ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 129 ใจกล้าไหม / ตอนที่ 130 เด็กพูดความจริง

ตอนที่ 129 ใจกล้าไหม / ตอนที่ 130 เด็กพูดความจริง

ตอนที่ 129 ใจกล้าไหม

ด้วยเหตุนี้เซี่ยเฉียวจึงถูกบังคับให้มีศิษย์น้องห้าคนไปโดยปริยาย…

แต่เพื่อไม่ให้พวกศิษย์น้องขาดความเลื่อมใสและสร้างปัญหาให้นาง นางจึงเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตนอย่างเด็ดขาด

ในความคิดของพวกศิษย์น้องศิษย์พี่ของพวกเขา แซ่โม่เป็นคนลึกลับคาดเดาไม่ได้คนหนึ่ง ชอบท่องเที่ยวเดินทางผ่านแม่น้ำภูเขา เป็นผู้วิเศษที่ลึกลับพบเจอได้ยาก ชื่อว่าโม่ชูเซิง!

ก็ในเมื่อได้ชื่อว่าโม่ชูเซิง[1] มิใช่หรือ นางจึงไม่กล้าพูดออกไปว่าปีนี้ตนเองอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น

เกรงว่าสัตว์ร้ายพวกนั้นจะบีบให้นางทรยศอาจารย์ตนเอง

และคราวนี้เซี่ยเฉียวเพียงแต่บอกว่า นางไม่สนใจของนอกกายเหล่านี้ และไม่อยากมีทรัพย์สินใดๆ เก็บไว้กับตัว เลยต้องซื้อร้านนี้ในนามของแม่นางเซี่ย…

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมจึงต้องเป็นแม่นางตระกูลเซี่ย…

ก็เพราะแม่นางเซี่ยเป็นศิษย์หลานของนางโม่ชูเซิง

ช่างซับซ้อนยิ่งนัก นางเป็นศิษย์หลานของนางเอง…

ทว่าเซี่ยเฉียวเองก็จนใจ ใครใช้ให้นางเด็กเกินกว่าที่จะทำให้คนอื่นนับถือได้กันเล่า

เซี่ยเฉียวรับของมาก่อนจะเอ่ย “เจ้าทำงานให้ข้าที่นี่แล้ว ต่อไปจะต้องเก็บปากเก็บคำไว้ให้ดี ไม่เช่นนั้นกลัวว่าสิ่งเลวร้ายจะเข้ามา ซึ่งมันจะไม่ดีต่อสุขภาพของเจ้าเอง เข้าใจหรือไม่”

ฉังถงคนนี้ปีนี้ก็มีอายุสี่ห้าสิบปีแล้ว และดูสงบนิ่งมาก แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่เซี่ยเฉียวพูด เขาก็งุนงงเล็กน้อย

แต่หลังจากที่เขาคิดอย่างรอบคอบ ท่านอาจารย์เซียวก็ได้บอกกับเขาแล้วว่า ท่านเจ้าของร้านเป็นผู้วิเศษ และการกระทำของนางจะแตกต่างจากคนทั่วไป ห้ามพูดห้ามถามอะไรให้มาก เขาจึงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

“ของพวกนี้เป็นของที่จะขายในร้านของข้า” เซี่ยเฉียวเอ่ยขณะที่วางยันต์ลงบนโต๊ะ

ฉังถงเหลือบมอง แล้วเขาก็อึ้งไปทันที “กระดาษยันต์?”

