ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 275 หายแล้วก็แล้วไป / ตอนที่ 276 ไม่พอใช้แล้ว

ตอนที่ 275 หายแล้วก็แล้วไป / ตอนที่ 276 ไม่พอใช้แล้ว

ตอนที่ 275 หายแล้วก็แล้วไป

ในห้องเก็บอาวุธของเขา อาวุธทั้งสิบแปดชนิดเขาก็มีหมดทุกชนิด

เซี่ยหนิวซานเหลือบมองที่ชั้นวางอาวุธของเขาด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงเดินไปข้างๆ หีบเหล็ก ปลดแม่กุญแจขนาดใหญ่แล้วเปิดออก

ของที่อยู่ในนี้ล้วนเป็นของที่เขาเก็บรักษาไว้ตั้งแต่ตอนที่เขาเป็นโจรและสู้รบกับพวกคนเถื่อน แต่ละชิ้นล้ำค่ามาก!

ใบหน้าเซี่ยหนิวซานประดับรอยยิ้ม

เขาเปิดหีบออกทีละนิด

ทันใดนั้นรอยยิ้มของเขาก็แข็งค้าง

หีบเหล็กที่อยู่ตรงหน้าเขา…ก็ว่างเปล่า…ได้อย่างไร!

“เด็กๆ! เด็ก!” เซี่ยหนิวซานคำรามทันที “ของรักของหวงของข้าเล่า!”

พ่อบ้านคนใหม่ถูกตามตัวเข้ามาทันที สีหน้าของเขาขมขื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นสีหน้าท่าทางโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟของเซี่ยหนิวซาน เขายิ่งตกใจกลัวเข้าไปใหญ่

“นายท่าน ของรักอะไรหรือ ข้าน้อยเพิ่งจะมาเป็นพ่อบ้านจึงไม่รู้เรื่องเลย” พ่อบ้านเอ่ยอย่างจนปัญญา

ตอนที่เขาเพิ่งมาอยู่บ้านตระกูลเซี่ยเขาก็นึกว่าตนเองจะได้ทำงานอย่างเต็มที่ ใครจะไปรู้ว่าเขาจะถูกกดข่มไว้อยู่หลายปีกว่าเขาจะปีนขึ้นมาอยู่ตำแหน่งนี้ได้เช่นตอนนี้ กลับต้องมาพบว่าเจ้านายคนนี้รับใช้ยากเกินไปเสียอีก!

“ไปเรียกเจ้าเด็กบ้าเซี่ยผิงกั่งนั่นมาที่นี่!” น้ำเสียงของเซี่ยหนิวซานฟังดูราวกับจะฉีกเนื้อใครออกเป็นชิ้นๆ ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกชาไปหมด

ต้องเป็นเจ้าเด็กบ้านั่นแน่ที่เอาไป!

พ่อบ้านรีบไปตามคนมาทันที ไม่เพียงแต่เซี่ยผิงกั่งเท่านั้นที่มา แม้แต่เซี่ยผิงไหวและเซี่ยซีก็ตามมาด้วยอย่างงุนงง

“ท่านพ่อ ท่านโมโหอะไรหรือ พวกเรายังไม่ได้ทำเรื่องอะไรไม่ดีเลยนะ” เซี่ยผิงไหวเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์หดหู่หลังจากที่มาถึงแล้ว “หรือว่าพอท่านแม่ไม่อยู่ท่านก็เลยฟุ้งซ่าน ไม่เช่นนั้น…เชิญกลับมา…โอ๊ย!”

เขายังพูดไม่ทันจบ เซี่ยผิงกั่งก็ตบเขาทันที

เซี่ยผิงไหวยื่นปากอย่างไม่พอใจ

พี่หญิงใหญ่เป็นญาติสนิทของเขาก็จริง แต่หลูซื่อก็เลี้ยงดูเขามาตั้งหลายปีนี่…

อีกอย่างตอนที่หลูซื่ออยู่เขาก็มีชีวิตที่ดีด้วย มีเงินใช้ไม่เคยขาดมือ ยิ่งมีขนมอร่อยกินไม่เคยขาด ตอนนี้…เขาไม่ได้กินขนมเกาลัดมาตั้งหลายวันแล้ว

“ใครเอาของในหีบนี้ของข้าไป! รีบเอาออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!” เซี่ยหนิวซานเอ่ยด้วยอารมณโกรธเกรี้ยว

เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเหอะๆ เยาะเขาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น “นี่ท่านเพิ่งคิดถึงของในหีบนี้ขึ้นมาได้หรือ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” เซี่ยหนิวซานไม่พอใจ

“ของของท่านที่อยู่ในนี้ไม่มีเสียตั้งนานแล้ว ข้านึกว่าท่านรู้ตั้งนานแล้วเสียอีก” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยเรื่อยๆ “ก่อนหน้านี้ท่านก็เคยพูดเองนี่ว่า ของนอกกายหายแล้วก็แล้วไป ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เหตุใดถึงต้องโกรธขนาดนี้ด้วยเล่า”

หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็แค่นเสียงเยาะอีกที

เซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจนควันออกหู “ข้าพูดอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อใด!”

