ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 253 ให้กำเนิดลูก / ตอนที่ 254 พวกเราหย่ากันเถอะ

ตอนที่ 253 ให้กำเนิดลูก / ตอนที่ 254 พวกเราหย่ากันเถอะ

ตอนที่ 253 ให้กำเนิดลูก

เซี่ยผิงกั่งเข้าใจอย่างถ่องแท้

ถึงอย่างไรทุกคนก็ต้องตาย เรื่องเช่นนี้จะห้ามก็ห้ามไม่ได้ เขาเสียใจไปก็ไร้ประโยชน์

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือให้เซี่ยเฉียวให้กำเนิดลูกสักคน เมื่อมีทายาทสืบทอดแล้วก็ถือว่าไม่เสียทีที่ได้มาเกิดในโลกมนุษย์นี้

“พี่ใหญ่ ข้าช่างเลือกจู้จี้จุกจิก” เซี่ยเฉียวถอนหายใจ

เวลานางมองคนก็อดไม่ได้ที่จะมองที่โหงวเฮ้งลักษณะเฉพาะ ญาติพี่น้องคนอื่นๆ น่ะช่างเถอะ แต่หากอีกคู่ชีวิตของนางมีข้อบกพร่องใดๆ นางคงทนไม่ได้!

“หากอย่างนั้นเจ้าก็ไม่อยากที่จะแต่งงานแล้ว?” เซี่ยผิงกั่งเอ่ย

“อยากสิ” เซี่ยเฉียวตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

ชาติที่แล้วนางไม่เคยได้แต่งงาน ชาตินี้…นางใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง แม้แต่หายใจยังไม่กล้าทำเสียงดังด้วย กลัวว่าตนเองจะตกใจตายไปเสียก่อน แม้นางจะเป็นผู้ศึกษาในทางเต๋า แต่ก็ยังเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ดี ตอนนี้นางอายุสิบหกปีแล้ว และมีความที่จะสัมผัสรสชาติของการแต่งงานและมีลูกด้วยเช่นกัน เช่นนี้แล้วทั้งสองชาตินี้ก็ถือว่าครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว

นอกจากนี้ นางยังหวังว่าในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง หลังจากที่นางตายไปแล้วจะมีใครสักคนเผากระดาษให้นาง

หากนางตายแล้วไปเกิดใหม่ทันทีก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าหากไม่ได้ไปเกิดใหม่ แล้วไม่มีคนข้างหลังเผากระดาษไปให้นาง พอนางไปถึงปรโลกแล้วถูกคนกลั่นแกล้งเพราะความยากจนแล้วจะทำอย่างไรเล่า

“หากอย่างนั้นก็อย่าเลือกเลย แค่หาคนที่มีลักษณะที่ดีและบุคลิกดีก็พอแล้ว” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอย่างเรียบง่าย

เซี่ยเฉียวเม้มปากและคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พี่ใหญ่ ข้าชอบ… หน้าตาแบบรัชทายาท ท่านหาได้ไหม”

“…” เซี่ยผิงกั่งคิดว่าเขาได้ยินผิดไป เขาจึงเงี่ยหูฟัง “ว่าอย่างไรนะ!”

“คือว่า…” เซี่ยเฉียวสูญเสียความมั่นใจเล็กน้อย “รัชทายาทหน้าตาดี อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าไม่มีปัญหา และมีสง่าราศีโดยธรรมชาติ แววตาเที่ยงตรง พลังปราณสะอาด ดูแล้วสบายตาสบายใจ…มีใครที่คล้ายๆ เขาบ้างไหม”

“เลิกความคิดนี้ไปได้เลย!” เซี่ยผิงกั่งกลอกตาทันที

รัชทายาทอย่างนั้นหรือ ไม่เอาฮ่องเต้ไปเลยเล่า!

หากอยากได้ฮ่องเต้ยังพอเป็นไปได้ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนชรา ตอนที่คัดสนมยังพอจะเข้าไปได้!

