ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 769 ค ำเชิญชวนของเย่อู๋เหิน

“สองคนนี้เป็ นอัจฉริยะที่มีศักยภำพสูงจริง ๆ” เย่อู๋เหินอดไม่ได้ที่ จะชื่นชมในใจ เขำรู ้สึกเสียใจเล็กน้อย เหตุใดอัจฉริยะเช่นนี้ถึงไม่ ปรำกฏในตระกูล?

ท้ำยที่สุด ตระกูลเย่ไม่สมควรที่จะตื่นหรือ? เขำรู ้สึกถึงควำมไร ้ พลังในหัวใจ ตลอดหลำยปีที่ผ่ำนมำ ไม่ว่ำจะเป็ นเย่อู๋เหิน เย่เทียนฉีที่ ตำยไปนำนแล้ว หรือผู้น ำคนก่อนหน้ำ พวกเขำใช ้ควำมพยำยำม อย่ำงมำกเพื่อให้ตระกูลเย่ผงำดขึ้นมำ แต่สุดท้ำย พวกเขำก็ไม่ สำมำรถบ่มเพำะอัจฉริยะที่มีโอกำสทำลำยพันธนำกำรและทะลวงไปสู่ ขอบเขตรำชันเซียนในต ำนำนได้

นี่อำจกล่ำวได้ว่ำเป็ นควำมฝันในชีวิตของเย่อู๋เหิน ขอบเขต รำชันเซียนเป็ นขอบเขตในตำนำน ตอนนี้ คนเดียวในตระกูลของ พวกเขำที่มีโอกำสไปถึงขอบเขตนี้ได้คือลูกชำยคนสุดท้อง เย่ฉิง ซวน

น่ำเสียดำย ไม่ว่ำเย่อู๋เหินจะปฏิเสธที่จะยอมรับอย่ำงไร เขำก็ ปฏิเสธไม่ได้ว่ำเมื่อเทียบกับเย่ชิว ลูกชำยคนเล็กยังดูมืดมนอยู่มำก ต่อ-ตรงหน้ำอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้สองคนของศำลำเยียวยำ สวรรค์ ไม่ใช่แค่เขำเท่ำนั้น แต่คนอื่น ๆ ก็ดูมืดมนเช่นกัน

ยุคนี้น่ำตื่นเต้นเพรำะเขำ และเพรำะพวกเขำ มีควำมเสียใจ มำกมำยเกิดขึ้น พวกเขำเหมือนภูเขำลูกใหญ่ที่กดทับศีรษะของทุก คน ท ำให้พวกเขำหำยใจล ำบำก หำกเขำผ่อนคลำยสักนิด เขำจะถูก ทิ้งไว้ข้ำงหลังและมันคงเป็ นเรื่องยำกสำหรับเขำที่จะไล่ตำมไปตลอด ชีวิตที่เหลือ

“อู๋เหิน เจ้ำสบำยดีหรือไม่?” กำรต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว เย่เทียนฉี ยับยั้งยอดฝี มือขอบเขตปลิดเต๋ำทั้งสองด้วยควำมแข็งแกร่งอย่ำง แท้จริง ปิดกั้นกำรบ่มเพำะของพวกเขำและกักขังพวกเขำไว้

หลังจำกจบทุกอย่ำง เย่เทียนฉีก็มำอยู่ข้ำง ๆ เย่อู๋เหิน เมื่อมองไป ที่หลำนชำยที่ได้รับบำดเจ็บและเหนื่อยล้ำ เย่เทียนฉีก็รู ้สึกถึงควำม ขมขื่นที่ไม่อำจจะพรรณนำได้ในใจ

เขำลำบำกเกินไป! เขำทำอะไรไม่ถูกแม่ในตอนที่เขำยังเด็ก ทำ อะไรไม่ถูกพ่อในตอนที่เขำยังวัยกลำงคน ทำอะไรไม่ถูกภรรยำและ ลูกชำยในตอนที่ลูกชำยยังเด็ก ถำโถมมำที่เขำหลำยครั้ง จนเกือบจะ ลำกร่ำงล้มลง

