ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2365 เจ้ารู้ได้อย่างใด

ถวนจื่อซบหน้าลงที่อกของนาง พลางออดอ้อนไปมา ก่อนจะยอมปล่อยมืออย่างอาลัยอาวรณ์

“อาเยว่ต้องคิดถึงข้าทุกวันนะ”

ฉู่หลิวเยว่หอมที่แก้มของนางอย่างแผ่วเบา

ถวนจื่อกระโดดลงจากอ้อมแขนของนาง และฮึดฮัดใส่อวี้เชียนหนึ่งทีแล้วหมุนตัวเดินจากไป

อวี้เชียนหันไปมองหร่วนเจี้ยนเฟิงพลางพูดขึ้น

“เจ้าไปจัดการที่พำนักให้กับนางที”

“ขอรับ”

อันที่จริงเรื่องนี้ควรจะเป็นหน้าที่ของจิ้นอวิ๋นไหล

เพราะเรื่องของมู่หยาเฟิง จึงทำให้ตอนนี้เขาเกือบถูกริบอำนาจไปทั้งหมด

แม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ เช่นนี้ก็ถูกมอบหมายให้เสินสื่อลำดับที่ห้าเป็นผู้จัดการแทน

ฉู่หลิวเยว่ส่งสายตามองถวนจื่อที่กำลังเดินจากไป

เห็นได้ชัดว่าอวี้เชียนไม่วางใจในตัวนาง จึงเดินตามหลังนางมาตลอด เหมือนตั้งใจจะส่งถวนจื่อกลับไปที่ภูเขาเฟิ่งหมิงด้วยตัวเอง

ฉู่หลิวเยว่แหงนหน้ามองเล็กน้อย

ม่านพลังระหว่างตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์กับภูเขาเฟิ่งหมิงที่ทอดลงมาจากฟากฟ้าส่องแสงสว่างจางๆ

ก่อนหน้านี้นางคิดมาตลอดว่าค่ายกลนี้ไม่สามารถข้ามผ่านมาได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นอุปสรรคใดๆ ต่อถวนจื่อเลย

เช่นนี้ยิ่งทำให้ทุกอย่างสะดวกขึ้นมาก…

“ซั่งกวนเยว่ เจ้าตามข้ามา”

นางเก็บความคิดไว้ในใจ พลางยิ้มให้หร่วนเจี้ยนเฟิง

“รบกวนเสินสื่อลำดับที่ห้าแล้ว”

“ช้าก่อน”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักฝีเท้า พลางหันหน้าไปมองเขาและพูดขึ้น

“เสินสื่อลำดับที่เจ็ด?”

“ข้ามีคำถามอยากจะถามเจ้า”

จิ้นอวิ๋นไหลกล่าว พลางจ้องมองนางราวกับพยายามหาคำตอบอันใดบางอย่างจากภายใน

“ค่ายกลสุดท้ายนั้น ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในภาพทมิฬสิ้นอัคคีเจ้าทำอย่างใดถึงทะลวงมันได้?”

ค่ายกลสุดท้ายนี้เป็นค่ายกลที่ยากที่สุดบนเส้นทางแห่งดวงดาวอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้แต่ตัวเขาเอง ในปีนั้นยังต้องใช้เวลาและพลังมากมายไม่รู้เท่าใดกว่าจะทะลวงผ่านมาได้

อีกทั้งเขายังต้องใช้เวลาอีกหลายปีและลองพยายามนับครั้งไม่ถ้วนกว่าจะสำเร็จได้ในที่สุด

ทว่าฉู่หลิวเยว่เล่า?

นางมาอยู่ที่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น!

จากประตูสวรรค์จนถึงตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ นางได้ทะลวงค่ายกลแต่ละด่านมานับไม่ถ้วนบนเส้นทางแห่งดวงดาวนี้

แม้ว่านางจะเคยเห็นบางส่วนมาบ้าง แต่ศักยภาพเช่นนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ

ถึงแม้…ภาพลวงตา

จิ้นอวิ๋นไหลเฝ้าถามตนเอง แม้ในตอนนี้เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถใช้ค่ายกลสุดท้ายออกมาได้อย่างรวดเร็วและลื่นไหลเหมือนนางหรือไม่!

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองเขาด้วยสายตาใสซื่อและเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงใจ

“เช่นนั้น…ก็ยากลำบากมากใช่หรือไม่”

จิ้นอวิ๋นไหลชะงักไปครู่หนึ่ง

มีชั่วขณะหนึ่งที่เขารู้สึกว่าฉู่หลิวเยว่กำลังเย้ยหยันเขา

แต่ในวินาทีต่อมาฉู่หลิวเยว่ก็ยิ้มออกมา

ในใจจิ้นอวิ๋นไหลสั่นไหวอย่างรุนแรง และยืนแข็งค้างอยู่ตรงนั้น!

