ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2483 เสินเยว่ ยินดีต้อนรับกลับมา
จนถึงตอนนี้เสินสื่อทั้งสิบสามคนของพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์ เหลือเพียงมู่ชิงเห่อคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่
ทว่าร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลทั้งตัวจวนใกล้หมดลมหายใจเต็มที
และห่างจากความตายเพียงเส้นบางๆ กั้นไว้เท่านั้น
ฉู่หลิวเยว่ถือกระบี่ พลางก้าวเดินทีละก้าวตรงไปยังตำหนักหลัก
บนพื้นบริเวณรอบๆ นองไปด้วยเลือดราวกับผ่านความโกลาหลมา
ในขณะที่นางก้าวเดินไปข้างหน้า เปลวเพลิงบนเสาหยกขาวเบื้องหลังก็ลุกโชนขึ้นอย่างต่อเนื่อง!
นั่นคือพลังเสินจู่ที่แท้จริง!
เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นทีละลูก และพลังปราณรอบกายของฉู่หลิวเยว่ก็เพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง!
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนาง กลุ่มคนที่เฝ้าดูอยู่ด้านนอกประตูใหญ่เริ่มค่อยๆ รู้สึกหายใจติดขัดจนทนไม่ไหว ต้องถอยล่นออกไปทีละคน
เมื่อเห็นร่างเพรียวบางที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเปลวเพลิง ผู้คนมากมายต่างตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อสายตา
ความแข็งแกร่งของนางน่าจะเกินพอแล้วไม่ใช่หรือ? แม้แต่มู่ชิงเห่อยังมิอาจรับมือกับนางได้เกินสามกระบวนท่า
เหตุใดตอนนี้นางยังแข็งแกร่งขึ้นอีก
ขีดจำกัดของนางอยู่ที่ใดกันแน่?!
…
เดิมทีจื่อเฉินกำลังจ้องมองฉู่หลิวเยว่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าร่างเล็กๆ ในอ้อมแขนมีบางอย่างผิดปกติไป เขาจึงก้มลงมอง
เมื่อมองดูเขาพลันตกตะลึงขึ้นทันที
ร่างของถวนจื่อดูเหมือน…จะค่อยๆ อุ่นขึ้น?
แม้แต่พลังปราณอันมืดมิดที่แผ่กระจายอยู่ระหว่างคิ้วของนางก็ดูเหมือนจะจางลงจากก่อนหน้าไม่น้อย
เขายื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว พลางลูบที่แก้มเล็กๆ ของนาง
ทันใดนั้นเขาก็นึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ และมีสีหน้าตื่นตกใจ
หรือว่า…
เขาเงยหน้าขึ้นในทันที
บนหยกศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้น เปลวเพลิงสีทองแดงนั้นยังคงลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนยิ่ง…ทวีความร้อนแรงกว่าเมื่อครู่เสียอีก?
ในขณะนี้เปลวเพลิงบนเสาหยกขาวได้ลุกโชนขึ้นถึงห้าลูกแล้ว!
บาดแผลบนร่างของถวนจื่อเริ่มฟื้นตัวและตกสะเก็ดอย่างรวดเร็ว!
ปีศาจแดงสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง และจ้องใบหน้าเล็กๆ ของถวนจื่ออย่างแน่นิ่งโดยไม่เคลื่อนไหวแม้แต่นิดเดียว
ตามมาด้วยเปลวไฟลูกที่หก ที่เจ็ด และที่แปด!
ฉู่หลิวเยว่เดินผ่านมู่ชิงเห่อไป
รอบกายของนางแผ่ซ่านไปด้วยไอสังหารและความกระหายเลือดอย่างรุนแรง
มู่ชิงเห่อขยับตัวเล็กน้อย เหมือนต้องการลุกขึ้นมองนาง
แต่สุดท้ายเขาก็หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดลง
มีเพียงเลือดที่ไหลซึมลงมาใต้ร่างของเขาที่มากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเปลวเพลิงลูกที่เก้าลุกโชนขึ้น ใบหน้าของถวนก็ปรากฏเป็นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย
กระดูกและเนื้อที่ขาของนางเริ่มสร้างขึ้นใหม่และเชื่อมต่อกันอีกครั้ง
ฉู่หลิวเยว่เดินมาถึงหน้าบันได
จากนั้นนางยกเท้าพลางก้าวขึ้นบันไดไป
พรึบ!
เปลวเพลิงลูกที่สิบลุกโชนขึ้นพร้อมเสียงดังสนั่น!
ในวินาทีที่เท้าของนางแตะลงบนขั้นบันได ไข่มุกธาราทั้งสามในจุดตันเถียนก็พลันสั่นไหวพร้อมกันอีกครั้ง!
ครั้งนี้ความปั่นป่วนรุนแรงยิ่งกว่าครั้งที่ผ่านมา!
นางก้าวขึ้นสู่บันไดขั้นที่เก้า
เมื่อก้าวถึงขั้นสุดท้าย เปลวเพลิงลูกที่สิบสองก็ลุกโชนขึ้น!
ไข่มุกธาราเม็ดที่สามก็หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว!
