ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 375 ออกมาแล้ว / ตอนที่ 376 จะตายแล้วหรือ

ตอนที่ 375 ออกมาแล้ว / ตอนที่ 376 จะตายแล้วหรือ

ตอนที่ 375 ออกมาแล้ว

เซี่ยเฉียวติดต่อกับวิญญาณมามากมายแต่ก็เพิ่งเคยเจอวิญญาณที่สมองมีปัญหาเช่นนี้เป็นครั้งแรก นอกจากนั้นหลังจากกลายเป็นวิญญาณแค้นแล้วก็เอาแต่ตีเหล็กอย่างนี้ยิ่งมีแค่เขา

ก็ไม่รู้ว่าน้องชายผู้โง่เขลาของนางไปทำอะไรเข้าจึงทำให้โม่ต้าฮันไม่พอใจ

นางเดาว่าหากเป็นเด็กคนอื่นๆ ที่ขี้ขลาดบุกเข้าไปบ้านคนไม่ถึงกับพังลงมาเช่นนี้

ตอนนี้ต้องกำจัดปลวกพวกนั้นก่อนไม่ให้มันลุกลามกระจายไปยังที่อื่น

คนตระกูลหลินทั้งหมดพากันนั่งไม่ติด

คนทั้งบ้านนอนไม่หลับและย่อตัวลงนั่งอยู่ตรงหน้าประตูบ้านตัวเองเพื่อรอ

เซี่ยเฉียวออกมาจากบ้านที่พังลงแล้วและเห็นพวกเขาเคร่งเครียดเช่นนั้นจึงอดปลอบใจเล็กน้อยไม่ได้ “เด็กคนนั้นหนังเหนียวจะตายไป เมื่อครู่ข้ายังได้ยินเสียงเขาเรียกมาจากข้างในแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว คาดว่าพอฟ้าสางก็จะขุดช่วยเขาออกมาได้แล้วล่ะ”

“ได้ยินเสียงแล้วจริงหรือ” ผู้เฒ่าหลินสีหน้าเครียด

“ข้าไม่โกหกพวกท่านหรอก” เซี่ยเฉียวพยักหน้า

เวลานี้ความคิดของผู้เฒ่าหลินเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ก่อนหน้านี้ข้าคิดจะรู้จักกับเด็กสองคนนี้ พอตอนนี้ได้รู้จักกันแล้วจริงๆ เพิ่งเลี้ยงพวกเขาได้แค่สองวันก็เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้แล้ว หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ ข้าก็ไม่รู้จะไปพบหน้าลูกสาวที่ตายไปแล้วได้อย่างไร”

เซี่ยเฉียวสามารถเข้าใจความคิดของผู้เฒ่าหลินได้

เดิมทีเขาคิดว่าจะพาเด็กกลับมาสั่งสอนเองแต่กลับกลายเป็นว่าชีวิตน้อยๆ ของเขาก็จะแทบไม่มีแล้ว

ภายในใจนี้ไม่รู้ว่ารู้สึกผิดมากมายแค่ไหน

“ท่านอย่าได้พูดอย่างนั้น ข้าเห็นเขาอยู่กับท่านไม่กี่วันมานี้เขาโตขึ้นกว่าเมื่อก่อนจริงๆ หากต่อไปท่านไม่กล้าสั่งสอนเขาแล้วก็ไม่สู้ปล่อยให้เขานอนอยู่ก้นหลุมนั้นอย่าได้ออกมาเลยดีกว่า” คำพูดของเซี่ยเฉียวค่อยข้างร้ายกาจ

หลังจากที่ชายชราได้ยินก็ขมวดคิ้วและมองดูนาง

“ข้าเองก็เพิ่งมาเมืองหลวงได้ไม่กี่เดือน พอมาถึงบ้านก็เพิ่งจะได้รู้ว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ได้เรียนรู้ทักษะอะไรเลย สิบกว่าขวบก็ไปหอโคมเขียวแล้วถูกแม่เล้าโยนออกมา ในเมืองหลวงก็มีเด็กบางคนที่รุ่นราวคราวเดียวกับเขาที่มีชื่อเสียงและสามารถสอบวัดความสามารถได้แล้ว แต่เขาแม้แต่หนังสือขั้นเตรียมพื้นฐานก็ยังรู้ไม่หมด ข้าหาอาจารย์มาให้เขาคนหนึ่ง ต่อหน้าเขาก็แสดงออกว่าเชื่อฟังดี แต่ลับหลังมักพูดจาหยาบคายไม่เคารพอาจารย์ หากยังไม่ดัดนิสัยเขา พอเขาปีกกล้าขาแข็งขึ้นมาแล้วก็เกรงว่าจะปกครองอะไรไม่ได้อีก ต่อไปหากเขาจะกลายเป็นตัวหายนะก็ไม่สู้ปล่อยให้เขาตายไปตอนนี้เลยดีกว่า” เซี่ยเฉียวเอ่ยจริงจัง

หอโคมเขียว?!

