ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 16 ความรักสองเรา

ตอนพิเศษ ตอนที่ 16 ความรักสองเรา

……………

พี่เป่าไม่ได้หันหน้ากลับมา

ลมจากนอกหน้าต่างพัดเข้ามา ชายเสื้อของเขาปลิวไสวเล็กน้อย ลำแสงเลือนรางปรากฏ

หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็พูดขึ้นว่า

“อีกครึ่งปีหลังจากนี้ข้าค่อยปิดด่านฝึก”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไป เขาได้วางแผนเอาไว้แล้วจริงๆ ด้วย

เพียงแต่…

“เหตุใดต้องรออีกครึ่งปีด้วยเล่า”

ในที่สุดพี่เป่าก็หันหน้ากลับมา เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขนตาของเค้าโค้งงอและสั่นสะท้าน ภายในรูม่านตาของเขามีทั้งความบริสุทธิ์และกระจ่างใส แต่มันก็ยังแฝงด้วยความแปลกประหลาด

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขาหยุดอยู่บริเวณท้องของนาง

ฉู่หลิวเยว่ “…”

นางกัดฟันกรอด

“ข้าสามารถสอนเขาเองได้!”

พี่เป่าพูด

“โอ้!”

น้ำเสียงราบเรียบ นี่มันยิ่งกว่าคำถามแทงใจดำเมื่อครู่นี้เสียอีก

อย่างไรก็ตามตั้งแต่ต้นจนจบ เขาล้วนสงสัยต่อตัวของฉู่หลิวเยว่

เส้นเลือดตรงขมับของนางเต้นตุ้บๆ จนสุดท้ายนางก็ต้องกุมหน้าผากตัวเองอย่างจนปัญญา

“…เข้าใจแล้ว!”

หลังจากได้คำตอบที่ต้องการแล้ว มุมปากพี่เป่าก็ยกยิ้มขึ้น พร้อมสาวเท้าเดินออกไป

…

หลายวันผ่านไป

ทั่วทั้งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ก็มีการปรับปรุงใหม่

ในที่สุดฉู่หลิวเยว่กลับมาพักยังที่อยู่อาศัยเดิมของนาง

แต่…หรงซิวก็ติดตามมายังตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ด้วย

ตลอดหลายหมื่นปีที่ผ่านมาท่านเทพไม่ค่อยเดินทางมาที่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ การกระทำของเขาเช่นนี้จึงทำให้ผู้คนตกใจมาก

แต่ตอนนี้…ท่านเทพกับเทพเยว่เป็นสามีภรรยากันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเทพเยว่ก็กำลังตั้งครรภ์ ซึ่งการกระทำเหล่านี้ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรไม่ถูกไม่ควร

…

ลานกลางเรือน น้องแปดกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้หวาย ดวงตาปิดลงเบาๆ เหมือนกำลังงีบหลับ

“พี่แปด”

เสียงสองเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน

น้องแปดลืมตาขึ้นมาด้วยความสับสน เมื่อเห็นว่ามีคนมา นางก็ยิ้มรับทันที

“น้องสิบเอ็ด น้องสิบสอง พวกเจ้ามาแล้วหรือ รีบเข้ามาก่อนสิ!”

แม่นางทั้งสองเดินเข้าไปหา ในมือของพวกนางหอบหิ้วตะกร้าใบหนึ่งเอาไว้ด้วย

หลังจากเห็นของที่อยู่ในตะกร้าอย่างชัดเจน ดวงตาของน้องแปดก็เปล่งประกาย

“นี่มัน”

ก้อนขาวๆ ชมพูๆ มันคือดอกไม้ที่กำลังผลิบาน กลีบดอกไม้พริ้วไหวตามสายลม

เห็นได้ชัดว่ามันถูกคัดสรรมาอย่างดี แต่ละดอกล้วนงดงาม

เมื่อแม่นางสิบสองเห็นนางมีความสุข นางก็ยิ้มออก พร้อมพูดด้วยเสียงเบาว่า

แม่นางสิบเอ็ดพยักหน้า

“ทั้งหมดนี้คัดเลือกตามมาตรฐานที่พี่แปดเคยวางเอาไว้”

น้องแปดลุกขึ้นนั่ง สองมือยกขึ้นกุมหน้าอก นางรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

“มีแค่น้องสิบเอ็ด น้องสิบสองที่ดีต่อข้าที่สุด!”

