ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 257 หูหนวกตาบอดไปชั่วขณะ / ตอนที่ 258 ความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ตอนที่ 257 หูหนวกตาบอดไปชั่วขณะ / ตอนที่ 258 ความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ตอนที่ 257 หูหนวกตาบอดไปชั่วขณะ

เซี่ยหนิวซานเองก็รู้สึกทุกข์ใจ

เขาเคยเป็นโจรอยู่ดีๆ พอมาเป็นขุนนางเขาไม่ชินจริงๆ

แน่นอนว่าเขาเข้าใจดีว่า ในเมื่อเขามาเมืองหลวงแล้วจะทำตัวกำเริบเสิบสานเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีก เพียงแค่ปีเดียวเท่านั้น เขาต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้อีก ในใจจึงรู้สึกอึดอัดทุกข์ใจไม่น้อย

คนที่ทุกข์ใจมากกว่าก็กำลังกอดผ้าห่มร้องไห้อยู่ในเวลานี้

เผยหว่านเย่ว์ไม่สามารถอยู่บ้านตระกูลเซี่ยได้นาน นางจึงกลับไปตั้งแต่วันนั้น และทิ้งให้หลูซื่ออยู่ที่นี่ แต่นางก็ยังคิดไม่ได้

พอตกกลางคืนเซี่ยหนิวซานก็ให้คนส่งหนังสือหย่ามาให้ หลูซื่อคุกเข่าลงทันทีและหยิบเหตุผลที่คิดไว้แล้วก่อนหน้านี้ออกมา

เซี่ยหนิวซานมองหน้าท้องของหลูซื่อ “กี่ปีแล้วก็ยังไม่ท้อง มีเรื่องบังเอิญแบบนี้ที่ไหน”

“แต่หากเผื่อมันเกิดขึ้นจริงเล่า!?” หลูซื่อน้ำตานองหน้า “ท่านพี่ ข้า ข้าผิดไปแล้วจริงๆ ข้ารับรองว่าต่อไปจะไม่ยั่วโมโหนังหนูเฉียวอีก…เป็นผัวเมียกันวันเดียวผูกพันกันไปนาน หากท่านหย่ากับข้า ไม่สู้ข้าตายไปเสียดีกว่า?!”

เซี่ยหนิวซานปวดศีรษะขึ้นมาทันที

เขาเองก็รู้ว่า หลังจากผู้หญิงคนนี้หย่าร้างแล้วก็จะถูกคนอื่นวิพากษ์วิจารณ์

ยกตัวอย่างเช่นตอนที่เขาแต่งงานกับหลูซื่อ เวลานั้นหลูซื่อก็อยู่แต่ในบ้านมาตลอดหลายปี และไม่กล้าที่จะออกไปพบปะผู้คน แม้แต่ตอนที่นางอยู่ที่บ้านของบิดามารดาของก็ต้องคอยสังเกตสีหน้าของพี่ชายน้องชายตนเอง แทบจะถูกขังอยู่ในเรือน ออกไปไหนไม่ได้

“เจ้าเป็นภรรยาของข้า ข้าก็ปฏิบัติกับเจ้าไม่เลวเลยตลอดหลายปีมานี้ เทียบกับตอนที่สะใภ้หลินยังอยู่ ข้าก็ยังไม่ได้ดูแลนางด้วยเงินมากขนาดนี้ หลายปีมานี้ข้าเป็นขุนนางแล้วก็จริง แต่เจ้าลืมไปแล้วใช่หรือไม่ว่าก่อนหน้านี้ข้าทำอะไรมา” เซี่ยหนิวซานนั่งอยู่ตรงนั้นท่าทางดุดันอย่างยิ่ง

