ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 329 ราวกับมีวิญญาณแค้นมา / ตอนที่ 330 วิญญาณใหญ่กินวิญญาณน้อย

ตอนที่ 329 ราวกับมีวิญญาณแค้นมา / ตอนที่ 330 วิญญาณใหญ่กินวิญญาณน้อย

ตอนที่ 329 ราวกับมีวิญญาณแค้นมา

เพิ่งจะสิ้นเสียงพูดของหัวหน้า หน้าไม้ของเซี่ยเฉียวก็ยิงออกไปแล้ว

มันพุ่งเข้าช่วงท้องของหยวนหรงแทบจะในชั่วพริบตา ปักตรงเข้าไปแทบจะเป็นตำแหน่งเดียวกับครั้งที่แล้ว

ใบหน้าน้อยๆ ของเซี่ยเฉียวเย็นชาเจือรอยยิ้มเยาะ “เจ้าว่าข้าเล็งได้แม่นหรือไม่เล่า ลองถามลูกน้องของเจ้าดูสิ ความสามารถของข้าเขาก็เคยสัมผัสมาแล้วครั้งหนึ่ง ทำไมถึงลืมไปเสียได้”

“สาวน้อยแสนซน ข้าพูดกับเจ้าดีๆ แล้วนะ อย่าให้มันมากเกินไปนัก ข้ามีคนเยอะขนาดนี้จะจัดการเจ้าคนเดียวไม่ได้หรือ” ชายผู้เป็นหัวหน้าพูดจาดุดัน

หยวนหรงกุมท้องด้วยความเจ็บปวด เขาล้มลงกับพื้นทันที เหงื่อกาฬไหลออกมา

เซี่ยเฉียว! เซี่ยเฉียว!

นังคนต่ำช้า!

เซี่ยเฉียวขึ้นลูกดอกหน้าไม้อีกครั้ง

คนผู้นั้นนำคนขยับเข้ามาใกล้ ล้อมพวกเซี่ยเฉียวเอาไว้

เซี่ยเฉียวทำจิตใจให้มั่นคงไม่หวั่นไหว สีหน้าแสร้งแสดงเป็นสงบ

นางยังแย้มยิ้มและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบช้าและไพเราะว่า “เจ้าแซ่หยาง ชื่อว่าหยางหมาไห่ ใช่หรือไม่”

เมื่อผู้เป็นหัวหน้าได้ยินเช่นนั้นเขาก็ตกตะลึงไปทันที ส่วนคนอื่นๆ ก็มองซ้ายมองขวาด้วยความงงงวย

เด็กสาวผู้นี้รู้ชื่อลูกพี่เขาได้อย่างไร!

“หยางหมาไห่ ไก่ของบ้านชายชราแซ่หลี่ในหมู่บ้านอร่อยไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ย เสียงของนางเหมือนลอยออกมาจากหุบเขาที่ว่างเปล่าทำให้รู้สึกน่ากลัวเล็กน้อย “เจ้ากินไก่ของเขาไปแล้ว เหตุใดยังต้องรังแกหลานสาวของเขาด้วย”

สีหน้าหยางหมาไห่ผิดปกติไปทันที

“เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”

“หลานสาวของตาเฒ่าหลี่ตายอย่างน่าอนาถ นางผูกคอตายอยู่ใต้ต้นไม้ตรงข้ามประตูบ้านเจ้าไม่ใช่หรือ อ้อ นางยังสวมเสื้อกันหนาวสีแดงทั้งตัว นางจ้องไปที่ขา แลบลิ้นยาวออกมา จับจ้องเจ้าไม่วางตา พอเจ้าออกไปข้างนอกก็เห็นนางเลยไม่ใช่หรือ” หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบก็เผยรอยยิ้มแปลกออกมา