“ใช่ กระดาษยันต์” เซี่ยเฉียวหยักหน้า “เจ้าจะต้องจดจำไว้หน่อย แต่ละแบบไม่เหมือนกันเท่าไรนัก อันนี้คือยันต์คุ้มครองให้ปลอดภัยแผ่นละยี่สิบอีแปะ ส่วนแบบนี้คือยันต์เกี่ยวกับเรื่องโชคลาภเงินทองแผ่นละห้าสิบอีแปะ ยันต์เกี่ยวกับเนื้อคู่แผ่นละหนึ่งร้อยอีแปะ ยันต์ขับไล่วิญญาณร้ายก็หนึ่งร้อย…”

เซี่ยเฉียวแนะนำเขาไปหนึ่งรอบ

ฉังถงกลืนน้ำลายลงคอ แม้ว่าเขาจะเตรียมไว้แล้ว แต่เมื่อมาเห็นกระดาษยันต์ที่ซับซ้อนมากมายตรงหน้า เขาก็ยังคงตกใจมากอยู่ดี

แต่ก็ดีกว่าขายโลงศพอยู่หน่อย

ก็จริง เขายังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้วิเศษคนไหนขายโลงศพ

“มีอะไรอีกไหมขอรับ” แม้ฉังถงจะรู้ว่าของต่างๆ อาจจะไม่ได้ขายง่ายๆ แต่ก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะยากขนาดนี้

เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พบกว่ามีอีก “ยังมีอาวุธวิเศษที่ปลุกเสกเบิกเนตรแล้วอีกจำนวนหนึ่ง ไม่มากหรอก แต่ต่อไปเมื่อมีเวลาข้าจะทำส่งมาเพิ่ม อีกอย่างหากมีคนทำสิ่งของมาให้ปลุกเสกก็ให้รับไว้ ปลุกเสกคิดครั้งละสิบตำลึงเงิน”

“…” ฉังถงหนังตากระตุกแล้ว

เขาได้ยินมาว่าเจ้าของร้านชื่อโม่ชูเซิง และไม่มีชื่อในทางธรรม

ท่านอาจารย์เซียวกล่าวว่า เจ้าของร้านเป็นผู้มีความสามารถมาก จิตใจของนางสงบและสะอาด แต่…เขาไม่เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับอาจารย์ผู้นี้ในเมืองหลวงนี้เลย?!

ปรมาจารย์ที่ไม่เป็นที่รู้จักเช่นนี้ หากตั้งราคาขายอย่างนี้เกรงว่าจะขายของไม่ออกน่ะสิ

แต่ว่าทำเลที่ตั้งของร้านนี้ดีมาก คาดว่าคงมีคนที่อยากรู้อยากเห็นหลายคนเข้ามาดู บางทีอาจจะโชคดีได้ลูกค้า พอจะเปิดร้านต่อไปได้บ้างกระมัง…

ผู้ดูแลร้านถอนหายใจ เขารู้สึกว่าตัวเองต้องรับผิดชอบหนักเอาการ

ในเมื่อเจ้าของร้านเป็นผู้วิเศษ นางก็คงไม่ค่อยรู้เรื่องการค้าขายของนอกกายเหล่านี้มากนัก

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่อาจทำให้อาจารย์และ ‘เจ้าของร้านผู้วิเศษ’ สูญเสียความไว้วางใจที่มีต่อเขาได้

เขาจะพยายาม!

“ท่านเจ้าของร้านวางใจเถอะ สิ่งของเหล่านี้ของท่านจะไม่ถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นแน่ ข้าน้อยจะทำให้ดีที่สุด!” ผู้ดูแลร้านรีบเอ่ย

เซี่ยเฉียวหยักหน้า “ยังมีอีก…ชั้นแรกเอาไว้รับแขก ส่วนชั้นสองอย่าให้ใครเข้าไป โดยเฉพาะหลังจากที่ได้ยินเสียงกระดิ่งดังขึ้น”

ฉังถงไม่เข้าใจ

“จริงสิ เจ้า…” เซี่ยเฉียวอึกอักเล็กน้อย “เจ้าใจกล้าพอไหม”

“…” ฉังถงมึนงงจนชะงักไปแล้ว

ตอนที่ 130 เด็กพูดความจริง

เซี่ยเฉียวไม่ต้องการทำให้เขาหวาดกลัว แต่เนื่องจากฉังถงเป็นผู้ดูแลร้านที่นี่ เขาจึงอาจจะรู้สึกถึงอะไรได้บ้างไม่มากก็น้อย

