ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 66 ความคิด

ตอนพิเศษ ตอนที่ 66 ความคิด

อี้ฟู่หันศีรษะกลับมามองนาง

“ถวนจื่อ โหมวเซวียนเซวียนผู้นั้นดูเหมือนจะชอบจื่อเฉินเลย”

ถวนจื่อนึกย้อนกลับไป ก่อนจะผงกศีรษะ

“ข้ารู้”

ชัดเจนขนาดนั้น นางย่อมดูออกอยู่แล้ว

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง คนที่มาชอบจื่อเฉินเองก็มีไม่น้อย

อี้ฟู่เข้าใจความคิดของนางอย่างทะลุปรุโปร่ง มีเรื่องมากมายที่ไม่ต้องให้ผู้อื่นคอยย้ำเตือน นางก็เข้าใจ

แต่เมื่อเห็นว่าถวนจื่อดูจะไม่ได้รู้สึกอันใดเป็นพิเศษ นางครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะกลืนคำพูดที่เหลือกลับลงคอไป

ริมฝีปากของอี้หมิงขยับไปมา อี้ฟู่มองเขาแวบหนึ่งก่อนจะส่ายศีรษะน้อยๆ

อี้หมิงเม้มริมฝีปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอันใดออกมา

อี้ฟู่เปลี่ยนหัวข้อบทสนทนา ดึงดูดความสนใจของถวนจื่อไปที่เรื่องอื่นได้อย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้า กลุ่มคนก็ลืมหัวข้อบทสนทนานี้ไปแทบจะทันที

ถวนจื่อนั้นคุ้นเคยกับพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์อย่างมาก อีกทั้งตัวนางเองยังเป็นที่รักใคร่เอ็นดู จึงพาบรรดาสหายตัวน้อยเดินเล่นเตร็ดเตร่ไปทั่วทุกหนแห่ง เล่นสนุกกันอย่างสุขใจ

ครั้นตกค่ำ นางก็จัดหาที่พักให้แก่พวกเขา ส่วนตัวเองนั้นกลับไปหาฉู่หลิวเยว่

รอจนถวนจื่อจากไปแล้ว บรรดากลุ่มคนต่างก็ขอตัวแยกย้ายไปเช่นกัน

“อี้ฟู่”

อี้หมิงเรียกรั้งนางเอาไว้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปาก

“เหตุใดวันนี้เจ้าถึงห้ามข้า”

อี้ฟู่หมุนกายกลับมาจ้องเขาเขม็งอยู่พักหนึ่ง

อี้หมิงถูกมองทะลุไปถึงก้นบึ้งของความคิดจนปรุโปร่ง สีหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาทันใด

“ข้า… ข้าไม่ได้คิดแบบนั้น อีกอย่าง พูดแบบนั้นก็ไม่ได้มีอันใดผิดนี่นา? ถ้าหากไม่ใช่เพราะโหมวเซวียนเซวียน ภายในสามเดือนจื่อเฉินจะไม่ไปหาถวนจื่อที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงเลยสักครั้งได้อย่างใดกัน ในเมื่อเขาทำลงไปแล้ว หรือว่าผู้อื่นก็ไม่มีสิทธิ์พูดหรือ”

อี้ฟู่ขมวดคิ้วเข้าหากัน

“เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจว่าครั้งนี้มันมีเหตุผล ประมุขโหมวเจินออกปากด้วยตัวเอง จื่อเฉินกับเขามีความสัมพันธ์ลึกล้ำ ย่อมมิอาจปฏิเสธได้”

อี้หมิงกลับแค่นหัวเราะเสียงเย็นออกมาทันใด

“ปฏิเสธไม่ได้? โลกนี้ไม่มีอันใดที่ปฏิเสธไม่ได้หรอก ถ้าหากเขามีใจให้แก่ถวนจื่อจริงๆ มีอีกหลายวิธีที่จะจัดการเรื่องนี้ให้ได้ดีกว่านี้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องสามเดือนเลยด้วยซ้ำ…ข้าว่าใจเขาไม่ได้อยู่ที่ถวนจื่อตั้งแต่แรกแล้ว”

อี้ฟู่เงียบไปในพริบตา

ที่อี้หมิงพูดก็ดูมีเหตุผลอยู่บ้าง

ด้วยความสามารถของจื่อเฉิน ต่อให้มีธุระที่ต้องจัดการจริง ก็ไม่น่ายุ่งถึงขั้นหาเวลาปลีกตัวไปหาถวนจื่อไม่ได้เลยสักครั้ง

