ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2415 หมื่นปีไม่มอดดับ

“แต่นางไม่ได้มีตราแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์…”

ซูหลีคิ้วขมวดเล็กน้อย

ซั่งกวนจิ้งนิ่งชะงักครู่หนึ่ง

แท้จริงแล้ว เรื่องนี้ก็เป็นปริศนาที่แก้ยากสำหรับเขาเช่นกัน

เพราะเขารู้ดีว่ามีพลังแห่งสายเลือดอยู่ภายในร่างกายของฉู่หลิวเยว่

เพียงแต่ว่า…

นั่นไม่ใช่ของตระกูลซั่งกวน

แม้ในตอนแรกเขาจะก่อตั้งราชวงศ์เทียนลิ่ง ต่อมาได้ไปยังอาณาจักรเสิ่นซวี่พร้อมสร้างชื่อเสียงให้กับตนเอง ทว่าเรื่องทั้งหมดนั้นก็เกิดขึ้นภายหลัง

ฉู่หลิวเยว่ไม่ควรมีพลังแห่งสายเลือดตั้งแต่แรก

ครั้งหนึ่งซั่งกวนจิ้งก็อยากรู้เรื่องนี้มากเช่นกัน อยากจะถามอยู่หลายครั้งแต่ไม่มีโอกาส

กระทั่งตอนนี้…

ฉู่หลิวเยว่เข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จ และทำให้ผู้คนตกตะลึง

แท้จริงแล้วทั้งหมดนี้เป็นเพียงเพราะจิ้นอวิ๋นไหลไม่สามารถวัดพลังแห่งสายเลือดของฉู่หลิวเยว่ได้เลยขณะอยู่ที่ประตูสวรรค์

ซั่งกวนจิ้งรู้แน่ชัดว่าที่แห่งนี้ต้องมีบางอย่างผิดปกติ

แต่เขาไม่ได้รู้ถึงรายละเอียด และในช่วงหลังมานี้ก็ไม่มีเวลาไปถามนางเลย

“…น่าจะ…ทำได้ล่ะมั้ง”

ซั่งกวนจิ้งเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเจือความไม่แน่นอน

ซูหลีพยักหน้า

ซั่งกวนจิ้งเปลี่ยนเรื่องคุย

“ใช่สิ ไม่รู้ว่าท่านซูอยู่ที่นี่ช่วงนี้ แต่…ได้ค้นพบอันใดบ้างหรือไม่?”

ซูหลีถอนหายใจอย่างจำใจ

ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์มีการเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดทุกหนแห่ง จึงยากนักที่จะสืบหา

“ก็ใช่”

ซั่งกวนจิ้งไม่ได้แปลกใจกับผลลัพธ์นี้มากนัก

เรื่องนี้เดิมทีไม่สามารถรีบเร่งได้อยู่แล้ว

หากค้นพบได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น เขาคงสงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติกับตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้

“แต่ว่า…”

ทันใดนั้น ซูหลีก็นึกอะไรขึ้นมาได้ และสีหน้าก็เปลี่ยนเล็กน้อย

“แต่ว่าอันใด”

“ก่อนหน้านี้…ข้าเคยเห็นคนไปหาหยกศักดิ์สิทธิ์มืดมัว…”

ความรู้สึกลังเลปรากฏอยู่บนใบหน้าของนาง

ซั่งกวนจิ้งสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย

“นี่มันเรื่องอันใดกันแน่ เกิดอันใดผิดปกติกับหยกศักดิ์สิทธิ์มืดมัวงั้นหรือ?”

ชิ้นส่วนที่หายไปอยู่ในมือของฉู่หลิวเยว่แล้ว เขาจำต้องกังวล

ซูหลีกลั้นลมหายใจแล้วส่ายศีรษะ ก่อนจะเอ่ยออกมา

“จริงๆ แล้วไม่ใช่หยกศักดิ์สิทธิ์มืดมัวหรอก แต่เป็นเสาหยกขาวที่อยู่ข้างๆ ต่างหาก…ข้าเห็นคนไปที่นั่น และเพิ่มอะไรบางอย่างลงไป”