หลูซื่อตกใจหัวหดทันที ร่างกายนางสั่นเทาอย่างอดไม่ได้

“ตอนนั้นข้าปกครองพี่น้องมากมายขนาดนั้นก็อาศัยหมัดนี้ เพียงแต่ข้าไม่ทุบตีผู้หญิง! เจ้าเป็นช้างเท้าหลัง เพียงแค่เจ้าไม่ทำผิด แม้ว่าเจ้าจะแก่ชราและไร้ประโยชน์แล้ว ข้าก็ยินดีที่จะเลี้ยงดูเจ้า ต่อให้เจ้าเด็กสารเลวเซี่ยผิงกั่งนั่นจะไม่พอใจ แต่เขาก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้! แต่ครั้งนี้เจ้ากลับทำอะไรลงไปโดยไม่ใช้สมอง”

“ข้าเป็นขุนนางได้ก็เพราะข้าเป็นโจร แต่ข้าเป็นโจรได้อย่างไรเจ้าไม่รู้หรือ” เซี่ยหนิวซานเอ่ย

หลูซื่อสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดกลัว

นางนึกออกแล้ว

แต่งกับใครก็ต้องเป็นไปตามคนนั้น นางย่อมรู้เรื่องแต่เก่าก่อนของสามีเป็นอย่างดี

บิดาของสะใภ้เผิง นายผู้เฒ่าจับตัวเซี่ยหนิวซานที่ยังเยาว์วัยขึ้นเขาไปด้วย หลังจากเลี้ยงดูเขาไม่กี่ปีก็ให้ลูกสาวของตนเองแต่งงานกับเขา

แม้จะบอกว่าตระกูลเผิงทั้งตระกูลล้วนเป็นโจร แต่หากไม่ได้คนตระกูลเผิงในตอนนั้น เซี่ยหนิวซานก็คงตายไปนานแล้ว

ชายคนหนึ่งซึ่งถูกขับไล่ออกจากบ้านด้วยความรังเกียจของชาวบ้าน ทั้งยังไม่มีความสามารถและไม่มีเงิน อยู่ในพื้นที่ที่วุ่นวายเช่นนั้น โอกาสรอดชีวิตของเขาคงมีไม่มาก

หลูซื่อพยักหน้าอย่างยากลำบาก “ข้า ข้าผิด ข้าสำนึกผิดแล้ว…”

น้ำตาร่วงริน

“ข้าไม่กลัวที่จะพูดกับเจ้าหรอกนะ ว่าลูกของสะใภ้เผิงนั้นสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของข้าเสียอีก เจ้าไม่เห็นหัวลูกๆ ของนาง ก็เท่ากับฟันดาบลงบนร่างของข้า ทำให้ข้ากลายเป็นคนเนรคุณ มันเป็นไปไม่ได้!” เซี่ยหนิวซานเอ่ยอีก

หลูซื่อสูดลมหายใจเบาหวิว

“ข้าหูหนวกตาบอดไปชั่วขณะ ก่อนหน้า ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยคิดจะดูแลนางอย่างดี คือ คือ…” หลูซื่อพูดมาถึงตรงนี้ก็พูดไม่ออกแล้ว

นางไม่อาจพูดได้ว่าเป็นเพราะลูกสาวของตนเอง นางจึงไม่อาจปฏิบัติต่อเซี่ยเฉียวเหมือนเดิมได้

นางทรุดตัวลงอย่างสิ้นหวัง

นางรู้ว่า เซี่ยหนิวซานเป็นเหมือนหญ้าที่อยู่บนกำแพง ความคิดของเขาพลิกแพลงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้เสมอ แต่หากเขาเชื่อจริงๆ ก็ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนแปลงได้แล้ว

“ข้าก็พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้าก็ลงชื่อในหนังสือหย่าเถอะ” เซี่ยหนิวซานเอ่ยอีก

ทันใดนั้นหลูซื่อก็รู้สึกว่าในสายตาของเซี่ยหนิวซาน นางในฐานะภรรยาก็ไม่ต่างจากผู้หญิงธรรมดาทั่วไป