ในขณะนั้นเหงื่อเย็นๆ ของหยางหมาไห่ก็ไหลย้อยลงมาทันที

เขาคิดถึงเช้าวันนั้น

เช้าวันนั้นเขายังคิดว่ารสชาติของหลานสาวของตาเฒ่าหลี่ดีจริงๆ นางเป็นสาวน้อยที่สะอาดบริสุทธิ์อย่างแท้จริงแตกต่างจากพวกผู้หญิงในซ่อง

หญิงสาวผู้นั้นหน้าตาดี แต่ตอนนี้เขารังแกนางแล้วคงไม่สามารถแต่งงานได้อีก ไม่สู้เขาแต่งกับนางไปเสียเลย รับนางมาอยู่กับเขาให้ทำอาหารให้และรับใช้เขาดีกว่า

เขากำลังวาดฝันอย่างสวยงามในตอนนั้น แต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่เขาเปิดประตูก็ได้เห็นผู้หญิงคนนั้นแขวนลอยอยู่กลางอากาศ นางยังแกว่งไปแกว่งมาเมื่อลมพัดอีกด้วย!

นางรู้ได้อย่างไร!

หยางหมาไห่กลืนน้ำลายพลางคิดว่าน่าจะเป็นพวกไม่รักดีรายงานนางไปก่อนแล้ว!

เขาถ่มเสมหะออกมาอย่างรุนแรง “เจ้าแสร้งทำเป็นข่มขู่ใครหรือ ข้ากลัวจะแย่อยู่แล้ว”

“ตอนเจ้าอายุเจ็ดปีก็ทุบท้องมารดาตนเอง ท่านแม่ของเจ้าจึงต้องแท้งลูกไป ทารกน้อยที่น่าสงสาร เขาเป็นน้องชายของเจ้า ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมให้เขาเกิดมาเล่า” เซี่ยเฉียวเอียงศีรษะเอ่ยถามอย่างไร้เดียงสา

แววตาของนางแจ่มใสและบริสุทธิ์

ใสสะอาดจนราวกับว่านางสามารถเห็นความคิดในใจคนได้กระนั้น

เมื่อหยางหมาไห่ได้ยินเช่นนี้เขาก็ก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัวพลางมองซ้ายมองขวา

ผิดปกติ ผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างผิดปกติ!

ไม่มีใครรู้เรื่องมารดาของเขานอกจากท่านปู่ที่ตายไปแล้วและท่านแม่ของเขาเอง!

นางรู้ได้อย่างไร

เวลานี้หยางหมาไห่ก็ตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ในหัวของเขาก็ยุ่งเหยิงสับสน

ส่วนผู้คนที่อยู่ข้างๆ เขา ก็คิดว่าเรื่องนี้มันมีอะไรแปลกๆ ไปอยู่บ้าง และทุกคนก็กำลังรอคำสั่งของหยางหมาไห่

“คืนนั้นหลี่ซานยาก็ขอร้องให้เจ้าปล่อยนางไปแล้วไม่ใช่หรือ นางบอกว่าจะให้คนที่บ้านนางเอาเงินมาให้เจ้าก็ได้ แต่เจ้าก็ยังลากนางเข้าไปในกองหญ้า…หยางหมาไห่…เจ้าลองดูดีๆ สิว่าคอของเจ้ารู้สึกอึดอัดนิดหน่อยใช่หรือไม่ เหมือนตอนที่นางบีบคอเจ้า…ในคืนนั้น ตอนที่นางขัดขืนอย่างสิ้นหวัง ดูเหมือนว่า…นางจะทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้เจ้าด้วยนี่…”

เสียงเบาๆ ของเซี่ยเฉียวราวกับว่าลอยมาจากนรกกระนั้น

ไม่เพียงแต่คนกลุ่มนี้เท่านั้นที่รู้สึกหวาดกลัว แม้แต่บ่าวรับใช้ที่อยู่รอบๆ นางก็อดที่จะขนลุกไปทั้งตัวไม่ได้

