ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 761 ความเกลียดชังเก่าและใหม่รวมกัน

“ฮ่าฮ่า พวกเจ้าทั้งสามไม่มีเจ้าสมบัติที่จะปลิดชีวิตข้า!” เย่อู๋เหิน ไม่ได้เสียเปรียบในขณะที่เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ไม่เพียงแค่นั้น แต่ เขายังสามารถเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างใจเย็นได้อีกด้วย ความ กระหายเลือดในร่างกายจะค่อย ๆ ปะทุขึ้นในขณะที่การต่อสู้ดาเนิน ต่อไป ในขณะนี้ เขาเป็ นเหมือนยมทูต เข้าสู่สถานที่ที่ไม่มีใครอยู่

ตู้ม!

ในชั่วพริบตา เมล็ดมารหลายร ้อยตนก็พุ่งออกมา ต้องการใช ้ ประโยชน์จากความโกลาหลเพื่อเริ่มโจมตีอย่างลับ ๆ

ในความมืด ยอดฝี มือตระกูลเย่หลายร ้อยคนก็พุ่งออกมา ต้องการหยุดพวกเขาจากระยะไกล โดยไม่คาดคิด เย่อู๋เหินปฏิเสธ และพูดว่า “พวกเจ้าทุกคน อย่าเพิ่งโจมตี กองขยะพวกนี้ วันนี้ ข้าจะ ใช ้เลือดของพวกเขาเพื่อไว้อาลัยให้กับการตายของคนในตระกูลข้า”

ด้วยเสียงตะโกนที่กดดัน ดาบสีดายกขึ้นและฟันลง เลือดย้อม โลกเป็ นสีแดง ในการสังหารหมู่ของเย่อู๋เหิน ราวกับดอกไม้สีเลือดใน ยามค่าคืนที่เปล่งแสงพร่างพราว

หยาหยารู ้สึกหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติใต้ต้นไม้ขณะที่นางมองดู ศพที่หล่นลงมาทีละศพ นางเป็ นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ แต่นางไม่เคยเห็น ฉากที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน แม้ว่านางจะสังหารเมล็ดมารไปมากมาย

หลังจากเดินทางหลายแสนลี้ แต่นางก็ไม่เคยเห็นฉากที่น่ากลัวเช่นนี้ มาก่อน

ศพกองรวมกันเป็ นภูเขา กลิ่นเลือดตลบอบอวลไปทั่วทั้งดินแดน รกร ้าง

“อึ่ก” หยาหยาแทบจะอาเจียนเมื่อเห็นฉากนี้ นางยับยั้งอาการ อาเจียนในใจและพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสงบสติอารมณ์ ตอนนี้อา รองของนางหมดสติไปแล้วและอาจารย์ของนางก็ยังคงหลับอยู่ นาง จึงท าได้เพียงพึ่งพาตนเองเท่านั้น นางก็ไม่รู ้จะทาอย่างไรเหมือนกัน นางเป็ นเหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไร ้หนทางในยามค่าคืน อธิษฐาน ขอรุ่งอรุณท่ามกลางแสงจันทร ์

“บัดซบ! เหตุใดเจ้าไม่โจมตี? เจ้าก าลังรออะไรอยู่?”

สามยอดฝีมือขอบเขตปลิดเต๋ายังไม่สามารถโค่นเย่อู๋เหินได้ ไม่ เพียงแค่นั้น แต่พวกเขายังทาให้อีกฝ่ ายจัดการสังหารหมู่อย่างน่า ตกใจอีกด้วย

หมอโกรธจัด และเย่อู๋หวังก็ยิ่งพูดไม่ออก ในฐานะน้องชายของ เย่อู๋เหิน เขาเป็ นศัตรูเก่ามาหลายปี เขารู ้ดีว่าเมื่อคนบ้าคนนี้เริ่ม สังหาร อีกฝ่ ายจะมีปราณโลหิตอย่างไม่รู ้จบและความแข็งแกร่งใน การต่อสู้ของอีกฝ่ายนั้นก็จะแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

ในเวลานั้น ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาสามคน แม้แต่อีกสามคนก็ไม่ อาจข่มพวกเขาได้

เมื่อได้ยินเสียงคารามอย่างโกรธเกรี้ยว ชายชราชุดดาไม่กี่คนที่ ซ่อนตัวอยู่ในป่ าทมิฬไม่สามารถนั่งนิ่งได้อีกต่อไป พวกเขาไม่ ต้องการเปิดเผยตัวตนและถูกปิดหน้าด้วยผ้าแพรสีดา ไม่เต็มใจที่จะ แสดงใบหน้าที่แท้จริง