ตอนที่ 258 ความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ไม่ว่าจะเป็นหลินซื่อหรือว่านาง ก็ล้วนไม่ต่างกับของเล่นที่เขาซื้อกลับมาบ้าน ออดอ้อนเอ็นดูและตามใจได้ แต่หากเขาโมโหขึ้นมาจริงๆ เขาก็สามารถลงดาบเชือดคอพวกนางได้ด้วยตนเอง

หลู่ซื่อหยิบพู่กันขึ้นมา เขียนชื่อของนางลงไปด้วยอาการสั่นเทา แล้วประทับลายนิ้วมือลงไปด้วย

“ครอบครัวของเราไม่ได้มีทรัพย์สมบัติมากนัก และตอนที่เจ้าแต่งเข้าบ้านก็ไม่ได้นำสินเดิมติดตัวมาด้วยมากมายอะไร ต่อมาก็ต้องจ่ายเงินซื้อเรือนให้นังหนูแซ่เผยนั่นอีก คิดว่าเจ้าก็คงไม่มีเงินแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าก็เคยเป็นภรรยาของข้าเซี่ยหนิวซานมาก่อน ข้าก็ไม่อาจจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไม่เป็นธรรมได้ ข้าจะให้เงินเจ้าไปห้าพันตำลึง เจ้าก็ไปจัดการเอาเองแล้วกัน” เซี่ยหนิวซานเอ่ยด้วยความภูมิใจ

หลูซื่อสิ้นไร้เรี่ยวแรง

เงินห้าพันตำลึงถือว่าไม่น้อยแล้ว คนธรรมดาทั่วไปใช้ทั้งชีวิตก็ไม่หมด

นางก็รู้เช่นกันว่า สิ่งที่เซี่ยหนิวซานเขียนออกมานี้ดีมากแล้ว ตอนที่นางอยู่บ้านตระกูลเผยและบ้านตระกูลหลู ชีวิตของนางยังไม่สะดวกสบายขนาดนี้

ก่อนที่เซี่ยเฉียวและลูกสาวของนางจะมา คำพูดของนางในบ้านนี้เป็นคำไหนคำนั้น

เซี่ยผิงไหวเคารพนาง พอให้เงินเล็กน้อยก็ยินดีมีความสุขแล้ว เซี่ยซีน่ารักเชื่อฟัง นางไม่ต้องเหนื่อยใจอะไร ส่วนเซี่ยผิงกั่งที่แม้จะมีบางเรื่องไม่พอใจนาง แต่เขาก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น

นางทำให้ชีวิตของนางกลายแบบนี้ไปได้อย่างไร!

หลูซื่อรู้สึกเสียใจภายหลัง แต่แท้จริงแล้วนางเสียใจเรื่องอะไร นางกลับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

หลังจากที่ลงชื่อในหนังสือหย่าแล้ว เซี่ยหนิวซานก็ไปศาลาว่าการ

วันรุ่งขึ้นเรื่องราวการหย่าร้างของสามีและภรรยาของตระกูลเซี่ยก็เป็นที่รู้กันไปทั่วทั้งเมืองแล้ว

แม้จะหย่าร้างกันแล้ว แต่เซี่ยหนิวซานก็ยังนับว่าดีต่อหลูซื่อไม่น้อย ของบางอย่างที่นางซื้อตอนที่อยู่บ้านตระกูลเซี่ยก็ปล่อยให้นางนำติดตัวไปด้วย เขายังว่าจ้างรถให้นางเป็นพิเศษเพื่อบรรทุกข้าวของไปด้วยมากมาย จนมาถึงเรือนเล็กๆ ของเผยหว่านเย่ว์หลังนั้น

“ท่านแม่! ข้าบอกให้ท่านพูดว่าท่านตั้งครรภ์แล้วไม่ใช่หรือ ทำไมท่านยังถูกไล่ออกมาได้อีก!” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ

หลูซื่อเหี่ยวแห้ง “ไม่ต้องพูดแล้ว ตั้งห้าปีไม่ท้อง ตอนนี้จะมาท้องได้อย่างไร ถึงถ่วงเวลาไปอีกสองสามวันก็คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว”

นางล้ำเส้นเซี่ยหนิวซานไปแล้ว

ถึงอย่างไรนางก็ใช้ชีวิตใกล้ชิดสนิทสนมกับเขามาตั้งสี่ห้าปี นางจึงพอเข้าใจเขาอยู่บ้าง

“แล้วตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรกันดีเล่า ท่านแม่ถูกไล่ออกมาแล้ว ต่อไปพวกเราจะอยู่อย่างไร นั่งกินนอนกินโดยไม่ยอมทำอะไรหรือ!” เผยหว่านเย่ว์ร้อนใจจริงๆ แล้ว

“ไม่ต้องกลัวหรอก เขายังให้เงินข้ามาห้าพันตำลึง ยังมี…ของทั้งหมดที่ข้าเคยซื้อมาก่อนหน้านี้ เขาก็ให้ข้าเอามาด้วย หากเอาไปไว้ที่โรงรับจำนำ ก็น่าจะได้เงินมาสักห้าหรือหกพันตำลึง” หลูซื่อเอ่ย

เผยหว่านเย่ว์มองมารดาของนางด้วยความประหลาดใจ

นางรีบไปดูสิ่งของต่างๆ ที่อยู่บนรถ

ของชิ้นใหญ่บางชิ้นดูไม่มีอะไรพิเศษ แต่ของในกล่องเหล่านั้นเต็มไปด้วยของมีค่า เครื่องประดับทองคำและหยก ผ้าเนื้อดี…

เผยหว่านเย่ว์สงบลงเล็กน้อย

เงินมากขนาดนี้ ต่อไปหากนางแต่งงานก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมได้แล้ว

“ท่านแม่ ท่านเข้าไปพักผ่อนในห้องเถอะ” น้ำเสียงเผยหว่านเย่ว์สงบลง นางกุลีกุจอช่วยพยุงหลูซื่อเข้าไปในบ้าน

เวลานี้หลูซื่ออารมณ์ไม่ดีจึงไม่ได้รู้ว่าว่าลูกสาวของนางมีอะไรแปลกไป กระทั่งรู้สึกสบายใจเล็กน้อยหลังจากที่ได้จับมือของลูกสาวนาง

มีเงิน มีลูกสาว นางก็คงจะใช้ชีวิตต่อไปได้…

นางรู้วิธีจัดการร้านค้าดูแลกิจการตลอดหลายปีที่ผ่านมา รอให้ผ่านไปสักพัก นางจะซื้อร้านเล็กๆ สักร้าน แล้วค่อยจ้างคนดูแลที่ไว้ใจได้มาจัดการให้ก็ได้แล้ว

เมื่อบ้านตระกูลเซี่ยสูญเสียนายหญิงไปอย่างกะทันหัน สาวใช้และบ่าวรับใช้ต่างก็อยู่กันด้วยความระมัดระวัง

สองวันนี้เรื่องที่ตระกูลเซี่ยซื้อคนทำงานไม่อาจรอดพ้นหูตาเพื่อนบ้านไปได้ ภายนอกจึงเริ่มลือกันบ้างแล้ว

ว่ากันว่าหลูซื่อแม่เลี้ยงคนนี้สู้ลูกเลี้ยงไม่ได้จึงถูกไล่ออกไป

คำพูดเหล่านี้ไม่ควรจะรู้ไปถึงหูของเซี่ยเฉียว แต่ชุนเอ๋อร์เป็นพวกเก็บซ่อนอะไรไว้ไม่เก่ง สีหน้าท่าทางโกรธเคืองเช่นนั้นของนางใครเห็นก็เดาออก