ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 734 เลือดร่ำร ้อง

“มำเร็ว! ไป๋ จุนหลิน ให้ข้ำดูว่ำตลอดหลำยปี ที่ผ่ำนมำเจ้ำ พัฒนำขึ้นมำกแค่ไหน” ทันทีที่เขำพูดจบ เย่เฟิงก็เป็ นฝ่ ำยโจมตีก่อน ฝนเริ่มตกหนัก เมฆดำทะมึนปกคลุมไปทั่ว และแรงกดดันอันน่ำ สะพรึงกลัวอย่ำงหำที่เปรียบไม่ได้ก็บดขยี้ลงมำทันที

“โศกนำฏกรรมแห่งสำยฝนหรือ?” เย่ชิวขมวดคิ้วและจำได้ทันที ว่ำพลังเทพเจ้ำ มันคือพลังเทพเจ้ำที่ยอดเยี่ยมของตระกูลยวี่ที่ยวี่อู๋ ซวงใช ้ในโถงยอดสวรรค์ เย่ชิวตกตะลึงเมื่อพลังเทพเจ้ำปรำกฏตัว เขำไม่เข้ำใจว่ำเหตุใดเย่เฟิงถึงรู ้เรื่องพลังเทพเจ้ำนี้

ฮวำเฟยอวี่ ที่อยู่บนตึกสูง ก็งงเหมือนกัน

เขำถำมด้วยควำมสงสัยว่ำ “แปลก ผู้สืบทอดตรงของตระกูลเย่จะ รู ้เคล็ดวิชำสืบทอดของตระกูลยวี่ได้อย่ำงไร?”

หยินซือหัวเรำะเบำ ๆ และตอบว่ำ “เจ้ำไม่รู ้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ถูก หรือ? แม่ของเย่เฟิ งเป็ นลูกสำวของผู้นำคนปัจจุบันของตระกูลยวี่ ธิดำศักดิ์สิทธิ์คนก่อนของตระกูลยวี่ นำงมีสถำนะสูงส่ง ในฐำนะลูก ชำยของนำง เย่เฟิงมีควำมสำคัญต่อยวี่ฉำงเซิงมำก”

หลังจำกได้ยินคำอธิบำยของหยินซือ ฮวำเฟยอวี่ก็เข้ำใจทันที “บัดซบ กำรเกิดใหม่นี่มันช่ำงดีจริง ๆ”เขำอดไม่ได้ที่จะสำปแช่ง พวก เขำทั้งคู่เป็ นมนุษย์ แต่เหตุใดอีกฝ่ ำยถึงได้รับกำรสนับสนุนจำก

ตระกูลใหญ่สองตระกูลและทรัพยำกรที่ไม่มีที่สิ้นสุด? ทั้งคู่ต่ำงบ่ม เพำะ แต่อีกฝ่ ำยก็มีใครบำงคนคอยปกป้ อง ทุกอย่ำงรำบรื่น สำหรับ เขำ เขำถูกทำร ้ำยซ้ำแล้วซ้ำเล่ำและเกือบเสียชีวิตอย่ำงอนำถหลำย ครั้ง เขำรอดชีวิตมำจนถึงวันนี้หลังจำกประสบกับควำมยำกลำบำก ทุกรูปแบบ

ตัวตนของเย่เฟิงแทบไม่เป็ นควำมลับ โดยพื้นฐำนแล้ว ตระกูลที่ มีชื่อเสียงทั้งหมดในเก้ำสวรรค์สิบแผ่นดินรู ้เบื้องหลังเขำ

ไป๋ จุนหลินดูเหมือนจะตกอยู่ในข้อห้ำมและไม่สำมำรถ เคลื่อนไหวได้ “ไม่แปลกใจที่เด็กคนนี้จะมั่นใจขนำดนี้ ปรำกฎว่ำเขำ เข้ำใจพลังเทพเจ้ำของตระกูลยวี่พลังเทพเจ้ำที่ยิ่งใหญ่แล้ว” เขำแอบ ตกใจ แต่เผ่ำพันธุ์ไป๋ เจ๋อนั้นก็ไม่ควรล้อเล่น

ไป๋ จุนหลินคำรำม “ทำลำย!” เสียงดังสั่นสะเทือน สำยฟ้ ำฟำดผ่ำ สวรรค์ทั้งเก้ำ และสำยฟ้ ำที่ฟำดลงมำก็ครอบคลุมท้องฟ้ ำทันที

ไป๋ จุนหลินแสดงอำนำจ พลังรุนแรงนั้นถูกพัดพำเข้ำสู่เขตแดน สำยฝน ในชั่วพริบตำ พล้งอันอำนำจทั้งสองปะทะกันอย่ำงรุนแรง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ดวงตำของเย่เฟิงก็เปลี่ยนเป็ นเย็นชำเมื่อดำบน้ำ เยือกแข็งปรำกฏขึ้นในมือ

“อำ!” ในช่วงเวลำคับขัน หยำหยำอุทำนและตกใจจนไม่กล้ำมอง ตรง ๆ

เย่เฟิ งฟันไปทำงไป๋ จุนหลิน ถ้ำเป็ นคนธรรมดำ พวกเขำคงไม่ สำมำรถตอบโต้ได้ทันท่วงที อย่ำงไรก็ตำม ไป๋ จุนหลินเป็ นใครกัน? เขำเฝ้ ำสังเกตทุกกำรเคลื่อนไหวของเย่เฟิงอย่ำงใจเย็น ในขณะที่อีก ฝ่ำยโจมตี เขำก็ตบอีกฝ่ำยอย่ำงโหดเหี้ยม

ปัง!