วันนี้ นอกจำกเย่ฉิงซวนและเย่เทียนฉีแล้ว เขำไม่มีญำติทำง สำยเลือดโดยตรงอีกต่อไป

“อะแฮ่ม” เย่อู๋เหินไออย่ำงหนัก ในขณะนี้ เขำดูแก่ลงเล็กน้อย แต่เขำก็ยังพยำยำมอย่ำงดีที่สุดเพื่อรักษำรอยยิ้มและพูดว่ำ “ท่ำนลุง

รอง ข้ำไม่เป็ นไร ข้ำเพิ่งซี่โครงหักไปสองสำมซี่และจะสบำยดี หลังจำกได้พักผ่อนสักพัก”

อำกำรบำดเจ็บสำหัสเช่นนี้ในคำพูดกลำยเป็ นแค่กระดูกซี่โครง สองสำมซี่หัก

เย่เทียนฉีพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง แต่เย่เทียนฉีรู ้จักบุคลิกของเย่อู๋ เหินเป็ นอย่ำงดี เขำเป็ นคนเช่นนี้ ไม่จำเป็ นต้องพูดอะไรเพื่อปลอบใจ เขำเพรำะเขำจะถือว่ำนั่นไม่ให้เกียรติเขำ

“ลุงรอง บอกพวกเขำให้ท ำควำมสะอำดสนำมรบโดยเร็วที่สุด และเตรียมถอย” หลังจำกสูดลมหำยใจแล้ว เย่อู๋เหินก็ออกคำสั่ง

ครำวนี้ ตระกูลเย่ออกมำอย่ำงเต็มกำลัง มียอดฝีมือไม่มำกนักที่ เหลืออยู่ในตระกูลเพื่อเฝ้ ำบ้ำน มันจะเป็ นอันตรำยอย่ำงยิ่งหำกศัตรู เข้ำมำตำมหำพวกเขำ

เย่เทียนฉีพยักหน้ำและลงไปเพื่อจัดกำร เมล็ดมำรถูกก ำจัด ออกไปแล้ว หมอถูกเย่อู๋เหินสังหำรด้วยกำรโจมตีเพียงครั้งเดียว กำร ตำยไม่ได้สูญเปล่ำ ก่อนที่เขำจะตำย เขำเกือบเอำแขนข้ำงหนึ่งของ เย่อู๋เหินไป

ทุกควำมเลวร ้ำยที่เขำทำในปีที่ผ่ำนมำก็เพียงพอแล้วสำหรับเขำ ที่จะตำยหลำยร ้อยครั้ง

เย่อู๋เหินกล่ำวเสริม “ตั้งแต่วันนี้เป็ นต้นไป ตระกูลเย่ของข้ำจะไม่มี สุสำนกระบี่อีกต่อไป! สังหำรใครก็ตำมที่ทรยศต่อตระกูล!”

ทันทีที่คำพูดเหล่ำนี้ถูกพูดออกมำ ทุกคนเข้ำใจควำมมุ่งมั่นของ เย่อู๋เหินแล้ว และสนับสนุนกำรกระทำในใจ นี่เป็ นเพรำะว่ำปีนี้ศิษย์ผู้ บริสุทธิ์ของตระกูลเย่เสียชีวิตมำกเกินไป พวกเขำไม่ได้ตำยด้วย น้ำมือของศัตรู แต่ด้วยน้ำมือของตระกูลพวกเขำเอง กำรทรยศ ดังกล่ำวเป็ นสิ่งที่ไม่อำจให้อภัยได้

“เรำจะปฏิบัติตำมคำสั่งของผู้นำ!” ทุกคนตอบรับพร ้อมกัน เพียง เท่ำนี้ มรดกสุสำนกระบี่ก็สิ้นสุดลงอย่ำงสมบูรณ์

