ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 28 สมรู้ร่วมคิด

ความคิดนั้นปรากฏขึ้นมาภายในสมองของเขา

คิ้วของหรงซิวกระตุกขึ้น

เขาบีบจมูกของตัวเอง

ไม่ใช่ น่าจะเป็นไปไม่ได้

เขาโชคดีมาโดยตลอด ในสถานการณ์เช่นนี้…เรื่องแบบนั้นไม่น่าจะเกิดขึ้นกับเขา

“ไม่มีอันใด”

เขากดจูบลงที่ริมฝีปากของนาง

“ข้าเพียงแค่กำลังคิดว่า หากคลอดลูกแล้ว เรื่องการสอนนั้น ข้าอาจจะไม่สามารถทำได้”

ฉู่หลิวเยว่ “…”

แม้ว่านางอยากจะโต้เถียง แต่เมื่อนึกถึงพี่เป่าและคนอื่นๆ ที่ยืนหยัดต่อมา

“ให้ความรู้ก่อนคลอด”

คำพูดของนางก็ติดอยู่ที่บริเวณลำคอ ไม่ว่าอย่างไรก็พูดออกมาไม่ได้

อื้ม…สิ่งที่หรงซิวพูดมานั้นก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล…

นางครุ่นคิดแล้วพูดขึ้นว่า

“ไม่เป็นอันใด เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะต้องพยายามต่อสู้เต็มที่เพื่อเจ้า!”

หรงซิวมองนางด้วยใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

“หื้ม?”

ฉู่หลิวเยว่แค่นหัวเราะเบาๆ

“ไม่เชื่อข้าหรือ”

แน่นอนว่านางรู้

หรงซิวดึงนางเดินไปด้านหน้า ขณะนั้นนางก็คิดว่าหรือควรจะสร้างกายเนื้อให้กับผู้อาวุโสลำดับห้าใหม่โดยเร็วที่สุด

อื้ม การเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งจำเป็นต้องใช้เวลาและพลังงานมาก ยิ่งมีคนมากก็จะยิ่งดี

…

หลินจือเฟยยังคงสลบไสล ยังดีที่การป้อนยาดำเนินไปได้อย่างราบรื่น เมื่อหนึ่งวันผ่านไป สีหน้าของเขาก็ดูดีขึ้น

น้องแปดนั่งอยู่ที่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งจับปลายคาง ความง่วงแผ่กระจายขึ้นมา จากนั้นนางก็เริ่มหาว

นางรู้สึกง่วงนอนมาก ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้นางถูกเรื่องของเยี่ยนชิงเข้ามารบกวนจิตใจ ดังนั้นซึ่งไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่มาหลายวันแล้ว

ตอนนี้นางกำลังยุ่งอยู่กับงาน หลังจากที่รักษาสภาพร่างกายของหลินจือเฟยให้อยู่ในสถานการณ์คงที่ จิตใจนางก็ผ่อนคลาย และเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา

นางกำลังจะหลับ แต่ภายในสมองกลับนึกถึงภาพเหตุการณ์ในวันนี้ขึ้นมาได้

เยี่ยนชิงต้องการจะพูดอะไรกับนางกันแน่

ตอนนั้นนางกำลังโกรธ ดังนั้นจึงผลักตัวเขาออกไปโดยตรง

แต่ตอนนี้กลับนึกเสียใจขึ้นมา

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นคนพูดน้อย น้อยครั้งมากที่เขาจะเป็นฝ่ายเข้ามาคุยกับนางก่อน

นางควรจะฟังให้จบก่อนแล้วค่อยโมโห…

นางนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิด

เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางจึงเอามือปิดหน้าอย่างอดไม่ได้

แบบนี้มันไม่มีวี่แววเลยจริงๆ

อีกฝ่ายกำลังจะเข้ามาพูดกับนาง แต่นางกลับไล่เขาไปแบบนั้น

แต่สุดท้ายก็ไปแล้ว!

น้องแปดทำปากจู๋ นางรู้สึกว่าช่วงนี้นางอารมณ์ไม่ดีมาก

นางหันไปมองด้านนอกอย่างอดไม่ได้ ฟ้ากำลังจะมืดแล้ว

“เหตุใดไอ้เด็กเจี่ยนเฟิงฉือยังไม่มาอีก”

…

“ข้าว่าบาดแผลของเจ้าสาหัสมากเลยทีเดียว หากรักษาช้ากว่านี้อีกหน่อย เกรงว่าแขนข้างนี้ของเจ้าก็คงจะใช้งานไม่ได้แล้ว”

หลังจากเจี่ยนเฟิงฉือดูบาดแผลของเยี่ยนชิง จากนั้นก็ช่วยเปลี่ยนยา แล้วพันผ้าพันแผลใหม่อีกครั้ง

ขณะที่พูดเขาก็หยิบขวดหยกออกมา แล้ววางไว้บนโต๊ะ

“ด้านในนี้คือยา กินวันละหนึ่งเม็ด ด้านในนี้มีเพียงแค่สามเม็ดเท่านั้น แต่บาดแผลของเจ้ายังต้องรักษาไปอีกครึ่งเดือน เดี๋ยวข้าจะกลับไปหลอมยาให้ใหม่”

เยี่ยนชิงได้ยินดังนั้นก็พูดเสียงเรียบ

“บาดแผลเล็กน้อยไม่เป็นอันใด”

เขาหันไปมองทางด้านนอก แล้วกล่าวเตือนว่า

“เจ้ากับเสินสื่อลำดับที่แปดผลัดเปลี่ยนเวรกันดูแลคุณชายสี่ตระกูลหลิน ตอนนี้คงจะถึงเวลาแล้วล่ะ”

เจี่ยนเฟิงฉือจึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ จากนั้นก็รีบตบหน้าผากตัวเอง

“เกือบลืมไปเลย!”