อย่างไรก็ตาม ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นจะตายหากพวกเขายังคงเฝ้ าดู ต่อไปเมื่อเห็นเย่อู๋เหิน ผู้เป็ นเหมือนเทพเจ้าที่ลงมายังโลกมนุษย์

“ทุกคน เด็กคนนี้ดุร ้ายขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่เขาต่อสู้ ถ้าเรา ปล่อยให้เขาสังหารเช่นนี้ เขาจะกลายเป็ นอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใน แผนของเราอย่างแน่นอน”

“ไป!” เสียงชราดังขึ้น ฉับพลัน ยอดฝีมือขอบเขตปลิดเต๋าอีก สามคนก็โจมตี

ในขณะนี้ หลังจากที่เย่อู๋เหินบังคับให้ทั้งสามถอยกลับด้วยดาบ เขากาลังจะสังหารเมล็ดมารนับร ้อยที่อยู่ข้างหลังเขา ทันใดนั้น เขาก็ รู ้สึกถึงลมเย็นพัดมาจากด้านข้าง ราวกับว่าฝนก าลังจะตก

เย่อู๋เหินรู ้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นอายที่คุ้นเคยนี้เป็ นอย่างดี ในตอน นั้น ฝนตกเช่นนี้หลังจากไฟไหม้ในตระกูลเย่ ดวงตาของเย่อู๋เหินค่อย ๆ เปลี่ยนเป็ นสีแดง ราวกับว่าได้ปลุกสัตว์อสูรที่หลับใหลอยู่ในหัวใจ มานานหลายปี เขามองไปอย่างเย็นชาและจับจ้องไปยังชายชราใน ชุดดาที่ไม่ได้โดดเด่นที่สุดในบรรดาหกคน

“ฮ่าฮ่า เจ้าเฒ่า ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ข้า ไม่ได้ตามหาเจ้า แต่เจ้ามาเคาะประตูบ้านข้า! ในกรณีนี้ มาชาระ ความแค้นทั้งเก่าและใหม่กันเถอะ! เข้ามา!” ด้วยเสียงหัวเราะอย่างบ้า คลั่ง ร่างของเย่อู๋เหินกะพริบอย่างรวดเร็ว โดยแทบไม่สนใจการโจมตี ของทุกคนที่อยู่เบื้องหลังเขา ภายใต้ความเกลียดชังที่เพิ่มขึ้น เขา เกือบจะท าอะไรไม่ถูกสติสัมปชัญญะไปแล้ว เขาเพียงต้องการสังหาร ชายชราที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้และล้างแค้นให้กับภรรยาและลูก

หมดเวลาแล้ว ความแค้นนี้ได้ทรมานเย่อู๋เหินมานานหลาย ทศวรรษในความฝันนับครั้งไม่ถ้วน เขาเคยคิดที่จะสังหารโจรเฒ่าคน นี้ เขาไม่สามารถปล่อยโอกาสที่หายากนี้ไปได้

ตู้ม!

เสียงอึกทึกดังมาจากท้องฟ้ า เคล็ดวิชาสมบัติจ านวนนับไม่ถ้วน บินไปรอบ ๆ เปล่งแสงพร่างพรายบนท้องฟ้ า

ในขณะนี้ พื้นที่รกร ้างทั้งหมดมีชีวิตชีวา นี่เป็ นเพราะความ โกลาหลส่งผลกระทบโดยตรงต่อสานักลึกลับและดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ของเซียนซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร ้อยลี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนบินลงมาจาก ฟากฟ้ า ต้องการเป็ นสักขีพยานในการต่อสู้ครั้งนี้

“บัดซบ!” ชายชราชุดด าสาปแช่งหลังจากอดทนอย่างหนักกับ ดาบของเย่อู๋เหิน เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าเย่อู๋เหินจะจ าเขาได้ในทันที หลังจากซ่อนตัวลึกขนาดนี้ พลังเกือบทั้งหมดพุ่งเป้ ามาที่เขา

อย่างไรก็ตาม ในฐานะยอดฝีมือสูงสุดเหนือขอบเขตปลิดเต๋าครึ่ง ขั้น เขายังคงสงบนิ่งในขณะนี้ เขาปิดกั้นการโจมตีอย่างหนักของเย่อู๋ เหินและถอยกลับในทันที สร ้างโอกาสให้กับเพื่อนอีกห้าคน

“ไสหัวไป!” เมื่อเห็นว่าชายชราชุดดากาลังจะจากไป เย่อู๋เหิน กาลังจะไล่ตามอีกฝ่ ายเมื่อเขารู ้ว่ามีคนห้าคนพุ่งเข้าหาเขาในเวลา เดียวกัน ความโกรธในใจปะทุขึ้นจนถึงขีดสุดแล้ว ด้วยการกวาดของ ดาบสีด า พลังท าลายล้างก็ระเบิดทันที

ตู้ม!

