ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 221 เจ้าจัดการ / ตอนที่ 222 ราวกับมีเทพช่วย

ตอนที่ 221 เจ้าจัดการ / ตอนที่ 222 ราวกับมีเทพช่วย

ตอนที่ 221 เจ้าจัดการ

หลังจากเซ่นไหว้เสร็จแล้วพวกเขาก็กินอาหารร่วมกัน

หญิงกับชายนั่งแยกโต๊ะกัน

เซี่ยเฉียวดูเหมือนไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย ทว่าการมีอยู่ของนาง ทำให้เด็กสาวบ้านลุงกับอาของนางนิ่งสงบราวกับแมวเชื่อง และไม่กล้าพูดอะไรมากในเวลานี้

นางกินอาหารเนิบนาบ เคี้ยวอย่างละเอียด ชิมรสอย่างระมัดระวัง หญิงชรายังต้องลนลานเพราะนาง

เวลานี้เซี่ยซีผู้ชื่นชอบเซี่ยเฉียว ก็กินทุกอย่างตามที่เซี่ยเฉียวกิน ด้วยความเร็วไม่แตกต่างกัน ยิ่งทำให้คนอื่นอึดอัดหายใจแทบไม่ออก

ก่อนหน้านี้หญิงชราเคยชอบช่วงเวลานี้ที่สุด เนื่องจากหลูซื่อปากหวาน มักจะชมอะไรไปเรื่อย ระหว่างที่ชมไปชมมานางก็จะได้ถือโอกาสพูดขออะไรกับหลูซื่อ แล้วให้นางไปพูดคุยต่อกับลูกชายคนที่สองของนางหลังจากที่พวกเขากลับไปแล้ว

แต่ครั้งนี้นับเป็นความทรมาน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางเห็นหลานสาวอีกสองคนของนาง ถูกกริยามารยาทของเซี่ยเฉียวกลบจนไม่มีอะไรเทียบได้นางก็ยิ่งรู้สึกทนอยู่ต่อไม่ได้

เมื่อกินไปได้ครึ่งทาง นางก็บอกว่ารู้สึกไม่สบายและจากไป

สะใภ้ทั้งสองต่างก็พาลูกสาวของตนเองกลับห้องไปเช่นกัน เพราะด้วยความกินข้าวไม่ลง

เซี่ยเฉียวชนะแล้ว

พอตกบ่ายเซี่ยหนิวซานก็พาลูกๆ ของตนเองกลับบ้าน

เซี่ยหนิวซานไม่ใช่คนละเอียดอ่อน เขาจึงไม่ได้รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ แต่เซี่ยผิงกั่งไม่เหมือนกัน เขารู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้สบายขึ้นมากจริงๆ

มิน่าเล่าโบราณเขาจึงได้บอกว่า แต่งภรรยาไม่มีคุณธรรมจะทำลายคนไปสามรุ่น ดูสิ เมื่อก่อนตอนที่หลูซื่อออกหน้ามาเยี่ยมเยียนบ้านนี้ พวกเขาต้องให้ทั้งเงินทั้งเสื้อผ้าเครื่องประดับ แม้ใบหน้าหญิงชราจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจเขากลับรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจอย่างยิ่ง

แต่ครั้งนี้หลูซื่อไม่กล้าที่จะสอดแทรก หญิงชราโกรธถึงขั้นนั้น เขากลับรู้สึกสบายใจ

“ท่านพ่อ ท่านต้องการเปลี่ยนภรรยาหรือไม่” เซี่ยผิงกั่งถามคำถามที่สมควรโดนตี พลางตีปากตัวเอง

เซี่ยหนิวซานได้ยินดังนั้นก็เอ่ย “ภรรยาสักคนเจ้าก็ยังหาไม่ได้ยังปากดีขนาดนี้!”

แต่มาอ้าปากก็บอกให้เขาหาภรรยาใหม่ ลูกสาวบ้านขุนนางหน้าตาดีหากันง่ายๆ ที่ไหน

แม้จะมีลูกสาวอนุภรรยาครอบครัวขุนนางหาคนที่รอแต่งงานอยู่ แต่เซี่ยหนิวซานรู้สึกว่าพวกนางเหล่านั้นอายุน้อยเกินไป เขาทำไม่ลงจริงๆ!

“ครั้งนี้ของหลูซื่อทำเกินไปหน่อย ท่านพ่อ ท่านละเลยนางไปก่อนสักพักเถอะ หากไม่ได้จริงๆ ข้าจะไปซื้อนางน้อยๆ กลับบ้านมาให้ท่าน หากท่านอยากหาคนคุยด้วยก็ยังมีวิธี” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยขึ้นอีก

