ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2466 ทางตัน

ตอนที่ 2466 ทางตัน

……………

แม้จะไม่รู้ว่าเสินจู่คิดจะทำอันใดกันแน่ถึงได้ต้องการเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองคำม่วงกลับไป แต่พอเขายืนกรานเช่นนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลอยู่เป็นแน่

มีความเป็นไปได้มากว่า…จะเชื่อมโยงกับความเป็นความตายของพี่เป่า!

ฉู่หลิวเยว่กำเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองคำม่วงในมือไว้แน่น

ขอบเกราะอันแหลมคมบาดฝ่ามือนางจนเจ็บแปลบ

หากมอบของสิ่งนี้กลับคืนไป ถวนจื่อก็จะปลอดภัย ทว่ากลับมีความเป็นไปได้สูงมากว่าพี่เป่าจะตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเก่าเพราะเหตุนี้

หากไม่ส่งคืน สถานการณ์ก็จะพลิกผันเป็นตรงกันข้าม

ฝั่งหนึ่งคือถวนจื่อ อีกฝั่งหนึ่งก็เป็นพี่เป่า

นางจะไปตัดสินใจได้อย่างใดกันเล่า!?

สำหรับนางแล้ว สองคนนี้ต่างก็สำคัญอย่างยิ่งยวด!

ในตอนนั้นเอง ตู๋กูโม่เป่าพลันลืมตาขึ้น

เขามองตรงมาที่ฉู่หลิวเยว่ ก่อนจะส่ายศีรษะแผ่วเบา

ชั่วพริบตานั้น ในใจของฉู่หลิวเยว่พลันสั่นสะท้าน

ความหมายของพี่เป่าก็คือ…

“ตัดสินใจได้หรือยัง?”

สุ้มเสียงทุ้มต่ำแลแหบพร่าดังขึ้นมาอีกครา

สายตานับไม่ถ้วนต่างกวาดมองมา

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเองต่างก็ใคร่รู้มากเช่นกันว่าฉู่หลิวเยว่จะตัดสินใจอย่างใดกันแน่

ฉู่หลิวเยว่กลั้นหายใจ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น

“ทางเลือกสองข้อนี้ ข้าไม่เลือกข้อไหนทั้งนั้น! หากเจ้าอยากได้เกราะศักดิ์สิทธิ์ทองคำม่วงนักก็เข้ามาเอาเอง! คิดจะให้ข้าส่งคืนให้ก่อนหรือ…ไม่มีทางเสียหรอก!”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเย็น

“เสินจู่ เจ้าไม่คิดว่าที่ถามออกมาแบบนี้มันน่าขำหรือ? ต่อให้ข้าคืนของให้เจ้า เจ้าจะปล่อยถวนจื่อจริงๆ หรือไร?”

หลังประสบกับเรื่องราวก่อนหน้านี้มา นางย่อมไม่มีทางใสซื่อเช่นนั้นอีก

สิ่งที่พวกเขาต้องการก็คือพลังแห่งสายเลือดของถวนจื่อ อีกทั้ง…ยังมีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นพลังที่ได้หลังจากเส้นชีพจรที่แปดเปิดแล้วอีกด้วย!

มิเช่นนั้น ก่อนหน้านี้พวกเขาย่อมไม่มีทางทำเรื่องมากมายโดยไร้เหตุผล เพื่อเร่งให้ถวนจื่อเปิดเส้นชีพจรอย่างต่อเนื่องหรอก

แท้จริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาทำล้วนมีเจตนาแอบแฝงทั้งนั้น

คราแรกนางยังไม่เข้าใจเท่าไรนัก ทว่าตั้งแต่ถวนจื่อบินออกจากตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ไปยังผืนฟ้าเหนือหยกศักดิ์สิทธิ์มืดมัว แล้วเริ่มกลืนกินเปลวเพลิงบนเสาหยกขาวต้นนั้น นางก็รู้จุดประสงค์ของพวกเขาได้ในที่สุด

…เปลวเพลิงบนเสาต้นนั้นแผดเผาลุกโหมอยู่ได้ด้วยพลังแห่งสายเลือดของเผ่าหงส์ทองคำ!