ฉู่หลิวเยว่ยกมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย นางไม่พูดอันใดอีกพลางหันไปทางหร่วนเจี้ยนเฟิง

“ท่านประมุขหนาน วันหน้าเราค่อยนัดกันใหม่”

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหนานจิ่นซูกระตุกเล็กน้อย

ในขณะนั้นจู่ๆ ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาหนึ่งจับจ้องมาที่นาง

นางชะงักฝีเท้าพลางเงยหน้าขึ้นมอง

ที่ประตูหน้าของตำหนักหลักมายาศักดิ์สิทธิ์ มีใครคนหนึ่งยืนเอามือไพล่หลังและมองมาที่นางจากระยะไกล

จวินจิ่วชิง

เขามาตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ที่สำคัญคือ ดูเหมือนเขาจะ…ออกมาจากตำหนักหลัก?

แต่คือสีหน้าของจวินจิ่วชิงดูไม่ปกตินัก

ปกติเขามักมีรอยยิ้มที่มุมปากเสมอ แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขากลับสงบนิ่ง ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

เหมือนเขากำลังมองนางอยู่ แต่แววตากลับดูเลื่อนลอยไร้จุดหมาย

โดยรวมแล้วรู้สึกแปลกประหลาดอยู่บางส่วน

ซูหลีมองตามสายตานางไปพลางอธิบายด้วยเสียงต่ำว่า

“จวินจิ่วชิงเข้าไปในตำหนักหลักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้สักระยะแล้ว แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาเข้าไปทำอันใด”

แม้แต่เหตุผลที่จวินจิ่วชิงมีสิทธิ์เข้าไปในตำหนักหลักก็ยังไม่มีใครรู้

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าเล็กน้อย และถอนสายตากลับมา

ดูแล้วแม้จวินจิ่วชิงและหนานจิ่นซูจะมีสิทธิพิเศษเหมือนกัน แต่สุดท้ายแล้วจวินจิ่วชิงก็เหนือกว่าอยู่ดี

เพียงแต่ว่า…สิทธิพิเศษของพวกเขา แท้จริงแล้วมีที่มาอย่างใดกันแน่

…

แม้ว่าฝ่ายนั้นจะเป็นฝ่ายฉีกพันธะสัญญาแต่เพียงฝ่ายเดียว จนทำให้ทุกอย่างต้องเกิดขึ้นก่อนเวลา แต่โชคดีที่นางไม่ทำให้เขาผิดหวัง

เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมานับว่าไม่สูญเปล่า

…

ในอีกห้องขังหนึ่งหลานเซียวกำลังนั่งพิงกำแพงพลางงอขาข้างหนึ่ง อากาศรอบๆ คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ

เขาก้มลงมองครู่หนึ่ง

บาดแผลบนแขนกำลังฟื้นฟูตัวเอง

ร่างศักดิ์สิทธิ์ของเขาที่ผ่านการหลอมด้วยทัณฑ์สวรรค์สีทอง ย่อมไม่ถูกทำลายได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น และยังมีพลังฟื้นฟูหลังได้รับบาดเจ็บ

“ดูท่าจะใกล้ถึงเวลาแล้ว…”

เขาลูบคางเบาๆ พลางหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ

แต่เสียงหัวเราะนี้ดึงรอยแผลที่มุมปาก ทำให้เขาเจ็บจนร้อง ‘โอ้ย’ ออกมา

เขาเลียริมฝีปากและแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยพิงกับผนัง

แม้รอบตัวจะมืดสนิทจนแทบมองอันใดไม่เห็น

แต่กลับมีแสงเปล่งประกายจางๆ อยู่ในดวงตาของเขา

…

ฉู่หลิวเยว่และซูหลีเดินตามหร่วนเจี้ยนเฟิงไปตลอดทาง

ระหว่างทางซูหลีแนะนำนางด้วยเสียงเบาเป็นระยะ

นางอยู่ที่นี่มาสักพักแล้ว จึงเข้าใจที่นี่อยู่พอสมควร

ฉู่หลิวเยว่เดินไปและฟังไปพร้อมกัน

จู่ๆ นางก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองยังทิศทางหนึ่ง

“นั่นคือที่ใด”

ซูหลีหันไปมองตามสายตานางและพูดขึ้น

“นั่นคือที่พำนักของเสินสื่อลำดับที่เจ็ด”

ฉู่หลิวเยว่ส่ายหน้า

“ไม่ ข้าหมายถึงลานด้านในสุดนั่น”

ซูหลีชะงักไปครู่หนึ่ง

ทันใดนั้นหร่วนเจี้ยนเฟิงหันกลับมามองนางพลางพิจารณาอย่างละเอียดก่อนจะพูดขึ้น

“เจ้ารู้ได้อย่างใดว่าตรงนั้นยังมีลานอยู่อีก?”

………………..