และแล้วในเวลานี้เองลมหนาวแผ่วเบาก็พัดมาพอดีราวกับมีวิญญาณแค้นมา

ตอนที่ 330 วิญญาณใหญ่กินวิญญาณน้อย

เซี่ยเฉียวยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวเล็กๆ เรียงเป็นระเบียบ สะอาดสว่างจนขับไล่ความมืดมน

ข้างกายหยางหมาไห่มีวิญญาณอยู่สองตัว

หนึ่งในนั้น…เป็นวิญญาณแค้นที่ไม่ได้มีพลังอะไรนัก

มันไม่ค่อยเหมือนกับวิญญาณที่อยู่ในเทียนไขสักเท่าไร วิญญาณตนนั้นถูกปิดผนึกอยู่ในเทียนไข และพบเข้ากับไฟพอดี ซึ่งร่างเดิมและไฟส่งเสริมกันจึงได้ร้ายกาจขึ้นมาก

แต่วิญญาณตนนี้กลับอ่อนแอมาก ทำได้เพียงแต่ติดตามอยู่ข้างกายหยางหมาไห่ กระทั่งห้อยโหนอยู่บนร่างเพื่อคอยดูดซับพลังหยางของเขาทีละน้อย

หยางหมาไห่คนนี้มีพลังหยางเข้มข้น ดังนั้นในขณะที่เขาสูญเสียมันไป วิญญาณแค้นตนนี้ก็ต้องรู้สึกเจ็บปวดด้วยเช่นกัน

วิญญาณแค้นคือหลี่ซานยาที่ถูกเขารังแก

นางสวมเสื้อบุนวมสีแดงทั้งตัว ตอนที่นางตายคงต้องการใช้พลังทั้งหมดให้กลายเป็นวิญญาณร้ายเพื่อมาแก้แค้นสินะ?

นอกจากวิญญาณแค้นแล้ว ยังมีวิญญาณอีกตนหนึ่งที่ถูกวิญญาณแค้นควบคุมไว้ ซึ่งเป็นวิญญาณชายชรา

ชายชราผู้นี้เป็นปู่แท้ๆ ของหยางหมาไห่

“สัตว์ร้ายตัวนี้! เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ได้ดูแลมันให้ดี ต้องมองดูมันทำร้ายคืนอื่นไปทีละคนๆ ข้าไร้ประโยชน์ ข้าหยุดมันไม่ได้…” วิญญาณของชายชรายังร้องไห้

จะร้องไห้ไปทำไม

หากตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่ทำดีที่สุด มาเสียใจตอนที่ตายไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร

แต่เมื่อวิญญาณแค้นได้ยินเช่นนั้นกลับกรีดร้องขึ้นมา เสียงนั้นแปลกและแหลมสูงราวกับว่ามันจะทำลายแก้วหูคนได้ ทำเอาชายชราที่อยู่ข้างๆ นางสะดุ้งตกใจจนตัวสั่น

“เพราะเจ้านั่นแหละ!” ดวงตาสีแดงเลือดของวิญญาณแค้นแยกเขี้ยวใส่วิญญาณชายชรา “เป็นเจ้าที่ตามใจมัน! ข้าจะกินเจ้าแน่ และจะให้เจ้าดูข้าบีบคอมันจนตาย!”

เซี่ยเฉียวต้องถอนหายใจอีกครั้ง

เกรี้ยวกราดไม่น้อย

วิญญาณใหญ่กินวิญญาณตัวน้อยแบบนี้ก็มีจริงๆ

แต่นั่นคือสิ่งที่วิญญาณแค้นเท่านั้นสามารถทำได้

วิญญาณของชายชราตอนนี้เป็นเหมือนของแถมที่ไม่สามารถอยู่ห่างจากวิญญาณแค้นได้ กระทั่งว่าขอเพียงวิญญาณแค้นต้องการก็สามารถกลืนกินเขาได้ตลอดเวลา

