ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 325 หมาบ้าไล่กัดคน / ตอนที่ 326 ให้รางวัล

ตอนที่ 325 หมาบ้าไล่กัดคน / ตอนที่ 326 ให้รางวัล

ตอนที่ 325 หมาบ้าไล่กัดคน

เมื่อนึกถึงบทกวีเหล่านั้นเซี่ยเฉียวก็รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาทันที

นางมองดูดอกไม้พวกนี้ไม่สุขใจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“เมื่ออาจารย์ซังกลับมา ก็ไม่ต้องบอกเขาหรอกว่าดอกไม้พวกนี้เคยได้รับความเสียหายมาก่อน เจ้าคิดว่าอย่างไร” เซี่ยเฉียวถามเด็กรับใช้

เด็กรับใช้รับพยักหน้าทันที

พูดไม่ได้แน่นอน!

อาจารย์ซังรักดอกไม้เท่าชีวิต หากเขารู้เข้าล่ะก็ เขาจะต้องแยกม้าในสนามนั่นเป็นชิ้นๆ แน่!

เซี่ยเฉียวโล่งใจแล้ว

ดอกไม้พวกนี้ดูเหมือนว่าจะฟื้นคืนกลับมาพอสมควรแล้ว นางคงไม่จำเป็นต้องกังวลอีกต่อไป ในที่สุดก็นับว่านางก็สามารถเอาถั่วเงินกลับคืนมาได้สักที

ถ้าหากซื้อของเล็กน้อยมาทำความดีนางก็ไม่ต้องกังวลว่าเงินจะไม่พอหรอก

แต่ในเวลานี้มีบางคนที่กำลังโศกเศร้า

ต่งซีอวิ๋นน้ำตานองหน้า นางไม่เคยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้มาก่อน

“พี่หญิงต่ง ท่านอย่าได้เศร้าไปเลย ใครจะรู้ว่าเซี่ยเฉียวอาจจะใช้วิธีอะไรให้ได้ที่หนึ่งมาก็ได้! นางมีความคิดจิตใจที่ไม่ถูกต้องจะมีพรสวรรค์เช่นนั้นได้อย่างไร! เจ้าวางใจเถอะ รอให้ถึงปีใหม่ก่อน แล้วข้าจะทำให้นางต้องกระเด็นออกไปจากที่นี่แน่นอน!” ซย่าหย่าอวิ๋นนั่งปลอบใจอยู่ข้างๆ

ที่นี่คือเรือนหมู่ตัน นางอยู่ที่เรือนคงกู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

นางรู้สึกทรมานอยู่ทุกเวลานาที

เพราะว่าตอนนี้คนที่นั่นต่างก็เข้าข้างเซี่ยเฉียว พวกเขายกย่องที่นางได้เป็นที่หนึ่ง ไหนเลยจะมีสายตามองคนอื่น!

ดวงตาของต่งซีอวิ๋นบวมแดงเล็กน้อย นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “น้องหย่าอวิ๋น เจ้าไม่ต้องมาปลอบใจข้าหรอก เซี่ยเฉียวฉลาดขนาดนั้น นางจะแพ้ได้อย่างไรเล่า ไม่แน่พอถึงปีใหม่ แม้แต่เจ้าก็จะต้องถูกนางไล่ออกไปด้วย…”

“ไม่มีทาง! ข้าหรือจะแพ้นาง!” ซย่าหย่าอวิ๋นเสียงดังขึ้นมาทันที

“ก่อนหน้านี้แม้ว่าข้าจะไม่ได้เพ้อฝันว่าตัวเองจะเป็นอันดับหนึ่งตลอดไป แต่ข้าก็คาดไม่ถึงว่าคนที่เบียดข้าลงไปได้จะเป็นเซี่ยเฉียว นางมีเรื่องให้ประหลาดใจมาตลอด หากนางชนะเจ้าได้อีก จะมีอะไรน่าแปลกใจหรือ” ต่งซีอวิ๋นเอ่ย

