุมไหน การรอดูสถานการณ์ไปก่อนน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ในที่สุดนางก็เปลี่ยนทิศทางไปทันที

…

ภายในลานเงียบสงบ

ทันใดนั้นเสียงระเบิดดังขึ้นมาจากห้องหนึ่ง

ปัง!

เสียงระเบิดที่ดังขึ้นนี้ทำให้หัวซวงซวงตกใจจนวิ่งผลักประตูออกมาทันที

“เกิดอันใดขึ้น เกิดอันใดขึ้น? ทำอันใดกันเนี่ยะ?”

เมื่อได้กลิ่นไหม้ลอยมา เขาก็ตะโกนออกไปทันที

“พี่รอง! ข้ายุ่งอยู่ในห้องตลอดเลยนะ! ตาไหนของท่านที่เห็นว่าข้าก่อเรื่องกัน!?”

นางจับประตูไว้ เท้าทั้งสองยังสวมรองเท้าอย่างลวกๆ และยังมีรอยสีแดงชาดติดอยู่บนมือของนาง

ทำให้เสี่ยวปาโมโหอย่างมาก

เดิมทีนางกำลังทาสีเล็บอย่างตั้งใจ จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น!

นางตกใจจนมือสั่น ขวดน้ำหอมที่สกัดจากน้ำค้างดอกไม้อย่างยากลำบากก็หกออกจนหมด!

นางจะขอความเป็นธรรมจากใครได้?

หัวซวงซวงเอามือกุมขมับ

“ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร!”

“ชะชะ…ชะ…ใช่…เป็นข้า!”

ประตูห้องข้างๆ เปิดออกอย่างกะทันหัน มีควันดำหนาทึบพวยพุ่งออกมาพร้อมกับร่างที่ดูทุลักทุเลวิ่งออกมาพลางกระแอมไอ

ดวงตาคู่สวยของเสี่ยวปาแผ่ความโกรธออกมา

“เจี่ยน เฟิง ฉือ! เจ้าต้องชดใช้ค่าน้ำค้างดอกไม้ให้ข้า!”

เจี่ยนเฟิงฉือมาถึงลานอย่างยากลำบากและทรุดตัวลงตรงม้านั่งหินในทันที ทำให้เขาพอได้พักหายใจ

“รอ… รอให้ข้าฟื้นตัวก่อน…”

หัวซวงซวงเหลือบตามองเขาพลางพูดขึ้น

“เจี่ยนเฟิงฉือ นี่เจ้ากำลังหลอมโอสถหรือจุดไฟเผาบ้านกันแน่!?”

บ้านเกือบจะถูกเผาไปแล้ว!

ใบหน้าของเจียนเฟิงฉือมีรอยดำกระด่าง ไม่เหลือเค้ารูปงามสง่าในวันวานอยู่เลย

“แค่ก แค่ก…ข้า ข้า ตอนหลอมโอสถ…รีบร้อนไปหน่อย…เกือบจะสำเร็จแล้วเชียว!”

อีกนิดเดียว แค่อีกนิดเดียวเท่านั้น!

“ครั้งต่อไป ครั้งต่อไปต้องสำเร็จอย่างแน่นอน!”

เมื่อเยี่ยนชิงกลับมาถึง จึงเห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

เขากวาดตามองรอบๆ อย่างรวดเร็ว และเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในทันที

เมื่อสายตาหยุดลงที่เสี่ยวปา คิ้วเรียวงามดั่งกระบี่ของเขาขมวดขึ้นเล็กน้อย

เสี่ยวปากำลังกลุ้มใจกับสภาพตนเองที่ไม่สามารถทำอันใดได้ แต่เมื่อเห็นเยี่ยนชิง นางกลับมีชีวิตชีวาขึ้นทันที

“พี่เยี่ยนชิง! รีบลากเจี่ยนเฟิงฉือออกไป! จนกว่าจะหลอมโอสถระดับปรมาจารย์เซียนหมอสำเร็จ ห้ามให้เขากลับมาอีกเด็ดขาด!”

เจี่ยนเฟิงฉือรู้สึกไม่สบายใจ จึงรีบหันไปมองเยี่ยนชิงทันที

“พี่เยี่ยนชิง! อย่าไปฟังนาง!”

เยี่ยนชิงชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง

เสี่ยวปาเบิกตากว้างพลางพูดขึ้น

“เจี่ยนเฟิงฉือ! เจ้ายังมีความละอายอยู่หรือไม่!”

เจี่ยนเฟิงฉือพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ก็แค่เรียกพี่ชายเท่านั้นเอง ข้าก็ทำได้เช่นกัน!”

“ถุย!”

เสี่ยวปาโกรธก้มลงหยิบรองเท้าแล้วขว้างออกไป

แม้เจี่ยนเฟิงฉือจะหลอมโอสถล้มเหลว แต่ปฏิกิริยายังคงว่องไวอยู่ ทันทีที่นางขว้างรองเท้าออกมา เขาก็เอนตัวหลบได้ทัน

จากนั้น…รองเท้าคู่นั้นก็ลอยตรงไปหาเยี่ยนชิงแทน

ตุบ!

เสียงดังขึ้น

เยี่ยนชิงยกมือขึ้นรับรองเท้าไว้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ในลานบ้านตกอยู่ในความเงียบสงัดขึ้นทันที