ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2406 ยอมนางแล้ว

ทว่าอวี้เชียนนั้นก็มิได้นำพา

อย่างไรเสียไม่ว่าจะคนหรือสัตว์อสูร ความจริงก็ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาทั้งนั้น

เขาทำอะไรเสินสื่อลำดับหนึ่งไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะลงโทษหัวซวงซวงผู้นี้ไม่ได้ด้วยนี่นา

ไหนจะเจ้าสัตว์ร้ายตัวจ้อยตัวนั้นอีก

อวี้เชียนลูบง่ามมือของตนไปมา

เรื่องนี้หากจะหาคนผิด ก็ต้องโทษมันที่เกิดมาผิดครรภ์แล้ว!

พยัคฆ์ย่ำวายุตัวที่กัดเขาถูกเขาฆ่าตัดศีรษะไปแล้ว เจ้าตัวเล็กนี่ย่อมต้องเจ็บแค้นเขาฝังลึกในใจเป็นแน่แท้ จะเลี้ยงดูให้ดีอย่างไรก็คงเลี้ยงไม่ได้แล้ว

ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ก็ต้องกำจัดไปให้หมดสิ้น!

ดังนั้น ท่าทีของอวี้เชียนจึงเด็ดขาดอย่างมาก

เขามองหัวซวงซวงแวบหนึ่งพลางแค่นหัวเราะ

“น่าแปลกเสียจริง พูดไปแล้ว มันเองก็มิใช่อสูรศักดิ์สิทธิ์ในพันธะของเจ้า เหตุใดเจ้าต้องทำเพื่อมันขนาดนี้ด้วย”

เมื่อครู่เขายังคิดอยู่เลยว่าที่หัวซวงซวงทำเช่นนี้ก็เพราะมีพันธะระหว่างกันกับพยัคฆ์ย่ำวายุตัวนี้

แต่พอมองดูอย่างละเอียดแล้วถึงได้พบว่าหาเป็นเช่นนั้นไม่

สำหรับอวี้เชียนแล้ว การที่หัวซวงซวงทำเช่นนี้จึงยิ่งน่าหัวเราะมากขึ้นไปอีก

“กรร!”

พยัคฆ์ย่ำวายุตัวน้อยแผดคำรามใส่อวี้เชียนอีกครา

หัวซวงซวงลูบศีรษะมันเป็นเชิงปลอบโยน แล้วกล่าวว่า

“แม้ไม่มีพันธะต่อกัน แต่ชีวิตของสัตว์อสูรก็เป็นชีวิต”

ลมปราณมหาศาลอันน่าหวาดหวั่นสายหนึ่งเข้ารวมตัวกันบนฝ่ามือของอวี้เชียน!

ทว่า ในตอนที่เขากำลังจะลงมือนั่นเอง สุรเสียงร้องใสกระจ่างพลันแว่วดังออกมาจากส่วนลึกของป่า

กี๊!

อวี้เชียนขมวดคิ้วแน่นพลางจดจ้องสายตามองไป พบว่าเป็นอสูรปีกทองกระดูกดำตัวหนึ่งที่บินทะยานเข้ามาขวางอยู่เบื้องหน้าหัวซวงซวงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ขนนกทั่วร่างของมันมีแทบนับเส้นได้ สองตาจ้องเขม็งไปที่อวี้เชียนด้วยสายตาขึงขังราวกับมองศัตรูก็มิปาน

อวี้เชียนมองมันอยู่หลายที ถึงจะค่อยๆ จำได้ว่าเป็นตัวที่เคยมอบให้จวินจิ่วชิงยามก่อนหน้า

เขารู้ว่าอสูรปีกทองกระดูกดำตัวนั้นได้หัวซวงซวงช่วยเอาไว้ แต่กลับคาดไม่ถึงว่าตอนนี้เจ้าตัวนั้นจะยืนหยัดเพื่อหัวซวงซวง แล้วหันมาต่อต้านเขาแทน

หลายปีก่อน มันก็ถูกเขาเลี้ยงดูมาในภูเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้หนา!