ในกำรปะทะกันอย่ำงรุนแรง ทั้งสองก็ถูกพล้งอันอำนำจนี้ผลัก กลับ

“เด็กดี! เจ้ำเก่งจริง ๆ แต่ก็นั่นแหละ” ไป๋ จุนหลินเป็ นคนแรกที่ ฝี เท้ำมั่นคง สำยเลือดเขำนั้นสูงส่งตั้งแต่แรก และร่ำงกำยที่พลังก็ แตกต่ำงจำกคนทั่วไป ผลกระทบนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขำมำกนัก หลังจำกค ำรำม เขำก็กระโจนไปข้ำงหน้ำทันทีและโจมตีเย่เฟิงอย่ำง บ้ำคลั่ง

ทั้งคู่มีควำมแข็งแกร่งพอ ๆ กัน และเป็ นกำรยำกที่จะตัดสินผล กำรแข่งขันชั่วขณะ

เย่ชิวเฝ้ ำดูกำรต่อสู้ระหว่ำงทั้งสองตลอดเวลำ ทันใดนั้น ปรำร อำฆำตก็กระจำยไปทั่วเมือง สำยตำเปลี่ยนเป็ นเย็นชำ เขำหันตัวกลับ และพบว่ำไม่มีใครอยู่ข้ำงหลัง มีแต่ลมเย็น ๆ

“ช่ำงเป็ นปรำณมำรที่พลังอะไรเช่นนี้!” เย่ชิวตกใจมำก ปรำกฎ ว่ำมีเมล็ดพันธุ์มำรฝังอยู่ในเมืองแล้ว พวกเขำเฝ้ ำดูกำรกระท ำอยู่ใน เมือง

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่ชิวนิ่งเงียบเลือกที่จะไม่ทำให้ศัตรูตื่นตัว สถำนกำรณ์ปัจจุบันท ำให้ดินแดนเพลิงเสียเปรียบอย่ำงมำก พวกเขำ คิดว่ำนี่คือดินแดนบริสุทธิ์แห่งสุดท้ำย แต่พวกเขำไม่คำดคิดว่ำเมล็ด มำรได้แทรกซึมเข้ำไปในสถำนที่แห่งนี้แล้ว

บำงทีในแผนของพวกเขำ เพลิงรุ่งโรจน์อยู่ในมือของพวกเขำ แล้ว ดังนั้นพวกเขำจึงเตรียมพร ้อมที่จะครอบครองดินแดนเพลิง

กำรต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ควำมสนใจของเย่ชิวอยู่ที่ขอบสนำม รบ บุคคลที่น่ำสงสัยจะปรำกฏขึ้นเป็ นครั้งครำว ขณะที่กำรต่อสู้กำลัง ถึงจุดสุดยอด เสียงวืดก็ดังมำจำกท้องฟ้ ำ ในชั่วพริบตำ ร่ำงหลำยร่ำง ตกลงมำบนหลังคำ

คนเหล่ำนี้ที่ปรำกฏตัวแต่ละคนน่ำกลัวยิ่งกว่ำเดิม สิ่งที่ทำให้เย่ ชิวประหลำดใจที่สุดถึงกับมีผู้อำวุโสของตระกูลยวี่อยู่ท่ำมกลำงพวก เขำ

เย่ชิวเคยเห็นผู้อำวุโสคนนั้นมำก่อน เขำอยู่บนภูเขำศักดิ์สิทธิ์ ในตอนนั้น เขำยืนอยู่ข้ำงหลังยวี่ฉำงเซิง สถำนะไม่ควรต่ำ นอกจำก ผู้อำวุโสของตระกูลยวี่แล้ว ยังมีคนพิเศษอีกสองสำมคน เช่นผู้อำวุโส ของตระกูลเย่ ดูจำกลักษณะแล้ว ทั้งคู่ดูสนิทกันมำก พวกเขำควร สนิทสนมกัน

“ฮ่ำฮ่ำ… ไป๋ จุนหลิน ทั้งหมดของเจ้ำมีแค่นี้หรือ? ถ้ำแค่นี้ เช่นนั้น… วันนี้ข้ำขอจบแค่นี้ เจ้ำไม่คู่ควรกับข้ำ” หลังจำกกำรต่อสู้ที่ เข้มข้น เย่เฟิงเดินอย่ำงสบำย ๆ และค่อย ๆ ถอยหลังไปสองสำมก้ำว

