ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 732 ชายชราลึกลับ

ทันใดนั้นเสียงตะโกนของเย่ชิวทาให้เย่เฟิงตกตะลึง เขาขมวดคิ้ว และมองไปที่เย่ชิว เขาพลิกดูความจาในอดีต เขาแน่ใจมากว่าเขาไม่ รู ้จักคน ๆ นี้

“เจ้าเป็ นใคร?” เย่เฟิ งถามด้วยความสงสัย เขาไม่หุนหันพลัน แล่นเหมือนน้องชาย โดยปกติแล้ว ก่อนที่เขาจะโจมตี เขาจะถาม เกี่ยวกับภูมิหลังของอีกฝ่ าย ในขณะที่เขาพูดคุย เขาจะกาหนดว่า เขาควรเคารพอีกฝ่ายมากน้อยเพียงใดตามสถานะ

ความประทับใจแรกที่เย่ชิวมอบให้เขานั้นแปลกมาก คนนี้รูปร่าง หน้าตาไม่ธรรมดาและอารมณ์ก็ยอดเยี่ยม อย่างไรก็ตาม กลิ่นอาย สงบมาก เหมือนทะเลสาบที่เงียบสงบ

เย่เฟิงต้องการเห็นการบ่มเพาะของเย่ชิวอย่างชัดเจน แต่เขาค้น พบว่าทะเลแห่งจิตใต้สานึกของเย่ชิวเป็ นเหมือนทะเลที่กว้างใหญ่ ลึก ล้าและไม่สามารถแงะผ่านไปได้

นี่คือความรู ้สึกแรก

จากประสบการณ์หลายปีของเย่เฟิง ความแข็งแกร่งของบุคคลนี้ ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ยิ่งกว่านั้น ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ อีก ฝ่ายยังกล้าที่จะเริ่มพูดกับเขา นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายมั่นใจ

แล้ว ใครคือความมั่นใจของอีกฝ่ าย? นั่นคือไป๋ จุนหลินหรือ? เย่ เฟิงคาดเดาในใจ

เห็นอีกฝ่ ายนั้นช่างคิด เย่ชิวก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม “คนผู้นี้เจ้า เล่ห์นัก! สมดังคาดกับลูกชายคนโตของสุสานกระบี่ ดูเหมือนว่าเย่ฉิง ซวนจะพบกับคู่แข่งขันแล้วจริง ๆ”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เย่ชิวรู ้สึกว่าเย่ฉิงซวนดูเพลินตามากกว่า

เมื่อเผชิญหน้ากับคาถามนี้ เย่ชิวยิ้มและพูดว่า “ข้าหรือ? ข้าเป็ น แค่คนเดินผ่านไปผ่านมา”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา ใบหน้าของเย่เฟิงก็มืดลง เย่ ชิวไม่ตอบคาถามโดยตรง ทาให้เขารู ้สึกว่าถูกดูหมิ่น เขาไม่มีสี หน้าที่ดีในทันทีและพูดว่า “ฮึ่ม ในเมื่อเจ้าเป็ นคนเดินผ่านไปผ่านมา งั้นก็หลีกไป การต่อสู้อาจทาให้คนที่ผ่านไปมาได้รับบาดเจ็บใน ภายหลังได้”

จากนั้น เขาก็เดินไปหาหยาหยาอย่างเย็นชา จากครึ่งทาง เขา พูดด้วยน้าเสียงเย็นชาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ “แค่ตระกูลเจียงก็กล้าดู ถูกพลังของตระกูลเย่ของข้าหรือ? เด็กน้อย เจ้ากล้ามาก! วันนี้ อยาก ดูว่าใครกล้าปกป้ องเจ้า”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา เจตนาสังหารที่น่าตกใจก็ปะทุ ขึ้น การกดขี่อย่างน่าสะพรึงกลัวนั้นก็ได้กดทับหยาหยาทันทีจน ใบหน้าซีดและร่างกายเริ่มเสียสมดุล

แม้ว่านางจะทะลวงผ่านไปขอบเขตราชันยุทธได้แล้ว นางก็ยังไร ้ เรี่ยวแรงที่จะต้านทานแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของเย่เฟิง

