ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 331 ตาเฒ่าไม่มีคุณธรรม / ตอนที่ 332 พวกเราต้องชนะแน่

ตอนที่ 331 ตาเฒ่าไม่มีคุณธรรม / ตอนที่ 332 พวกเราต้องชนะแน่

ตอนที่ 331 ตาเฒ่าไม่มีคุณธรรม

การใช้วิญญาณแค้นสังหารคนวิธีการเล็กน้อยเช่นนี้ไม่เพียงพอหรอก ต่อให้ทำสำเร็จเซี่ยเฉียวก็จะไม่ทำอยู่ดี เพราะมันจะเป็นเวรเป็นกรรม

ทันใดนั้นหยางหมาไห่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับเขา

กลางกระหม่อมเย็นเยียบ

อากาศแย่ๆ แบบนี้…

หยางหมาไห่รู้สึกแค่ว่าตอนนี้เป็นฤดูหนาวจึงทำให้เขารู้สึกอึดอัดไม่สบาย

เซี่ยเฉียวหยิบกระบี่ไม้ท้อและยันต์เก็บวิญญาณออกมา แล้วสะบัดออกไปเบาๆ เพื่อเก็บวิญญาณของชายชรา ก่อนจะแปะยันต์อัคคีแผดเผาวิญญาณไว้บนขวดกระเบื้อง

“หากเจ้าอยากรู้สึกดีขึ้นบ้างก็ต้องดูว่าเจ้าจะทำอย่างไร ถ้าหากหลานชายของเจ้ารังแกข้าในวันนี้ ข้าก็จะปล่อยให้เจ้าอยู่ในนี่ไปสักร้อยปีถูกไฟแผดเผาทุกวัน ไม่มีวันจะได้ไปผุดไปเกิดอีก!”

เซี่ยเฉียวกระซิบเบาๆ แต่เสียงของข่มขู่ของนางกลับทำให้ขวัญของวิญญาณชายชราบินไปแล้ว

เขารีบอธิบายอย่างรวดเร็วอย่างตรงไปตรงมา

ตอนที่ชายชราคนนี้ยังเป็นหนุ่มเขาได้แต่งงานกับภรรยาผู้หนึ่ง ที่ถูกทุบตีจนตาย

ด้วยเหตุที่มันเป็นเรื่องในครอบครัว และเขายังเป็นคนที่พูดดีทำดีต่อบุคคลภายนอก ดังนั้นเมื่อภรรยาตายไปเขาก็แค่ฝังนางอย่างเร่งรีบเท่านั้น

ชายชรามีลูกชายคนหนึ่ง ลูกชายคนนั้นก็เฝ้าดูมารดาถูกบิดาทุบตีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นิสัยของเขาจึงถูกบ่มเพาะขึ้นมา ตอนที่ยังเป็นเด็กก็มองอะไรไม่ออก แต่พอแต่งงานมีลูกแล้ว นิสัยรุนแรงแบบเดียวกันกับชายชราก็เปิดเผยออกมา

เขาก็คือบิดาของหยางหมาไห่

บิดาของหยางหมาไห่ไม่ได้ทุบตีภรรยาก็จริง แต่เขาก็ใช่ว่าจะดีไปกว่ากันเท่าไรนัก เขาจะพาหยางหมาไห่ขึ้นไปที่ภูเขาเพื่อทารุณสัตว์เพื่อระบายความโกรธของเขา หรือไม่ก็พูดเรื่องที่เลวร้ายลับหลังคนอื่น

เมื่อหยางหมาไห่ติดตามเขาก็เรียนรู้นิสัยแย่ๆ มาด้วย

เมื่อชายชราแก่ตัวลงและไม่มีภรรยาให้ทุบตีแล้ว อารมณ์ของเขาก็ดูเหมือนว่าจะอ่อนโยนลงมาก แต่อันที่จริงแล้วอิทธิพลของมันยังคงอยู่เสมอ

เขามักจะมองดูลูกสะใภ้ด้วยสายน่ากลัว ต่อมามารดาของหยางหมาไห่ก็ตั้งครรภ์อีกครั้ง ภายใต้อิทธิพลของพ่อสามีคนนี้ นางกลายเป็นเหมือนเม่นที่มีอารมณ์ไม่คงที่