ไม่เพียงเท่ำนั้น ตระกูลยวี่ ที่ทำอะไรไม่ถูกยวี่ฉำงเซิงไป อำจต้อง ทนทุกข์ทรมำนจำกกำรแก้แค้นของเย่อู๋เหินอย่ำงโหดเหี้ยม ควำม เกลียดชังในกำรสังหำรภรรยำและลูกชำยจะไม่จบลงเพรำะกำรตำย ของยวี่ฉำงเซิงอย่ำงแน่นอน ตระกูลยวี่ทั้งหมดจะมีส่วนเกี่ยวข้อง กับยวี่ฉำงเซิง

หลังจำกจัดกำรทุกอย่ำงเรียบร ้อยแล้ว เย่อู๋เหินก็ค่อย ๆ บินลงมำ และหยุดลงข้ำง ๆ เย่ชิว

“ผู้อำวุโสเย่ ไม่เป็ นไร?” เมื่อเห็นอีกฝ่ำยมำ เย่ชิวจึงรีบเดินเข้ำไป ทักทำยอีกฝ่ำยและพูดอย่ำงสุภำพ

คำเหล่ำนี้เป็ นกำรล้อเล่นไม่มำกก็น้อย เย่อู๋เหินหัวเรำะและพูดว่ำ “บำดแผลอย่ำงเดียวไม่เพียงพอที่จะคร่ำชีวิตของข้ำได้ ไม่ต้องพูดถึง เพื่อนเก่ำไม่กี่คน แม้ว่ำจะมีอีกสิบคน ข้ำก็ยังจะทุบตีพวกเขำ”

เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปำกของเย่ชิวก็กระตุก ชำยคนนี้แข็งแกร่ง จริง ๆ หำกใครพูดเช่นนี้ เย่ชิวอำจคิดว่ำอีกฝ่ ำยกำลังคุยโม้ แต่เย่อู๋ เหินพูดเช่นนี้ จึงอำจจะไม่ใช่กำรคุยโม้

เขำช่ำงแข็งแกร่งจริง ๆ

“ฮ่ำฮ่ำ จริงด้วย เคล็ดวิชำระดับเทพเจ้ำจำกผู้อำวุโสนั้นไม่มีใคร เทียบได้และท่ำนก็ภูมิใจ ท่ำนจะทนกับคนแก่ไม่กี่คนที่ทำตัวกดขี่ข่ม เหงได้อย่ำงไร? ข้ำโชคดีพอที่จะเห็นควำมสง่ำงำมของผู้อำวุโสใน วันนี้ ข้ำรู ้สึกละอำยใจอย่ำงยิ่ง ข้ำควรถือว่ำท่ำนเป็ นเป้ ำหมำยของข้ำ และกระตุ้นให้ตนเองก้ำวหน้ำต่อไป” เย่ชิวกล่ำวด้วยควำมเคำรพ ทั้งหมดนี้เป็ นเรื่องประหลำดพิกล-ไร ้สำระ เย่อู๋เหินไม่เชื่อว่ำอีกฝ่ ำยจะ ใช ้เขำเป็ นต้นแบบเป็ นแรงบันดำลใจในกำรก้ำวหน้ำ

ศักยภำพของเด็กคนนี้ยังรุนแรงกว่ำเขำเสียอีก คงไม่นำนก่อนที่ เขำจะปรำบอีกฝ่ ำยไม่ได้ ในตอนนั้น อีกฝ่ ำยอำจจะเป็ นผู้อำวุโสและ เขำคงจะเป็ นผู้เยำว์

มันจะสมเหตุสมผลได้อย่ำงไร?

