ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 19 ระหว่างเจ้ากับข้า
ตอนพิเศษ ตอนที่ 19 ระหว่างเจ้ากับข้า
……………
น้องแปด “…”
นางพยายามดิ้นตัวออกไป จากนั้นก็ขมวดคิ้วมองเยี่ยนชิงเล็กน้อย
“แม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้าย ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างใด”
นางกวาดสายตามองไปโดยรอบ แต่รอบข้างไม่มีใครอยู่เลย
จากนั้นสายตาของนางที่มองไปทางเยี่ยนชิงก็ดุร้ายมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ก่อนหน้านี้ไม่เป็นไร แต่ในตอนนี้นางตระหนักได้แล้วว่า นางมีความคิดไม่ซื่อกับอีกฝ่าย ดังนั้นจึงรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
แต่ว่านางยิ่งมีความรู้สึกผิดมากแค่ไหน ยิ่งมองเห็นใบหน้าเรียบเฉยนั้นมากเท่าไร ปฏิกิริยาตอบรับของนางก็รุนแรงมากยิ่งขึ้นเท่านั้น
และยังทำให้รู้สึกอารมณ์เสียมากยิ่งขึ้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ มุมปากของนางก็ยกโค้งขึ้น
“ดึกดื่นป่านนี้ แต่ท่านกลับมาปรากฏตัวอยู่ในห้องของผู้หญิง…”
“ข้าแค่บังเอิญผ่านมา”
เยี่ยนชิงพูดขึ้น เขายืนอยู่ที่หน้าประตูเช่นเดิม ไม่ได้เข้ามาด้านใน
“ข้าได้ยินเสียงดัง ดังนั้นจึงเข้ามาดู”
ขณะที่พูด สีหน้าของเขาก็เย็นชาขึ้นเล็กน้อย
“ก็เพราะเจ้า”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้องแปดก็สำลักทันที
นางไม่สามารถพูดว่า เพราะนางคิดถึงอีกฝ่ายมากเกินไปดังนั้นจึงหกล้มเช่นนี้
แบบนี้มันเกินไปแล้วหรือเปล่า
น้องแปดเม้มริมฝีปาก แล้วพูดว่า
“ข้าลุกขึ้นยืนไม่ไหว”
เยี่ยนชิงชะงักไปเล็กน้อย
เขาเงยหน้าขึ้นมามอง
น้องแปดยกเสื้อของเขาขึ้น เผยให้เห็นข้อเท้าที่บวมแดง
และขาอ่อนสีขาวของนางด้วย
เมื่อเยี่ยนชิงมองไป เขาก็รู้สึกเหมือนถูกน้ำร้อนลวก ก่อนเคลื่อนตัวออกไปอย่างไร้เสียง
ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นมาก่อน ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เคยช่วยนางสวมรองเท้า
หลังจากลังเลอยู่สักพัก เขาก็เงยหน้าขึ้นมอง ร่างกายของนางถูกปกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ ใบหน้าที่ไม่ได้แต่งตามเครื่องสำอางก็ยังดูงดงามเช่นเดิม
แสงไฟสะท้อนเข้าที่ดวงตาของนาง ขนตายาวเป็นแพส่องสะท้อนทำให้เกิดเงา อีกทั้งยังแฝงด้วยเสน่ห์อันงดงาม
อย่างไรก็ตามในตอนนั้นนางขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท่าทางของนางเหมือนกลัดกลุ้ม และยังแฝงความคับข้องใจ สิ่งนี้ทำให้นางดูไร้เดียงสาเพิ่มขึ้นสามส่วน
ช่างเป็นความงามที่…ดึงดูดวิญญาณจริงๆ
เยี่ยนชิงลอบถอนหายใจ ในที่สุดก็เดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
“ยื่นมือมา”
น้องแปดยื่นมือออกไป