“เฮ้ เจ้าเย่ เจ้าก าลังรังแกเด็กหญิงตัวเล็กหรือ? มาต่อยตีกับข้า” เมื่อเห็นว่าหยาหยาถูกรังแก ไป๋ จุนหลินก็นั่งเฉยไม่ได้ เขาเห็นว่าเย่ ชิวไม่มีความตั้งใจที่จะโจมตีและยังคงต้องการฝึกฝนหยาหยาต่อไป แต่เขาทนไม่ได้ เขาไม่ใช่อาจารย์ของหยาหยา เขาไม่จ าเป็ นต้อง สอนอะไรนาง และเขาไม่จ าเป็ นต้องท าให้นางอารมณ์เสีย เขาต้อง ปรนเปรอนางเท่านั้น

สาหรับวิธีการฝึกฝนหยาหยา นั่นเป็ นเรื่องของเย่ชิว เขาเข้าไป ยุ่งไม่ได้

“เจ้าหรือ?” เมื่อเห็นว่าไป๋ จุนหลินเริ่มปรากฏตัว ในที่สุดเย่เฟิงก็ ยิ้มออกมา ความตั้งใจเดิมคือการยั่วยุไป๋ จุนหลิน เมื่อเห็นว่าแผน ส าเร็จ เขาก็เลิกสนใจหยาหยาทันที เขาหันตัวกลับและพูดอย่าง เหยียดหยาม

เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋ จุนหลินก็เดือดดาล ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ยัง เป็ นลูกของไป๋ เจ๋อ เมื่อใดกันที่เขาได้รับความอัปยศเช่นนี้? ยิ่งกว่านั้น ทั้งสองยังเป็ นศัตรูเก่ามานานหลายปี ในตอนนั้น ทั้งสองได้ต่อสู้กัน ในเหมืองมหาบรรพกาล

อย่างไรก็ตาม ผลลงเอยด้วยการเสมอ เขาไม่คิดว่าเย่เฟิ งจะ เย่อหยิ่งขนาดนี้หลังจากปิดด่านมาสิบปี

“ข้าไม่รู ้จริง ๆ ว่าเหตุใดเจ้าถึงโกรธมาก เจ้ากล้าดีอย่างไรถึง เย่อหยิ่งขนาดนี้”ไป๋ จุนหลินตอบอย่างเย็นชาและเดินออกไปอย่างช ้า ๆ เขาพูดว่า “ในเมื่อเจ้าต้องการจะแข่งขันกับข้า ก็ได้… วันนี้ข้าจะดับ ความเย่อหยิ่งของเจ้า”

“ฮ่าฮ่า ไป๋ จุนหลิน โอ้ไป๋ จุนหลิน คิดว่าข้ายังเป็ นคนเดิมในตอน นั้นหรือ? ข้าเกรงว่าเจ้าไม่คู่ควร เหตุใดเจ้าไม่ร่วมมือกับคนที่อยู่เคียง ข้างเจ้า? พวกเจ้าทั้งสองสามารถร่วมมือกันได้”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา ไป๋ จุนหลินก็โมโหทันที “โอหัง!” เขาไม่คิดว่าจริงแล้วจะมีคนในโลกนี้ที่หยิ่งยโสมากกว่าเขา ไม่เป็ นไรถ้าอีกฝ่ายไม่จริงจังกับเขา แต่ถึงกับดูถูกพี่ชาย

ในทันใด ถนนก็ถูกบีบคั้น เจตนาการต่อสู้ที่มองไม่เห็นได้ปิ ด ล้อมทั้งถนน

เย่ชิวดูทั้งหมดนี้อย่างไร ้ความรู ้สึก เขาไม่ได้เข้าไปยุ่ง ในทาง กลับกัน เขามองไปที่มุมมืดของถนนจากมุมของตา มีชายชราหลัง ค่อมอยู่ในเสื้อผ้ามอมแมม ในฝูงชน อีกฝ่ ายเป็ นสิ่งมีชีวิตที่ไม่เด่น เป็ นพิเศษ อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้น เย่ชิวรู ้สึกถึงกลิ่นอายที่น่ากลัว อย่างยิ่ง

“ยอดฝีมือปลิดเต๋า?” เย่ชิวขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่ายอดฝีมือเช่นนี้ จะซ่อนอยู่ในเมืองหลวงเล็ก ๆ ของดินแดนเพลิง ตัดสินจากกลิ่นอาย ของอีกฝ่าย บุคคลนี้ไม่ควรเป็ นยอดฝีมือของตระกูลเย่ อย่างไรก็ตาม