ซย่าหย่าอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ผ่านไปสักพักซย่าหย่าอวิ๋นจึงเอ่ย “พี่หญิงต่ง ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า อันที่จริงข้าก็กังวลอยู่บ้าง เซี่ยเฉียวออกไปนอกเมืองแต่ละครั้งไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่พิเศษเลย แต่ข้าแอบให้คนไปถามพวกผู้ประสบภัยที่นางติดต่อด้วย ท่าที่ที่คนพวกนั้นมีต่อนางดีมาก พวกเขาบอกว่านางเป็นคนดี”

“หย่าอวิ๋น หากเจ้าแพ้ขึ้นมาจะทำอย่างไร คุณชายเมิ่งพูดเอาไว้แล้วว่าหากชนะเขาจะแต่งกับเจ้า…” ต่งซีอวิ๋นเอ่ย

ซย่าหย่าอวิ๋นกำหมัดแน่น

นางไม่เคยคิดที่จะแต่งกับเมิ่งจี๋ฟังตั้งแต่แรก กระทั่งตอนที่อยู่ในคอกม้าก่อนหน้านี้ นางก็ยังเกลียดที่เขาร่วมมือกับเซี่ยเฉียวกลั่นแกล้งรังแกนาง

แต่นางจำเป็นต้องยอมรับว่าไม่มีใครเหมาะที่จะเป็นสามีมากเท่าเมิ่งจี๋ฟังแล้ว

แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยมีทักษะเท่าไรนัก แต่สถานะของเขาสูงส่ง ถ้าหากองค์ชายสี่สามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้ในอนาคตตระกูลเมิ่งก็จะพลอยได้ดีไปด้วย

“เจ้าเคยบอกข้าว่า ก่อนหน้านี้ท่าทีที่เมิ่งจี๋ฟังแสดงออกต่อเซี่ยเฉียวไม่เลวเลย เช่นนั้นแล้ว…เป็นไปได้ไหมว่า..” ต่งซีอวิ๋นไม่ได้เอ่ยออกมา แต่ซย่าหย่าอวิ๋นกลับฟังเข้าใจว่านางต้องการสื่ออะไร

เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะชอบเซี่ยเฉียว

“เป็นไปไม่ได้หรอก นางมีอะไรดีกัน!” ซย่าหย่าอวิ๋นเอ่ยอย่างดื้อรั้น

“แม่นางเซี่ยก็ไม่เลวเลย นางดูอ่อนโยนและสงบเสงี่ยมอย่างนั้น…ถามหน่อยว่าใครในพวกเราจะเทียบนางได้ ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่านางกลวงโบ๋ แต่ความจริงคือนางเต็มไปด้วยพรสวรรค์ ข้าเกรงว่าไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็คงจะชื่นชมนางล่ะไม่ว่า” ต่งซีอวิ๋นหัวเราะอย่างขมขื่น

ซย่าหย่าอวิ๋นรู้สึกว่าใจตนเองถูกทิ่มแทงจนเจ็บปวดไปหมด

“อย่างนางน่ะหรือ คิดจะเกาะตระกูลเมิ่งขึ้นที่สูง! ข้าจะไม่มีวันยอมให้นางทำสำเร็จหรอก!” ซย่าหย่าอวิ๋นขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“น้องหย่าอวิ๋น เจ้าอย่าได้วู่วามไป เจ้าก็รู้นี่ว่าถ้าหากเซี่ยเฉียวเป็นอะไรไป เซี่ยผิงกั่งนั่นจะต้องไล่กัดคนเหมือนหมาบ้าแน่ๆ” ต่งซีอวิ๋นรีบโน้มน้าวด้วยสีหน้าตึงเครียด นางดูหวาดกลัวอย่างยิ่ง

ตอนที่ 326 ให้รางวัล

ซย่าหย่าอวิ๋นเห็นท่าทางหวาดกลัวของต่งซีอวิ๋นแล้วก็ยิ่งรู้สึกเกลียดเซี่ยผิงกั่ง

พี่หญิงต่งของนางเป็นคนมีเหตุผลอย่างนี้ เหตุใดนางต้องมาตกเป็นเป้าหมายของคนชั่วอย่างนั้นด้วย!