“เดือนแรกที่หลูซื่อแต่งเข้ามา นางบอกว่าบ้านมารดานางได้หลานชาย พอถามท่านว่าทำอย่างไร แล้วก็ให้นางหยิบเอาห่วงโซ่หยกออกไปจากในหีบนี่ ท่านจำเรื่องนี้ได้หรือไม่” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยนิ่งๆ

เซี่ยหนิวซานพยายามนึกอย่างหนัก

ในที่สุดก็นึกออก

“มีเรื่องนี้จริงๆ ข้าเป็นคนอนุญาตเอง” เซี่ยหนิวซานเอ่ย “นางกลับไปอยู่กับบิดามารดาหลังจากที่หย่าร้างอยู่หลายปี ในเมื่อแต่งกับข้า ย่อมต้องให้นางได้ลืมตาอ้าปากระบายความคับข้องใจที่ผ่านมาออกไปบ้าง ข้าจึงได้ยอมให้นางส่งของขวัญชิ้นใหญ่กลับไป เพื่อแสดงให้เห็นว่าข้าให้ความสำคัญกับนาง ทำไมหรือ”

“ตอนนั้นข้าก็บอกท่านแล้วว่า ถ้าหากหลูซื่อคิดจะใช้จ่ายอะไรก็ให้ไปเบิกจากบัญชี นางอยากจะได้อะไรก็ให้เอาเงินไปซื้อ อย่าได้แตะต้องของที่อยู่ในหีบนี้ แต่ท่านกลับไม่รับฟัง และไม่สนใจ หลายปีมานี้หลูซื่อได้ส่งของให้บ้านต่างๆ มากมาย ท่านคิดว่านางส่งของอะไรไปหรือ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอีก

เซี่ยหนิวซานมึนงงเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่า นางส่งของของข้าที่อยู่ในหีบนี้ออกไปจนหมดเลยอย่างนั้นหรือ! เป็นไปไม่ได้ ของตั้งเยอะขนาดนั้น นางจะเอาไปส่งให้ใครเล่า!”

สมบัติของเขาในหีบนี้เป็นของมีค่าจริงๆ!

จะส่งออกไปให้คนอื่นอย่างนั้นได้อย่างไร!

ตอนที่ 276 ไม่พอใช้แล้ว

เหตุผลที่สมบัติเหล่านี้ถูกวางไว้ในห้องเก็บอาวุธก็เพราะว่าที่สถานที่แห่งนี้ไม่ได้โดดเด่นสะดุดตาคน และสามารถเก็บสิ่งของต่างๆ ไว้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลได้!

ห่วงโซ่หยกเส้นนั้นนับว่าเป็นชิ้นที่ราคาถูกที่สุดชิ้นหนึ่ง เนื่องจากใช้หยกปริมาณน้อย แต่คุณภาพดีมาก และมีดีที่ลูกเล่นของมัน ฝีมือการแกะสลักก็ยิ่งดีเข้าไปอีก มีค่าถึงสองหรือสามพันตำลึง!

นอกจากนี้ เขาจำได้ว่าในหีบมียังมีอินทรีทอง ซึ่งลูกตาของมันทำจากอัญมณี เป็นทองคำแท้ๆ บนขนนกยังประดับด้วยหินที่ส่องประกายสีทองชนิดหนึ่ง หินก้อนนั้นหายากมาก มันเป็นของที่เขาชิงมาได้ตอนที่ต่อสู้กับคนเถื่อน!

พูดให้ตรงกว่านี้หน่อยก็คือ ฮ่องเต้ผู้ชราก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ!

แต่มันกลับถูกผู้หญิงช่างผลาญพวกนั้นเอาไปให้คนอื่นเสียแล้ว?!

“ส่งไปให้ใครแล้ว!” ดวงตาของเซี่ยหนิวซานแดงก่ำ ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

“จะตะคอกใส่ข้าทำไม ข้าก็เพิ่งพบว่าของในนั้นหายไปตอนที่มาเปิดหีบดูทีหลังเหมือนกัน ข้าตรวจสอบดูก็เลยรู้ว่าบางอย่างนางส่งไปให้ท่านย่ากับพวกท่านลุงท่านอา บางส่วนก็ส่งไปให้บ้านตระกูลหลู แล้วก็ยังมีคนที่ท่านคบหาด้วย นางก็เลือกๆ แล้วส่งไปให้…” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอีก

เขารู้ว่าในนั้นมีอินทรีทอง

ต่อมาจึงได้พยายามหาไปทั่ว สองปีก่อนหน้าตระกูลเมิ่งมีตาเฒ่าฉลองวันเกิด ผู้คนมากมายในเมืองหลวงก็เลยส่งของขวัญไปให้ หลูซื่อก็ส่งของขวัญไปให้พวกเขาด้วย