ไข่มุกธาราอันสุกใสงดงาม ล่องลอยอย่างเงียบสงบภายในจุดตันเถียนของนาง
พลังมหาศาลและน่าสะพรึงพลุ่งพล่านอย่างต่อเนื่อง!
ฉู่หลิวเยว่ตั้งมั่นด้วยสองเท้า ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ของพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง!
ขณะนั้นบาดแผลบนตัวของถวนจื่อฟื้นตัวจนเกือบสมบูรณ์
ตำแหน่งกลางหน้าผากปรากฏแสงสว่างวาววับ!
จื่อเฉินรู้สึกคอแห้งผาก มือค่อยๆ กำแน่นขึ้น แต่สายตายังคงจ้องมองนางอย่างไม่วางตา
ฉู่หลิวเยว่ตั้งสมาธิกำหนดลมหายใจ และถอนหายใจออกมาเบาๆ
เสียงถอนหายใจอันแผ่วเบานี้ล่องลอยไปตามลม เพียงชั่วพริบตาก็ปกคลุมไปทั่วทั้งพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์!
พรึบ!
เปลวเพลิงลูกที่สิบสามลุกโชนขึ้นในที่สุด!
ระหว่างสวรรค์และโลกแสงสว่างเจิดจ้า!
ขณะเดียวกันเปลวเพลิงไร้ที่สิ้นสุดพลันปะทุขึ้นรอบกายของถวนจื่อ โหมกระหน่ำห่อหุ้มร่างนางไว้อย่างสมบูรณ์!
ทันใดนั้นนางลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว!
ในชั่วพริบตาแรงกดดันที่ดูเหมือนมาจากกาลเวลาอันยาวนานได้โหมกระหน่ำไปทั่วฟ้าดิน!
อสูรเทพนับไม่ถ้วนก้มลงกับพื้น ส่งเสียงคำรามกึกก้อง แสดงถึงการยอมสยบและเคารพอย่างแท้จริง!
“นางฟื้นคืนจากเปลวเพลิง เปิดเส้นชีพจรที่เก้าได้สำเร็จ!”
โหมวเจินพึมพำด้วยความตกตะลึง
วินาทีต่อมาถวนจื่อก็พุ่งออกจากอ้อมแขนของจื่อเฉินทันที
เปลวเพลิงล้อมรอบกาย ก่อนที่นางจะเผยร่างจริงออกมา!
ปีกที่พลิ้วไหวราวกับก้อนเมฆ พัดพาคลื่นลมพายุที่โหมกระหน่ำซัดเข้ามา!
เสียงหงส์ร้อง!
เสียงร้องของหงส์ดังกึกก้องทั่วฟ้าเหนือตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์!
ทรงเกียรติและสูงศักดิ์!
นั่นคือ…พลังอันแข็งแกร่งที่มีเพียงอสูรศักดิ์สิทธิ์ของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่ครอบครองได้!
บนภูเขาเฟิ่งหมิง เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ต้นนั้นก็ผลิใบที่เก้าออกมาพร้อมกัน!
พรึ่บ…
พลังแห่งสวรรค์และโลกที่ไม่สิ้นสุดพุ่งตรงไปหาฉู่หลิวเยว่!
ขณะนั้น
ไข่มุกธาราเม็ดนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นตำราฉินโปร่งใสเล่มหนึ่ง!
เจิ้ง!
เสียงพิณดังก้องกังวานออกมาจากร่างของฉู่หลิวเยว่!
ฟึบ!
ร่างของนางตั้งตรง กระบี่ชี้ออกไปเบื้องหน้า!
“ตอนนี้ถึงตาเจ้าแล้ว!”
เสียงใสหนักแน่นดังก้องไปทั่วทั้งท้องพระโรง!
ในที่สุดร่างที่เลือนรางก็เริ่มปรากฏชัดขึ้นทีละน้อย
จากนั้นเสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งก็ดังขึ้น
“ข้าก็รอเจ้ามานานเช่นกัน”
เมื่อสิ้นเสียงอาณาเขตเซียนเทพที่ผสานระหว่างสีเงินและสีแดงก็พลันปะทุออกมาอย่างรุนแรง!
ฉู่หลิวเยว่ตกใจอย่างกะทันหัน!
พลังปราณนั้นเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์กับร่างศักดิสิทธิ์ของนาง!
ขณะเดียวกันในอาณาจักรเสิ่นซวี่ก็เกิดความโกลาหลขึ้นอย่างรุนแรง!
ร่างเทพสีดำที่ไม่สมบูรณ์หลายร่างพุ่งออกมาจากทุกทิศทาง และมุ่งตรงไปทางตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์!
หัวใจของฉู่หลิวเยว่เหมือนถูกคลื่นพายุโหมกระหน่ำอย่างรวดเร็ว!
ในกระจกบานนั้นของประตูอาณาเขตท่าเรือดอกท้อค่อยๆ ปรากฏใบหน้าหนึ่งขึ้นมา
ใบหน้านั้นงดงามหาที่เปรียบมิได้ แววตาเย็นเยียบและสง่างามยิ่งนัก
แต่ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำดั่งค่ำคืนที่ไร้สิ้นสุดราวนับหมื่นปี!
“เสินเยว่ ยินดีต้อนรับกลับมา”
……………
YOU MAY ALSO LIKE