เย่ชิวคิดไม่ออกว่าเหตุใดยอดฝี มือที่ไม่มีใครเทียบได้เช่นนี้จึงโดด เดี่ยวและอาศัยอยู่ข้างถนน “น่าสนใจ”

เย่ชิวไม่ได้มองอีกฝ่ าย เขาเพียงส ารวจอีกฝ่ ายอีกฝ่ ายจากมุมตา เท่านั้น ดูเหมือนอีกฝ่ ายจะรู ้สึกว่ามีคนให้ความสนใจ จึงค่อย ๆ ยืน ขึ้นและเก็บน้าเต้าสุราในมือ

เขาหายตัวไปอย่างไร ้ร่องรอยที่ท้ายถนน การกระทาแปลก ๆ ดังกล่าวดึงดูดความสนใจของเย่ชิวในทันที ถ้าอีกฝ่ ายไม่มีความรู ้สึก ผิด เหตุใดจึงรีบจากไปตอนที่รู ้สึกว่ามีคนให้ความสนใจ?

“มีอะไรบางอย่างผิดปกติ มีบางอย่างผิดปกติกับคน ๆ นี้” เย่ชิว ตัดสินใจทันทีในใจ เพียงแต่เขายังไปไม่ได้ มิฉะนั้น เขาอยากจะตาม ให้ทันและดูว่าชายชราลึกลับคนนี้มาจากไหนและต้องการทาสิ่งใดใน เมืองหลวงของดินแดนเพลิง

“ฮึ่ม เจ้าคนอวดดี! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็ นใครจึงกล้าทาบุ่มบ่าม ตรงหน้าพี่ชายของข้า?” ไป๋ จุนหลินโกรธมาก เขาไม่ได้ขอค าแนะน า จากเย่ชิวและเดินตรงไป เขาปกป้ องหยาหยา ที่ถูกเย่เฟิงข่มเหง และ พูดว่า “หลานสาว กลับไปอยู่ข้างอาจารย์เจ้า ฝากสิ่งนี้ไว้กับลุงรอง”

ภายใต้การคุ้มครองของไป๋ จุนหลินในที่สุด สีหน้าของหยาหยาก็ ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวนั้นทาให้ร่างกาย อ่อนปวกเปียก นางแกว่งไปมาขณะที่เดิน แต่เย่เฟิงกลับช่วยหยาหยา โดยไม่ได้ตั้งใจ

เย่ชิวเห็นทั้งหมดนี้ ตลอดมานี้ เคล็ดวิชาเต๋าที่เย่ชิวสอนหยาหยา เป็ นเส้นทางที่เขาเปิดทางด้วยเลือด เพราะได้นาไปปฏิบัติแล้ว ทางนี้ จึงถูกต้องสมบูรณ์ เพราะฉะนั้น เย่ชิวจึงจงใจหรือไม่จงใจให้หยาหยา เอนเอียงมายังเส้นทางนี้ นางอาจไม่ได้สังเกตเห็นปัญหานี้เพราะเย่ชิว ไม่เคยชี้ให้เห็น

เมื่อหยาหยาเดินมาถึงหน้าเขา เย่ชิวก็เปิดเนตรสวรรค์และเอื้อม มือไปตรวจสอบสถานการณ์ เขารู ้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีอักขระ ประหลาดกาเนิดขึ้นในร่างกายนางแล้ว มันคืออักขระโลหิต เป็ น รากฐานของเต๋าแห่งโลหิต!

“ใช่ ไม่เลว” เย่ชิวพยักหน้าด้วยความโล่งใจและไม่พูดต่อ

หยาหยา ในทางกลับกัน รู ้สึกหดหู่เล็กน้อย “ข้าขอโทษ อาจารย์ ข้าท าให้ส านักของข้าอับอาย” นางไม่คาดคิดว่าตนเองจะบอบบาง ตรงหน้าเย่เฟิง ในตอนนี้ นางโทษตนเองอย่างมาก

เย่ชิวรู ้สึกขบขันเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “ฮ่าฮ่า เด็กน้อยผู้น่าสมเพช เจ้า กาลังฝันอยู่! แค่ขอบเขตราชันยุทธต้องการที่จะทนต่อแรงกดดันของ จ้าวสวรรค์งั้นหรือ? ฝันไปเถอะ”