เซี่ยหนิวซานถลึงตา “มายุ่งเรื่องอะไรในบ้านของข้า หากเรื่องนี้แพร่ออกไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“ก่อนหน้านี้ข้ามัวแต่อายจนหางของหลูซื่อจะลอยขึ้นฟ้าอยู่แล้ว ตอนนี้เซี่ยซีก็อายุสิบสองปีแล้ว ท่านคิดจะให้นางอยู่ไปอย่างไร้ความสามารถแบบนี้น่ะหรือ อายุนางตั้งขนาดนี้แล้วเรื่องดูแลบ้านทำบัญชีนางก็ยังไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด ธรรมเนียมมารยาทอะไรนางก็ไม่รู้เรื่องเลย ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะน้องหญิงใหญ่อยู่ด้วย ของของนางก็คงถูกเด็กบ้านนั้นแย่งเอาไปหมดแล้ว เหมือนลูกสาวขุนนางกับใครเขาที่ไหนเล่า” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยขึ้นมาตรงๆ

เซี่ยหนิวซานหน้านิ่วคิ้วขมวด

มันร้ายแรงขนาดนี้เลยหรือ

“ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่บนภูเขาแล้ว” เซี่ยผิงกั่งถอนหายใจก่อนจะเอ่ย “น้องหญิงใหญ่สุขภาพไม่ดี นางยังไม่สามารถใกล้ชิดกับซีเอ๋อร์มากเกินไปด้วย จึงไม่อาจให้นางคอยอยู่ข้างกายสั่งสอน หลูซื่อก็ใช้ไม่ได้ ท่านว่าควรทำอย่างไรดีเล่า”

เซี่ยหนิวซานปวดหัวแล้ว

“ข้าจะไปรู้เรื่องอะไร เรื่องในบ้านเจ้าก็จัดการไปเถอะ” เซี่ยหนิวซานไม่คิดจะวุ่นวายจริงๆ

เซี่ยผิงกั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ค่อยกลับไปถามน้องหญิงใหญ่ก็แล้วกัน”

ผู้ชายสองอย่างพวกเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้

ทันทีที่พวกเขากลับถึงบ้านเซี่ยผิงกั่งและเซี่ยหนิวซานก็นั่งอยู่ในเรือนของเซี่ยเฉียวแล้ว

ดวงตาสองคู่จ้องมาที่นาง น่ากลัวอย่างน่าประหลาด

หลังจากได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดเซี่ยเฉียวก็ถอนหายใจ

“ก็มีอยู่วิธีหนึ่ง” นางเอ่ยเนิบช้า

เซี่ยผิงกั่งยกยิ้มกว้าง “ข้ารู้ว่าเจ้าหัวไว ไหนลองพูดมาสิ หากมันใช้การได้ ข้าจะหาซื้อเสื้อผ้าให้เจ้า”

เซี่ยเฉียวกลอกตา

ด้วยรสนิยมของพี่ชายนางแล้ว นางไม่กล้าใส่เสื้อผ้าที่เขาซื้อมาหรอก

ตอนที่ 222 ราวกับมีเทพช่วย

จริงๆ แล้วเรื่องที่เซี่ยผิงกั่งพูดนั้นค่อนข้างสำคัญมาก เซี่ยผิงไหวเป็นเด็กผู้ชาย แม้ว่าต่อไปเขาจะไม่ได้กราบอาจารย์ พี่ชายใหณ่และพ่อของเขาก็จะดูแลเขาเป็นอย่างดี และสามารถอยู่ใกล้ชิดได้ แต่กับเซี่ยซีไม่สามารถทำได้

ที่บ้านไม่มีคนสั่งสอนที่ดี และไม่เหมาะสม

เซี่ยเฉียวมองเซี่ยหนิวซานและเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังว่า “ตอนนั้นท่านพ่อได้ท่านแม่รองมาจากที่ไหน ในครอบครัวนางมีญาติคนอื่นหรือไม่”

เมื่อเซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็ตบต้นขาของเขาทันทีและเข้าใจได้ทันที “ไม่เลวเลยทีเดียว ข้าจำได้ว่าตอนที่แม่รองแต่งเข้าบ้านมาดูเหมือนว่านางจะเคยพูดถึงเรื่องนี้ด้วย นางมีญาติอยู่ล่างภูเขา หลายปีนี้พวกเราย้ายมาเมืองหลวงก็เลยลืมพวกเขาไปเลย เดี๋ยวข้ากลับไปแล้วจะให้คนกลับไปสอบถามดู”

แม้ว่าหลูซื่อจะไม่ได้ให้กำเนิดลูกแก่ท่านพ่อเขาเลยสักคน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ดูแลตระกูลหลูอย่างขาดตกบกพร่อง

มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่พวกเขาจะละเลยไม่สนใจตระกูลหลิน

“แต่ว่าตระกูลหลินนี้ไม่ได้มีฐานะพื้นเพสูงส่ง พวกเขาจะรู้เรื่องพวกนั้นหรือ” น้ำเสียงเซี่ยผิงกั่งเปลี่ยนไปทันที

“มีสำนักศึกษาอยู่ทั่วเมืองหลวง มีอาจารย์หญิงแบบไหนบ้างที่หาไม่ได้ สิ่งที่เราขาดไม่ใช่คนที่สามารถสั่งสอนซีเอ๋อร์ได้ แต่เป็นนายหญิงของบ้านที่มีเหตุมีผล ท่านไปสอบถามหน่อย ถ้าหากว่ามีผู้อาวุโสในตระกูลหลินที่เหมาะและเต็มใจที่จะแก่เฒ่าไปกับบ้านเราก็ให้รับมา พอตอนนั้นก็มอบสิทธิ์ในการดูแลสั่งสอนซีเอ๋อร์ให้กับนางก็ได้แล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอีก วันนี้นางอารมณ์ดี เวลานี้ความเร็วในการพูดของนางก็เร็วขึ้นเล็กน้อย