แต่รัชทายาท เจ้านั่น! ถุย! เขาช่างเลือกเสียยิ่งว่าน้องสาวของเขาเสียอีก!

ตอนนี้รัชทายาทก็ยังทำงานอยู่ที่ศาลตัดสินคดี แถมยังชอบเรียกเขาไปคุยเรื่องคดีต่างๆ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงรู้เรื่องต่างๆ ของรัชทายาทไม่น้อยแล้ว

รัชทายาทผู้นี้ไม่หมกมุ่นในกาม ต่อให้หน้าตาเจ้างดงามราวกับเซียนบนสวรรค์ก็ไร้ประโยชน์!

อีกอย่าง นิสัยของเขา…ก็ไม่ค่อยดีเท่าไร

ตอนที่เขาไปเรือนจำใหญ่เพื่อพิจารณาคดีครั้งแรก และต้องเผชิญหน้ากับนักโทษชั่วสุดโหด เครื่องมือทรมานที่โหดร้ายนั่นกลับเป็นเรื่องน่าอภิรมย์มากสำหรับเขา!

จะให้เขาช่วงชิงคนเช่นนี้กลับมาให้เซี่ยเฉียวหรือ

สายตาของน้องหญิง…

เซี่ยเฉียวหัวเราะพลางเกาศีรษะของนาง “ข้าก็แค่พูดเล่นน่ะ…ใครบ้างจะไม่ชอบหน้าแบบนั้น แค่ใบหน้าเท่านั้น…”

“แต่ข้าได้ยินมาว่าในวังจะพระราชทานสมรสให้รัชทายาท ไม่อย่างนั้นข้าให้ราชครูคิดหาวิธียัดชื่อของเจ้าเข้าไปดีหรือไม่ เผื่อว่าจะเข้าตาเบื้องบน อาจจะได้เป็นสนมรองอะไรก็ได้ ถึงอย่างไรเจ้าก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน แต่งกับใครก็เหมือนๆ กัน ขอแค่ให้มีลูกก็พอแล้ว” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

เซี่ยเฉียวอ้าปากค้าง

นางพูดถึงคนที่หน้าเหมือนรัชทายาท ไม่ได้พูดถึงรัชทายาทเสียหน่อย…

อย่างไรก็ตามคนที่โหงวเฮ้งประมาณเดียวกับรัชทายาทจะต้องมั่งคั่งร่ำรวยแน่นอน

“เพียงแต่ท่านพ่อของเราไม่มีความสามารถอะไร ข้าเกรงว่าเราคงไม่ได้รับเชิญไปงานเลี้ยงของวังตะวันออกหรอก ถึงแม้ว่าราชครูจะช่วยก็อาจจะไม่สำเร็จ ข้าจะกลับไป…หาวิธี…” เซี่ยผิงกั่งปวดหัวกลับออกไป

เขาพยายามอย่างหนักเพื่อเรื่องหลังความตายของเซี่ยเฉียว

เซี่ยเฉียวงุนงงไปหมดแล้ว

นางนิ่งงันไป

ไม่ใช่ งานเลี้ยงของรัชทายาท…นางไปได้สิ ก่อนหน้านี้นางได้ตกลงกับรัชทายาทไว้แล้ว…

แต่ไม่ใช่เพื่อการแต่งงาน…

เซี่ยเฉียวรู้สึกหายใจไม่ออก นางยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยเรียกอะไรออกมาสักคำ เซี่ยผิงกั่งก็หายวับไปแล้ว

ตอนที่ 254 พวกเราหย่ากันเถอะ

เซี่ยผิงกั่งใส่ใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก เขาครุ่นคิดว่าวันหน้าหากมีโอกาสเขาจะพูดถึงน้องสาวเขาดีๆ ต่อหน้ารัชทายาทสักหน่อย

