ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2411 บังเอิญพบ

โหมวเจินมาหาเขาเพราะมีธุระ ซูจิ้งเองก็มาหาเพราะมีเรื่องเช่นกัน

เหตุใดถึงได้บังเอิญถึงขั้นที่เรื่องราวทั้งหมดพุ่งเข้ามาในคราเดียวขนาดนี้หนอ?

เช่นนั้นเขาควรฟังใครก่อนดี

ซูจิ้งมองโหมวเจินปราดหนึ่ง เอ่ยเสียงเบาว่า

“เสินสื่อลำดับสอง เป็นเรื่องเกี่ยวกับยอดเขาโอสถเจ้าค่ะ”

ใจของอวี้เชียนกระตุกวูบ

สายตาของโหมวเจินมองคนทั้งสองสลับกันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา

“เสินสื่อลำดับสองดูจะงานยุ่งไม่เบา เช่นนั้นข้าขอพูดแบบรวบรัดเลยแล้วกัน ข้าอยากไปที่ภูเขาเฟิ่งหมิง ต้องขอให้เสินสื่อลำดับสองอนุญาตด้วย”

สีหน้าของอวี้เชียนเย็นเยียบลงเล็กน้อย เขาเลือกตอบปฏิเสธโดยไม่มีความลังเลใดๆ ว่า

“ประมุขโหมวเจิน เกรงว่านี่คงไม่เหมาะสม”

“อ้อ?”

โหมวเจินราวกับคาดเดาคำตอบของเขาได้อยู่แล้ว สีหน้าจึงไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

“ความจริงแล้วเสินสื่อลำดับสองไม่จำเป็นต้องคิดมาก ที่ข้าไปคราวนี้ก็แค่อยากไปรำลึกถึงบรรพบุรุษของข้าเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาอื่นใด”

นัยน์ตาของอวี้เชียนหดลงทันควัน สายตาคมปลาบเย็นเยือกดุจคมดาบก็มิปานตวัดมองไปที่โหมวเจิน!

โหมวเจินหัวเราะร่า ทว่านัยน์ตากลับไร้ซึ่งรอยยิ้ม

“บรรพบุรุษสิ้นใจไปแล้วหมื่นปี ทว่ากลับตายตาไม่หลับ ในฐานะของชนรุ่นหลังย่อมทำใจให้สงบได้ยากโดยแท้ แม้จะพูดว่าทำเพื่อตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์กับเสินจู่เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว แต่…การที่ข้าอยากไปรำลึกถึงบรรพบุรุษเพื่อแสดงความไว้อาลัย นี่คงไม่ถือว่าทำเกินไปหรอกกระมัง?”

โหมวเจินรับหยกพกมามาถือไว้ในมือ ก้มดูสองสามรอบ ก่อนจะเอ่ยแกมหัวเราะ

“แน่นอนอยู่แล้ว”

พูดจบ เขาก็หันไปพยักหน้าเบาๆ ให้ซูจิ้งคราหนึ่ง

“เรื่องที่ข้าจะพูดก็พูดไปหมดแล้ว ไม่รบกวนเสินสื่อทั้งสองแล้วล่ะ”

จากนั้น เขาก็จากไปโดยไม่หันมาเหลียวแลเลยแม้แต่น้อย ในไม่ช้า เงาร่างของเขาก็เลือนหายไปจากครรลองสายตาของคนทั้งสอง

ซูจิ้งขมวดคิ้ว

“เสินสื่อลำดับสอง โหมวเจินเป็นประมุขเผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลง ท่านให้เขาไปที่ภูเขาเฟิ่งหมิงเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง? หากเขา…”

“เขาไม่กล้าหรอก”

น้ำเสียงของอวี้เชียนหนักแน่นมั่นคงนัก

เขาราวกับไม่อยากพูดอะไรถึงเรื่องนี้มาก จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันควัน

“สรุปแล้วยอดเขาโอสถที่เจ้าพูดเมื่อครู่เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”

ซูจิ้งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ จากนั้นก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นยามก่อนหน้าโดยคร่าวให้ฟังรอบหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอวี้เชียนยิ่งย่ำแย่ขึ้นมากเท่าไร สุ้มเสียงของซูจิ้งก็ยิ่งแผ่วเบาลงเท่านั้น

นางรู้สึกผิดนัก

แต่นางก็รู้ว่าตัวเองไม่อาจทำอะไรได้แล้ว

…ลำพังพึ่งแค่ตัวนางเองย่อมไร้หนทางแก้ไขปัญหาของยอดเขาโอสถจริงๆ!

“…ซูจิ้งรู้ตัวดีว่าไร้ความสามารถ ล้มเหลวในการปฏิบัติหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากเบื้องบน แต่…ประตูสวรรค์กำลังจะปิด เวลาเหลืออยู่ไม่มากแล้ว ซูจิ้งกังวลว่าหากมันยังคงยืดเยื้อต่อไป อาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันได้ ดังนั้น…จึงจำเป็นต้องมาขอร้องให้ท่านช่วย”

“ไม่ว่าบทลงโทษใด ซูจิ้งยินดีรับไว้แต่เพียงผู้เดียว หวังเพียงว่าท่านและเสินสื่อลำดับหนึ่งจะไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนอีกรอบ มิอาจรอให้เรื่องราวดำเนินไปถึงจุดที่เก็บกวาดไม่ได้แล้วค่อยจัดการ ด้วยถึงตอนนั้นจะเป็นปัญหาขึ้นมาจริงๆ”

อวี้เชียนครุ่นคิดอยู่เนิ่นนานทีเดียว ก่อนจะกล่าวขึ้นมาเสียงเย็นว่า

“เจ้ายังไม่ได้ไปหารือเรื่องนี้กับเสินสื่อลำดับหนึ่งใช่หรือไม่”

ซูจิ้งเผยสีหน้าลังเล

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยไปขอร้องเสินสื่อลำดับหนึ่งอยู่หลายรอบ แต่เขาไม่ยอมแม้แต่จะให้เข้าพบ ไหนเลยจะพูดคุยได้?”

