ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2412 ทะเลาะ

ฟุ่บ…

เสวี่ยเสวี่ยมุดหัวเข้าไปในกองใบไม้ที่ทับถม

ปีศาจแดงปรายตาไปทางมันแวบหนึ่ง ก่อนจะมองดูหางสีขาวของมันที่ยังคงโผล่มาให้เห็นด้านนอกด้วยแววหยามเหยียดอย่างยิ่ง

ศีรษะใหญ่ขนาดนี้เสียเปล่า

สมองกลับไม่แล่นด้วยเสียอย่างนั้น

ปีศาจแดงกระพือปีกลงมือช่วยอย่างหาดูได้ยาก จัดการถมใบไม้ที่อยู่ข้างๆ ลงบนตัวของเสวี่ยเสวี่ยมาปิดบังร่างขนาดใหญ่ของมันให้อย่างยากลำบาก

หลังจากเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว มันก็บินโผไปด้านนอก

มันเปิดประตูใหญ่เองไม่ไหว ทำได้แค่บินขึ้นไปบนฟ้าเท่านั้น

ปึง!

หัวของปีศาจแดงชนเข้ากับค่ายกล

ครั้นถวนจื่อที่กำลังยืนรออยู่นอกประตูได้ยินดังนั้นก็แหงนศีรษะขึ้นมอง

นางสะกิดปลายเท้าเบาๆ พาร่างทะยานขึ้นสูงมาหยุดอยู่กลางอากาศ ห่างกับปีศาจแดงเพียงค่ายกลกั้น

ปีศาจแดงหันศีรษะกลับไปมองยังทิศทางของห้องพักมู่ชิงเหอปราดหนึ่ง

“กี๊!”

มันกู่ร้องอย่างโกรธขึ้ง

ทันใดนั้นเอง ค่ายกลก็เปิดเป็นช่องเล็กๆ ออกในท้ายที่สุด

ปีศาจแดงรีบเคลื่อนกายออกมาทันที

ถวนจื่อจึงพามันออกมาด้วย

แม้จะมองอะไรไม่เห็น แต่แค่คิดว่ามู่ชิงเหออยู่ด้านในนั้น ถวนจื่อก็โมโหจนไฟลุก

หากมิใช่เพราะปีศาจแดง นางก็ไม่มีทางมาเหยียบที่นี่อีกเป็นอันขาด!

ทันใดนั้น ถวนจื่อก็ปรายตามองดูภายในสวนหย่อมแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดชะงักด้วยตื่นตะลึงน้อยๆ

เมื่อครู่…เหตุใดนางถึงได้รู้สึกเหมือนว่าตรงนั้นมีลมปราณที่คุ้นเคยอยู่หลายส่วนเลยเล่า…

เรียวคิ้วเล็กย่นเข้ากันน้อยๆ

ตามหลักแล้ว นอกจากมู่ชิงเหอกับปีศาจแดง ที่นี่ก็ไม่น่าจะมีผู้อื่นแล้วกระมัง?

แล้วเมื่อครู่…

ในตอนที่กำลังครุ่นคิดนั่นเอง ถวนจื่อพลันสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกำลังดึงชายกระโปรงของตนอยู่

เป็นปีศาจแดงที่กำลังดึงรั้งให้นางออกไปข้างนอกนั่นเอง

ที่นี่ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร ไปหาที่อื่นคุยกันดีกว่า!

ถวนจื่อเองก็รู้สึกว่ามีเหตุผลอย่างมาก จึงสลัดความเคลือบแคลงในหัวทิ้งไปทันที แล้วจัดการอุ้มปีศาจแดงขึ้นมาเกาะบนไหล่ของตน

“ปีศาจแดง ตามข้ามา!”

…

ถวนจื่อพาปีศาจแดงกลับมายังจวนที่พักของฉู่หลิวเยว่

แม้ภายในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์จะมีคนอยู่ไม่มาก ทว่าแต่ละคนก็หาได้ธรรมดาสามัญไม่

หากปล่อยให้พวกเขาเห็นว่าถวนจื่อกับปีศาจแดงอยู่ด้วยกันละก็ เกรงว่าต้องเกิดปัญหาขึ้นมาไม่น้อยเป็นแน่

ดังนั้นหลังจากไตร่ตรองไปมา ถวนจื่อจึงพาปีศาจแดงกลับไปด้วย

ต่อให้มันเป็นสัตว์อสูรในพันธสัญญาของมู่ชิงเหอ แต่มันก็เป็นสหายของนางด้วยเช่นกัน!

ระยะนี้ถวนจื่อพัวพันกับเรื่องนี้มานานมากแล้ว ท้ายที่สุดจึงรู้สึกว่าตัดสายสัมพันธ์กับปีศาจแดงอย่างไรก็ตัดไม่ขาด

แทนที่จะมัวแต่รู้สึกแย่อยู่อย่างนี้ มิสู้จู่โจมก่อนเลยเสียดีกว่า!

ดังนั้นนางจึงฉวยโอกาสที่วันนี้ฉู่หลิวเยว่ไม่อยู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ลอบออกไปพาตัวปีศาจแดงกลับมา

เมื่อเข้าไปในห้องพัก ถวนจื่อก็ปิดประตู แล้วถามเปิดประเด็นอย่างตรงไปตรงมาทันที

“ปีศาจแดง เจ้ายกเลิกพันธสัญญากับมู่ชิงเหอเถอะ!”

ปีศาจแดงถึงกับตื่นตะลึง

ความจริงมันเดาความคิดของถวนจื่อออกตั้งนานแล้ว แต่พอได้ยินเข้าจริงๆ ในใจก็อดรู้สึกตื่นตะลึงอยู่หลายส่วนอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อเห็นว่าปีศาจแดงเงียบไม่พูดไม่จา ถวนจื่อก็ขยับเข้าไปใกล้ ถามว่า

“เป็นเพราะเขาไม่ยอมปล่อยเจ้าไปใช่หรือเปล่า? เช่นนั้นขากลับข้าจะไปหาเขา!”

