ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 335 อยู่ก็ต้องเห็นคน / ตอนที่ 336 โชคลาภเงินทอง

ตอนที่ 335 อยู่ก็ต้องเห็นคน / ตอนที่ 336 โชคลาภเงินทอง

ตอนที่ 335 อยู่ก็ต้องเห็นคน

เซี่ยเฉียวไม่ใช่คนประเภทที่จะยิงธนูโดยไม่มีเป้าหมาย ในเมื่อนางเอ่ยเช่นนี้ออกมาแล้วก็เกรงว่าการตายขององค์หญิงซิงโม่คงจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลโจวอยู่บ้าง

ตอนนี้สุขภาพร่างกายของเจียงไทเฮาแย่ลงทุกวัน หมอหลวงยืนยันว่านางอาจจะอยู่ได้อีกไม่เกินสามปี

การทรงงานหนักร่วมกันกับฮ่องเต้พระองค์ก่อนเมื่อวัยเยาว์ทำลายสุขภาพของนาง อย่างไรก็ตามความปรารถนาสุดท้ายของนางตอนนี้ก็คือเรื่องขององค์หญิงซิงโม่พระองค์นี้

นางทูลขอฮ่องเต้ให้ส่งคนไปสืบหาต่อไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว

อยู่ก็ขอให้เห็นคน ตายก็ขอให้พบศพ

สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

“ก่อนปีใหม่ตระกูลโจวจะต้องมีจัดงานเลี้ยงใหญ่ เมื่อถึงเวลานั้น…ข้าจะหาวิธีให้พวกนางเชิญเจ้าไปที่นั่น” จ้าวเสวียนจิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย

ตระกูลเซี่ย…ไม่เคยไปมาหาสู่กับตระกูลโจว

ไม่เพียงแต่จะไปเท่านั้นแต่ยังต้องให้ตระกูลโจวเชิญด้วยตัวเองอีกด้วย พิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลเซี่ยแล้วเรื่องนี้เป็นไปได้ยาก

“แม้ท่านจะเป็นรัชทายาท แต่ข้าเกรงว่าคงไม่ง่ายที่ท่านจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องงานเลี้ยงของคนอื่น หากคิดหาวิธีไม่ได้ ข้าสามารถ…ขอให้คนอื่นช่วยได้” นางจะขอให้โม่ชูเซิงของนางออกหน้า

ในฐานะนักพรตเต๋า หากนางใช้วิธีทำนายดวงชะตาดูฮวงจุ้ยไปเดินเล่นรอบบ้านตระกูลโจวสักรอบ พูดพล่ามอะไรลึกลับๆ เข้าสักหน่อย ไม่แน่นางอาจจะเป็นฝ่ายถูกเชิญเข้าไปในบ้านเองก็ได้?

เพียงแต่วิธีนี้นางไม่สามารถบอกเขาตรงๆ ได้

สิ่งที่เซี่ยเฉียวสามารถคาดเดาได้ อันที่จริงจ้าวเสวียนจิ่งก็คาดเดาได้แล้วเช่นกัน

แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา

“ข้าได้ยินมาว่าที่สำนักศึกษาเจ้าได้ที่หนึ่งมาตั้งแปดวิชา? เรื่องน่ายินดีเช่นนี้เจ้าก็ไม่คิดจะบอกข้าสักคำเลยหรือ พี่ชายเจ้ามอบยันต์เนื้อคู่ให้เจ้าไปแผ่นหนึ่ง งั้นข้าจะใส่ใจมากกว่าเขาหน่อย มอบพู่หยกนกเป็ดน้ำคู่ให้เจ้าดีไหม ขอให้เจ้าพบคู่ครองที่ถูกใจในเร็ววัน” จ้าวเสวียนจิ่งหยิบพู่หยกออกมาจากอกเสื้อของเขาอย่างใจเย็นและวางมันไว้ในมือของเซี่ยเฉียวด้วยท่าทางสบายๆ

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วและมองเขาด้วยความประหลาดใจ “หยกประดับนกเป็ดน้ำคู่?”

ไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง?

“พี่ชายเจ้าบอกว่าเจ้าอยากจะรีบแต่งงาน หากเจ้าคิดว่าของสิ่งนี้ไม่ดีก็เอามันไปที่หอส่องชะตา แล้วขอให้…ปรมาจารย์โม่ชูเซิงปลุกเสกให้ก็ได้ แต่เจ้ากับโม่ชูเซิงดูเหมือนจะรู้วิชาเต๋าทั้งคู่ เจ้าจะทำเองก็ได้นะ” บางคำพูดของจ้าวเสวียนจิ่งจิกกัดนางอย่างเห็นได้ชัด

เซี่ยเฉียวรู้สึกกินปูนร้อนท้องเล็กน้อย นางไอค่อกแค่กอย่างอึดอัดใจ

แต่พู่หยกนกเป็ดน้ำคู่นี้ นางถือไว้แล้ว…ร้อนลวกมือ

คุณภาพหยกไม่เลวเลย

แต่เซี่ยเฉียวอยากจะส่งมันคืนในทันที

จ้าวเสวียนจิ่งแสดงสีหน้าจริงจังก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ก่อนหน้านี้…เจ้ายังติดค้างของขวัญขอบคุณข้าอยู่ไม่ใช่หรือ ข้าจำได้ว่าตอนนั้นเจ้าขอให้ข้าช่วยตามหาคนคนหนึ่ง เจ้ายังบอกว่าจะให้ไม้แกะสลักข้า…ผ่านไปตั้งนานขนาดนี้แล้วข้ายังไม่เห็นมีอะไรส่งมาให้เลย…จะให้เจ้ามัวแต่คิดถึงเรื่องนี้ก็ใช่ที เช่นนั้นแล้ว…”

จ้าวเสวียนจิ่งหยิบพู่หยกกลับคืนมาก่อนจะหักมันเบาๆ จนแตกออกเป็นสองส่วน

เขาครึ่งหนึ่ง นางครึ่งหนึ่ง

“ในเมื่อเจ้ากับข้าต้องมอบของขวัญให้กันและกัน ให้กันไปให้กันมาก็ลำบากวุ่นวาย แบ่งกันไปคนละครึ่งแบบนี้ก็ถือว่าหายกันแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งหยิบไปครึ่งหนึ่งก่อนจะขึ้นหลังม้าไป

เซี่ยเฉียวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งพลางก้มลองมองอีกครึ่งหนึ่งที่อยู่ในมือของนาง…

มันยังสมบูรณ์ดี!

จี้หยกนี้แกะสลักมาแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าสามารถแบ่งออกเป็นสองส่วนได้!

เซี่ยเฉียวค่อยๆ ปีนขึ้นรถม้า จากนั้นจึงยื่นศีรษะมองออกไปข้างนอก สีหน้าของนางสงบนิ่งราบเรียบก็จริง แต่ดวงตาคู่นั้นของนางกลับจ้องมองไปที่ร่างของรัชทายาทอย่างมีชีวิตชีวา

ท่าทางยกมือเหวี่ยงขาของเขาสง่างามมากจริงๆ มีเสน่ห์เปี่ยมด้วยพลัง แม้แต่ท่าขึ้นหลังม้าก็ยังหล่อเหลา

เซี่ยเฉียวเหม่อไปครู่หนึ่ง

ทว่ารัชทายาทคงไม่ได้ชอบหน้าตาอย่างนางนี้เข้าหรอกนะ?