ด้วยจนปัญญา นางจึงทำได้แค่มาขอความช่วยเหลือจากอวี้เชียน

อวี้เชียนพลันหัวร่อออกมาคำรบหนึ่ง ทว่ากลับฟังอารมณ์ในน้ำเสียงไม่ออก

“หากเจ้าแก้ไขไม่ได้ เช่นนั้นก็ต้องส่งมอบเรื่องให้เสินสื่อลำดับหนึ่งจัดการ อย่างไรเสียข้าก็เป็นแค่เสินสื่อลำดับสอง มีหลายเรื่องที่สอดมือเข้าไปยุ่งไม่ได้”

ซูจิ้งงุนงงไปเล็กน้อย

หลายปีมานี้เสินสื่อลำดับหนึ่งปิดด่านเก็บตัวไม่ออกมา ภาระงานทั้งหลายภายในพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์จึงเป็นเสินสื่อลำดับสองที่รับผิดชอบมิใช่หรือ

ทว่าจู่ๆ ตอนนี้เขากลับเริ่มผลักภาระเสียอย่างนั้น?

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ซูจิ้งมิได้เพิ่งรู้จักอวี้เชียนวันนี้วันแรก

นางรู้แก่ใจดีว่าอวี้เชียนย่อมเบิกบานใจยามออกหน้าแก้ไขปัญหาพวกนี้

แต่ท่าทีของเขาในตอนนี้…

หรือว่าเป็นเพราะเสินสื่อลำดับหนึ่งลงโทษให้เขาคุกเข่าสามวันสามคืนเมื่อคราวก่อน?

นางละล่ำละลักกล่าวว่า

“แต่ว่าเสินสื่อลำดับหนึ่งไม่ยอมลงมือ หากแม้แต่ท่านเองก็…เช่นนั้นก็เป็นปัญหาแล้วจริงๆ จะทำอย่างใดดี”

ผลลัพธ์ที่ตามมาภายหลังไม่ใช่สิ่งที่นางคนเดียวจะแบกรับไหวหนา!

“เสินสื่อลำดับสอง มิเช่นนั้น…ท่านลองไปเชิญเสินสื่อลำดับหนึ่งดีหรือไม่เจ้าคะ”

แต่เรื่องนี้จะไม่แก้ไขก็ไม่ได้เสียด้วย…

หลังจากครุ่นคิดไปมา ท้ายที่สุดเขาก็กล่าวขึ้นมาว่า

“เจ้าไปกับข้าแล้วกัน”

…

ภายในสวนหย่อมอันเงียบสงัด กองใบไม้ทับถมกันเป็นกองโต

ร่างเงาสีขาวแข็งแรงกำยำร่างหนึ่งพลันบินถลาลงมา

เป็นเสวี่ยเสวี่ยนั่นเอง

มันร่อนตัวลงมาอย่างสง่างาม กวาดตามองซ้ายขวารอบหนึ่ง จากนั้นก็ร้องคำรามเสียงต่ำไปยังทิศทางหนึ่ง

“โฮก!”

ไม่มีการตอบรับ

เสวี่ยเสวี่ยงุนงงอย่างมาก นัยน์ตาสีน้ำเงินเยือกแข็งทอประกายฉงน

“โฮก!”

มันกู่ร้องคำรามขึ้นอีกรอบ ก็ยังไม่มีใครสนใจมัน

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?

ก่อนหน้าที่มันจะมา ปีศาจแดงก็ออกมาเล่นสนุกด้วยกันข้างนอกนี่นา

มันหย่งตัวกระโจนเข้าไปในกองใบไม้ ใช้กรงเล็บตะกุยคุ้ยหา

ใบไม้ทั้งหลายจึงสะบัดพลิ้วปลิวว่อน

ปีศาจแดงที่กำลังเอนกายในกองใบไม้อยู่ในสภาพอิดโรยยิ่ง

เสวี่ยเสวี่ยเอียงศีรษะ แล้วเงื้อกรงเล็บขึ้นมาผลักมันเบาๆ คราหนึ่ง

ปีศาจแดงส่งสายตาบูดบึ้งไม่สบอารมณ์ไปให้

น่ารำคาญ! อย่ามากวน!

เสวี่ยเสวี่ยที่ถูกระบายอารมณ์ใส่อย่างอธิบายไม่ถูกพลันงุนงง

มันมองไปยังห้องข้างๆ โดยไม่รู้ตัว

เจ้าโมโหนายท่านของเจ้า แล้วมาลงที่ข้าทำไมกันเล่า

ทันใดนั้น ก็แว่วเสียงเคาะประตูดังออกมาจากด้านนอก

ก๊อก ก๊อก!

“ปีศาจแดง! ข้ามาหาเจ้าแล้ว!”

สุรเสียงใสกระจ่างน่าเอ็นดูของถวนจื่อดังก้องขึ้น

ปีศาจแดงพลันพลิกตัวลุกขึ้นทันที ปีกของมันจึงฟาดสะบัดเข้ากับหัวของเสวี่ยเสวี่ยอย่างจัง

เสวี่ยเสวี่ยเองก็ไม่ทันใส่ใจคิดเล็กคิดน้อยแล้ว มันมองซ้ายมองขวาอย่างรีบร้อนแลกระวนกระวายใจยิ่ง

ไหน!

มีที่ไหนบ้าง?

มันต้องหารีบที่ซ่อนเดี๋ยวนี้!