ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 113 โมโหยิ่งนัก / ตอนที่ 114 พวกอายุสั้นลงมือแล้ว

ตอนที่ 113 โมโหยิ่งนัก / ตอนที่ 114 พวกอายุสั้นลงมือแล้ว

ตอนที่ 113 โมโหยิ่งนัก

สรุปว่าไม่ได้ช่วยขอความเมตตาแทนเขานี่?!

พี่หญิงใหญ่ทำแบบนี้ได้อย่างไร!

เขายังไม่ทันจะได้ร่ำร้อง ก็ถูกไล่ออกไปข้างนอกแล้ว

เซี่ยผิงกั่งโกรธแล้วจริงๆ ที่เรือนด้านหน้าของตระกูลเซี่ยมีสนามต่อสู้เล็กๆ อยู่ ปกติสองคนพ่อลูกก็จะฝึกยุทธ์กันที่นั่น นอกจากนั้นที่นั่นยังมีต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง เซี่ยผิงไหวถูกนำตัวไปแขวนไว้บนนั้นทันที

“วันนี้เจ้าไม่ต้องไปสำนักศึกษาแล้ว เดี๋ยวข้าจะให้เด็กรับใช้ไปขอลาหยุดให้เจ้า ไม่มากหรอก หยุดไปสักเดือนก็แล้วกัน!” น้ำเสียงของเซี่ยผิงกั่งราวกับการทรมานเพื่อสอบสวนในยมโลก

เซี่ยผิงไหวร้องไห้โศกเศร้า “ข้าไม่ได้ทำหายจริงๆ นะ!”

อยู่ดีๆ หยกจะหายไปไหนได้!

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะแขวนเจ้าไว้ที่นี่ทุกวันวันละสี่ชั่วยามเต็ม อาหารการกินเจ้าจัดการเอง เช่นเดียวกับการลงโทษที่ผ่านมา ใครกล้าปล่อยเจ้า เอาของว่างให้เจ้ากินข้าจะตีคนนั้นให้ตาย” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยพลางกวาดตามองทุกคนในบ้านไปพลาง

มันคิดว่ามันเป็นใครถึงกล้าทำหยกหาย!

ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ยังกล้าเอามาใช้ต่อหน้าเขา?!

ข้าจะทำให้มันเสียใจไปตลอดชีวิต!

ในใจของหลูซื่อหวาดผวา และก็ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว ใบหน้าของนางจึงได้ตื่นตระหนกขาวซีด และสั่นไปหมดทั้งตัวจนยืนไม่นิ่งแล้ว

หวังว่าคงจะไม่ใช่อย่างที่นางคิดนะ!

เซี่ยผิงไหวแกว่งไปแกว่งมาอยู่ด้านบน

เซี่ยผิงกั่งและเซี่ยหนิวซานออกไปข้างนอกแล้ว ส่วนคนที่เหลือก็ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่งของเซี่ยผิงกั่ง

เซี่ยเฉียวและเซี่ยซียืนอยู่ใต้ต้นไม้ พวกนางกำลังมองขึ้นไปยังเซี่ยผิงไหวที่ถูกแขวนอยู่กลางอากาศ ไม่รู้ว่าเซี่ยเฉียวกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เซี่ยซีกลับเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่ชาย ท่านทำเงินหายไปเยอะมาก”

“ข้าไม่ได้ทำหาย!” เซี่ยผิงไหวกัดฟันด้วยความแค้นเคือง “ถุย” เขาถ่มน้ำลายออกมา “ไอ้ลูกเต่าตัวไหนมันละโมบโลภมาก อย่าให้ข้าจับได้นะ ข้าจะให้มันได้เห็นโลงศพ!”

เซี่ยเฉียวหัวเราะเมื่อได้ยินเขาพูดอย่างนั้น

“พี่หญิงใหญ่ หยกนี่ข้าไม่ได้ใช้ ท่านคืนสัญญาใช้หนี้ให้ข้าเถอะ!” เซี่ยผิงไหวตะโกนโวยวาย

ตอนนี้ก็แค่ถูกแขวนอยู่เท่านั้น จะเป็นอะไรไป?

พอพี่ชายใหญ่กลับบ้านมาตอนเย็นจะต้องลงแส้เขาแน่นอน เขาต้องเอาสัญญาใช้หนี้คืนมาให้ได้ก่อน จึงจะสบายใจขึ้นมาหน่อย

“ไม่ได้หรอกน้องชายคนดี” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เซี่ยผิงไหวรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มของพี่หญิงใหญ่ของเขาเย็นชา หัวใจก็เต้นกระตุกขึ้นมา “พี่หญิงใหญ่ ท่านไม่ได้เอาไปหรอกใช่ไหม”

“จะเป็นไปได้อย่างไร” เซี่ยเฉียวจ้องหน้าเขาเล็กน้อย “ไม่ใช่ของดีอะไรสักหน่อย ข้าจะเอาไปทำไม”

เซี่ยผิงไหวพ่นลมหายใจออกมา ก็จริง พี่หญิงใหญ่ก็ไม่ได้ดูเหมือนคนที่จะทำร้ายเขาได้เสียหน่อย

หรือจะเป็น…พี่หญิงรอง?