แม้สุขภาพของเซี่ยเฉียวจะไม่ดีเท่าไร แต่นางหน้าตาดี ไม่แน่ว่ารัชทายาทอาจจะเห็นแก่ที่เขาทำงานอย่างละเอียดรอบคอบ โปรดปรานเขาบ้างสักเล็กน้อยกระมัง

เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าน้องสาวของเขาก็อยู่ได้ไม่นานแล้ว เขาย่อมต้องพยายามอย่างหนักเพื่อทำให้ความปรารถนาของนางเป็นจริง จะได้ตายตาหลับ

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เวลานี้เซี่ยหนิวซานกลับไปที่เรือนใหญ่ด้วยสีหน้าเย็นชา

ทันทีที่ถึงห้องเขาก็เห็นหลูซื่อนอนคุดคู้ราวกับคนป่วยอยู่บนเตียง

ท่าทางของหลูซื่อทำให้คนที่เห็นปวดใจ แต่เมื่อเซี่ยหนิวซานนึกถึงลูกสาวของเขาก็ไม่รู้สึกว่านางจะอ่อนแออะไรได้ขนาดนี้

ถ้าหากบอกว่าป่วย หลูซื่อก็ยังแสดงได้ไม่แนบเนียนพอ

ท่าทางของนังหนูเฉียวต่างหากที่เรียกได้ว่าน่าสงสารโดยแท้ ส่วนหลูซื่อ…

เซี่ยหนิวซานเองก็มีตา เขามองออกว่าท่าทางของหลูซื่อมากกว่าครึ่งนั้นเป็นการเสแสร้ง เพียงแต่หลายครั้งที่เขาคร้านจะถือสาหาความเอากับผู้หญิงตัวเล็กๆ ยิ่งกว่านั้น ในสายตาของเขาผู้หญิงอ่อนแอเล็กน้อย ทำให้มองดูแล้วสบายใจมากกว่า

เพียงแต่หลักการก็คือท่าทางอ่อนแอเช่นนี้ควรเป็นเรื่องบันเทิงในห้องส่วนตัว ไม่ใช่สิ่งที่ควรนำมาใช้เป็นแผนจัดการลูกสาวของเขา

เซี่ยหนิวซานเข้าห้องมาด้วยใบหน้าอึมครึม หลูซื่อจึงรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันทีพลางจ้องมองเขาด้วยท่าทางน้อยใจ “ท่านพี่ ข้าแต่งกับท่านมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่อาจให้กำเนิดลูกแก่ท่านได้สักคน ข้าผิดต่อท่าน ตอนนี้นังหนูเฉียวก็มาเกลียดชังข้าอีก ข้าไม่มีที่จะยืนตรงไหนในบ้านนี้แล้ว ข้าว่าท่านปลดข้าให้แล้วๆ ไปเถอะ!”

ยอมถอยเพื่อที่จะก้าว หลูซื่อก็เข้าใจเรื่องนี้เช่นกัน

เซี่ยหนิวซาน “ไม่เพียงแต่หย่ากับเจ้าเท่านั้น แต่เจ้ายังไม่สามารถอยู่ต่อไปในบ้านหลังนี้ได้อีกแล้ว เจ้าเคยหย่ามาแล้วครั้งหนึ่ง ข้าคิดว่าหากเจ้าหย่าอีกครั้ง หลังจากกลับไปอยู่ที่บ้านก็คงไม่ง่ายนัก แต่ข้าคิดว่าลูกสาวของเจ้าก็คงไม่คิดที่จะกลับไปเหลียวโจวอีกแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าสองแม่ลูกก็อยู่เสียในเมืองหลวงนี่แหละ ข้าจะให้บ้านของครอบครัวเราไปหลังหนึ่ง พร้อมกับเงินอีกจำนวนหนึ่ง ด้วยชื่อของข้าแม้ว่าเจ้าจะหย่าไปแล้วก็คงไม่มีใครกล้ารังแกพวกเจ้าสองคนแม่ลูกหรอก”

ปลดภรรยากับหย่าร้างมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง

ทันทีที่เซี่ยหนิวซานพูดจบ สีหน้าหลูซื่อก็ชะงักค้าง นางมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ท่านว่าอะไรนะ ท่านจะหย่ากับข้า!”