ยอดฝีมือขอบเขตปลิดเต๋าห้าคนถูกดาบกวาดออกและกระเด็น ลอยไป

“แม้เจ้า เทพสังหารย่อมเป็ นเทพสังหารจริง ๆ เขายังสามารถ เผชิญกับการโจมตีที่ดุร ้ายเช่นนี้ได้”

การกระทาอันน่าตกใจนี้ทาให้ทุกคนที่รับชมตะลึง ไม่มีใคร คาดคิดว่าความโหดร ้ายของเย่อู๋เหินจะบ้าระห่าถึงเพียงนี้

“เย่อู๋เหิน! วันนี้ข้าจะสังหารเจ้าแน่นอน!” เสียงหัวเราะดังมาจาก ความมืด ลูกบอลกลิ่นอายสีดาก็ปรากฎตัวขึ้นเป็ นร่างของเย่อู๋หวัง

เย่อู๋เหินหันมาแล้วขมวดคิ้วทันที “ปราณมาร? เจ้าคนทรยศ ไม่ เพียงแต่เจ้าสมรู ้ร่วมคิดกับเมล็ดมารเท่านั้น แต่เจ้ายังแปดเปื้อนด้วย ปราณมารสกปรกนี้อีกด้วย ชื่อเสียงของตระกูลเย่ของข้าหายไป หมดแล้วเพราะเจ้า”

เย่อู๋เหินมองลงมาที่เมล็ดมารจากก้นบึ้งของหัวใจ ของสกปรก เช่นนี้จะสมควรเข้าไปอยู่ในร่างของลูกหลานผู้สูงศักดิ์ของตระกูลเย่ ได้อย่างไร? นี่เป็ นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง

เย่อู๋หวัง ซึ่งทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีดา เหมือนถูกกดดัน โดยสมบูรณ์ ร่างกายเริ่มบิดและเปิดปากที่เปื้อนเลือด ราวกับมารจาก เหวลึก

วิญญาณชั่วร ้ายในหมอกที่เกิดจากหมอกสีดาดูน่ากลัวอย่างยิ่ง ขณะที่ปราณมารแพร่กระจาย ความแข็งแกร่งก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เกือบถึงขีดจ ากัดของการปะทุ

แรงกดดันที่น่าตกใจนี้ไม่สามารถทาอะไรได้นอกจากทาให้เย่อู๋ เหินระแวดระวังเล็กน้อย

“เย่อู๋เหิน รู ้สึกโกรธแค้นมรดกสุสานกระบี่ของข้ามานับหมื่นปี!”

ตู้ม!

ทันใดนั้น ปราณมารกลืนสวรรค์ก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ า มือมืด ขนาดใหญ่คู่หนึ่งยื่นออกมาจากสวรรค์ทั้งเก้า ต้องการที่จะยับยั้งเย่อู๋ เหินอย่างสมบูรณ์ด้วยกฎสูงสุด

โดยไม่คาดคิด เย่อู๋เหินเผยรอยยิ้มที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าเมื่อเผชิญกับ แรงกดดันที่บ้าคลั่งเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ปราณมารบนท้องฟ้ าจะไม่ยับยั้ง เขา แต่ยังเป็ นการยั่วยุรูปแบบหนึ่งด้วย ทาให้ปราณโลหิตในร่างกาย เดือดมากยิ่งขึ้น

“แค่เจ้า? เลิกแอบได้แล้ว!” ดาบสีดาพาดผ่านท้องฟ้ ายามค่าคืน และเจตนาสังหารที่น่าตกตะลึงกระจายออกไป ไม่มีใบหญ้าสักต้น ภายในระยะหนึ่งร ้อยลี้! เย่อู๋เหินไม่สนใจกฎที่อยู่ตรงหน้าเขาและฟัน ไปข้างหน้าอย่างโหดเหี้ยมเพื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่เรียกว่ามาร

ตู้ม!

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างน่าตกใจ รอยแตกปรากฏขึ้นบนพื้น เหมือนหุบเขา ภูเขาและแม่น้าแตกเป็ นเสี่ยง ๆ และความว่างเปล่าบิด เบี้ยว