ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 768 การเปลี่ยนแปลงของไป๋ จุนหลิน

“เวรเอ๊ย” เย่ชิวตกตะลึง “เจ้าเฒ่านี่ดุร ้ายขนาดนั้นหรือ?”

เย่ชิวรู ้สึกหนังศีรษะชาขณะที่เขารู ้สึกถึงแรงกดดันที่สั่นสะเทือน โลก นี่คือเหนือขอบเขตปลิดเต๋าครึ่งก้าวที่แท้จริง เมื่อเปรียบเทียบกับ การยับยั้งที่แสดงโดยยวี่ฉางเซิง การยับยั้งของเย่เทียนฉีเป็ นแนวคิด ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง

“แม่เจ้า ดูเหมือนว่ายังมีคนดุร ้ายอยู่ในตระกูลเย่นี้” เขาอดไม่ได้ ที่จะสรรเสริญในใจ จากนั้น เขามองไปที่เย่อู๋เหินที่อยู่ทางซ ้าย ตระกูล นี้แต่ละคนดูฉุนเฉียวมากกว่ากลุ่มอื่น พวกเขาไม่ควรเข้าไปล้อเล่น ด้วย

เย่ชิวอดไม่ได้ที่จะประเมินในใจ ดูจากลักษณะแล้ว เขาไม่ จ าเป็ นต้องเข้าไปยุ่ง

การต่อสู้ครั้งนี้จะจบลงภายในหนึ่งชั่วโมงอย่างมากสุด

เย่ชิวหันหลังกลับและเดินตามหลังอีกฝ่ าย เขาไม่ได้สนใจการ ต่อสู้นี้ต่อไป ศิษย์ของตระกูลเย่ได้เข้าสู่สนามรบแล้วและเริ่มเก็บ กวาดเมล็ดมาร

พื้นที่รกร ้างทั้งหมดเป็ นสีแดงเลือดและน่าสังเวชอย่างยิ่ง การ ต่อสู้นั้นรุนแรงอย่างหาที่เปรียบมิได้

แผนการบีบคอนี้แต่เดิมมุ่งเป้ าไปที่เย่ชิว แต่เนื่องจากการ แทรกแซงของเย่อู๋เหิน มันจึงกลายเป็ นการช าระล้างเมล็ดมารของ ตระกูลเย่

สิ่งที่เย่ชิวไม่รู ้ก็คือในขณะนี้ เมล็ดมารทุกที่ในเก้าสวรรค์สิบ แผ่นดินค่อย ๆ ถอยกลับ ความโกลาหลของเมล็ดมารที่กินเวลานาน ถึงหนึ่งปีได้สิ้นสุดลงแล้ว

“อาจารย์!” เมื่อเห็นเย่ชิวเดินมา หยาหยาก็รีบลุกขึ้นยืนเพื่อ ต้อนรับเขา หลังจากกินเม็ดยาวิญญาณสูงสุด นางก็หายดีอย่าง สมบูรณ์ แต่ทว่า ไป๋ จุนหลินยังไม่ตื่น นางจึงกังวลอย่างมาก

หยาหยารู ้ดีว่าไม่ว่าจะเป็ นอาจารย์หรืออารอง ต่างกรักนางอย่าง ไม่มีใครเทียบได้ เมื่อนางเห็นว่าไป๋ จุนหลินได้รับบาดเจ็บสาหัส นางก็ กล่าวโทษตนเองและรู ้สึกแย่มาก ดังนั้น นางจึงเฝ้ าไป๋ จุนหลินอย่าง เงียบ ๆ ไม่ให้เมล็ดมารเข้าใกล้เขา

“อืม” เย่ชิวตอบและตรวจสอบสถานการณ์ของหยาหยา นาง เกือบจะหายดีแล้ว สิ่งที่ทาให้เย่ชิวประหลาดใจก็คือนางเป็ นคนที่ มุ่งมั่นและเด็ดขาดมาก นางปฏิเสธที่จะถอยหลังหนึ่งก้าวเมื่อเผชิญ กับการปิดล้อมของเมล็ดมารจ านวนมาก

ความกล้าหาญนี้อดไม่ได้ที่จะย้าเตือนเย่ชิวใหินึกถึงหลินชิงจู้ใน ตอนนั้น เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หัวใจของเย่ชิวก็สั่นสะท้าน พูดตามตรง เขา

ไม่ได้เห็นศิษย์สมบัติมานานแล้วและคิดถึงพวกนางมาก เมื่อกลับมา ครั้งนี้ จะนาพวกนางขึ้นมา