อย่างไรก็ตามเมื่อนางดูโหงวเฮ้งของวิญญาณชรานี้แล้ว…

เขาก็ไม่ใช่วิญญาณตัวน้อยที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา

คิ้วตรงแต่ไม่เรียบ ข้างซ้ายทำร้ายเมีย ข้างขวาทำร้ายลูก ชีวิตไม่สะดวกสบาย ตำแหน่งกลางหว่างคิ้วเสียหาย จมูกงุ้มเจ้าเล่ห์ ดูแล้วน่าจะมีความรุนแรงในครอบครัว แต่โหงวเฮ้งนี้ยังมีอะไรปิดบังไว้…คิดๆ ดูแล้ว ชายชราคนนี้เป็นคนหน้าซื่อใจคดและชำนาญในการหลอกลวงผู้คน

เซี่ยเฉียวสามารถมองวิญญาณได้แม่นยำกว่าผู้คน

ดังนั้นเมื่อดูจากท่าทางของชายชราในขณะนี้ ความรู้สึกที่นางมีต่อเขาจึงแย่ลงจนถึงขีดสุด

ชายชราคนนี้ก่อนตายต้องไม่ใช่คนดีอะไรแน่นอน

เซี่ยเฉียวมองไปจากที่ไกลๆ สายตาของนางไม่ได้จับจ้องอยู่ที่หยางหมาไห่แต่กลับมองตรงข้างกายเขา ทำให้หยางหมาไห่รู้สึกราวกับมีบางอย่างแปลก ๆ อยู่ข้างหลังเขา

เขาขนลุกขนพองขึ้นมาทันที

เดิมทีเขาก็รู้สึกผิดเล็กน้อยอยู่แล้ว เวลานี้เซี่ยเฉียวกลับเปิดโปงมันขึ้นมาอีก ความวางท่านั้นจึงไม่เหลือเลยแม้แต่ครึ่งเดียว

“เจ้าเป็นคนหรือว่าวิญญาณกันแน่ เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร!” หยางมาไห่แสดงสีหน้าแหลกสลายออกมาเล็กน้อย

พอพูดจบหยางหมาไห่ก็ลูบคอตัวเองโดยไม่รู้ตัวสองที

เขาก็ไม่รู้ว่าตนเองรู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกเหมือนกับว่าคอของเขาจะเจ็บนิดหน่อย

เขารู้สึกหายใจไม่ออกเล็กน้อยราวกับว่ามีใครบางคนกำลังบีบคอเขาอยู่กระนั้น

เซี่ยเฉียวหยิบยันต์ออกมาถือไว้สองสามแผ่น

นางห่อกระดาษยันต์สีเหลืองไว้บนลูกดอกหน้าไม้ ก่อนจะยิงลูกดอกสามดอกออกไปในตำแหน่งโกวเฉิน เทียนเหลาและจูเชวี่ย

นางใช้ลูกดอกจนหมด

แล้วจึงนำกระจกทองแดงออกมาแขวนไว้บนรถม้าของนาง ตำแหน่งของรถม้าถือเป็นตำแหน่งชิงหลง ด้วยเหตุนี้พลังหยางจึงถูกกดไว้ พลังหยินจึงแข็งแกร่งขึ้นมา

สถานที่นี้เดิมทีก็มีธาตุน้ำและไม้ค่อนข้างสูงอยู่แล้ว ตอนนี้เมื่อมีการจัดผังพิฆาตขึ้นมา สนามพลังงานขนาดเล็กก็ก่อตัวขึ้นในชั่วพริบตา

ดูเหมือนว่ามีกระแสของพลังหยินคอยหล่อเลี้ยงวิญญาณแค้นอยู่ไม่ขาดสายจึงทำให้นางมีความสามารถเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามสิ่งที่นางสามารถทำได้ก็มีจำกัดอยู่ดี ดังนั้นผลกระทบที่เกิดขึ้นจากวิญญาณแค้นนี้จึงมีไม่มาก เพียงแค่ทำให้หยางหมาไห่รู้สึกได้ถึงบรรยากาศอันหม่นหมองหรือก็คือ…วิญญาณที่ตามตอแยติดพันเท่านั้น