แต่ว่า…

นางนึกย้อนไปถึงตอนที่ได้เจอกับจื่อเฉินวันนี้

แท้จริงแล้ว เขาปฏิบัติต่อถวนจื่อแตกต่างจากผู้อื่นหนา

สายตาน่ะหลอกคนไม่ได้หรอก

ครุ่นคิดอยู่สักพัก นางก็กล่าวว่า

“เอาเป็นว่า ต่อไปอย่าพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าถวนจื่ออีก”

นางมองอี้หมิงแวบหนึ่ง

“ต่อให้ถวนจื่อเกิดขัดแย้งกับจื่อเฉินขึ้นมาจริง นางก็ไม่ชอบเจ้าอยู่ดี”

สีปากของอี้หมิงขาวเผือดลงหลายส่วนในพริบตา

“ข้าไม่ได้…”

อี้หมิงสำลักอยู่นานมาก นานทีเดียว จากนั้นก็ราวกับรู้สึกท้อแท้ขึ้นมา จึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่เต็มใจยอมรับ แล้วกล่าวออกมาอย่างคับข้องใจ

“ข้ารู้น่า”

พวกเขาไม่ได้รู้จักกับถวนจื่อแค่วันสองวัน จะไม่เข้าใจได้อย่างใดว่านางเป็นคนแบบไหน

นางย่อมมิใช่คนที่จะเปลี่ยนความคิดเพราะคำพูดของใครสักคนอย่างแน่นอน

แท้จริงแล้ววันนี้หลังจากพูดเรื่องพวกนั้นออกไป ในใจอี้หมิงก็รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

เขาหวังว่าถวนจื่อจะชอบตัวเอง แต่ไม่ได้อยากเห็นนางต้องเสียใจหรืออารมณ์ไม่ดีเสียหน่อย

อี้ฟู่เห็นท่าทางเช่นนี้ของเขาก็ไม่คิดจะพูดอันใดต่อ จึงหมุนกายจากไป

อี้หมิงมองดูเงาหลังของนาง จู่ๆ ก็ถามออกไปว่า

“เมื่อก่อน…เจ้าก็เคยชอบจื่อเฉินไม่ใช่หรือไร”

อี้ฟู่หัวเราะ ก่อนจะผงกศีรษะ แล้วก็ส่ายศีรษะ

“ตอนแรกก็มีบ้าง แต่ว่า…ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ”

คนอย่างจื่อเฉินน่ะช่างยากที่จะหักห้ามใจไม่ให้หวั่นไหวด้วยโดยแท้ เด็กสาวจำนวนมากในเผ่าเองต่างก็มีใจให้เขาไม่มากก็น้อย นางเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

มิเช่นนั้นแล้ว คงไม่ตอบตกลงมากับถวนจื่อ

แต่ว่า…

ตั้งแต่วันที่ถวนจื่อออกมาจากตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ยามนางเห็นสีหน้าของจื่อเฉินที่มองตามเงาร่างนั้นอยู่ไกลๆ นางก็รู้ได้ทันทีว่า มันเป็นไปไม่ได้

สำหรับคนเช่นจื่อเฉินกับสีหน้าแววตาแบบนั้นแล้ว ชีวิตนี้มอบให้ได้แค่คนผู้เดียวเท่านั้น

กระทั่งตัวเขาเองอาจจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

ครั้นคิดมาถึงตรงนี้ อี้ฟู่ก็อดไม่ได้ที่จะยักไหล่เป็นเชิงจนปัญญา

“อี้หมิง ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ ข้าก็ยังเชื่อสุดใจว่า คนบางคนน่ะถูกชะตาลิขิตให้ต้องมาคู่กันอยู่ดี”

…

ไม่ได้กลับมาสามเดือน หรงเสี่ยวเหยี่ยนกับหรงเสี่ยวสวินโตขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว

บัดนี้สองพี่น้องเริ่มประคับประคองจับเปลลุกขึ้นยืนได้แล้ว

ถวนจื่ออุ้มพวกเขาทั้งคู่ขึ้นมาไว้แนบแน่น

“อ๊าย น่ารักจัง!”