เขาค่อย ๆ เดินไปด้านข้างของไป๋ จุนหลินอย่างช ้า ๆ หลังจากกิน เม็ดยาฟื้นคืนชีพ ร่างกายของอีกฝ่ ายก็ฟื้นตัวแล้ว แต่ทว่า เส้น ลมปราณที่ถูกทาลายในร่างกายไม่สามารถกู้คืนได้ชั่วขณะ และ รากฐานของไป๋ จุนหลินก็ได้รับความเสียหายครั้งใหญ่

ถ้าเขาไม่สามารถหาทางรักษาได้ อนาคตของอีกฝ่ ายคงพัง พินาศ

“บัดซบ” เย่ชิวโกรธมากเมื่อเห็นไป๋ จุนหลินในสถานการณ์ที่ ร ้ายแรงเช่นนี้ หากเย่อู๋เหินไม่เข้ามาจัดการได้ทันเวลา สถานการณ์ จะร ้ายแรงยิ่งกว่าตอนนี้

“อาจารย์ อารองจะไม่เป็ นไร? เหตุใดเขายังไม่ตื่น?” หยา หยาถามอย่างกังวลใจ

เย่ชิวส่ายหัวแล้วอธิบายว่า “เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ร่างกายถูก ปราณมารกัดกร่อน แขนขาและกระดูกได้รับความเสียหายอย่าง รุนแรง รากฐานเสียหาย ถ้าเขารักษาไม่ได้ ข้าเกรงว่าเขาจะไม่ สามารถก้าวหน้าในชีวิตได้”

“แล้วเราจะท าอย่างไรดี?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยาหยาก็กังวลจน แทบจะร ้องไห้ สาหรับอัจฉริยะแล้ว การระเบิดเช่นนี้ถือเป็ นอันตราย ถึงชีวิตอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาหยิ่งผยองเพียงใด? แล้วถ้าการบ่มเพาะไม่สามารถก้าวไปอีก ขั้นในชีวิตนี้ได้ เขาจะต้านทานแรงระเบิดเช่นนี้ได้อย่างไรในเมื่อคู่ ต่อสู้รุ่นเดียวกันในอดีตนาหน้าเขาทั้งหมด?

ไม่ต้องพูดถึงเขา แม้แต่หยาหยาก็ทนไม่ได้ นับประสาอะไรกับ คนหยิ่งยโสอย่างเขา เขาแบกความหวังของเผ่าพันธุ์ไป๋ เจ๋อ ความหวังของทุกคนในตระกูลอยู่ที่เขา ถ้าเขาพิการเช่นนั้น เผ่าพันธุ์ ไป๋ เจ๋อก็จะไม่สามารถทนได้

“เฮ้อ” เย่ชิวจะไม่เข้าใจหลักการนี้ได้อย่างไร? เขาถอนหายใจ อย่างช่วยไม่ได้ บางทีนี่อาจเป็ นโชคชะตา ทุกสิ่งถูกกาหนดไว้แล้ว ไป๋ จุนหลินต้องทนต่อภัยพิบัตินี้ นี่อาจเป็ นจุดเปลี่ยนในชะตากรรม

“ลืมมันซะ! เจ้าอันธพาล ใครขอให้ข้าเป็ นหนี้เจ้า? เจ้านี่โชคดี นัก” เย่ชิวแกล้งและหยิบบุปผาใบหยกสีชาดออกมา

ปวดใจนัก! มีทั้งหมดเพียงสิบก้านเท่านั้น ข้าทนใช ้มันเองไม่ได้ วันนี้ข้าต้องเสียไปหนึ่งก้าน มันเลวร ้ายยิ่งกว่าการสังหารข้า เขารู ้สึก ขัดแย้งและไม่สบายใจ เขารู ้สึกเหมือนมีมดก าลังคลานอยู่บนร่างกาย

ในตอนนั้น เย่ชิวได้ใช ้หนึ่งในสิบบุปผาใบหยกสีชาดที่เขาได้รับ จากหมิงเยว่ เดิมทีเขาต้องการใช ้ส่วนที่เหลืออีกเก้าก้านในตอนที่ เขาต้องเผชิญกับภัยพิบัติแห่งชีวิตและความตายในอนาคต

ดูจากลักษณะแล้ว เขาใช ้ไปแล้วสองก้านก่อนที่ภัยพิบัติแห่งชีวิต และความตายจะมาถึง อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือก ใครขอให้เขา