เผยหว่านเย่ว์ได้ยินคำนี้ก็รู้สึกมึนงงไปหมดเช่นกัน

แม้นางจะคิดว่าตระกูลมีชาติกำเนิดเป็นโจร แต่เมื่อเร็วๆ นี้ที่นางไม่สามารถไปเรียนที่สำนักศึกษาได้ ต้องอยู่ในบ้านหลังนั้นเพียงคนเดียว นางก็ค่อยๆ คิดได้แล้ว

แม้ว่าจะมีชาติกำเนิดเป็นโจรก็ยังดีกว่าเป็นสามัญชนคนธรรมดา

นางยังคิดอยู่เลยว่าจะยอมรับผิดกับท่านลุงเซี่ยแต่โดยดี แล้วภายหน้าค่อยคิดหาวิธีกลับมา แต่พริบตาเดียวพวกเขาจะหย่ากันแล้ว!?

“เจ้าก็บอกเองไม่ใช่หรือว่าให้ข้าปลดเจ้า แต่ข้าเห็นแก่หน้าเจ้าจึงไม่ปลด และเลือกที่จะหย่าขาดจากกันด้วยดีแทน อย่างนี้ไม่ดีหรือ” เซี่ยหนิวซานเอ่ยตรงๆ

“ข้าทำอะไรผิดหรือ ท่านถึงทำกับข้าแบบนี้ ข้าแต่งงานกับท่านมาหลายปีนี้ต้องคอยหวาดระแวงอยู่ตลอดว่าจะทำให้พวกท่านสองพ่อลูกขุ่นเคือง ตอนนี้พอท่านไปฟังคำพูดของนังหนูนั่นมาแค่ไม่กี่คำ กลับมาก็จะทอดทิ้งภรรยาของท่านเลย เซี่ยหนิวซาน ท่านมันไม่มีมโนธรรม!” หลูซื่อพุ่งลงจากเตียงทันที นางร้องไห้ตะโกนโวยวายและสาปแช่ง

เซี่ยหนิวซานยังผงะไปเล็กน้อย แต่ตอนที่ได้สติกลับมา เขาก็สงบลงบ้างแล้ว

“เรื่องที่เจ้าทำผิดมีน้อยเสียเมื่อไหร่ ก่อนหน้านี้นังหนูคนนี้ขโมยของ ข้าก็เห็นแก่หน้าของเจ้าจึงไม่ถือสาหาความ เพราะนางนั่นแหละ ตอนนี้ลูกชายของข้าถึงยังถูกอาจารย์ท่านนั้นรังเกียจ ยังกราบเขาเป็นอาจารย์ไม่สำเร็จอยู่เลย! เขาเป็นผู้ชาย ข้าเองก็ไม่อยากให้เขาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องเล็กๆ พรรค์นี้ ก็เลยไม่เคยพูดถึงอีกเลย แต่คราวนี้เจ้ากระตุกหนวดเสือ!”

“ตอนที่นังหนูเซี่ยเฉียวกลับมา ข้าก็ได้กำชับเป็นหนักเป็นหนา และได้พูดกับเจ้าแล้วว่า เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เหยียบเข้าไปในเรือนของนาง หากเจ้ารู้สึกว่าเข้ากันไม่ได้ ก็ไม่ต้องไปยุ่งกับนาง ตราบใดที่ข้าวของเครื่องใช้รายวันของนางไม่ขาดก็พอแล้ว! แต่เจ้าทำอย่างไรเล่า! ลูกสาวของข้าเกือบตายด้วยน้ำมือของเจ้า ข้าหย่าขาดกับเจ้ามีตรงไหนไม่เหมาะสม!”