ซั่งกวนจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง

“เนื่องจากระยะทางค่อนข้างไกล ข้าจึงมองเห็นได้ไม่ชัดนัก เห็นเพียงแค่เมื่อเพิ่มสิ่งนั้นเข้าไปแล้ว เปลวเพลิงบนเสาหยกขาวก็ลุกโชนขึ้นพลุ่งพล่านกว่าเดิม”

คิ้วของซั่งกวนจิ้งผูกเป็นปม และการคาดเดานับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาในใจเขา

เมื่อเขาเข้ามาก็ประทับใจเสาหยกขาวเหล่านั้น

เขานิ่งชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างเชื่องช้า

“นี่มัน…ดูเหมือนจะไม่มีอันใดผิดพลาดนะ เปลวเพลิงบนเสาหยกขาวจะลุกโชนอยู่ตลอดไม่ใช่หรือ?”

“นี่แหละคือปัญหา”

เสียงของซูหลีแผ่วลงเล็กน้อย

“ข้าเคยถามเซียวหรานมาก่อนแล้ว เขาบอกว่าเสาหยกขาวเหล่านี้ลุกโชนตลอดกาลไร้วันมอดดับเมื่อหมื่นปีที่แล้ว”

“ไม่ต้องเพิ่มสิ่งใดทั้งสิ้น”

…

“พวกเจ้าพูดถึงสิ่งนี้หรือ?”

เซียวหรานที่นอนอย่างเกียจคร้านอยู่ในลานของเขาหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำถามของทั้งสอง แล้วจึงลุกขึ้นพร้อมคาบไม้จิ้มฟันไว้ในปาก

“ใช่แล้ว มันเป็นเช่นนั้นมาเสมอ”

เขาเชิดคางขึ้นและเพ่งมองไปยังโถงหลักของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์

“หยกศักดิ์สิทธิ์มืดมัวมีความเกี่ยวพันอย่างลึกซึ้งกับเสินจู่ เปลวเพลิงที่ลุกโชนบนเสาหยกขาวเหล่านี้ยังคงได้รับพลังปราณศักดิ์สิทธิ์ของเสินจู่ เช่นนั้นมันจึงไม่เคยมอดดับมาเป็นเวลาหมื่นปี”

ซั่งกวนจิ้งและซูหลีสบตากันชั่วครู่

ดูเหมือนเซียวหรานจะไม่รู้ว่าเสาหยกขาวนั้นจำเป็นต้อง “ดูแล” เป็นพิเศษ…

เป็นเรื่องบังเอิญยิ่งนักที่ซูหลีได้พบเห็นในวันนั้น

คราแรกนางยังไม่คิดว่าจะมีปัญหาอะไร แต่ภายหลังเมื่อได้พบกับเซียวหรานก็เผอิญได้พูดคุยกันเล็กน้อย

ครั้นได้ยินคำพูดของเซียวหราน นางก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็ว

วันนี้ถามอีกครั้ง ก็เป็นไปตามคาดจริงๆ…

“ทุกคนในพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์ล้วนรู้เรื่องนี้ อ้อ ใช่สิ พวกเจ้าเพิ่งมาได้ไม่นานนัก จึงเป็นปกติหากจะไม่รู้เรื่องเหล่านี้”

สีหน้าของซูหลีแสดงถึงความเข้าใจ ดวงตามีสีเข้มเล็กน้อย

“เช่นนี้นี่เอง…”

ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คือมีปัญหาจริงๆ

ขณะนี้ ลมกระโชกแรงพัดมา

มีบางสิ่งบางอย่างล่องลอยกวัดแกว่งและร่วงหล่นลงมา

ซุหลีเงยหน้าขึ้นมองด้วยความอยากรู้ ยื่นมือออกไปจับสิ่งนั้น และอึ้งไปชั่วขณะ

นี่มัน…ดอกท้อ

สีขาวอมชมพู กลีบดอกอ่อนนุ่ม และเกสรพลิ้วไหว

ดอกไม้กำลังบานพอดี

“นี่มัน…”

ซูหลีสงสัยว่าสิ่งนี้มาจากแห่งหนใด แต่พบว่าเซียวหรานกลับลุกขึ้นอย่างฉับพลันและเพ่งมองดอกท้อในมือของนางด้วยสีหน้าตกตะลึง

“ไยจึงเป็นเช่นนี้”

ซูหลีและซั่งกวนจิ้งเปี่ยมไปด้วยความคลางแคลงใจ

“นี่มัน…เกิดอันใดขึ้น มีอันใดผิดปกติงั้นหรือ?”

