ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2368 ลองเข้าไปดู

“นายท่าน เหตุใดนายท่านออกมาเร็วเช่นนี้!”

เสี่ยวปาเอ่ยถามอย่างสงสัย

เดิมทีพวกเขาคิดว่าจะต้องรอนานกว่านี้

ฉู่หลิวเยว่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า

“ข้าเข้าไปหาที่พัก และได้พบกับท่านซูและถวนจื่อจากนั้นก็ออกมา”

“ถวนจื่อก็อยู่? นางสบายดีหรือไม่?”

“อืม”

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้พูดอันใดมาก นางก้าวไปข้างหน้าพลางบีบแก้มของแม่นางสิบเอ็ดและแม่นางสิบสองเบาๆ

“ไม่ได้เจอกันนาน ตอนนี้พวกเจ้าทั้งสองก็กลายเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ในช่วงหลายปีที่ข้าไม่อยู่ พวกเจ้าคงลำบากไม่น้อย”

แม่นางน้อยทั้งสองต้องออกไปเผชิญโลกภายนอก ไม่รู้ว่าพวกนางผ่านช่วงเวลานั้นมาได้อย่างใด

บัดนี้พวกนางทะลวงไปถึงระดับเทพขั้นสูงแล้ว

สีหน้าที่นิ่งเฉยตลอดมาของแม่นางสิบเอ็ด ก็แสดงความคิดถึงขึ้นมาบางส่วนที่ยากจะได้เห็นนัก

“ไม่ลำบากเลยเจ้าค่ะ”

แม่นางสิบสองน้ำตาคลอ มือจับแขนเสื้อของฉู่หลิวเยว่พลางพูดสะอื้นว่า

“พวกข้าไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ นายท่านต่างหากที่ลำบากที่สุด”

แม้ว่าพวกนางจะอยู่ข้างนอกมาโดยตลอด แต่ก็ได้ยินข่าวมากมายเกี่ยวกับฉู่หลิวเยว่ และรู้ดีว่านางต้องผ่านอันใดมาบ้างกว่าจะเดินมาถึงจุดนี้

“พี่ใหญ่ดูแลพวกเราเป็นอย่างดีมาโดยตลอด ไม่เคยปล่อยให้เราต้องลำบากเลยเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินแม่นางสิบสองพูดเช่นนั้น ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกเบาใจขึ้นไม่น้อย

ในเรื่องนี้เฉินอีทำได้ดีมาก ดูแลทุกอย่างได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

เรื่องราวที่ท่าเรือดอกท้อก็ต้องกลับไปอธิบายอย่างละเอียดเช่นกัน

อู่เหยาพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ทันได้สังเกตเห็น

ในขณะนั้นหมิงซูก็เดินเข้ามาพร้อมยกมือขึ้นคำนับ สีหน้าดีใจพลางกล่าวว่า

“ฮูหยิน ข้ายังไม่ได้แสดงความยินดีกับท่านเลย!”

ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉู่หลิวเยว่เดินผ่านเส้นทางแห่งดวงดาวและเข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ เป็นเพราะเขาตกตะลึงจนเกินไปจึงไม่ทันได้พูดอันใด ทำได้เพียงยืนส่งนางเข้าไปเท่านั้น

ตอนนี้เมื่อเห็นนางออกมาแล้วจึงไม่พลาดที่จะเข้ามาแสดงความยินดีอย่างจริงจัง

ฉู่หลิวเยว่เผยรอยยิ้มบางๆ

“จะว่าไปแล้วข้าต้องขอบคุณร้านเจินเป่าเก๋อเป็นอย่างมาก”

‘ภาพทมิฬสิ้นอัคคี’ ช่วยให้ความคิดของนางกระจ่างชัดขึ้น และยังมอบเหตุผลอันเหมาะสมนี้ให้นาง

ไม่ว่าจะมีใครสงสัยอย่างใด นางเพียงแค่แสดง‘ภาพทมิฬสิ้นอัคคี’ นี้ออกมาก็เพียงพอแล้ว

หมิงซูรีบโบกมือพลางกล่าวขึ้นในทันที

“มิกล้า มิกล้า! ที่ท่านสำเร็จได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะความสามารถของท่านเอง! พวกเราร้านเจินเป่าเก๋อก็รู้สึกเป็นเกียรติไปด้วย ยินดีกับท่านจริงๆ! ฮ่าๆ !”