ก่อนหน้านี้เซียวหรานเคยพูดถึงมาก่อนว่าหยกศักดิ์สิทธิ์มืดมัวกับเสินจู่มีความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิด เปลวเพลิงบนเสาหยกขาวต้นนั้นก็เป็นเสินจู่ที่ใช้พลังปราณศักดิ์สิทธิ์แปรสภาพเป็นเพลิงโหม หมื่นปีไม่มอด

ทว่าในความเป็นจริงแล้วหาได้เป็นเช่นนั้นไม่!

นางยังจำตอนเห็นสภาพของอี้เจาในก้นบึ้งของสระอัสนีบาตได้เป็นอย่างดี

ตอนนั้นพลังแห่งสายเลือดบนร่างของเขาเองก็ถูกสูบหายไปมากแล้ว

เพียงแต่ครานั้นฉู่หลิวเยว่มัวแต่คิดว่าจะช่วยเขาออกมาอย่างใด จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก คิดแค่ว่าเป็นการทรมานชนิดหนึ่งที่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์กระทำกับเขาเท่านั้น

ทว่าตอนนี้นางกลับเข้าใจอย่างถ่องแท้ สิ่งที่พวกเขาต้องการ…เดิมก็คือพลังแห่งสายเลือดของเผ่าหงส์ทองคำที่ไว้ใช้หล่อเลี้ยงเปลวเพลิงอันโหมกระหน่ำของหยกศักดิ์สิทธิ์มืดมัว!

ยิ่งพลังแห่งสายเลือดนั้นบริสุทธิ์มากเท่าไร ก็ยิ่งดีต่อพวกเขามากเท่านั้น

แม้อี้เจาจะเป็นประมุข ทว่าก็เปิดเส้นชีพจรได้ถึงแค่เส้นที่เจ็ด เดาว่าคงใช้ได้ไม่เพียงพอเท่าไรนัก

ดังนั้น ความสนใจของพวกเขาจึงส่งมายังตัวถวนจื่อ

ความสำคัญของถวนจื่อที่มีต่อพวกเขานั้น ไม่ต้องอธิบายก็รู้ได้

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาจะยอมปล่อยถวนจื่อไปง่ายๆ ได้อย่างใดกัน

“นี่เจ้ากำลังตั้งคำถามกับข้าอยู่หรือ?”

สุ้มเสียงของเสินจู่เย็นเยียบขึ้นหลายส่วน

ฉู่หลิวเยว่แค่นเสียงแผ่วเบา

“ถ้าใช่แล้วอย่างใด?”

ทุกคนล้วนคาดไม่ถึงว่าฉู่หลิวเยว่จะแสดงท่าทีแข็งกร้าวเช่นนี้ จึงพากันเงียบลงไปชั่วขณะหนึ่ง

“เจ้า…”

เสินจู่เองก็บังเกิดความกราดเกรี้ยวขึ้นมาหลายส่วนเช่นกัน

ในตอนนั้นเอง หลงซิวพลันเอ่ยขึ้นมาว่า

“ซั่งกวนเยว่ยังทำการทดสอบขึ้นสวรรค์ทลายเทพไม่เสร็จสิ้น ไปต่อได้”

สุรเสียงของเขาทุ้มต่ำแลเย็นชา ทำให้ผู้คนบังเกิดความหวั่นเกรงขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว มิกล้าฝ่าฝืนคำสั่งใดๆ

ความหมายนี้ชัดเจนในตัวมากพอแล้ว

เรื่องอื่นทั้งหมดเอาไว้จัดการภายหลัง!

กระทั่งตัวเสินจู่ที่อยากชิงเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองคำม่วงกลับมาเต็มแก่ ก็ต้องรอให้เรื่องนี้เสร็จสิ้นจนหมดเสียก่อนถึงจะใช้ได้

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสินจู่ถึงได้กล่าวว่า

“ทำตามประสงค์ของท่านเทพอย่างเคร่งครัด”

ฉู่หลิวเยว่จึงหมุนกายเดินไปทางฝั่งของจอมยุทธ์

จังหวะนั้น นางก็หันหน้าไปทางประตูตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์พอดิบพอดี

เสียงหวีดร้องอย่างเจ็บปวดรวดร้าวดังขึ้นมาอีกครา!