“หลูซื่อแย่ขนาดนั้นเลยหรือ” เซี่ยหนิวซานบ่นพึมพำ

ทันทีที่สิ้นเสียง ทั้งเซี่ยเฉียวและเซี่ยผิงกั่งก็พร้อมใจกันมองเขา

เซี่ยเฉียวหัวเราะ นางเลิกคิ้ว และเผยสีหน้ารังเกียจต่อท่านพ่อของนางเป็นครั้งแรก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเซี่ยผิงกั่ง “ตอนที่หาภรรยานั้นท่านตาบอดหรือ นอกจากใบหน้านั้นแล้ว มีตรงไหนที่เข้าตาอีก”

“…” เซี่ยหนิวซานขาดความมั่นใจ

เขาถูกลูกสาวลูกชายคู่นี้บีบจนไปไหนไม่รอดแล้ว

เวลานี้เซี่ยเฉียวก็ได้พูดทุกอย่างที่นางควรจะพูดแล้ว ไม่นานนักนางก็ไล่พวกเขากลับไป

หลังจากที่สองพ่อลูกจากไปเซี่ยเฉียวก็ไปที่ห้องครัวด้านหลังและทำของว่างที่ง่ายที่สุด จากนั้นก็ให้ชุนเอ๋อร์นำไปให้ เซี่ยผิงไหวและเซี่ยซี

เซี่ยผิงไหวคิดว่าเซี่ยเฉียวแค่พูดออกมาเล่นๆ เท่านั้น นึกไม่ถึงเวลาว่าเขาจะได้ของว่างเป็นของขวัญขอบคุณจริงๆ

เขาซาบซึ้งใจมาก

เขาแอบยกระดับความสำคัญของเซี่ยเฉียวในใจตนเองขึ้นอีกระดับ

ในครอบครัวนี้คำพูดพี่หญิงใหญ่มีน้ำหนักมาก อีกทั้งนางยังทำได้อย่างที่พูด ไม่เหมือนกับท่านแม่ที่ชอบดุเขา ไม่เหมือนพี่ชายใหญ่และท่านพ่อที่เชื่อถือไม่ได้เลย เกลี่ยกล่อมเขาบ้าง อัดเขาบ้าง นับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นปกติ

ไม่เหมือนพี่สาวของเขา แม้นางจะปากร้ายไปบ้างบางทีแต่ก็ไม่ได้ลงไม้ลงมือกับเขา นางทำของกินให้เขา และหน้าตาก็งดงามอีกด้วย

เซี่ยผิงไหวรู้สึกเบิกบานใจ มีแรงที่จะคัดลอกหนังสือขึ้นมาทันที

ใช่ เขาต้องคัดลอกหนังสือ

หนังสือกองหนาเป็นการบ้านที่เขาได้รับมอบหมายจากอาจารย์เซียว

เซี่ยผิงไหวไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมอาจารย์เซี่ยวถึงรังแกเขาเช่นนี้ ทั้งที่ไม่ยอมรับเขาเป็นศิษย์ แต่ก็ยังลงโทษเขาให้ทำนั่นทำนี่

รอให้เขาเติบโตดูแข็งแกร่งเหมือนพี่ชายใหญ่ก่อนเถอะ เขาต้องหาโอกาสที่ต่อยตีอาจารย์เซียวระบายความโกรธของเขาสักยก!

……

ในเวลาเดียวกันนี้เซียวอวี้หรงก็จามออกมาหนึ่งที

จากนั้นเขาก็ปรับท่านั่ง ปูกระดาษลงตรงหน้า เตรียมแต่งเพลงรำลึกถึงบรรพบุรุษ

ความคิดของเขาค่อนข้างวุ่นวาย และไม่สามารถสงบใจลงได้

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในหอส่องชะตาวันนั้นขึ้นมาได้ เขาชะงักมือและรีบหยิบยันต์เกี่ยวกับศิลปะวิทยาการที่เขาซื้อมา เอาออกมามองดูด้วยความสับสนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ห้อยไว้รอบคออย่างจริงจัง

เขาพ่นลมหายใจออกมา

พอพ่นลมหายใจออกมาแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมจึงได้รู้สึกใจสงบนิ่งขึ้นมาก เมื่อมองดูกระดาษก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที

เขาลงมือเขียน

ราวกับได้รับความช่วยเหลือจากทวยเทพ

เดิมทีเขาก็มีพรสวรรค์อยู่แล้ว เวลานี้เมื่อได้เขียนจึงราวกับน้ำตกที่พร่างพรูรุนแรง ตัวอักษรที่ถูกตวัดวาดลงบนกระดาษเหมือนพายุฝน เขาเขียนบทกลอนยาวๆ เป็นพันอักษรอย่างคมคายออกมาโดยไม่รู้ตัว!