เซี่ยผิงไหวขมวดคิ้ว แต่เขาก็ไม่กล้าพูด

เรือนของเขาไม่ได้มีคนคอยเฝ้า ถ้าหากมีคนคิดจะเข้าไปหยิบของก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

เพียงแต่สถานะของพี่หญิงรองแตกต่าง หากนางเอาไปจริงๆ เขาก็พูดไม่ได้สิ? เขาอายุตั้งสิบสองปี และเริ่มที่จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว กลางดึกกลางดื่นอย่างนั้น หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปต้องเป็นเรื่องเสื่อมเสียเป็นแน่

เซี่ยผิงไหวสีหน้าซับซ้อน ในใจอึดอัดหดหู่อย่างยิ่ง

เขาโมโหจะตายอยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม จะเป็นนางหรือไม่ เดี๋ยวตอนเย็นนางกลับมาก็รู้แล้วนี่?

ถึงอย่างไรหยกนี่เขาก็จะนำไปกราบอาจารย์…มิฉะนั้นเขาเก็บเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์!

เซี่ยเฉียวเห็นท่าทางเช่นนั้นของเซี่ยผิงไหวก็คิดไปถึงเผยหว่านเย่ว์

เพียงแต่เรื่องนี้ต้องมีหลักฐาน ก่อนจะเห็นหลักฐานนางย่อมไม่อยากคาดเดาเรื่องอะไรเกี่ยวกับคนอื่นไปมั่วๆ ถึงอย่างไรความผิดของเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

นางไปสำนักศึกษาตามปกติ

ทว่าก็คอยสังเกตเป็นพิเศษ

แต่กลับไม่ได้ยินว่ามีใครเอาหยกมากราบอาจารย์

ความหมายของหยกขาวนี้ไม่ธรรมดา ถ้ามีคนเอาออกมาจริงๆ ทุกคนในสำนักศึกษาต้องรู้กันหมด

อย่างเช่นตอนนี้ หลายคนในเรือนคงกู่คิดว่าหยกขาวยังอยู่ในมือเซี่ยเฉียว จึงสนอกสนใจเป็นอย่างยิ่งว่าเซี่ยเฉียวจะกราบใครเป็นอาจารย์

ตอนที่ 114 พวกอายุสั้นลงมือแล้ว

ตอนนี้มีคนรายล้อมนางอยู่หลายคน

“หยกหายไปแล้ว หายไปจริงๆ น่ะ?” ใครบางคนถามขึ้นมา เซี่ยเฉียวไม่ได้ปิดบังอะไร เพียงแต่นางไม่ได้บอกว่ามีคนขโมยไปเท่านั้น

ถูกขโมยหายไปจากเรือนเซี่ยผิงไหว หากเรื่องนี้แพร่ออกไปก็เป็นเรื่องน่าอับอาย

คนนอกพวกนี้เพียงแต่เห็นเป็นเรื่องขบขัน แต่ช่วยหาของไม่ได้หรอก

“น้องชายของข้าไม่ค่อยระวัง วางของไม่เป็นที่ ก็เลยไม่รู้ว่าหายไปไหน” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างสงบ

“อย่างนั้นก็น่าเสียดายแล้ว เมื่อมีหยกนี่ หากคิดจะกราบผู้ดูแลเป็นอาจารย์ก็ยังได้…” คนนอกพวกนี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย แต่ละคนต่างมองเซี่ยเฉียวอย่างเห็นอกเห็นใจ

ของสิ่งนี้เซี่ยเฉียวอุตส่าห์ลงแรงไปมากเพื่อให้ได้มา ถึงขนาดเป็นลมไปรอบหนึ่งเลยนะ ตอนนี้มาหายไป ไม่แน่นางอาจจะรู้สึกโศกเศร้ามากก็ได้

ตั้งแต่ที่รู้ว่าเซี่ยเฉียวจะอายุสั้น ความเป็นปฏิปักษ์ที่ทุกคนมีต่อนางก็ลดน้อยลงไปมาก

ตอนนี้พวกนางจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปลอบใจ “หายแล้วก็แล้วไปเถอะ ก็แค่หยกชิ้นหนึ่งเท่านั้น น้องชายของเจ้าก็ไม่ได้ฉลาดอะไรมากมาย แม้ว่าจะมีอาจารย์ก็อาจเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เท่าไรนัก เจ้าอย่าเสียใจไปเลย”

“…” เซี่ยเฉียวหนังตากระตุกทันที

นางรู้สึกราวกับกำลังโดนดูถูก

“ใช่แล้ว หากคุณชายน้อยตระกูลเซี่ยกราบอาจารย์เมื่อไหร่ ต่อไปเขาก็คงจะเสเพลมากยิ่งขึ้น ข้าว่าอย่างนี้ก็ดีแล้วนะ เขาจะได้ไม่ต้องนำหยกทำตัวกร่างไปทั่ว” ใครอีกคนพูดขึ้น

“นั่นก็จริง ลองคิดดูให้ดีสิ ในสำนักศึกษามีคนเก่งมากมายขนาดนี้ ยังมีหัวกะทิอีกตั้งมากที่คิดจะกราบอาจารย์แต่ไม่สำเร็จ ถ้าคนไม่เอาไหนอย่างเซี่ยผิงไหวทำได้ขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่ามีอีกกี่คนที่จะรู้สึกผิดหวังหดหู่..”