หยางหมาไห่รู้สึกว่ามารดาของเขาเปลี่ยนไปจนน่าทุบตีมาก

ดังนั้นเขาจึงลงมือ ไม่ใช่แค่ต่อยแต่เขายังทุบพุงที่ป่องนั้นด้วย ตอนนั้นชายชราก็อยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่ได้ห้ามเขายังถึงขนาดยุงยงส่งเสริมด้วยซ้ำ หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นแล้วเขาก็ยังช่วยหยางหมาไห่ปกปิดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย

ส่วนบิดาของหยางหม่าไห่ก็ตกลงไปในหุบเขาเสียชีวิตขณะที่พวกเขาขึ้นไปบนภูเขาด้วยกัน

หยางมาไห่จึงเติบโตขึ้นมากับชายชรา

แค่ตาเฒ่าคนหนึ่งไม่มีคุณธรรม คนรุ่นต่อไปอีกสามรุ่นก็บ้าคลั่งไปแล้ว

เซี่ยเฉียวโยนขวดกระเบื้องที่บรรจุวิญญาณลงในกระเป๋าสัมภาระของนางโดยไม่สนใจเขาอีกต่อไป

สมควรโดนเผา

“พี่ใหญ่?” ในเวลานี้พวกพี่น้องที่อยู่ข้างๆ มองเห็นหยางหมาไห่ที่มีท่าทางตกใจและเหงื่อออกเล็กน้อยด้วยความงุนงง

คนที่อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ปิดหน้าปิดตาไว้ครึ่งหนึ่ง มีเพียงหยางหมาไห่และพี่น้องสองสามคนเท่านั้นที่เปิดเผยใบหน้าของพวกเขา

พวกเขากล้าเปิดเผยโฉมหน้าก็แสดงว่าได้ตระเตรียมทางหนีทีไล่ไว้เรียบร้อยแล้ว

หยางหมาไห่สะบัดศีรษะและได้สติกลับมาอีกครั้ง เขารู้สึกว่าตนเองโดนของเข้าแล้ว!

เขาถึงกับตกใจกับคำพูดของเด็กสาวคนนี้!

นางก็แค่จงใจเล่นอุบายเท่านั้น!

“พี่น้องทั้งหลาย…”

เขายกมือขึ้นเตรียมสั่งให้พี่น้องบุกเข้าไปข้างหน้า แต่เด็กสาวที่แปลกๆ นั้นก็หัวเราะขึ้นมาในทันใด

เสียงนางเหมือนกระดิ่งลม ไพเราะเสนาะหูอย่างยิ่ง

“หยางหมาไห่…ท่านปู่ของเจ้าขี่หัวเจ้าอยู่แน่ะ เขาบอกว่าเจ้าไม่ให้ยาเขากิน เขาก็จะกินเจ้า!”

จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยขึ้นจากนั้นก็หันหน้าและชี้ไปที่คนอื่น

“เสี่ยวจู้จื่อ น้องชายของเจ้าเป็นวิญญาณน้ำอยู่ในแม่น้ำหน้าบ้านเจ้านี่ เขาถามเจ้าว่าเมื่อไรเจ้าจะลงไปอยู่เป็นเพื่อนเขา…”

“เฉียนวั่นซาน มีคนพิการถามเจ้าว่าเจ็บขาไหม…”

“ซุนฉวนเลี่ยง หวังตงเป็นพี่น้องที่ดีของเจ้าไม่ใช่หรือ เขาตกลงไปในน้ำ เจ้าไม่ช่วยเขาก็แล้วไปแต่ยังจะขโมยเงินเขาไปอีกได้อย่างไร”

“…”

เซี่ยเฉียวเอ่ยติดต่อกันหลายครั้ง แต่ละครั้งก็ชี้ไปที่คนคนหนึ่ง

นางชี้ออกไปแต่ละครั้งก็ชี้ถูกคนทุกครั้ง

ตอนที่ 332 พวกเราต้องชนะแน่

ลมกรรโชก ใบไม้เหลืองปลิวว่อน

คนที่ถูกเซี่ยเฉียวเรียกชื่อเข่าอ่อนทันที และบางคนก็ทรุดนั่งลงบนพื้น รวบรวมกำลังขาทั้งหมดที่มีถอยหลังกรูดไปไม่หยุด

“เจ้า เจ้าไม่ใช่คน…เจ้าไม่ใช่คน!”