แต่ไม่ใช่แค่มือเท่านั้น นางยื่นออกไปทั้งแขน
เสื้อคลุมตัวใหญ่หลุดออกจากหัวไหล่อีกครั้ง
เยี่ยนชิงชะงักไป
น้องแปดเงยหน้าขึ้นมองเขา พร้อมกะพริบตา ท่าทางมึนงงอยู่หลายส่วน
เขาตั้งใจจะทำเช่นนั้นจริงๆ
แต่ตอนนี้ หากทำเช่นนั้น เกรงว่า…
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็โน้มตัวไปจับแขนของอีกฝ่ายไว้ และกำลังจะพยุงนางขึ้นมา
แต่ทันทีที่เขาเคลื่อนไหว น้องแปดก็โอบรัดรอบคอของเขาเอาไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า
เหมือนว่านางตั้งใจให้เขาอุ้มนางกลับไป
เยี่ยนชิงตัวแข็งทื่อ
กลิ่นหอมอ่อนๆ และไออุ่นจากไอน้ำก็แผ่กระจายออกมา ตอนนั้นแทบจะทำให้จิตใจของเขาจมดิ่งลงไป
นางขยับตัวเข้ามาใกล้มาก นางโอบรอบคอเขาเช่นนั้น เหมือนว่าไม่ได้ใส่ใจสถานการณ์โดยรอบเลย
เมื่อเขาก้มศีรษะลงมอง ใบหน้าของเขาก็แทบจะสัมผัสกับใบหน้าของนางได้ทันที
ระยะห่างเพียงแค่คืบ
น้องแปดเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ท่านแม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้าย มิใช่ว่าท่านไม่อยากช่วยข้าใช่หรือไม่”
เยี่ยนชิงหันมองทางอื่น พร้อมช่วยคลุมเสื้อคลุมให้ดีอีกครั้ง จากนั้นก็อุ้มนางขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้สัมผัสตัวนางมากเกินความจำเป็น
น้องแปดมองเขาแล้วกะพริบตา
อื้ม
นางชอบอะไรในตัวเขานะ
แม้ใบหน้าจะหล่อเหลาไม่แย่ แต่กลับมีนิสัยเย็นชาอยู่ตลอดเวลา เหมือนกับภูเขาน้ำแข็งไม่มีผิด
ความแข็งแกร่งของเขาก็ยอดเยี่ยม แต่น่าเสียดายที่กล้ามเนื้อของอีกฝ่ายนั้นแข็งเกินไป นางแทบจะหยิกไม่ได้เลย
พูดน้อย
นางหมกมุ่นกับความคิดของตัวเองมากเกินไป แม้กระทั่งเยี่ยนชิงอุ้มนางมาถึงเตียงนอนตั้งแต่เมื่อไร นางก็ไม่อาจทราบได้
จากนั้นเยี่ยนชิงก็เรียกนางอยู่หลายคำ กว่านางจะได้สติกลับคืนมา
“อันใดกัน”
สีหน้าของเยี่ยนชิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย
“เจ้า…ปล่อยมือได้แล้ว”
น้องแปดตอบรับด้วยคำว่า
“อ๋อ”
ออกมา จากนั้นก็พบว่ามือของนางยังไม่ปล่อยจากลำคอของอีกฝ่ายเลย
นางค่อยๆ ปล่อยมืออย่างเงียบเชียบ ปลายนิ้วที่อ่อนนุ่มและเรียวงามพาดผ่านลำคอของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
เยี่ยนชิงเม้มริมฝีปากแล้วยืนตัวตรงเหมือนต้นสน
เหมือนว่านางกำลังไม่มีความสุข
เพราะเขาอย่างนั้นหรือ
เขาเดินไปเก็บรองเท้าทั้งสองข้าง และนำมาไว้ที่ข้างเตียงของนาง
ก่อนพูดขึ้นว่า
“ในเมื่อไม่มีอันใดแล้ว ข้าก็ขอตัวกลับก่อน”
หากอยู่นานกว่านี้มันจะดึกเกินไป ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็ไม่เหมาะสม
น้องแปดมองไปทางรองเท้าคู่นั้นแล้วพูดว่า
“ช้าก่อน ข้าไม่เอารองเท้าคู่นั้นแล้ว”
เยี่ยนชิงหันมองทางนางด้วยความประหลาดใจ
“ไม่เอาแล้ว?”