สวรรค์เมตตา ช่วงที่ผ่านมานี้นางต้องอยู่ในยอดเขาโอสถตลอดเวลา แม้บาดแผลของนางจะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว แต่ทั้งวันนางจะดมได้แต่กลิ่นของสมุนไพร นางรู้สึกว่าตัวเองได้กลายเป็นขวดยาขวดหนึ่งไปแล้ว จนตอนนี้นางแทบจะเป็นบ้า

ตอนนี้อาการบาดเจ็บของนางดีขึ้นมากแล้ว ของขวัญที่ทั้งสองคนมอบให้ช่างตรงกับสิ่งที่นางต้องการมากจริงๆ

นางหยิกใบหน้าของแม่นางน้อยทั้งสองเบาๆ จากนั้นก็หยิบโอสถออกมาหลายขวด แล้วยื่นให้พวกนางด้วยรอยยิ้ม

“ตั้งแต่กลับมาน้องสาวของพวกเราก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว สวยวันสวยคืนจริงๆ”

อีกทั้งยังกินจุมากกว่าเดิม

ยังดีที่ตอนนี้นางเป็นคนรับผิดชอบยอดเขาโอสถแล้ว หากจะหยิบสิ่งนี้ออกมาก็ไม่ใช่ปัญหา

ดวงตาของแม่นางสิบเอ็ดเปล่งประกาย นางจึงรับมาอย่างไม่เกรงใจ

“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่แปด”

นางแบ่งครึ่งหนึ่งให้กับแม่นางสิบสอง

เมื่อน้องแปดเห็นดังนั้น นางจึงถือโอกาสถามขึ้นมาว่า

“เจี่ยนเฟิงฉือเล่า ช่วงนี้เขาไม่ได้หลอมโอสถให้พวกเจ้าหรอกหรือ”

แม้ตอนนี้ทุกอย่างจะคลี่คลายหมดแล้ว แต่เจี่ยนเฟิงฉือจะเคยชินกับการถูกขูดรีด ดังนั้นเขาจึงยอมรับชะตากรรม แบ่งโอสถให้พวกนางบ้างเป็นครั้งคราว

แม่นางสิบสองกระแอมไอขึ้นมา แล้วพูดเสียงเบา

“…พวกเราเพิ่งกลับมาจากทางคุณชายเจี่ยนเจ้าค่ะ”

น้องแปดชะงักไป

“อืม…ก่อนหน้านี้ข้าเห็นพวกเจ้าเรียกขานเขาว่าพี่เขยอยู่ตลอดมิใช่หรือ”

“เก็บเงินเจ้าค่ะ”

น้องแปด “…”

ช่างเถอะ ถือว่าข้าไม่ได้ถามก็แล้วกัน

แม่นางสิบสองเทโอสถมาที่กลางฝ่ามือ จากนั้นก็ค่อยๆ กินทีละเม็ด นางกินไปด้วยถามไปด้วยว่า

“แต่จะว่าไปแล้ว เหมือนว่าพี่หงอวี่จะมีท่าทางร้อนใจกับคุณชายเจี่ยนอยู่นะเจ้าคะ…สุดท้ายมันจะได้ผลหรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าไม่เข้าใจ”

แม่นางสิบเอ็ดเงยหน้าแล้วกรอกขวดโอสถลงคอ

“หญิงพรหมจรรย์กลัวการผูกมัด”

นิสัยแบบคุณชายเจี่ยน หากต้องการจัดการก็สามารถทำได้ทันที

น้องแปดอดหัวเราะขึ้นไม่ได้ ก่อนเคาะศีรษะแม่นางสิบเอ็ดเบาๆ

“น้องสิบเอ็ด เจ้าไปฟังเรื่องพวกนี้จากที่ไหนกัน”

“คุณชายเจี่ยนเป็นคนพูดเองเจ้าค่ะ”

“…”

น้องแปดกุมขมับอย่างปวดหัว

เป็นไปได้อย่างมากว่าคำพูดเหล่านี้จะออกจากปากของเขา

แม่นางสิบสองมองมาทางนาง จากนั้นก็พูดขอคำชี้แนะ

“พี่แปด ดูจากสีหน้าของพี่แล้ว…มันหมายความว่าอย่างใดกันหรือ หรือว่าพวกเขาจะไม่ลงเอยกันอย่างนั้นหรือ”