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว

คนเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่รู้สึกว่าคำพูดของพวกนางไม่เหมาะสมเลยแม้แต่น้อย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าปกติแล้วชื่อเสียงของเซี่ยผิงไหวเลวร้ายขนาดไหน

“ข้าไม่เคยพูดว่าเสียใจนะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยเรียบๆ สีหน้าของนางเย็นชาเล็กน้อย

คนเหล่านั้นก็ตกตะลึงทันที

จะต้องเสียใจสิ? จำเป็นต้องพูดด้วยหรือ

“พวกเจ้าเอ่ยปากถามเรื่องหยกขาว ข้าก็เลยอธิบายให้ฟัง แต่ข้าไม่เคยพูดนี่ว่าของหายไปแล้วเป็นเรื่องใหญ่แต่อย่างใด ตระกูลเซี่ยของข้าไม่ได้ยากจนถึงขั้นนั้น อีกอย่างมันก็ไม่ได้เป็นสมบัติล้ำค่าอะไรด้วย หรือว่าข้าจะต้องร้องไห้เสียใจเพราะมัน? อีกอย่าง ข้ารับรู้ได้ถึงน้ำใจของทุกคนแล้ว แต่คำพูดของพวกเจ้าไม่น่าฟังเท่าไร เซี่ยผิงไหวเป็นน้องชายของข้า ข้าอาจจะพูดว่าเขาดื้อรั้น แต่คนอื่นจะมาว่าเขาไม่ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยจนจบก็พูดต่อ “ช่วยหลีกไปหน่อยเถอะ บดบังแสงของข้าหมดแล้ว”

คำพูดของนางทำให้ทุกคนพูดไม่ออก

ตอนที่พวกนางพูดก็ไม่ได้คิดถึงความสัมพันธ์พี่น้องระหว่างเซี่ยเฉียวกับเซี่ยผิงไหวจริงๆ

ก็แค่คิดว่าเด็กนั่นนิสัยเลวจึงพูดว่าไปสองสามคำเท่านั้น

นึกไม่ถึงเลยว่าเซี่ยเฉียวจะโกรธขึ้นมาจริงๆ?

“เจตนาดีกลับถูกมองในแง่ร้ายเสียอย่างนั้น!” ซย่าหย่าอวิ๋นแค่นเสียง “น้องชายของเจ้าเดิมทีก็เป็นคนอย่างนั้นอยู่แล้ว ยังจะกลัวคนอื่นว่าอีก ของนั่นก็หายไปแล้ว ใครจะรู้ว่าเขาอาจจะแอบเอาไปจำนำแล้วก็ได้! ใครบ้างล่ะที่จะไม่รู้ว่าน้องชายของเจ้าชอบเล่นสนุกเล่นพนัน?”

เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้นอย่างเย็นชา

ซย่าหย่าอวิ๋นมองนางด้วยสายตาไม่ยอมแพ้ “ข้าพูดผิดหรือ พวกอายุสั้น!”

ฟึ่บ เสียงหนึ่งดังขึ้น เซี่ยเฉียวหยิบหมึกที่ฝนไว้แล้วขึ้นมาแล้วสะบัดออกไปทันที “ปากเจ้าสกปรกแล้ว ไปล้างดีๆ ด้วยนะ”

“ว้าย….” ซย่าหย่าอวิ๋นร้องขึ้นมาทันที

เสื้อผ้าที่เดิมทีขาวสะอาดเปื้อนสีดำเป็นปื้นทันที บนใบหน้าของนางก็เปื้อนหยดหมึกด้วยเช่นกัน

มุมปากเซี่ยเฉียวยกขึ้นเล็กน้อย แล้วมองนางด้วยด้วยสีหน้านุ่มนวลเป็นพิเศษ “ดูสิ ตอนนี้เจ้าดูดีกว่าเมื่อครู่เยอะเลย รู้ไหมว่าเป็นเพราะเหตุใด”

“เพราะสีดำสามารถปกปิดสิ่งที่น่ารังเกียจและสกปรกของเจ้าได้ดีที่สุด ตอแยไม่จบไม่สิ้น น่ารำคาญมาก”

ทุกคนกำลังมองดูนาง

นี่คือ…

ร่างกายของคนที่อายุสั้นที่หมอหลวงว่าไว้? ไม่เหมือนเลย…นางทั้งสองคนก็ไม่ได้อยู่ใกล้กันเท่าไรนะ แต่เซี่ยเฉียวกลับสาดเข้าหน้าซย่าหย่าอวิ๋นไปเต็มๆ ไม่มีกระเซ็นสักหยด?