นางอุ้มหรงเสี่ยวเหยี่ยนเสร็จ ก็หันไปอุ้มหรงเสี่ยวสวิน มือเป็นระวิงไม่ได้พัก

บางทีอาจเป็นเพราะถวนจื่อกับฉู่หลิวเยว่มีพันธสัญญาต่อกัน สองพี่น้องจึงใกล้ชิดสนิทสนมกับ

ถวนจื่อมาก

หรงเสี่ยวเหยี่ยนยังพอยับยั้งชั่งใจได้บ้าง แขนเล็กเกาะถวนจื่อไว้พลางเม้มมุมปากคลี่เป็นรอยยิ้ม

ส่วนหรงเสี่ยวสวินนั้นติดลมไปแล้ว เขาติดหนึบอยู่ในอ้อมอกของถวนจื่อ ไม่ยอมจากไปง่ายๆ

ฉู่หลิวเยว่ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ พลันบังเกิดความเปรมปรีดิ์อันลึกลับขึ้นมาในใจอย่างยิ่งยวด

แต่ก่อนถวนจื่อเองก็ตัวเล็กนิดเดียว คอยอิงแอบแนบชิดอยู่ในอ้อมอกนาง น่ารักน่าดูชมอย่างยิ่ง

กลายเป็นว่าเพียงพริบตาเดียว ก็เติบใหญ่ขึ้นมาขนาดนี้แล้ว

ฉู่หลิวเยว่เอ่ยถามเรื่องเกี่ยวกับฝั่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงต่อประมาณหนึ่ง ถวนจื่อเองก็ตอบไปอย่างเบิกบานใจ

ฉู่หลิวเยว่ฟังไปพร้อมรอยยิ้ม

“เจ้ายุ่งกว่าจื่อเฉินอีกนะนี่”

พอพูดถึงจื่อเฉิน ถวนจื่อก็นึกถึงโหมวเซวียนเซวียน

นางกล่าวถามว่า

“จริงสิอาเยว่ ปัญหาสุขภาพของโหมวเซวียนเซียนเหมือนจะยุ่งยากทีเดียว พวกเขาไม่ได้มาขอให้เจ้าช่วยหรือ?”

หากได้นางออกมือช่วย ย่อมต้องแก้ปัญหาได้ไวมากแน่

“โหมวเซวียนเซวียนมีพรสวรรค์ดีเยี่ยม โหมวเจินคาดหวังกับนางไว้สูงมาก คราวนี้ที่ให้นางมาฟื้นฟูสุขภาพร่างกาย ก็มีเจตนาจะให้นางมาฝึกฝนหาประสบการณ์ด้วย”

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ นางย่อมมิอาจยื่นมือเข้าไปแทรกแซงได้

“มีจื่อเฉินคอยช่วยก็เพียงพอแล้ว”

ฉู่หลิวเยว่พลันนึกอันใดบางอย่างออก มุมปากนางจึงยกโค้งขึ้นมาทันใด

“อีกอย่าง พอเป็นแบบนี้ โหมวเซวียนเซวียนเองก็ได้พำนักอยู่ที่นี่ไปสักระยะ…นี่ก็เป็นเจตนาของโหมวเจินเหมือนกัน”

ถวนจื่อได้ยินดังนั้นแล้ว พลันรู้สึกเหมือนมีอันใดบางอย่างไม่ถูก

นางถามอย่างงุนงงว่า

“เจตนาของท่านปู่โหมวเจิน? เหตุใดเขาถึงอยากให้โหมวเซวียนเซวียนอยู่ที่นี่นานๆ เล่า”

มือของฉู่หลิวเยว่เคาะลงบนเปลเด็กแผ่วเบา

“จื่อเฉินยังไม่ตบแต่งภรรยา และโหมวเจินเองก็ชื่นชอบในตัวเขามาก”

ถวนจื่อส่งเสียงตอบรับในชั่วขณะ

พูดมาถึงขั้นนี้ หากนางยังฟังไม่เข้าใจอีก นั่นก็เรียกว่าเกินเยียวยาของจริงแล้ว

นางกล่าวถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

“เช่นนั้น…จื่อเฉินรู้ถึงเจตนาของท่านปู่โหมวเจินหรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่มองดูนางแวบหนึ่ง

“เจ้าล่ะคิดว่าอย่างใด?”

จื่อเฉินน่ะเป็นคนฉลาดเฉลียว มากด้วยทักษะขนาดไหน ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว โหมวเจินเองก็ไม่ได้คิดปิดบังอันใด

“ตอนแรกข้าคิดว่าจื่อเฉินจะปฏิเสธ ไม่รู้เหตุใดสุดท้ายเขาถึงตอบตกลง”

ฉู่หลิวเยว่กล่าวราวกับกำลังครุ่นคิด

“บางที จื่อเฉินอาจจะมีความคิดอยากแต่งภรรยาจริงๆ ก็ได้”

ถวนจื่อถึงกับตะลึงงัน

“อาเยว่ เจ้าจะบอกว่าเขาชอบโหมวเซวียนเซวียน?”