นางอยากจะระบายความคับแค้นใจแทนพี่หญิงต่งเสียจริง

เมื่อนึกถึงสิ่งที่พี่หญิงต่งพูดดวงตาของนางก็วาบแสงชั่วร้าย

ถ้าหากเซี่ยเฉียวเกิดเรื่อง เช่นนั้นแล้ว…เซี่ยผิงกั่งก็จะต้องโศกเศร้าเสียใจไม่ใช่หรือ! เขารังแกคุณหนูบ้านอื่น หากน้องสาวของตนเองถูกรังแกบ้าง มันจะไม่ใช่กรรมตามสนองหรอกหรือ!

ต่งซีอวิ๋นเห็นท่าทางเช่นนั้นของซย่าหย่าอวิ๋นก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น

…

ตกเย็นเซี่ยเฉียวก็กลับบ้านไปพร้อมกับข้อสอบแปดวิชาที่นางได้ที่หนึ่ง

แล้ววางลงตรงหน้าเซี่ยหนิวซาน

เซี่ยหนิวซานมองไปที่กระดาษข้อสอบด้วยความมึนงง “ข้าไม่ชอบอ่านของอวดรู้พวกนี้ เจ้าจะทำอะไร”

เซี่ยผิงกั่งกลับหยิบไปมอง จากนั้นแววตาของเขาก็เป็นประกาย “คะแนนข้างบนนี่ไม่ใช่ว่าเจ้าเขียนขึ้นมาเองหรอกใช่ไหม!”

“…” เซี่ยเฉียวหัวเราะเยาะขึ้นมา

“พี่หญิงใหญ่ ยอดเยี่ยมมาก” จู่ๆ เซี่ยซีก็ยื่นศีรษะออกมา

“เช่นนั้นแล้วนี่ก็เป็นของจริงสิ?” เซี่ยผิงกั่งฉีกยิ้มกว้าง เขาดีใจเป็นที่สุด หนวดเคราที่เพิ่งงอกใหม่บนใบหน้าของเขาดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย “ดีมาก! เจ้าเหมือนท่านแม่ของพวกเรามาก ท่านแม่เราก็ฉลาดอย่างนี้แหละ!”

ไม่เหมือนท่านพ่อเลย!

“นี่มันอะไรกันแน่” เซี่ยหนิวซานยังคงงงงวย จากนั้นเขาจึงมองดูให้ดีๆ และเห็นว่าบนกระดาษแต่ละแผ่นล้วนแต่มีอักษรเขียนไว้ว่าระดับหนึ่งขั้นสูงชั้นหนึ่ง

หมายถึงที่หนึ่งหรือ

“น้องหญิงใหญ่ได้ที่หนึ่งในแปดวิชา มันวิเศษมาก” เซี่ยผิงกั่งอธิบายคลายความสงสัยให้กับบิดาผู้โง่เขลาของเขา

เมื่อเซี่ยหนิวซานได้ยินดังนั้นก็แทบจะกระโดดตัวลอย “มีอนาคต!”

จู่ๆ เขาก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมา เซี่ยเฉียวใจเต้นกระตุกแทบจะขาดใจตายด้วยความตกใจ

ใครกันแน่ที่ดวงพิฆาตญาติพี่น้องคนในครอบครัว!

โหวกเหวกโวยวาย กลัวนางจะไม่ตายไวหรืออย่างไร!