เด็กหญิงตัวเล็กนี่กล้าคิดกล้าทาจริง ๆ เมื่อหยาหยาได้ยินสิ่งนี้ นางก็รู ้สึกโล่งใจมาก

ตอนที่ 733 ฮวาเฟยอวี่

“ฮิฮิ อาจารย์ ข้าแค่คิดว่าข้าไม่สามารถท าให้ส านักของข้าอับ อายได้ มันจะไม่อับอายหรือถ้าข้าล้มลง?” หยาหยาพูดด้วยความ ลาบากใจ นี่คือสิ่งที่นางคิด แม้ว่านางจะได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก ก่อนหน้านี้ นางก็กัดฟันและอดทน นางยอมตายทั้งยืนดีกว่าล้มลง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ชิวก็มองนางด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน เขาไม่คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้ ซึ่งมักจะมี ชีวิตชีวาและร่าเริง จะมีความดื้อรั้นเหมือนกับหลินชิงจู้

เมื่อคิดเช่นนี้ เย่ชิวก็พลันคิดถึงศิษย์สมบัติทั้งสาม

“ใช่ ข้าจะไปรับพวกนางหลังจากจบการเดินทางนี้ ดูเหมือนว่าจะ ทันเวลาสาหรับการประลองเยียวยาสวรรค์ ไม่เลวที่จะสร ้างการ ปรากฏตัวที่ตื่นตะลึง” เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เย่ชิวก็พลันตื่นเต้นเล็กน้อย

ถ้าหลิงหลงขึ้นมาและทุบเด็กด้วยกระบอง ใครจะรู ้ว่าเขาจะภูมิใจ แค่ไหน? ถ้าอย่างนั้น เขาจะรู ้สึกดีมากเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของผู้ อาวุโสเหล่านั้น พวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะเอาชนะสหายตัวน้อย แต่ พวกเขาก็ยังกล้าเรียกตนเองว่าอาจารย์ที่ยอดเยี่ยม

ใช่ นั่นคือสิ่งที่ข้าจะทา! ข้าจะนาพวกนางขึ้นมาในภายหลัง เย่ ชิวมีแผนในใจแล้ว ในทางกลับกัน เขาเกือบจะตั้งฐานรากได้แล้ว ถึง เวลาแล้วที่พวกนางจะขึ้นมา

“เอาล่ะ ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง ดูว่าลุงรองจะช่วยระบายความโกรธ ได้อย่างไร” เย่ชิวขัดจังหวะหัวข้อและมองไปที่ไป๋ จุนหลิน

บังเอิญ เมื่อใช ้เย่เฟิง เย่ชิวสามารถเข้าใจความแข็งแกร่งของ ลูกน้องของตนเองได้ดีขึ้น เขาต้องการเห็นว่าหยดของเหลวแห่งชีวิต นั้นให้ประโยชน์แก่อีกฝ่ายมากเพียงใด

ในขณะนี้ บนถนน เย่เฟิงและไป๋ จุนหลินมองหน้ากัน สองพลังที่ พลังพัวพันกันและชนกันอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศกดดันนั้นทาให้ ทุกคนหายใจติดขัดทันที

“ศึกจ้าวสวรรค์งั้นหรือ? ข้าตั้งตารอคอยอยู่อย่างแท้จริง”

ในช่วงเวลานั้น ทุกคนตื่นเต้น เลือดของพวกเขาเดือดพล่านเมื่อ รู ้สึกว่าพล้งอันอานาจทั้งสองต่อต้านกัน

“น่าสนใจ! เย่เฟิงจากตระกูลเย่กาลังปะทะกับไป๋ จุนหลิน นี่จะเป็ น การแสดงที่ดี” ในขณะนี้ บนตึกสูง ชายหนุ่มชุดเขียวมองดูทุกสิ่ง ด้านล่างอย่างเย็นชา

เบื้องหลังเขายังเป็ นเยาวชนที่สวมชุดขาว ถ้าเย่ชิวให้ความสนใจ และค้นพบ เขาจะต้องอุทานอย่างแน่นอน คน ๆ นี้ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากฮวาเฟยอวี่ ที่ถูกเย่ชิวทุบตีจนตายไปครึ่งตัวและสุดท้ายก็ ได้รับการช่วยเหลือโดยจ้าวสวรรค์เหยาซาน

“เฟยอวี่ เจ้าคิดว่าใครจะชนะ?” เมื่อเห็นว่าสีหน้าของฮวาเฟยอวี่ ผิดไปเล็กน้อย หยินซือก็รู ้สึกสับสนเล็กน้อยและถามเท่านั้น

ฮวาเฟยอวี่ไม่ตอบ เขาเพียงจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่ผู้เยาว์ใน ชุดขาวที่เงียบงันบนถนน “เย่ชิว!”

เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ความเกลียดชัง ของฮวาเฟยอวี่ที่หลับใหลเป็ นเวลานานดูเหมือนจะเปิดใช ้งานอีกครั้ง เป็ นการยากที่จะซ่อนความเกลียดชังระหว่างที่กัดฟัน เขาไม่คิดว่า โลกนี้จะเล็กขนาดนี้ หลังจากเดินวนไปวนมา เขาถึงกับได้พบกับ ชายคนนี้ที่ทาให้เขาพ่ายแพ้อย่างหนักอีกครั้ง

ความแค้นของฮวาเฟยอวี่ที่มีต่อเย่ชิวไม่ต่ากว่าคนอื่นแน่นอน ไม่ว่าจะเป็ นความรักหรือการปะทะกันบนเส้นทางแห่งความเป็ นอมตะ เขาแพ้ให้กับเย่ชิว เขาพ่ายแพ้ย่อยยับ

“เฟยอวี่ เป็ นอะไรไป? มีอะไรในใจหรือ?” หยินซือตื่นตระหนก ทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของฮวาเฟยอวี่ดุร ้ายและสีหน้าน่าเกลียดมาก ตราประทับในร่างกายดูเหมือนจะท าอะไรไม่ถูกการควบคุม

ต้องรู ้ว่าผู้น าหนานฮวาไม่อนุญาตให้พวกเขาออกมาเดินเล่น คราวนี้ เขาแอบพาฮวาเฟยอวี่ออกมาพักหายใจ เขาไม่สามารถ ทาลายแผนการของผู้นาเพราะเรื่องนี้ได้

“บัดซบ! เจ้าเด็ก ตื่น!” เมื่อเห็นว่าฮวาเฟยอวี่ค่อย ๆ ทาอะไรไม่ ถูกการควบคุมอารมณ์และถูกกดดัน หยินซือจึงไม่สามารถมองข้าม เขารีบตวาดและเรียกฮวาเฟยอวี่กลับมาในที่สุด

“ฟ่ ูู ว” หายใจเข้าลึก ๆ ฮวาเฟยอวี่ยังอยู่ในอาการตกใจ เขาไม่ คาดคิดว่าเย่ชิวจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อหัวใจและแทบจะคลุ้มคลั่ง โชคดีที่ หยินซือปลุกเขาทันเวลา “ศิษย์พี่ ข้าสบายดี… ข้าเพิ่งเจอ เพื่อนเก่าและคิดถึงเรื่องแย่ ๆ ข้าเกือบตกเป็ นมาร”

ฮวาเฟยอวี่ค่อย ๆ อธิบาย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความสนใจของหยินซือก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เขา ไม่รู ้อะไรมากนักเกี่ยวกับฮวาเฟยอวี่ในเขตเบื้องล่าง “เพื่อนเก่าหรือ? คือใครกัน?”

“คนนั้นแหละ” ฮวาเฟยอวี่ชี้ไปที่เย่ชิวชุดขาวด้านล่างและพูดต่อ “ศาลาเยียวยาสวรรค์ เย่ชิว!”

“เย่ชิว!” ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา แก้วตาของหยินซือ ก็แคบลงด้วยความประหลาดใจ แม้ว่าเขาจะไม่รู ้เกี่ยวกับเขตเบื้องล่าง เขารู ้เรื่องเก้าสวรรค์สิบแผ่นดิน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ชื่อเสียงของเย่ ชิวดีพอ ๆ กับหมิงเยว่

“แม้เจ้า เขาคือเย่ชิวหรือ?” หยินซือไม่อยากจะเชื่อว่าเขาถึงกับ ได้พบกับบุคคลผู้โหดเหี้ยมในตานานที่สามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ กับหมิงเยว่ในเมืองหลวงเล็ก ๆ แห่งดินแดนเพลิงแห่งนี้