มันก็เป็นเพียงดอกท้อดอกหนึ่ง

ถึงแม้มันจะดูแปลกนิดหน่อยที่ปรากฏอยู่ที่นี่ แต่คงไม่ต้องมีปฏิกิริยามากถึงเพียงนั้นหรอกมั้ง

เซียวหรานจ้องมองดอกท้อ จากนั้นจึงยื่นมือออกไปหยิบมันมา

เพียงไม่นาน สีขาวอมชมพูบนนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป

ประกายสีทองสดใสกับสีดำทึบสอดประสานเข้าด้วยกัน

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ ทั้งสองคนที่อยู่ข้างเคียงก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปด้วย

“…หรือว่า…เป็นเพราะประตูสวรรค์จะปิดลงแล้วหรือ”

นี่คือดอกท้อจากสวนร้าง! แต่เหตุใดถึงถูกพัดมาอยู่ที่นี่

เขาจำได้ว่าฉู่หลิวเยว่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้กับเขามาก่อน

ในตอนนั้น เขาพูดเพียงว่าอย่าเข้าไปพัวพันกับมันมากนัก แต่ตอนนี้…

ดูเหมือนว่าสวนร้างจะมีอะไรผิดปกติหรือไม่

“เซียวหราน เซียวหราน!”

ซูหลีโบกมืออยู่ตรงหน้าเซียวหราน เขาถึงจะดึงสติกลับมาได้ แต่สีหน้ายังคงมีความซับซ้อนอยู่

“พวกเจ้าไม่ต้องถามแล้ว เรื่องนี้…หลังจากนี้ก็ไม่ต้องพูดถึงอีก”

เขาทั้งสองสบตากัน

เดิมทียังอยากสืบหาข้อมูลเพิ่มเติม แต่เมื่อเห็นเซียวหรานเป็นเช่นนี้ ก็เป็นที่ชัดเจนว่าเขาจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว

“อืม”

ทุกคนล้วนหลักแหลม จึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยให้มากความก็บรรลุข้อตกลงร่วมกันได้อย่างรวดเร็ว และไม่พูดคุยเรื่องนี้อีก

เซียวหรานถามขึ้นอีกครั้ง

“ใช่สิ แล้วนางหนูนั่นเล่า?”

ไม่ได้เจอนางมาสักพักแล้ว

ซั่งกวนจิ้งพลั้งปากตอบออกไป

“กำลังเล่นหมากรุกอยู่”

เซียวหราน “…”

นี่มันยามใดแล้ว ยังมีเวลามารื่นรมย์เช่นนี้อีกหรือ

เขาจ้องมองท้องฟ้าแล้วเอ่ยขึ้นมา

“ใกล้ถึงเวลาแล้ว อย่าลืมเตือนนางให้กลับมาด้วย โอกาสที่จะได้ขึ้นสวรรค์ทลายเทพมีเพียงครั้งเดียวในรอบหมื่นปี”

หลังจากซูหลีและซั่งกวนจิ้งตอบรับแล้ว ก็ออกไปอย่างรวดเร็ว

เซียวหรานเอนตัวลงอีกหน หยิบดอกท้อที่อยู่ในมือขึ้นมา

ครั้นลมพัดมา มันก็สลายกลายเป็นผุยผงภายใต้ความเงียบงัน

เขาผูกคิ้วแน่น เวลาผันผ่านเนิ่นนานถึงจะถอนหายใจออกมาเสียงแผ่ว

…

เพียงพริบตา เวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งเดือน

แค่ชั่วพริบตาก็เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนประตูสวรรค์จะปิดลง

บรรยากาศภายในของพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์มีความตึงเครียดอย่างมากอยู่แล้ว

ทุกคนกำลังรอคอยที่วันนั้นจะมาถึง

อู่เย่ายืนอยู่หน้าประตูสวรรค์ ไขว้แขนกอดไว้บนอกแล้วจ้องมองไปยังประตูสวรรค์ที่อยู่ตรงหน้า

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“ไยเจ้าจึงยังอยู่ที่นี่?”

………………..