“เจ้า”

อวี้เชียนกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ก็ต้องหยุดชะงักในทันที สีหน้าของเขาดุดันขึ้นยามมองไปด้านหลังของหัวซวงซวง

ภายในป่าลึกปรากฏสายตาที่เต็มไปด้วยแววปฏิปักษ์ขึ้นมาคู่หนึ่ง

จากนั้น ก็มีดวงตาคู่ที่สอง คู่ที่สามตามมา!

สุ้มเสียงซ่อกแซ่กดังแว่วลอยมา

บรรดาอสูรศักดิ์สิทธิ์ที่หลบหนีไปเมื่อครู่บัดนี้ล้วนหวนคืนกลับมา ทั้งยังพร้อมใจกันมาหยุดยืนเผชิญหน้ากับอวี้เชียนอยู่ไกลๆ ข้างกายหัวซวงซวง!

จิตสังหารเย็นยะเยือกแผ่ออกมา ทำเอาอวี้เชียนกราดเกรี้ยวยิ่งกว่าเก่า

“พวกเจ้า! คิดจะก่อกบฏหรือ?”

…

ณ ยอดเขาโอสถ

เมื่อจัดการเก็บสมุนไพรที่เหลือจนเสร็จสิ้น น้องแปดก็ลากเยี่ยนชิงกลับไป

ระหว่างทางที่ลากตัวเยี่ยนชิงกลับจึงพูดจ้ออยู่ไม่น้อย

ฟากเยี่ยนชิงนั้นก็ยังคงสงวนถ้อยวาจาดังเช่นปกติ นอกจากส่งเสียงขานรับเป็นเชิงเห็นด้วยสองสามครั้งหรือตอบคำถามของนางแล้ว เวลาที่เหลือส่วนใหญ่ก็จะคอยฟังนางพูดอย่างเงียบสงบ

พูดจ้อมาตลอดทาง น้องแปดรู้สึกกระหายน้ำด้วยคอแห้ง ในที่สุดก็นึกอะไรบางอย่างออก นางหันมองเยี่ยนชิงพลางกะพริบตาใส่ปริบๆ แล้วถามว่า

“ท่านพี่เยี่ยนชิง ท่านรู้สึกว่าข้าพูดมากน่ารำคาญหรือไม่”

ดวงหน้าเยี่ยนชิงมิได้แสดงอารมณ์อันใดออกมา

“ไม่”

สุรเสียงของนางนุ่มนวลชวนฟัง แตกต่างจากผู้อื่น

น้องแปดได้ยินเช่นนั้น ก็ปรี่เข้าไปลูบแขนเขาอย่างพออกพอใจ

ภายใต้เสื้อตัวบางคือแขนของบุรุษที่เพรียวยาวแลแข็งแรงเปี่ยมกล้ามเนื้อ

นางเอ่ยแกมหัวเราะคิกคักว่า

“ท่านพี่เยี่ยนชิงช่างเรียนรู้ไวยิ่งนัก”

นางพูดพลางคว้าแขนเยี่ยนชิง หมายจะเปิดประตูเข้าไปข้างใน

ทว่าทันทีที่มาถึงหน้าประตู บานประตูกลับถูกคนเปิดออกก่อนแล้ว

ดวงหน้าอันคุ้นเคยสะท้อนสู่สายตา

สองฝ่ายสบสายตากันไปมาอย่างนิ่งงัน

อวี๋มั่วมองคนทั้งสองที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตกตะลึง

เพราะว่าเพิ่งกลับมา แขนเรียวยาวขาวเนียนของน้องแปดจึงยังคงวางแหมะอยู่บนแขนของเยี่ยนชิง

มือของคนทั้งสองจึงยังจับเข้าด้วยกัน

อวี๋มั่วเบิกตาอ้าปากค้าง ในใจแผดร้องอย่างบ้าคลั่ง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ใครก็ได้บอกเขาทีว่าในระยะเวลาสั้นๆ แค่นี้เกิดอะไรขึ้นบ้างกันแน่