คำพูดนี้เป็นความจริงใจจากหมิงซูโดยแท้

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้จะมีผู้อื่นได้อ่าน ‘ภาพทมิฬสิ้นอัคคี’ แต่ในท้ายที่สุดคนที่สามารถเข้าใจค่ายกลบนเส้นทางแห่งดวงดาวทั้งหมดและเข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้มีเพียงฉู่หลิวเยว่เท่านั้น

เช่นนี้ยังไม่พอจะพิสูจน์อันใดอีกหรือ

ฉู่หลิวเยว่ยกคิ้วเล็กน้อยและยิ้มพลางกล่าวว่า

“ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเถ้าแก่ใหญ่และเถ้าแก่รอง เมื่อใดที่เถ้าแก่รองอาการดีขึ้น ข้าจะไปเยี่ยมด้วยตัวเองแน่นอน”

สถานะของเถ้าแก่ใหญ่ คาดว่านางคงไม่มีโอกาสได้พบ

รอยยิ้มของหมิงซูแข็งค้างไปทันที ในใจพลางรู้สึกลำบากใจ

เหตุใดฮูหยินยังไม่ลืมเรื่องนี้อีก?

“เช่น…เช่นนั้นข้าจะกลับไปบอกเรื่องนี้กับเถ้าแก่รองให้ดีๆ…”

“ถ้าเช่นนั้นก็ต้องรบกวนท่านหมิงซูแล้ว”

เมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการ ฉู่หลิวเยว่รู้สึกพึงพอใจและพาคนของนางออกไปทันที

…

คนกลุ่มนั้นเดินจากไปอย่างสง่างาม ปล่อยให้ผู้คนที่ยังอยู่ต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง

แค่ แค่นี้ก็ไปแล้ว?

เหตุใดตั้งแต่ต้นจนจบสีหน้าของฉู่หลิวเยว่ยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม?

นางเดินผ่านเส้นทางแห่งดวงดาวและเข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์แล้วนะ!

หากเป็นคนอื่นที่อยู่ที่นี่ คงจะตื่นเต้นดีใจจนแทบเก็บไว้ไม่อยู่เป็นแน่

ทว่านางกลับเป็นเช่นนี้…

ไม่ว่าอย่างใดดูเหมือนว่าทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่นางสมควรได้รับอยู่แล้ว

นางอาจคาดการณ์ไว้นานแล้วหรือมั่นใจแต่แรกว่าตนจะสามารถมาถึงจุดนี้และได้รับทั้งหมดนี้อย่างแน่นอน!

ทว่านาง…เป็นเพียงผู้ที่มาจากอาณาจักรเสิ่นซวี่ซึ่งไม่มีแม้แต่สัญลักษณ์แห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์

ในช่วงเวลาอันยาวนานนับหมื่นปี นอกจากเสินสื่อลำดับที่เจ็ดจิ้นอวิ๋นไหล ก็มีเพียงนางเท่านั้นที่สามารถผ่านเส้นทางแห่งดวงดาวเข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้

แม้พวกเขาต่างตื่นเต้นกับเรื่องนี้มาเป็นเวลานาน แต่กลับมีเพียงนางที่เยียบเย็นและสงบนิ่งจนเกินคาด

เมื่อเทียบกับนางแล้ว ปฏิกิริยาของพวกเขากลับดูจะเกินไปเสียด้วยซ้ำ

ผู้คนมากมายต่างเงียบเสียงลง

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในกลุ่มคน

ตอนนี้พวกเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า กฎเกณฑ์และข้อจำกัดทั้งหลายดูเหมือนจะใช้ไม่ได้กับฉู่หลิวเยว่

ทุกสิ่งที่เรียกว่าอุปสรรคและความเป็นไปไม่ได้ กลับกลายเป็นเรื่องน่าขันสำหรับนาง!

เช่นนั้นต่อไปใครจะกล้าพูดว่านางทำไม่ได้?