กี๊!

ด้านนอกประตู ภาพฉากนั้นทอดสู่ครรลองสายตาของนางเข้าพอดี

มู่ชิงเห่อลอยคว้างอยู่บนผืนฟ้า

กระบี่ยาวเล่มหนึ่งทะยานออกจากมือเขา ก่อนจะพุ่งตรงไปยังเบื้องหน้า

ฉึบ!

เปลวเพลิงจากยอดเสาหยกขาวที่พวยพุ่งตรงไปหาถวนจื่อลากเป็นเส้นเพลิงสีทองอร่ามกลางอากาศ

กระบี่นั้นพุ่งตรงเข้าฟันพวกมันจนขาดออก!

เบื้องหน้ามีเส้นเพลิงที่ถูกตัดขาดไปแล้วสามเส้น และเส้นนี้เป็นเส้นที่สี่

จากนั้น กระบี่เล่มนั้นก็ไม่ได้หยุดลงแต่อย่างใด กลับกันมันยังคงมุ่งหน้าพุ่งไปหาถวนจื่อต่อ

ปราณกระบี่เย็นยะเยียบชวนสะท้าน!

พริบตาต่อมา คมกระบี่ที่แหลมปลาบเหนือสิ่งใดก็ฟันเข้าที่ปีกขวาของถวนจื่ออย่างว่องไว!

ฉัวะ…

ขนนกอันใหญ่ที่ถูกแผดเผาโดนฟันจนเนื้อหนังเหวอะหวะ!

ร่างเงาสีทองอร่ามขนาดมหึมาเองก็สั่นเทาตามไป

สุรเสียงแหลมสูงเจือความแหบพร่าแลหนาวยะเยือกดุจเสียงสะอึกสะอื้นก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้า เนิ่นนานไม่เลือนหาย

บริเวณนั้นผุดขึ้นในใจของฉู่หลิวเยว่ราวกับถูกฟันออกเป็นชิ้นๆ จนบังเกิดความปวดร้าว

ช่วงอกของนางราวกับถูกหินก้อนมหึมาทับไว้อยู่มิปาน ทำได้เพียงแค่หอบหายใจเฮือกใหญ่อย่างสุดชีวิต

ทว่าทุกครั้งที่หายใจก็มีลมเย็นยะเยือกปริมาณมหาศาลถาโถมเข้าสู่ช่วงอกอย่างบ้าคลั่ง ราวกับพาคมมีดติดหนามแหลมเข้าไปบาดภายในร่างอย่างแรง!

นางเอามือกุมบริเวณหัวใจไว้ด้วยเจ็บจนรู้สึกราวกับอกจะแยกออกก็มิปาน นางเผลอก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

ทว่าทันทีที่ก้าวเท้า ขากลับอ่อนแรง ร่างของนางทรุดล้มลงบนพื้นอย่างควบคุมไม่ได้

“นายท่าน!”

ชีหานรีบปรี่ขึ้นหน้ามาพยุงนางเอาไว้

ฉู่หลิวเยว่ใช้มือหนึ่งกุมหัวใจไว้แน่น อีกมือหนึ่งเกาะไหล่ของชีหานไว้ ข้อนิ้วนางออกแรงจนปรากฏรอยซีดขาว

ราวกับมีใครสักคนกำลังถือขวานด้ามใหญ่มหึมาจามลงบนหัวของนางอย่างบ้าคลั่งก็มิปาน!

เบื้องหน้านางปรากฏภาพซ้อนทับกันอีกครา

ภาพฉากนับไม่ถ้วนต่างทับซ้อนกันจนยากจะแยกแยะออก!

ราวกับมีเสียงร้องครวญอันโหยหวนเศร้าสร้อยของวิหคจำนวนนับไม่ถ้วนก้องกังวานอยู่ข้างหูนางอย่างต่อเนื่อง!