หยางหมาไห่เองก็ตื่นตระหนกลนลานแล้ว

แม้ว่าความพลังพิฆาตของเซี่ยเฉียวจะไม่สามารถเอาชีวิตของพวกเขาได้ แต่หากมันมีอยู่ก็ส่งจะผลกระทบ อย่างเช่น…จิตใจ

เดิมทีอากาศก็หนาวเย็นและมีลมพัดมาบ้างเป็นระยะๆ อยู่แล้ว เมื่อก่อนพวกเขาก็คงไม่คิดว่าลมนี้จะมีปัญหาอะไร แต่ ณ เวลานี้พวกเขากลับสนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้างโดยไม่รู้ตัว ซึ่งมันทำให้พวกเขารู้สึกเย็นและมืดครึ้มอย่างประหลาด

เมื่อประกอบกับคำพูดพวกนั้นของนาง

เมื่อนางกระตุ้นพวกเขามาจนถึงขั้นนี้ นางไม่เชื่อหรอกว่าขวัญกำลังใจของอีกฝ่ายจะยังคงดีอยู่!

เวลานี้ฝ่ายตรงข้ามวุ่นวายกระจัดกระจายอย่างยิ่ง

หนึ่งในคนที่ถูกเซี่ยเฉียวเรียกชื่อก็ยกอาวุธที่ถืออยู่ในมือขึ้นมาฟันออกไปด้านข้างหนึ่งที!

“อย่าเข้ามา อย่าเข้ามานะ ข้าไม่ได้ทำให้เจ้าตายเสียหน่อย ไม่ใช่ข้า เจ้าตกน้ำลงไปเอง เงินนั่นได้มาเปล่าๆ ใครจะไม่อยากได้เล่า” ชายคนนั้นฟันไปก็ตะโกนไป

ด้วยความเคลื่อนไหวของเขาใบไม้ก็ลอยคว้างเป็นวงกลมราวกับฟังเขาเข้าใจกระนั้น

เดิมทีนี่ก็เป็นภาพที่เห็นได้บ่อยที่สุดเช่นกัน แต่ตอนนี้ในสายตาของคนคนนั้นมันกลับดูเหมือนวิญญาณแค้นทวงชีวิต

คนที่กล้ามาทำอะไรแบบนี้จะมีสักกี่คนที่เป็นคนดี

รอบกายก็มักจะมีอะไรติดตามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หากจิตใจไม่สงบ จิตวิญญาณไม่มั่นคง และพลังหยางไม่เพียงพอ วิญญาณก็จะใช้ช่องว่างนี้แทรกเข้าไปได้

ในขณะนี้วิญญาณที่อยู่รอบๆ ราวกับได้กลิ่นอาหารอันโอชะ ที่มีแค้นก็แก้แค้น ที่ได้รับความอยุติธรรมก็ทวงความยุติธรรม

พวกวิญญาณลงมือ

บ้างห้อยโหนอยู่บนร่าง บ้างก็จับผมไว้ บ้างก็เล่นกับหญ้าแห้งและใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่รอบๆ ทำให้เกิดเสียงดังกรอบแกรบ

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป

พวกเขาทั้งหมดหมุนวนอยู่กับที่ราวกับแมลงวันหัวขาด และอาวุธที่อยู่ในมือก็ฟันออกไปที่พื้นว่างเปล่าอย่างสะเปะสะปะ ฉากนี้ดูแปลกประหลาดอย่างมาก

บ่าวรับใช้ที่อยู่รอบๆ เซี่ยเฉียวต่างก็รู้สึกตกใจจนลนลานและรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย

บ่าวรับใช้ที่นางพามาด้วยล้วนแต่เป็นคนที่มีพลังหยางแข็งแกร่ง โหงวเฮ้งดีหน่อยไม่เหมือนพวกที่อยู่ตรงข้ามนั้น เมื่อพวกเขาได้เห็นฉากประหลาดในเวลานี้ก็พากันรู้สึกว่าพวกอันธพาลฝั่งตรงข้าม…ก็อาจจะบ้าๆ บอๆ เล็กน้อย

“คุณหนูใหญ่…” บ่าวรับใช้เข้าไปใกล้ด้านหน้ารถม้า “ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดีขอรับ”

“อาศัยตอนที่พวกมันกำลังโกลาหล เอาชีวิตพวกมันเสีย” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเย็นชาเล็กน้อย

ด้านหลังคนเหล่านี้มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกมัดอยู่

ในเมื่อนางมาแล้วก็ไม่อาจกลับไปมือเปล่า!

“แต่… คุณหนูใหญ่ คงจะไม่มีผีอะไรจริงๆ หรอกใช่ไหม เรื่องที่ท่านพูดเมื่อสักครู่…” บ่าวรับใช้หัวเราะแห้งๆ น่ากลัวมากจริงๆ?

“ผีเผออะไรกัน หากไม่ทำเรื่องไม่ดีก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีผีมาตามหรอก ข้าก็แค่เห็นว่าพวกมันไม่เหมือนคนดีอะไร ก็เลยขู่พวกมันมั่วๆ ไปอย่างนั้นเอง ใครจะไปรู้ว่าพวกมันจะไม่เอาไหนขนาดนี้” เซี่ยเฉียวพูดจบก็ไอสองครั้งก่อนจะเอ่ยว่า “พวกเจ้ารวมกลุ่มกันไปสักสามคน ไปจัดการคนที่ข้าเพิ่งเรียกชื่อไปพวกนั้นก่อน วันนี้พวกเขาดวงไม่ดีจริงๆ พวกเราต้องชนะแน่นอน”

คนดวงไม่ดีกินน้ำเย็นก็ติดคอได้ ทะเลาะวิวาทกับใครก็อาจถึงตายได้

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องของดวงชะตาจริงๆ หรอก แต่บางครั้งก็มีสิ่งที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่ในที่มืดคอยถ่วงเอาไว้

บ่าวรับใช้มองไม่เห็น แต่นางมองเห็นได้อย่างชัดเจน

บ่าวรับใช้รู้สึกมั่นใจมากขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ทราบสาเหตุ

แล้วไปทำตามที่นางสั่ง

เพียงแต่พวกเขามีแต่ไม้กระบองในขณะที่อีกฝ่ายกลับถือดาบขนาดใหญ่ แม้ว่ามันจะไม่คมมากแต่ก็แข็งแกร่งกว่าอาวุธของพวกเขามาก

พวกเขาก็เลยยังกลัวอยู่นิดหน่อย

เซี่ยเฉียวถือยันต์กำราบวิญญาณแผ่นหนึ่งเอาไว้ในมือของนาง

ดูแล้วเหมือนนางเตรียมพร้อมที่จะลงมือจับวิญญาณได้ทุกเมื่อ วิญญาณเหล่านั้นจึงพากันหวาดกลัว

พวกเขาจะต้องทำตัวดีๆ

เมื่อมองดูคนของปรมาจารย์เดินมา วิญญาณเหล่านั้นจึงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะถ่วงแข้งถ่วงขาพวกอันธพาลเหล่านั้น

ซุนฉวนเลี่ยงรู้สึกว่ามือของเขาทั้งปวดเมื่อยและหนักอึ้ง ไม่รู้ว่ามันบาดเจ็บจากการโบกเมื่อครู่นั่นหรือไม่ มือของเขาสั่นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดาบก็ตกลงไปบนพื้นทันที เขายังไม่ทันได้ตอบสนองก็ถูกบ่าวรับใช้ของคุณหนูผู้สูงศักดิ์คนนั้นเอากระบองตีศีรษะเข้าทีหนึ่งจนสลบไป