มิฉะนั้นการให้จี้หยกนกเป็ดน้ำคู่นี้…ก็ออกจะคลุมเครือไปหน่อยไหม

เซี่ยเฉียวประคองแก้มด้วยมือข้างหนึ่ง ฝ่ามือหนุนคาง มุมปากแผงรอยยิ้ม ดวงตายิบหยี ทันใดนั้นนางก็โบกมือออกจากหน้าต่างรถม้าและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ฝ่าบาท ของนี่ข้าจะเก็บไว้อย่างดี”

หยกดีเช่นนี้ทำไมจะไม่รับล่ะ

แถมยังเป็นของที่คนที่ชอบมอบให้อีกด้วย

ตอนที่ 336 โชคลาภเงินทอง

จ้าวเสวียนจิ่งขี่ม้าเข้าไปใกล้ก่อนจะเหลือบมองนาง “แม่นางเซี่ยอยากจะรีบแต่งงานจริงหรือ”

เซี่ยผิงกั่งนั่นมีความเคลื่อนไหวใหญ่โตมากมายจริงๆ ช่วงนี้

เพื่อนร่วมงานผู้ชายที่ยังไม่แต่งงานในศาลตัดสินคดีต่างก็ถูกเขาจับไว้หมดแล้ว พวกเขาถูกสอบถามเรื่องบิดามารดาญาติพี่น้องเสียละเอียดถี่ถ้วนอย่างกับนักโทษ ในขณะที่เขาเรียกเซี่ยผิงกั่งให้มาอยู่กับเขาทั้งวัน แต่เซี่ยผิงกั่งนั่นกลับไม่เอ่ยถามอะไรเขาเลยสักคำ

หรือว่าคุณสมบัติอย่างเขาก็ยังเทียบไม่ได้กับคนเหล่านั้น

“สุขภาพร่างกายข้าไม่ค่อยดี พี่ใหญ่เป็นห่วงข้ามากหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ” สายตาเซี่ยเฉียวจับจ้องไปที่เอวของจ้าวเสวียนจิ่ง ท่าทางขี่ม้าของเขาดูดีมากจริงๆ เห็นได้เลยว่ากำลังเอวของเขาไม่เลวเลย

“มองอะไรหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งยกยิ้มมองนาง

“ดูเอวน่ะ หน้าท้องดุจภูเขา ภูเขาลูกนี้ของฝ่าบาทตั้งตรง กว้างและหนา บางและตรง ทรงได้โชคลาภ ความมั่งคั่ง เกียรติยศไปหมดแล้ว ข้าขอดูบ้าง ไม่จะปล้นเอาไปเสียหน่อย” เซี่ยเฉียวอิจฉา

ยกเว้นวิญญาณที่อยู่รอบๆ ตัวเขา ทั้งร่างรัชทายาทนี้นางไม่พบข้อบกพร่องใดๆ เลย

ทุกครั้งที่นางเห็นเขาคำพูดเหล่านั้นจะเข้ามาในหัวนางทุกครั้ง!

งานศิลปะที่สมบูรณ์แบบ

สีหน้าของเซี่ยเฉียวมักจะดูสงบและสบาย แต่ความคิดนี้ได้บินไปถึงสวรรค์ชั้นเก้าเรียบร้อยแล้ว

มือน้อยถูกันไปมา น่าเสียดายที่นางไม่สามารถจิ้มเอวเขาสักทีสองทีได้

จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ยังไม่ได้ใจกล้าเข้าหานางมากขนาดนี้ แต่กลับเรียนรู้ที่จะหยอกล้อคนตอนกลางวันแสกๆ แล้ว ถ้าหากไม่ตอบกลับสักหน่อย ครั้งหน้านางคงได้คืบจะเอาศอกคิดว่าเขาเป็นพระภิกษุผู้บริสุทธิ์หรือ

เขาโน้มตัวลงมา มุมปากของเขายกยิ้มดูเหมือนจะล้อเล่นเล็กน้อย “ในเมื่อแม่นางเซี่ยชอบ ข้าจะปล่อยให้เจ้ามาปล้นเองได้อย่างไร เลือกวันดีวันมงคลมาที่จวนรัชทายาท ข้าจะให้เจ้าลองมีโชคลาภเงินทองด้วยตัวเองบ้างก็ได้”