เดิมทีตอนบ่ายเขากำลังรวบรวมสมุนไพรที่หลินจือเฟยต้องการ แต่ตอนนั้นอวี๋มั่วก็รีบวิ่งเข้ามาหาอย่างกะทันหัน เราบอกว่าเยี่ยนชิงได้รับบาดเจ็บ จึงเชิญให้เขาไปตรวจอาการหน่อย

เขารู้นิสัยและความสามารถของเยี่ยนชิงดี หากไม่ได้บาดเจ็บสาหัสจริงๆ อีกฝ่ายน่าจะไม่มาเรียกเขาแน่นอน เขาจึงรีบเดินทางมาทันทีโดยไม่ลังเล

แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

เขาต้องใช้เวลาจัดการเป็นเวลานาน

เขารีบพุ่งตัวออกไป จากนั้นก็ยังหันกลับมาพูดว่า

“ขอบคุณมาก”

เจี่ยนเฟิงฉือสะบัดพัด จากนั้นเงาร่างก็หายไปอย่างรวดเร็ว

เยี่ยนชิงยืนอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง

อวี๋มั่วกลับไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

ตอนนี้ที่แห่งนี้ก็เหลือเขาเพียงคนเดียว

ในอากาศยังมีกลิ่นคาวเลือดหลงเหลืออยู่เจือจาง

เยี่ยนชิงเอนตัวไปด้านหลัง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วถอนหายใจออกมา

ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ ตอนที่คุยกับอวี๋มั่ว เขาอธิบายไม่หมด

ที่เขาพูดว่าเวลามีน้อย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอาการบาดเจ็บของหลินจือเฟยรอไม่ได้ อีกส่วนหนึ่ง…เขาอยากกลับมาที่นี่เร็วๆ

คืนวันนั้นเขายืนเงียบๆ อยู่ที่หน้าประตูทั้งคืน

ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าคืนนั้นนางไม่ได้นอนทั้งคืน นางพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงทั้งคืน บางครั้งก็ส่งเสียงพึมพำ เหมือนกำลังด่าคน ท่าทางหัวเสียมาก

บางคำเขาก็ได้ยินชัดเจน บางคำก็คลุมเครือ

ส่งผลทำให้อารมณ์ของเขาขึ้นๆ ลงๆ ด้วย

เพราะเหตุนี้เขาจึงตัดสินใจจะไปพบท่านเทพ

เขาสามารถสัมผัสได้อย่างคลุมเครือว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

ดังนั้นเขาจึงไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว และไม่อยากยืดเวลาออกไป

เขาไม่เคยรู้สึกทรมานอย่างสิบวันนี้มาก่อน ครั้งนี้เขารู้สึกว่าทุกนาที ทุกวินาทีช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า

แต่ถ้าเขากลับมา มันก็เหมือนจะสายเกินไปแล้ว

ประเด็นสำคัญก็คือ นางไม่อยากจะพูดคุยกับเขาเลยสักประโยค

นางมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

เหมือนว่าเขา…พลาดอะไรบางอย่างไป

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็เดินกลับเข้ามาในห้อง

ตอนที่เดินผ่านโต๊ะ เขาก็หยิบขวดหยกขึ้นมามองครู่หนึ่ง

ก่อนที่จะจากไปเจี่ยนเฟิงฉือกำชับให้เขากินยาตรงตามเวลา

หัวใจของเยี่ยนชิงสั่นไหวเล็กน้อย

เขาออกแรงที่ฝ่ามือ จากนั้นขวดหยกและยาที่อยู่ภายในนั้นก็กลายเป็นผุยผง

…

เจี่ยนเฟิงฉือมาสายจริงๆ

เดิมทีน้องแปดรอจนง่วงแทบจะทนไม่ไหวแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าเจี่ยนเฟิงฉือมาถึง สติของนางก็แจ่มใสขึ้นมาในทันที

“เจี่ยนเฟิงฉือ! เจ้าอยากตายหรือ! เจ้าคิดจะให้ข้าเหนื่อยตายอย่างนั้นใช่หรือไม่”

เจี่ยนเฟิงฉือรู้ว่าไม่สามารถยั่วโมโหคนผู้นี้ได้ ดังนั้นจึงรีบร้องขอความเมตตา

“แค่กๆ ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ระหว่างทางเกิดเรื่องเล็กน้อยจึงทำให้ข้าล่าช้า”

น้องแปดกอดอกแล้วหัวเราะเยาะ

“ล่าช้าอันใดกัน มีอันใดอย่างนั้นหรือ หรือว่าเสี่ยวหงอวี่เอาแต่วอแวเจ้า ไม่อยากให้เจ้ามา”

นอกจากมู่หงอวี่แล้ว นางก็คิดไม่ออกว่าใครที่จะสามารถทำให้เจี่ยนเฟิงฉือเสียเวลาได้

เจี่ยนเฟิงฉือได้ยินดังนั้นก็สำลักไป หลังจากผ่านไปสักพักเขาก็พูดขึ้นว่า

“มันต้องมีวันนั้นแน่นอน”

เขาเดินมาที่ข้างเตียงหลินจือเฟย และเริ่มจับชีพจรของเขา

เขาตรวจอาการไปด้วย พร้อมพูดว่า

“ถ้ามิใช่เพราะแม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายได้รับบาดเจ็บ คุณชายอย่างข้าจะมาสายได้อย่างใด หากจะโทษ ก็ให้ไปโทษเขาดีกว่า!”

น้องแปดชะงักไป

“เยี่ยนชิงได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ”

……………