นางชอบรองเท้าคู่นี้มากไม่ใช่หรือ
น้องแปดแค่นหัวเราะเสียงเบา
“ข้าสวมมันจนเท้าข้าแพลงเช่นนี้ ข้าจึงไม่ชอบมัน และไม่ต้องการมันแล้ว”
เยี่ยนชิงเข้าใจได้ในทันที จากนั้นก็ครุ่นคิด แล้วพูดอีกว่า
“นี่มัน…จะไม่สิ้นเปลืองเกินไปหรือ”
นางชอบรองเท้าคู่นี้มาก ตอนนี้รองเท้ายังสภาพดีๆ อยู่เลย หากเพราะว่าเท้าแพลงแค่ครู่หนึ่งแล้วทิ้งไป มันก็น่าเสียดายมาก
น้องแปดกลับไม่สนใจ
“ก็แค่รองเท้าคู่เดียว จะทิ้งก็ทิ้ง มันสิ้นเปลืองที่ไหนกัน”
เยี่ยนชิงเหลือบสายตามอง รองเท้าคู่นี้งดงามวิจิตรมาก ด้านบนยังเป็นไข่มุกที่นางปักด้วยตัวเอง แม้กระทั่งภาพวาดเหล่านั้นนางก็เป็นคนลงมือทำด้วยตัวเองทั้งสิ้น
ดูเหมือนว่านางจะพึงพอใจและชอบมันมาก
เขาชะงักไปเล็กน้อย แล้วถามว่า
“ในเมื่อชอบ…แล้วจะทิ้งไปแบบนี้ ถ้าหลังจากนี้เจ้าเกิดเสียใจขึ้นมาจะทำอย่างใด”
คนพูดไม่ได้คิด ส่วนคนฟังนั้นคิดไปไกล
ในตอนนั้นหัวใจของน้องแปดก็ดังลั่นตึกตัก
นางหันไปมองทางเยี่ยนชิงอย่างรวดเร็ว
คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร
หรือว่าเขาจะมองออกแล้ว
แต่หลังจากที่จ้องหน้าเยี่ยนชิงอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของเขายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง และไม่สามารถมองอะไรออกเลย
เพียงแต่ตอนที่สายตาคู่นั้นมองมา หัวใจของนางก็เต้นกระหน่ำขึ้นอย่างไม่สามารถอธิบายได้
ในตอนนั้นนางรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาหลายส่วน เหมือนนางได้ทำอะไรผิดไป
นางไม่เคยชินกับความรู้สึกอ่อนแอแบบนี้เลย
จากนั้นนางก็พูดด้วยท่าทางหยอกล้อว่า
“แม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้าย ข้านั้นเป็นอันใดกับท่าน ท่านถึงได้ใส่ใจข้าถึงเพียงนี้”
เยี่ยนชิงชะงักไป
นางขยับตัวเข้ามาใกล้
ท่ามกลางความมืด ภายในห้องมีเพียงแสงไฟจุดเดียว แสงนั้นส่องสะท้อนไปครึ่งห้อง แต่กลับไม่ได้สะท้อนที่ใบหน้าของนาง
ยามสายลมพัดมา เปลวเทียนวูบไหว เงาร่างทั้งสองคนทับซ้อนกัน ท่าทางสนิทชิดเชื้ออย่างมาก
เขาถอนสายตากลับมาแล้วพูดว่า
“ล่วงเกินแล้ว”
น้องแปดชะงักไป
วินาทีต่อมาก็ได้ยินเยี่ยนชิงพูดต่ออีกว่า
“ในเมื่อเป็นเรื่องส่วนตัว เยี่ยนชิงก็ไม่ถามให้มากความแล้ว”
สีหน้าของน้องแปดงุนงง จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่อยากจะเชื่อ
ผู้ชายคนนี้ รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรอยู่
แม้จะรู้นิสัยของเยี่ยนชิง และรู้ว่าคำพูดเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้นางไม่อยากฟัง!
นางเพิ่งรู้ใจตัวเองได้ไม่นาน แล้วตอนนี้กำลังจะลองหยั่งเชิงอีกฝ่าย แต่ผลปรากฏว่าผู้ชายคนนั้นกลับพูดแบบนี้ออกมา
หลังจากเยี่ยนชิงพูดจบ เขาก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว พร้อมทำความเคารพแล้วขอตัวลา
“กลางดึกลมพัดแรง เยี่ยนชิงขอตัวลาก่อน”
เมื่อพูดจบ เขาก็หมุนตัวจากไปทันที
“ช้าก่อน!”
น้องแปดรีบคว้าตัวเขาเอาไว้ แต่นางลืมว่าตัวเองนั้นบาดเจ็บที่ขา เมื่อนางขยับ ร่างกายของนางก็พุ่งตัวไปด้านหน้าทันที
เยี่ยนชิงมือเท้าว่องไว ดังนั้นจึงจะรีบคว้านางเอาไว้
แต่น่าเสียดายที่น้องแปดเร็วกว่า
ในสถานการณ์คับขัน นางจึงกอดเอวของแม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายเอาไว้
……………
YOU MAY ALSO LIKE