นางส่งอินทรีทองนั่นไปให้ตระกูลเมิ่ง

สองปีมานี้ตระกูลเซี่ยก็ไม่ได้มีเรื่องมงคลอะไร จึงไม่มีของขวัญส่งตอบแทนกลับมาจากตระกูลเมิ่ง

ทว่าหากเขาเป็นคนตระกูลเมิ่ง แล้วได้รับของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ คงจะคิดว่าตระกูลเซี่ยทำเรื่องน่าละอายอะไร จึงต้องขอให้พวกเขาช่วยจัดการให้ไปแล้ว!

มีการส่งของขวัญให้แบบนี้ด้วยหรือ!

จากไม่เคยมีความเคลื่อนไหว จู่ๆ ก็ส่งอินทรีทองตัวใหญ่ไปให้!

ตอนที่เขารู้เรื่องนี้ หลูซื่อก็เดินทางไปรับคนที่เหลียวโจวเสียแล้ว ดังนั้นจึงยังไม่ทันได้คิดบัญชีกับนาง

ต่อมาเมื่อน้องสาวเขามาแล้ว เขาก็ไม่อยากจะเอาเรื่องราวแต่เก่าก่อนมาตีไข่ใส่สี จนดูเหมือนว่าครอบครัวของพวกเขากำลังรังแกคนอื่น

เซี่ยหนิวซานหมดเรี่ยวแรงทันที

หีบใบนี้ถูกซ่อนไว้ค่อนข้างดี แม้ว่าจะอยู่ในห้องเก็บอาวุธ แต่มันถูกวางไว้ตรงส่วนในสุดซึ่งปกติจะไม่เป็นที่สังเกต

ทำไมพวกนางถึงได้นึกถึงแล้วหยิบเอาไปจนหมดเกลี้ยงได้เล่า!

เงินของเขา!

สมบัติของเขา!

เวลานี้เซี่ยหนิวซานกำลังจะกระอักเลือดออกมาเสียให้ได้

ไม่ใช่ว่าหีบจะนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว ที่เหลือ…

ยังมีแผ่นหนังแกะที่เขารองไว้ด้านล่างเพื่อกันความชื้น…

เซี่ยหนิวซานไร้เรี่ยวแรง เขาทรุดนั่งลงบนพื้นในทันที “ข้าไม่มีเงินแล้ว ลูกสาวคนโตของข้าก็สุขภาพไม่ดี ข้ายังต้องดูแลอีก ตอนนี้ในบ้านเหลืออยู่แค่…พันกว่าตำลึงเท่านั้น ไม่พอใช้แล้ว!”

อินทรีทองของเขา…

เซี่ยหนิวซานท้อแท้อยู่ครู่หนึ่ง และบ่นอะไรพึมพำ ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน พุ่งพรวดเข้าไปที่ชั้นวางอาวุธ แล้วเอื้อมมือไปคว้าดาบยาวเล่มหนึ่งออกมา

ยกเท้าเตรียมจะออกไป

“ท่านพ่อคิดจะทำอะไรน่ะ คงไม่ได้คิดที่จะตัดคอ…ทะ…หลูซื่อหรอกนะ” เซี่ยผิงไหวตกใจทันที

“ข้าจะกลับไปถาม! ไปถามหลูซื่อให้รู้เรื่อง ส่งของไปให้ใครก็ต้องเอาคืนมาให้หมด! ใครกล้าเอาของของข้า ข้าจะบั่นคอพวกมัน!” เซี่ยหนิวซานตื่นตัวอย่างยิ่ง

ของในหีบนั่นสามารถพูดได้ว่าเป็นเลือดเนื้อทั้งชีวิตของเขา!

เขาเป็นโจร รบกับคนเถื่อน เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายไปเพื่ออะไร ไม่ใช่เพื่อจะได้มีของดีๆ สักหน่อยหรือ!

เขายอมให้เงินหลูซื่อไปห้าพันตำลึงไม่ใช่เพราะว่าเขาใจกว้าง แต่เป็นเพราะคิดนึกว่าตนเองมีเงินมากต่างหาก!

หากสิ่งของในหีบนี้ยังคงอยู่ อย่าว่าแต่ห้าพันตำลึงเลย ต่อให้ต้องให้อีกห้าพันตำลึงเขาก็ไม่เดือดร้อนทุกข์ใจ!

แต่ความเป็นจริง…

หลูซื่อนังคนล้างผลาญ!

เรื่องที่เซี่ยหนิวซานต้องการจะทำ ใครเล่าจะขวางไว้ได้

หลังจากเรียกพ่อบ้านแล้ว เขาก็ขี่ม้าออกไปหาหลูซื่อทันที