เป็ นหนี้อีกฝ่ าย? สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดในการบ่มเพาะคือกรรม ถ้าเขาไม่ คืนให้ ในอนาคตเขาจะต้องกังวลมากขึ้นแน่ ๆ

“มาเร็ว! การเปลี่ยนแปลงที่ท้าทายสวรรค์แบบใดจะเกิดขึ้นได้นั้น ขึ้นอยู่กับเจ้า”

เย่ชิวนาบุปผาใบหยกสีชาดออกมา บดขยี้ดอกไม้โดยไม่ลังเลใด ๆ และฉีดเข้าไปในร่างของไป๋ จุนหลิน

ฉับพลัน พลังเซียนที่น่าตกใจก็ห่อหุ้มร่างกายของไป๋ จุนหลินไว้ ทั้งหมดทันที ราวกับว่าร่างกายได้รับชาระล้างจากแสงศักดิ์สิทธิ์และ ได้รับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ด้วยเสียงแตก อักขระสีทองปรากฏ ขึ้นทั่วทั้งร่างกาย

“อืม? อักขระสูงสุด” เย่ชิวตกใจมาก ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ไป๋ จุนหลินเหมือนได้เกิดใหม่ อีกฝ่ ายที่หมดสติ ดูเหมือนกาลังทน ทรมานอย่างแสนสาหัส ทั้งร่างของอีกฝ่ ายได้รับชาระล้างโดยแสง ศักดิ์สิทธิ์

ความแข็งแกร่งของร่างกายค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น! พละกาลังก็ เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ปัง!

“เวรเอ๊ย! เขาทะลวงผ่านงั้นรึ?” การกระทากะทันหันนี้ทาให้เย่ ชิวตกใจ เขาเห็นการบ่มเพาะของไป๋ จุนหลินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว พุ่ง

ไปที่จ้าวสวรรค์ขอบเขตขั้นกลางอย่างเร็ว อีกฝ่ ายยังสามารถก้าวไป อีกขั้นและไปถึงขอบเขตจ้าวสวรรค์ขั้นปลาย

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ทะลวงต่อไป ในทางกลับกัน เขาให้ความ สนใจทั้งหมดไปที่ร่างกาย

เผ่าพันธุ์ไป๋ เจ๋อรู ้สึกภูมิใจกับร่างกายที่พลังนี้ที่สุด ภายใต้ความ แข็งแกร่งอันเต็มเปี่ยมของไป๋ จุนหลิน ร่างกายสีขาวบริสุทธิ์เปลี่ยนไป อย่างน่าตกใจ ทั้งตัวกลายเป็ นสีทองอร่ามอย่างหาที่เปรียบมิได้

“นี่อาจจะเป็ นสุดยอดกายาทองไร ้เทียมทานในตานานของ เผ่าพันธุ์ไป๋ เจ๋อ?” เย่ชิวขมวดคิ้วและครุ่นคิดกับตนเอง บุปผาใบหยก สีชาดซ่อมแซมเส้นลมปราณที่ถูกทาลายของไป๋ จุนหลินและเริ่มชาระ ล้างร่างกายอย่างต่อเนื่อง

ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นในระดับที่นับไม่ถ้วนแล้ว ทันทีที่กายาสี ทองไร ้เทียมทานปรากฏขึ้น ทั้งสถานที่ก็เริ่มตื่นเต้น

“เฮือก… นี่… คือสุดยอดกายาทองอมตะในตานานของเผ่าพันธุ์ ไป๋ เจ๋อ ชายคนนี้ปรับแต่งมันได้จริง ๆ หรือ?”

ทุกคนบ้าคลั่งไปแล้ว ต้องรู ้ว่าหลายคนเคยได้ยินเรื่องที่น่าตกใจ ของพลังเทพเจ้า ไป๋ เจ๋อ แต่ไม่มีใครเคยเห็นมัน นี่เป็ นเพราะนับตั้งแต่ การตายของผู้น าไป๋ เจ๋อระหว่างยุคเซียนโบราณ ไม่มีใครสามารถ ปรับแต่งกายาไร ้เทียมทานที่แท้จริงนี้ได้

ไม่มีใครคาดคิดว่าผ่านไปหลายยุคหลายสมัย กายาไร ้เทียมทาน นี้จะปรากฏในเผ่าพันธุ์ไป๋ เจ๋ออีกครั้ง

ทุกคนอุทานขึ้น แม้แต่เย่อู๋เหิน ที่เพิ่งเสร็จสิ้นการต่อสู้ก็มองไป ด้วยความประหลาดใจ