“…” ว่าอย่างไรนะ เซี่ยเฉียวหน้าแข็งค้างทันใด

แกรก นางลดม่านหน้าต่างรถม้าลงทันที

ยังมีเสียงหัวเราะขบขันดังลอยมาจากข้างนอก

เซี่ยเฉียวหน้าแดงด้วยความเขินอายแล้ว

โชคดีที่ไม่มีใครได้ยินเรื่องนี้

แต่เมื่อเซี่ยเฉียวคิดดูดีๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

รัชทายาทสารเลว ไอ้คนหลายใจ ก่อนหน้านี้เขาบอกกับนางอยู่หยกๆ ว่าก่อนที่อาจารย์จะจากไปได้ฝากฝังโม่ชูเซิงไว้กับเขา!

ดูท่าทางแบบนั้นเขาก็พร้อมที่จะรับผิดชอบอยู่นี่?

ก่อนหน้านี้ยังพูดเสียสวยหรูว่าเป็นคนกตัญญูรู้คุณคนหนึ่ง เผลอแป๊บเดียวก็มาพูดเรื่องโชคลาภเงินทองกับนางแล้ว!

เรื่องโชคลาภความมั่งคั่งนี่จะไปพูดกับคนอื่นมั่วๆ ได้หรือ!

เขาจะต้องหลายใจแน่ๆ ชอบความเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงของโม่ชูเซิง แล้วก็ชอบข้าที่ยังอ่อนวัยน่ารัก!

พอคิดเช่นนี้เซี่ยเฉียวก็พ่นลมหายใจออกมาทันที

หรือว่าเขาคิดจะแบ่งปันพรให้กับคนอื่นพร้อมกัน?

แต่นางไม่สามารถผ่าครึ่งตัวเองออกเป็นสองส่วนเพื่อให้เขาสมปรารถนาได้!

เซี่ยเฉียวส่ายโอนไปมา นางคิดอะไรเพ้อเจ้อไปเรื่อย จนรถม้าเข้าไปในเขตเมือง

อาจจะเป็นเพราะเมื่อครู่นางตกใจเล็กน้อย คิดไปคิดมาจนผล็อยหลับไปบนรถม้า

นอกเมืองกลับมีคนแอบเฝ้าดูอยู่ เมื่อเห็นรถม้าของตระกูลเซี่ยกลับมาพวกเขาไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้นบ้าง

อย่างไรก็ตามบ่าวรับใช้ของตระกูลเซี่ยบางคนได้รับบาดเจ็บ ส่วนรัชทายาทก็ออกไปและจับคนจำนวนมากกลับมา เขาก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องนั้นสำเร็จเรียบร้อยดีหรือไม่

“รัชทายาทออกมาจับกุม? นางจะโชคดีขนาดนั้นได้อย่างไร! ต้องพบเจอรัชทายาทให้การช่วยเหลือทุกครั้งไป!” ซย่าหย่าอวิ๋นที่อยู่ในโรงน้ำชาใกล้ประตูเมืองอุทานออกมา

ซย่าหย่าอวิ๋นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

รัชทายาทเป็นพวกเอาแน่เอานอนไม่ได้อยู่แล้ว เขาทำอะไรมักไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว ตอนนี้เขาก็ทำงานอยู่ที่ศาลตัดสินคดี และให้ความสำคัญกับเซี่ยผิงกั่ง หากเขาจะดูแลคนของตระกูลเซี่ยเป็นพิเศษก็เป็นเรื่องปกติ

เพียงแต่นางนึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญได้ทุกครั้งเช่นนี้

“หยวนหรงกับพี่ใหญ่หยางนั่นล่ะ?” ซย่าหย่าอวิ๋นเอ่ยถามทันที

“ทั้งสองคนนั้นน่าจะตายแล้ว ไม่มีพวกเขาในหมู่คนที่ถูกจับเป็นกลับมา” ผู้น้อยรายงาน

ซย่าหย่าอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ตายแล้วก็ดี เช่นนี้แล้ว…ก็จะสืบมาไม่ถึงนางแน่