น้องแปดหัวเราะออกมา นิ้วเรียวแตะปลายคางเบาๆ

“ที่ไหนกัน พวกเจ้าคิดว่า ถ้าหงอวี่ไม่สนใจเขา แล้วนางจะปล่อยให้เขาวอแวเช่นนี้หรือ”

แม่นางสิบเอ็ดและแม่นางสิบสองเข้าใจได้ในทันที

ท้ายที่สุดแล้วแม้พวกเขาจะทะเลาะกันทั้งวัน แม้กระทั่งจะให้อยู่อย่างสงบสุขสักครึ่งชั่วยามก็เป็นเรื่องยาก

เมื่อน้องแปดเห็นปฏิกิริยาของพวกนาง นางก็ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

“การที่ใครคนหนึ่งจะชอบใครอีกคนมันหลบซ่อนกันไม่ได้ ต่อให้จะโง่สักแค่ไหน แต่เมื่อได้เจอกับคนที่ชอบ เขาก็รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างใดที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกพึงพอใจ”

“เสินสื่อลำดับที่แปด!”

ขณะที่นางกำลังพูด ด้านนอกก็มีเสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นมา

พวกเขาทั้งหลายหันกลับไปมอง ชายคนนั้นอายุประมาณยี่สิบ ใบหน้าหล่อเหลา

เมื่อเห็นว่าน้องแปดและคนอื่นๆ กำลังมองมาที่ตนเอง ใบหน้าของเขาก็เผยความตื่นเต้น แต่เนื่องจากพวกเขาทั้งหลายมีฐานะเสินสื่อ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าฝืนกฎ ก่อนโค้งคำนับด้วยความเคารพ

“เสินสื่อลำดับที่แปด ช่วงนี้ข้าเพิ่งได้ศึกษาสูตรยามาใหม่ ไม่ทราบว่าข้าจะสามารถขอคำปรึกษาหารือจากเสินสื่อลำดับที่แปดได้หรือไม่”

น้องแปดเท้าคาง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา

“แต่หากเป็นคนที่เจ้าไม่ชอบ ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเรื่องที่แย่มาก หากจะแย่ไปมากกว่านั้น ถ้ามีคนที่ไม่ชอบมาหาเป็นจำนวนมาก”

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ นางต้องปฏิเสธคนเหล่านี้เป็นจำนวนนับไม่ถ้วน

มันน่ารำคาญเสียจริง และนางก็ได้รับความเดือดร้อนอย่างมาก

แม่นางสิบเอ็ดตะโกนขึ้นมาว่า

“ไม่เป็นอันใด พี่แปดของข้าไม่ว่าง!”

ชายคนนั้นมีสีหน้าผิดหวัง สุดท้ายเขาก็เดินออกไปด้วยความลังเล แต่เพิ่งเดินออกไปได้เพียงสองก้าว เขาชะงักฝีเท้า

พร้อมหันมามองทางน้องแปด ก่อนถามด้วยความลังเลว่า

“เสินสื่อลำดับที่แปดชอบคนแบบใดหรือ ข้าจะได้เปลี่ยน”

น้องแปดรู้สึกจนปัญญา

ตอนนี้ความจริงทุกอย่างเปิดเผยหมดแล้ว แม้กระทั่งเรื่องที่นางใช้เยี่ยนชิงเป็นเกราะกำบังก็เช่นเดียวกัน

คนทั่วทั้งพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์ล้วนรู้หมดแล้วว่าพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน

ถ้านางเป็นผู้หญิงของแม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายต้องไม่มีใครกล้ามีความคิดเช่นนี้กับนางแน่นอน

แต่นางไม่ใช่

ตอนนี้กลุ่มคนเข้ามาตอมนางเป็นจำนวนมากแล้ว

น่ารำคาญมาก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกโมโหขึ้นเล็กน้อย

ความโมโหนี้มาจากที่ใดไม่ทราบ แต่ก็ยากที่จะระบายออกไป

ชายคนนั้นยังไม่ยอมแพ้

“เสินสื่อลำดับที่แปดชอบหรือไม่ชอบนั้นต้องลองดูเสียก่อนถึงจะรู้ ท้ายที่สุดแล้วท่านกับแม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายก็ไม่ได้รักกัน ถ้าเช่นนั้น…”

น้องแปดลุกพรวดขึ้นมาทันที

ทำไมคำพูดนี้ถึงฟังไม่เข้าหูแบบนี้นะ

……………