ปีศาจแดงส่ายศีรษะ

ถวนจื่อขมวดคิ้ว

“ปีศาจแดง เขาไม่เคยปฏิบัติดีต่อเจ้าเลยสักครั้ง เหตุใดเจ้าต้องอยู่กับเขาต่อด้วย เจ้ากลับมา ก็มาอยู่กับพวกข้า ไหนจะยังมีอาเยว่อีก! นี่มันดีมากเลยไม่ใช่หรือ”

นางรู้สึกว่าการที่ปีศาจแดงอยู่กับมู่ชิงเหอต่อไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยแม้แต่นิดเดียว

หากมันกลับมาได้ มาอยู่กับพวกนางต่อ นั่นต่างหากจึงจะดีที่สุด!

นัยน์ตาของปีศาจแดงทอประกายวาววับ แต่ประกายที่ว่ากลับมอดดับไปอย่างรวดเร็ว

หากทำได้ มันก็ย่อมอยากทำเช่นนั้นอยู่หรอก แต่ว่า…

ปีศาจแดงเงียบนิ่งไปนานทีเดียว หากแต่ในท้ายที่สุดก็ยังส่ายศีรษะอย่างผิดหวัง

ถวนจื่อมองมันอย่างตกตะลึง

เดิมนางคิดว่าปีศาจแดงต้องตอบรับข้อเสนอของนางเป็นแน่

หากไม่ตอบตกลง ก็ต้องเป็นเพราะเกรงกลัวมู่ชิงเหออย่างแน่นอน

แต่พอมาดูตอนนี้แล้ว…เหมือนกับว่าตัวปีศาจแดงเองต่างหากที่ไม่ยอมทำเช่นนี้?

“เหตุใดกัน”

ถวนจื่อสงสัยนัก

ไม่ใช่ว่ามันอยากติดตามอาเยว่มาโดยตลอดหรอกหรือ

ปีศาจแดงหันศีรษะไปอีกทาง ไม่ยอมพูดอะไร

พอถวนจื่อยื่นศีรษะตามเข้าไปใกล้ ปีศาจแดงก็เบนศีรษะหนี

ถวนจื่อขยับเข้าไปใกล้อีก ปีศาจแดงก็เบนหนีอีก

หลังจากทำเช่นนี้ไปรอบหนึ่งเต็ม ความอดทนของถวนจื่อก็หมดลง

นางพองลมเข้าแก้มจนป่อง

“ถ้าเจ้าไม่อยากทำจริงๆ เช่นนั้นข้าก็ไม่บังคับเจ้า!”

แม้จะไม่เข้าใจอยู่มาก ทว่าในใจถวนจื่อกลับไม่รู้สึกโกรธเคือง

เรื่องที่เกิดขึ้นในทะเลมายาศักดิ์สิทธิ์คราวก่อน ก็เป็นปีศาจแดงที่มาหาตัวนางจนเจอ นางถึงได้รู้

เห็นได้ชัดว่าปีศาจแดงยังคงรู้สึกกับอาเยว่เหมือนแต่ก่อน

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดมันจึงไม่ยอมตอบตกลงว่าจะไปจากมู่ชิงเหอ

แม้ว่ามันเองจะโกรธเคืองตัวมู่ชิงเหออย่างมากล้นก็ตาม

“แต่หลายปีมานี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับพวกเจ้ากันแน่ เจ้าคงบอกเรื่องนี้กับข้าได้กระมัง?”

ถวนจื่อทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งฝั่งตรงกันข้ามกับปีศาจแดง

“แล้วก็ ตอนที่มู่ชิงเหอทรยศอาเยว่ เจ้ารู้อยู่ก่อนแล้วใช่หรือเปล่าปีศาจแดง?”

ปีศาจแดงรีบส่ายศีรษะหวือสุดแรงเกิดทันที

มันจะไปทำเช่นนั้นกับอาเยว่ได้อย่างไร!

ถวนจื่อจ้องมองมันเขม็ง

“เจ้าเป็นสัตว์อสูรในพันธสัญญาของเขา จะมากจะน้อยก็ต้องรู้อยู่บ้างกระมัง?”

ภายในดวงตาของปีศาจแดงทอแววดิ้นรนตะเกียกตะกายออกมา

…

ชีหานยังคงยืนอยู่เฝ้านอกประตู

ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์นั้นเย็นยะเยือกและเปล่าเปลี่ยวดังเช่นเคย

แววตาของเขาลึกล้ำ รอยแผลเป็นบนดวงหน้าเองก็ยิ่งเพิ่มความเย็นชาให้เขาขึ้นหลายส่วน

ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ปึง!”

เสียงกระแทกประตูดังออกมาจากในห้อง

ชีหานหันศีรษะกลับไป พบว่าเงาร่างสีน้ำฟ้ากลุ่มหนึ่งกำลังบินออกมาอย่างว่องไว

จากนั้น ถวนจื่อเองก็วิ่งออกมายืนอยู่ข้างประตู แล้วแผดเสียงตะโกนดังลั่น

“เจ้าไปเลย! เจ้าไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีก! ต่อไปข้าจะไม่สนใจเจ้าแล้ว!”

ดวงหน้าเล็กจ้อยของนางแดงก่ำด้วยฤทธิ์โมโห นัยน์ตากลมโตดุจผลองุ่นเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาสีใสแวววาว

ชีหานขมวดคิ้ว

นี่นาง…ทะเลาะกับปีศาจแดงรึ?