“อื๋อ ใต้เท้าอวี๋มั่ว ไม่ได้เจอกันนานเลยหนา”

อวี๋มั่วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“พวก พวกเจ้า”

น้องแปดลากเยี่ยนชิงให้เข้าไปข้างใน หมุนกายไปปิดประตู จึงจะปล่อยเยี่ยนชิงให้เป็นอิสระ ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้น กล่วด้วยเสียงบริสุทธิ์ใจว่า

“วางใจเถอะท่าน ข้าแค่ยืมตัวใต้เท้าเยี่ยนชิงไปใช้งานเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาอื่นใด”

อวี๋มั่วหนังตากระตุกถี่ยิบ

ใช้งาน?

ใช้งานอะไร?

“นะ นะ นอกจากฆ่าคนแล้ว เขาก็ทำงานทำการอื่นไม่เป็นแล้ว จะ จะ เจ้ายืมไปใช้งานอย่างใด”

เยี่ยนชิงตวัดสายตาคมปลาบดุจมีดไปมองอย่างว่องไว

น่าเสียดายที่ในตอนนี้อวี๋มั่วตื่นตะลึงเกินไปโดยแท้ ย่อมมิอาจรับรู้ภัยคุกคามถึงตายครานี้ได้

น้องแปดหยักยกริมฝีปากคลี่ยิ้ม พลางกะพริบตาปริบๆ ไปทางอวี๋มั่ว

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าใต้เท้าเยี่ยนชิงมีความสามารถยอดเยี่ยม แต่ว่า…เขาเองก็เป็นบุรุษหนา”

ลากออกไปใช้เป็นพวกโล่ป้องกันเทือกๆ นั้นได้ดีมากเลยทีเดียว

ส่วนอวี๋มั่วนั้นตะลึงจนมึนงงไปแล้ว

นั่นมันหมายความว่าอย่างไรกัน

เขาพลันนึกอะไรบางอย่างออก รีบหันขวับไปมองเยี่ยนชิง ก่อนจะกวาดสายตาเคลือบแคลงแกมตื่นตกใจมองเยี่ยนชิงตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบหนึ่ง

ไม่ หรอก กระ มัง!

เยี่ยนชิงนิ่วหน้า แววตาทอประกายจิตสังหารออกมา

ความปรารถนาแรงกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ทำให้อวี๋มั่วได้สติในที่สุด รีบชักสายตากลับมาในทันที

ส่วนน้องแปดนั้นเดินมุ่งหน้าตรงไปทางสวนหย่อม

“อื๋อ นายท่านกับองค์ชายยังไม่ออกมาอีก?”

อวี๋มั่วรีบอธิบายเร็วรี่

“พวกเขาสองคนกำลังแลกเปลี่ยนกลยุทธ์หมากกันอยู่ ภายในระยะเวลาสั้นๆ คงยังออกมาไม่ได้”

เขาเองก็รับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวของนายท่าน จึงรีบรุดมาคุ้มกันโดยเฉพาะ

“แม่นางแปดยังมีเรื่องเร่งด่วนอีกหรือไม่”

“ไม่มีแล้วล่ะ”

ในเมื่อกำลังยุ่งกันอยู่ เช่นนั้นนางก็จะรออยู่อย่างนี้นี่ล่ะ

น้องแปดพูดจบ ก็กล่าวลาคนทั้งสอง ก่อนจะกลับห้องของตนเองไป

จนกระทั่งเงาร่างของนางหายวับไปในประตูแล้วสิ้น อวี๋มั่วถึงได้ปรี่มาหยุดอยู่หน้าเยี่ยนชิงทันทีด้วยท่าทีที่พยายามระงับความตื่นเต้นดีใจของตัวเองอย่างสุดความสามารถ

“ลูกพี่! เจ้ายอมนางแล้ว?”