ควรให้เขาเตรียมใจไว้ก่อนล่วงหน้าเพื่อที่เขาจะได้ไม่ตกใจจนเป็นบ้าไป

“แล้วครอบครัวของเจ้ามีใครบ้าง ถ้าหาก…เกิดอะไรขึ้นมา เจ้าคิดว่าข้าควรจะชดเชยให้พวกเขาเท่าไรจึงจะเหมาะสม” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอีก

“…” ฉังถงหนังตากระตุกทันที

เขามาที่นี่เพื่อดูแลร้านไม่ใช่หรือ

เซี่ยเฉียวอดไม่ได้ที่จะคำนวณตัวเลขในใจ ในที่สุดนางก็หยิบยันต์ที่พกติดตัวออกมาหนึ่งแผ่นแล้วส่งให้เขา “เจ้าพกยันต์นี่ติดตัวไว้ มันให้ผลที่ไม่เหมือนพวกนั้นที่เอาไว้ขาย ดีกว่าหน่อย”

“…” ฉังถงหนังตากระตุกอีกแล้ว

สมแล้วที่เป็นผู้วิเศษ ของขวัญที่ให้เมื่อพบหน้ากันครั้งแรกไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ

คนทั่วไปชอบให้เงินกันทั้งนั้น

โชคดีที่เขาไม่ใช่คนละโมบเมื่อเห็นเงิน เวลานี้จึงรับของไว้ด้วยความยินดี

“อีกสามวันให้หลังพวกเราจะเปิดร้านกัน ตอนที่เปิดร้านข้าจะกลับมาอีกที ในบัญชีมีเงินเหลืออยู่นิดหน่อย เจ้าลองดูหน่อยว่าในร้านมีตรงไหนต้องซ่อมแซมปรับปรุงบ้าง จริงสิ ร้านนี้ยังรับจับวิญญาณด้วย ถ้าหากมีคนเห็นภูติผีวิญญาณก็อย่าลืมส่งนกพิราบให้ข้าล่ะ”

เมื่อฉังถงได้ยินคำนี้เขาก็อึ้งไปทันที

ผู้วิเศษ ยังจับ…ภูติผีวิญญาณ?!

นั่นไม่ใช่เรื่องโกหกหลอกหลวงหรอกหรือ…

ทว่าฉังถงไม่กล้าพูดออกไป เขาได้แต่พยักหน้ารับคำ

เซี่ยเฉียวพึงพอใจคนดูแลร้านคนนี้มาก ทั้งที่นางขายของแปลกๆ แบบนี้ แต่ผู้ดูแลร้านคนนี้ยังนิ่งอยู่ได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขามีสภาพจิตใจที่ดี แม้เขาจะมีอายุสี่สิบห้าสิบปีแล้ว แต่ยังดูแข็งแรง พลังหยางในตัวเขายังถือว่ามีมากพอ โหวงเฮ้งก็ดี แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเขาไม่มีโรคภัยอะไร ไม่น่าจะตกใจจนมีปัญหาขึ้นมาได้

เซี่ยเฉียวกำชับเขาอีกรอบก่อนจะทิ้งของเอาไว้ แล้วกลับบ้านตระกูลเซี่ย

บ่อน้ำในเรือนของนางก็ขุดเสร็จเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวาน

จะมีก็แต่พ่อบ้านคนนั้นที่ยังต้องนอนรักษาตัวอยู่บนเตียง

ชุนเอ๋อร์และท่านยายวั่นเริ่มคุ้นเคยกับคนในตระกูลเซี่ยบ้างแล้ว พวกนางรู้มาว่าหลูซื่อส่งของไปให้พ่อบ้านไม่น้อย แต่กลับดูเหมือนว่านางเป็นคนชั่วร้าย