ไป๋ จุนหลินโกรธเมื่อเห็นว่ำอีกฝ่ ำยหยิ่งผยอง อย่ำงไรก็ตำม ในขณะนี้ เขำใช ้ทุกวิธีแล้ว แต่เขำทำได้เพียงเสมอกับเย่เฟิงเท่ำนั้น ณ จุดนี้ ทั้งสองน่ำจะถึงจุดที่หมดแรงแล้ว อย่ำงไรก็ตำม ด้วยเหตุผล บำงประกำร เย่เฟิงกลับยังคงมั่นใจเช่นนั้น

เป็ นไปได้หรือไม่ว่ำอีกฝ่ ำยยังมีไพ่ตำยอยู่? เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ไป๋ จุน หลินก็มีควำมรู ้สึกเป็ นลำงไม่ดี ตลอดหลำยปีที่ผ่ำนมำ เขำต่อสู้กับเย่ เฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่ำและชัดเจนมำกเกี่ยวกับวิธีกำร อย่ำงไรก็ตำม เขำ ไม่รู ้ว่ำอีกฝ่ ำยแอบฝึกฝนอะไรในช่วงสิบปีที่ผ่ำนมำ เขำเต็มไปด้วย ควำมสงสัย แต่ในลมหำยใจต่อมำ ไป๋ จุนหลินก็รู ้ว่ำเย่เฟิงมั่นใจอะไร ดำบน้ำแข็งพลันแทงลงไปที่พื้น โลกเปลี่ยนไป

“หืม? นี่มันอะไร?” เย่ชิวขมวดคิ้วทันที เขำรู ้สึกถึงเสียงเรียกของ เลือด มันเป็ นค ำสำปเลือด

ภำยใต้กำรจ้องมองของทุกคน เย่เฟิ งใช ้ท่ำสังหำรที่แข็งแกร่ง ที่สุด เลือดร่ำร ้อง! กระบี่เซียนแทงลงพื้น รอยแตกนับไม่ถ้วนปรำกฏ ขึ้นบนพื้น เลือดที่กระเซ็นเริ่มไหลเข้ำไปในรอยร ้ำวและค่อย ๆ กระจำยออกไป

“กลิ่นอำยช่ำงน่ำกลัวเสียนี่กระไร! ชำยคนนี้ฝึกฝนพลังเทพเจ้ำที่ ท้ำทำยสวรรค์แบบไหนกัน?” เมื่อเห็นสิ่งนี้ แม้แต่หยินซือก็อุทำน เขำ รู ้สึกถึงแรงกดดันที่หำยใจไม่ออกจำกที่ไกลออกไป กระบี่ของเย่เฟิง นั้นพลังมำก! เพียงแค่กลิ่นอำยของมันก็ทำให้เขำรู ้สึกหวำดกลัว

“ฮ่ำฮ่ำ!” ในขณะที่เลือดไหลเข้ำไปในรอยแตกและค่อย ๆ กระจำย เย่เฟิงก็ปล่อยเสียงหัวเรำะออกมำอย่ำงน่ำกลัวรำวกับว่ำเขำ ถูกสิง ดวงตำเปลี่ยนเป็ นสีแดง! ภำยใต้กำรช ำระล้ำงด้วยเลือด ร่ำงกำยทั้งหมดได้รับกำรเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

“เลือดร่ำร ้อง!” แก้วตำของเย่ชิวหดตัวลงและเขำก็เริ่มกังวลทันที ไม่มีใครคุ้นเคยกับควำมน่ำกลัวของคำสำปเลือดนี้มำกไปกว่ำเขำ เขำไม่ได้คำดหวังว่ำเย่เฟิ งจะฝึ กฝนเคล็ดวิชำต้องห้ำมที่ท้ำทำย สวรรค์เช่นนี้ เขำเผำเลือดเป็ นรำคำและมอบคำสำปเลือด เพิ่มควำม แข็งแกร่งให้สูงขึ้นอีกระดับ นี่มันเหมือนคำสำปมำกกว่ำ แลกกับ รำคำมหำศำลสำหรับกำรเพิ่มขึ้นในระยะสั้น

“ไป๋ จุนหลิน! ข้ำต้องกำรดูว่ำใครสำมำรถช่วยเจ้ำได้ในวันนี้!” เย่ เฟิงที่ตกอยู่ในควำมบ้ำคลั่งอย่ำงสมบูรณ์ พลันดึงกระบี่ ปรำณกระบี่ ที่ควบแน่นจำกพลังของเก้ำสวรรค์โจมตีรำวกับพำยุ

ในเขตแดนแห่งคำสำปเลือด ไป๋ จุนหลินไม่มีที่ให้ซ่อน เขำทำได้ เพียงอำศัยร่ำงกำยอันพลังเพื่อสกัดกั้นกำรกระแทกที่รุนแรงครั้งแล้ว ครั้งเล่ำ