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ ตอนที่สอบนั้นหนาวมากๆ แต่ข้าคิดว่าหากข้าทำข้อสอบได้ดี ก็จะทำให้พวกท่านมีความสุขได้ ข้าจึงอดทนไว้…” เซี่ยเฉียวหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะมองพวกเขาด้วยสีหน้าคาดหวัง “มีรางวัลไหม”

“…” ใบหน้าแก่ๆ ของเซี่ยหนิวซานตึงเครียดขึ้นมาทันที

“…” เซี่ยผิงกั่งหันหน้าไปด้านข้าง

“พี่หญิงใหญ่ท่านได้ที่หนึ่งแปดวิชา!? ไอ้หยา หากรู้อย่างนี้ข้าไปสำนักศึกษาดีกว่า ได้หน้ามาก ข้าเป็นน้องชายแท้ๆ ของท่านนะ ทีนี้ใครจะกล้าว่าข้าโง่อีก” เซี่ยผิงไหวตอบสนองช้าไปหน่อย เขาเพิ่งมาเอ่ยปากเอาตอนที่เซี่ยหนิวซานสองพ่อลูกกำลังรู้สึกหดหู่

“เดิมทีเจ้าก็โง่อยู่แล้ว! พี่สาวเจ้าเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย!” เซี่ยหนิวซานดุเดือดใส่เขา

เซี่ยผิงไหวเบ้ปากทันทีก่อนจะพ่นลมหายใจ

นางเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเขา ทำไมถึงจะไม่เกี่ยวแล้วเล่า!

“ท่านพ่อ ไม่มีรางวัลหรือเจ้าค่ะ หากเช่นนั้นครั้งหน้า…ข้าสอบแค่พอผ่านดีกว่า…” เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความผิดหวัง

เซี่ยหนิวซานกลืนน้ำลายทันที

ศีรษะเขาแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

“มี มีสิ” เซี่ยหนิวซานรู้สึกกระวนกระวายราวกับมดบนกระทะร้อนๆ “ต้องรอหน่อย กะทันหันแบบนี้ข้าก็ไม่ได้เตรียมอะไรไว้ พรุ่งนี้ข้า…ก็ต้องนำทหารออกไปอีกแล้ว รอให้ข้ากลับมาค่อยเอาของขวัญให้เจ้า?”

เดิมทีคนที่ต้องนำทหารออกไปไม่ใช่เขา

แต่ตอนนี้ต้องเป็นเขาแล้วล่ะ

เขายังคิดที่จะใช้ชีวิตในค่ายทหารเพื่อรอวันเกษียณ แต่หากตอนนี้เขาไม่พยายามหาทางอื่น เขาก็จะเลี้ยงลูกสาวคนนี้ไม่รอด?!

มีโจรอยู่บนภูเขาทางทิศตะวันตก หากเขาไปปราบปรามพวกมัน บางทีเขาอาจจะได้อะไรดีๆ ติดไม้ติดมือมาบ้าง…

และยังมีเงินรางวัลอีก

“ตกลงเจ้าค่ะ ลูกขอบคุณท่านพ่อ” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างอ่อนหวาน

เซี่ยผิงกั่งรีๆ รอๆ เขาล้วง…ถุงผ้าใบน้อยออกมาจากอกเสื้อ

“เดิมทีข้าคิดจะเก็บไว้ใช้เอง แต่ในเมื่อเจ้าสอบได้ดีขนาดนี้ ข้าก็จะมอบสิ่งนี้ให้เจ้า อย่าได้ทำเสียของ ข้าได้ยินมาว่าเป็นของที่ปรมาจารย์วาดขึ้นมาเองกับมือ ใช้ได้ผลดีมาก” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอีก

เซี่ยเฉียวอึ้งงันไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงเปิดถุงผ้าออกดู แล้วนางก็ต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันทันที

ยันต์วาสนาคู่ครอง! เรียกเนื้อคู่!

พี่ใหญ่นางถึงกับซื้อมาสองแผ่น แล้วยังแอบพกไว้เองหนึ่งแผ่นอีกด้วย?

ขี้เหนียวกับน้องสาวขนาดนี้ ต่อให้ห้อยยันต์เนื้อคู่อีกเท่าไรก็ไม่มีประโยชน์!