“น้องชายของข้ายังถูกแขวนอยู่หรือ” เซี่ยเฉียวถามอย่างสงสัย

ชุนเอ๋อร์พยักหน้า “ได้ยินว่าถ้าวันนี้เขายังไม่ยอมรับผิดก็จะตีอีก”

“พี่ใหญ่นี่โหดร้ายจริงๆ” เซี่ยเฉียวบ่นพึมพำ “ข้าจะไปดูน้องชายข้าหน่อย”

เซี่ยผิงไหวอ่อนแรงไปหมดทั้งร่าง โชคดีที่เซี่ยผิงกั่งยังคงมีสติอยู่บ้าง ไม่ได้แขวนเขากลับหัว ไม่เช่นนั้นคนคนนี้ไม่ตายก็ต้องพิการแน่ๆ

แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ดีอะไรเท่าไร

แม้ว่าเขาจะถูกแขวนอยู่ใต้ต้นไม้ แต่กลางวันอากาศค่อนข้างร้อน เขากินน้อยดื่มน้อย ทั้งยังไม่มีใครพูดคุยด้วย สองตาเขามัวหม่น น่าสงสารเป็นที่สุด

เมื่อเห็นเซี่ยเฉียวมาเซี่ยผิงไหวก็เริ่มร้องไห้อย่างน่าเวทนา “พี่หญิงใหญ่ช่วยข้าด้วย…ถึงอย่างไรข้าก็เป็นน้องชายคนเดียวของท่านนะ ท่านทนเห็นพี่ชายใหญ่ทำร้ายข้าอย่างนี้ได้อย่างไร…หากรู้แต่แรกคงไม่เอาหยกนั่นมาหรอก ข้าซวยอะไรอย่างนี้!”

เซี่ยเฉียวนั่งลงที่ใต้ต้นไม้

“ทำไมเจ้าไม่ยอมรับผิดกับพี่ชายใหญ่ล่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

“ยอมรับทำไม! ข้าไม่ได้จงใจทำหยกหาย! ข้าไม่ยอมรับ ไม่ยอมรับเด็ดขาด!” เขายังมีความกล้าอยู่

เซี่ยเฉียวเลิกคิ้ว “เจ้ายังติดหนี้ข้าอยู่หนึ่งพันตำลึงเงิน จะคืนข้าใช่ไหม”

“…” เซี่ยผิงไหวรู้สึกเจ็บในอกทันที “พี่หญิงใหญ่…เวลานี้แล้วท่านยังทิ่มแทงข้าไปเพื่ออะไร…”

“ข้าแค่อยากจะดูว่าเจ้าเป็นเด็กดีที่รักษาคำพูดหรือเปล่า” เซี่ยเฉียวเอ่ยเคร่งขรึมจริงจัง

“…” เซี่ยผิงไหวไม่เคยได้ยินคำอธิบายเช่นนี้มาก่อน

เด็กดี?

เขาอายุตั้งสิบสองปีแล้ว ยังนับเป็นเด็กได้อีกหรือ!

“ตอนนี้ข้าไม่เงิน พอข้าลงไปแล้ว ข้าจะไปเอาจากท่านแม่” เซี่ยผิงไหวเอ่ย

“แบบนั้นไม่ได้ เงินของตระกูลเซี่ยก็มีส่วนหนึ่งเป็นของข้า หากเจ้าใช้จ่ายมากเท่าไร เงินสินเดิมของข้าก็ต้องลดน้อยลงเท่านั้น เจ้าว่าเป็นเช่นนั้นใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้นช้าๆ

เซี่ยผิงไหวไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น “ให้ท่านพ่อหามาอีกก็ได้แล้วนี่…”

————————

[1] โม่ชูเซิง พ้องกับคำในภาษาจีนที่มีความหมายว่า อย่าได้พูดออกไป อย่าเอ็ดไป