ย้อนกลับในตอนนั้น ในศำลำเยียวยำสวรรค์ เขำยังคงยืนหยัด เพื่อเย่ชิวและปกป้ องอีกฝ่ำยได้

แต่ตอนนี้สถำนกำรณ์เปลี่ยนไปแล้ว ไม่รู ้ว่ำเด็กคนนี้กินยำอะไร ไปบ้ำง ควำมแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่ำงรวดเร็ว กำรสังหำรยอดฝี มือ

ขอบเขตปลิดเต๋ำสองคนติดต่อกันไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดำจะสำมำรถ ท ำได้

เย่อู๋เหินไม่รู ้จริง ๆ ว่ำเย่ชิวจะเติบโตได้ไกลแค่ไหนในอนำคต เขำ ไม่กล้ำคิดเรื่องนี้ เขำประทับใจเป็ นพิเศษ จำกนั้น เขำก็หัวเรำะและ พูดว่ำ “ฮ่ำฮ่ำ เจ้ำช่ำงพูดเก่งจริง ๆ อย่ำงไรก็ตำม ประโยคนี้ก็ไม่เลว มันท ำให้ข้ำสบำยใจมำก”

หลังจำกนั้นไม่นำน เย่อู๋เหินก็เหลือบมองไปที่ไป๋ จุนหลินและก็ ตกใจมำกเช่นกัน ไม่ว่ำจะเป็ นเย่ชิวหรือไป๋ จุนหลิน ศักยภำพของ พวกเขำนั้นยอดเยี่ยมเกินไป เขำต้องผูกมิตรกับอัจฉริยะเช่นนี้ นี่อำจ เป็ นประโยชน์ต่อกำรพัฒนำของตระกูลเย่ในอนำคต

“สหำยน้อย เรื่องนี้จบลงแล้ว แผนของเจ้ำคืออะไร?”

ทันทีที่คำพูดเหล่ำนี้ถูกพูดออกมำ เย่ชิวก็เงียบลงทันที เขำ ครุ่นคิดอย่ำงจริงจังอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่ำ “ไม่มีอะไรแล้ว ข้ำออกมำ ข้ำงนอกหนึ่งปีแล้ว ได้เวลำที่จะต้องกลับแล้ว เมื่อน้องชำยของข้ำตื่น เรำจะออกเดินทำงกลับไปที่ภูเขำและเตรียมต้อนรับกำรประลอง เยียวยำสวรรค์ในอีกสองปีข้ำงหน้ำ”

“โอ้?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ควำมสนใจของเย่อู๋เหินก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ในเมื่อเย่ชิวไม่มีอะไรที่จะต้องทำแล้ว เหตุใดเขำไม่เชิญอีกฝ่ ำยมำ เป็ นแขกในตระกูลเพื่อส่งเสริมมิตรภำพของพวกเขำ? เมื่อคิดได้ เช่นนี้ เย่อู๋เหินก็รีบพูดว่ำ “จะทำเช่นนั้นได้อย่ำงไร? ทั้งหมดนี้ต้อง

ขอบคุณควำมช่วยเหลือของเจ้ำก่อนหน้ำนี้ ไม่อย่ำงนั้น ข้ำคง กลำยเป็ นโครงกระดูกในสุสำนไปแล้ว แค่ขอบคุณคงไม่พอส ำหรับ ควำมกรุณำของเจ้ำ ข้ำอยำกจะเชิญ สหำยน้อย มำที่ตระกูลเย่ของ ข้ำในฐำนะแขกเพื่อที่ข้ำจะได้ทำหน้ำที่ในฐำนะเจ้ำบ้ำนได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ชิวก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ เขำไม่ได้คำดหวังว่ำ เย่อู๋เหินจะกระตือรือร ้นขนำดนี้ มันไม่ง่ำยที่จะปฏิเสธ เขำคิดในใจว่ำ ตั้งแต่เขำมำอยู่ที่นี่ เขำควรจะเป็ นแขกและได้พักผ่อนสักสองสำมวัน ก่อนเดินทำง

นอกจำกนี้ เย่อู๋เหินบอกว่ำตนเองเป็ นหนี้บุญเจ้ำเย่ชิว แต่เป็ น กำรดีกว่ำที่จะบอกว่ำเย่ชิวเป็ นหนี้อีกฝ่ ำย ถ้ำอีกฝ่ ำยมำไม่ทัน หยำ หยำ ไป๋ จุนหลิน และแม้แต่เขำก็อำจจะสิ้นไปแล้ว