…

ฉู่หลิวเยว่เดินกลับไปพร้อมกับคนอื่นๆ

ระหว่างเดินไปฉู่หลิวเยว่ก็เอ่ยถามถึงความเป็นอยู่ของแม่นางทั้งสอง

สิ่งที่ทำให้นางสบายใจขึ้นก็คือ เฉินอีดูแลแม่นางทั้งสองเป็นอย่างดี แม้จะไม่ได้ให้ติดตามแม่นางทั้งสองไปด้วยทุกที่ แต่ก็แทบจะดีกว่าที่ดูแลน้องสิบสามเสียอีก

จนถึงขั้นที่น้องสิบสามยังต้องผ่านการทดสอบอันเข้มงวดของเฉินอีอยู่บ่อยๆ แต่แม่นางทั้งสองกลับไม่จำเป็นต้องทำอันใดเช่นนั้นเลย

พวกนางมีเพียงแค่ตั้งใจทานอาหารให้อิ่มก็เพียงพอแล้ว

เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ แล้ว พวกนางแทบไม่ต้องฝึกฝนอันใดเลย เพราะเพียงโอสถที่กลืนเข้าไปก็อัดแน่นไปด้วยพลังอันมหาศาลแล้ว

และพวกนางทั้งสองมีร่างที่พิเศษ สามารถย่อยและดูดซับพลังจากโอสถเหล่านั้นได้อย่างสมบูรณ์ แปรเปลี่ยนเป็นพลังของตนเอง

พลังของพวกนางจึงเพิ่มขึ้นได้เองตามธรรมชาติ

เรื่องนี้ช่างเป็นสิ่งที่น่าอิจฉาอย่างยิ่ง

แม่นางสิบเอ็ดคิดไปคิดมาจึงเอ่ยถามขึ้น

“นายท่าน ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์เป็นอย่างใดหรือ”

ฉู่หลิวเยว่คิดว่าอีกฝ่ายคงแค่สงสัยเท่านั้น เลยหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า

“อันที่จริงก็ไม่มีอันใดพิเศษ ก็แค่มีพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งและบริสุทธิ์มากกว่าหน่อย”

แม่นางสิบเอ็ดเม้มริมฝีปากเล็กน้อย

“เช่นนั้น…นายท่านพาพวกเราเข้าไปดูได้หรือไม่”

ครั้งนี้ฉู่หลิวเยว่รู้สึกประหลาดใจจริงๆ

แม่นางสิบสองจึงพยักหน้าตามแล้วมองฉู่หลิวเยว่ด้วยความประหม่าเล็กน้อย “นายท่าน เช่นนี้จะลำบากหรือไม่เจ้าคะ…ข้าได้ยินมาว่าตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ จะไม่ให้คนธรรมดาเข้าไปได้”

หากทำให้นายท่านลำบากใจคงไม่ดีนัก

ฉู่หลิวเยว่มองทั้งคู่แวบหนึ่งพลางครุ่นคิด

คงเป็นเพราะต้องดูแลน้องสาว แม่นางสิบเอ็ดจึงเติบโตมาอย่างเข้มแข็งและเด็ดขาดตั้งแต่เด็ก นางไม่ชอบรบกวนผู้อื่น หากทำเองได้นางจะไม่พึ่งพาคนอื่นเลย

ดังนั้นนางจึงแทบไม่เคยเอ่ยปากขออันใดด้วยตนเองเลย

ส่วนแม่นางสิบสองนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง

นางมีนิสัยอ่อนโยนและขี้อาย หากพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้นสักหน่อย เด็กสาวตัวน้อยก็จะตกใจจนดวงตาแดงก่ำ

นอกจากนางจะเชื่อฟังแล้ว ก็ไม่มีอันใดนอกจากการเชื่อฟัง เป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายอย่างยิ่ง

แต่ตอนนี้แม่นางทั้งสองกลับอยากเข้าไปดูในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์?

ช่างเป็นเรื่องที่หาได้ยากจริงๆ

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้นว่า

“ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา การเข้าไปไม่ใช่เรื่องง่ายนัก แม้แต่ข้าเองตอนนี้ก็ยังไม่สามารถพาพวกเจ้าเข้าไปได้”

สีหน้าของแม่นางทั้งสองเศร้าหมองลง

ในใจของฉู่หลิวเยว่สั่นไหว จึงถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า

“เหตุใดพวกเจ้าถึงอยากเข้าไปขนาดนั้นล่ะ?”