ต้องรู ้ว่าหมิงเยว่เป็ นเป้ าหมายไล่ตามอยู่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อไล่ตามหมิงเยว่และทาให้นางมองเขาใน มุมที่ต่างออกไป โดยไม่คาดคิด ก่อนที่เขาจะทาตามความปรารถนา

นี้ได้สาเร็จ เย่ชิวก็พลันทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้ าและดึงเอาแสงทั้งหมด ไป

ในขณะนี้ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง หาก ความเป็ นปรปักษ์ในสายตาของฮวาเฟยอวี่คือความเกลียดชัง ถ้า อย่างนั้น ความเป็ นปรปักษ์ในสายตาของหยินซือก็คือความไม่พอใจ ในโลก ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ดีกว่าเขา นับประสาอะไรกับหมิงเยว่

ฮวาเฟยอวี่รู ้สึกถึงความเป็ นปรปักษ์ของหยินซือ แน่นอน เขารู ้ ว่าศิษย์พี่ใหญ่ของภูเขาเหยานี้ไล่ตามหมิงเยว่ ตอนนี้ ทั้งสองรู ้สึก เหมือนอยู่ในเรือลาเดียวกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หยินซือก็ปฏิบัติต่อ เขาเป็ นอย่างดี และฮวาเฟยอวี่ก็ไม่ใช่คนที่ไม่ตอบแทนน้าใจ

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อม “ศิษย์พี่ ความ แข็งแกร่งของบุคคลนี้ไม่อาจหยั่งรู ้ได้และเขาสร ้างปาฏิหาริย์เก่ง ใน ตอนนั้น เขาเอาชนะข้าซ้าแล้วซ้าเล่า ข้าเกรงว่าจะเป็ นการเสียเปรียบ ที่จะเป็ นคู่ต่อสู้”

“เขามีพลังขนาดนั้นหรือ?” หยินซือไม่เชื่อโดยธรรมชาติ แม้ว่าเย่ชิวจะมีชื่อเสียงและเป็ นที่จับตามอง เขายังคงมั่นใจในตนเอง อย่างมากก่อนที่จะต่อสู้อย่างเป็ นทางการ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ ายไม่เต็มใจเล็กน้อยที่จะฟังคาแนะนา ฮวาเฟยอวี่ ก็พูดอย่างหมดหนทาง “ข้าเคยเป็ นเหมือนท่านและไม่เชื่อในชีวิตนี้ อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุด ข้าแพ้อย่างสิ้นเชิง… “

ในขณะนี้ เย่ชิวไม่รู ้ว่าบนตึกสูงในระยะไกล ฮวาเฟยอวี่กาลัง แนะน าประวัติส่วนตัว สนามรบอันน่าวิตกก าลังมาถึงจุดสูงสุดแล้ว

เมื่อจานวนผู้ชมเพิ่มขึ้น การต่อสู้ครั้งนี้ก็ได้เพิ่มขึ้นไปอีกระดับ หนึ่งแล้ว

“อาจารย์ คิดว่าลุงรองจะเอาชนะอีกฝ่ ายได้หรือไม่?” หยาหยา พลันเริ่มกังวลเล็กน้อย ไม่ใช่ว่านางสงสัยในความแข็งแกร่งของไป๋ จุนหลิน แต่แรงกดดันที่เย่เฟิงมอบให้นางนั้นแข็งแกร่งเกินไป

ความแข็งแกร่งของบุคคลนี้ถูกซ่อนไว้อย่างลึกซึ้งและไร ้ที่สิ้นสุด! ถ้าพวกเขาต่อสู้กันจริง ๆ พวกเขาอาจไม่รู ้ว่าเขามีไพ่ตายแบบไหน หากไป๋ จุนหลินประมาท เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน

เย่ชิวก็คิดเกี่ยวกับปัญหานี้เช่นกัน แต่เขาไม่รู ้เกี่ยวกับความ แข็งแกร่งของพวกเขามากนักและไม่สามารถตัดสินได้ ท้ายที่สุด กาลังของไป๋ จุนหลินเพิ่มขึ้นอย่างมากหลังจากการชาระล้างในการ ต่อสู้นองเลือดครั้งสุดท้าย ดังนั้นเย่ชิวจึงไม่รู ้ขีดจากัด