ผู้เฒ่าหลินเองก็ตกใจเช่นกัน

ส่วนเซี่ยเฉียวก็เอนพิงประตูเมื่อพูดจบ

เมื่อผู้เฒ่าหลินเห็นใบหน้าซีดขาวของนางก็คิดว่า แม้คำพูดของเด็กสาวคนนี้จะเข้มงวด แต่ในใจนางก็ต้องเป็นห่วงเด็กคนนั้นแน่

“ร่างกายของเจ้าอ่อนแอ อย่าได้กังวลใจไป” ผู้เฒ่าหลินรีบเอ่ย “หากพาเขาออกมาได้จริงๆ ข้าจะสั่งสอนเอง จะต้องสอนอย่างตั้งใจแน่”

ไปหอโคมเขียวนี่…

ต่อไปจะหาภรรยาได้อย่างไร

“ข้าและพี่ชายใหญ่ก็ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะต้องโดดเด่นอะไร ท่านพ่อเองก็ไม่ใช้คนที่รู้หนังสือ คิดจะให้เขาสอบได้คะแนนดีอะไรก็คงไม่ได้ ต่อไปครอบครัวเราก็จะยังคงอยู่ในเส้นทางสายทหารต่อไป อย่างไรก็ต้องให้เขารู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ และเข้าใจตำราทหารบ้าง…” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม

อันที่จริงแล้วข้อกำหนดสามารถลดลงได้เล็กน้อย

หากเขาไม่สร้างปัญหาให้กับครอบครัวก็ไม่เป็นไรแล้ว

เมื่อก่อนตระกูลเซี่ยไม่เป็นที่ยอมรับ แม้แต่เซี่ยผิงไหวที่เข้าเรียนที่สำนักศึกษาก็ยังมีเพื่อนแค่ไม่กี่คน

แต่ก็โชคดีที่มันเป็นเช่นนั้น แม้ว่าเขาคิดจะทำร้ายคนอื่นแต่สองหมัดก็ยากที่จะสู้กับสี่มือ

ผู้เฒ่าหลินคิดคำนวณอยู่ในใจแล้วว่าต่อไปเขาจะสอนเด็กๆ อย่างไร

เขาจะต้องไปเรียนหนังสือ เดือนหนึ่งก็คงได้พบเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง ดังนั้นจะต้องใช้เวลานี้ให้เป็นประโยชน์มากที่สุด

ขณะที่ผู้เฒ่าหลินกำลังกังวลและร้อนใจ ดวงอาทิตย์ก็สาดแสงแรกออกมาซึ่งดูเหมือนจะขับไล่ความโชคร้ายที่หลงเหลืออยู่ออกไป และในที่สุดก็มีคนตะโกนขึ้นว่า “ออกมาแล้ว! ออกมาแล้ว!”

ตอนที่ 376 จะตายแล้วหรือ

ทุกคนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อลากเซี่ยผิงไหวออกมาอย่างระมัดระวัง

ผู้เฒ่าหลินเป็นหมอคนหนึ่งจึงรีบเข้ามาดูอย่างรวดเร็ว

เวลานี้เซี่ยผิงไหวเป็นลมหมดสติไปแล้ว ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวแทบไร้ลมหายใจ แต่ปากเขากำลังบ่นพึมพำอะไรไม่รู้ไม่หยุด

เห็นได้ชัดว่าเจ้าเด็กคนนี้กำลังฝันและยังพูดอะไรในฝันออกมาอีกด้วย

“ศีรษะไม่ได้รับบาดเจ็บ มือนี้…มือดูเหมือนจะหักเล็กน้อย ไม่เป็นไรแค่รักษาบำรุงหน่อยก็หายแล้ว แข้งขาก็ยังอยู่ดี” ท่านตาหลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลังจากที่ผู้เฒ่าหลินพูดจบเซี่ยผิงกั่งก็ก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วตบหน้าเซี่ยผิงไหวดัง เผียะ ทันทีก่อนจะชักมือกลับมา

ผู้เฒ่าหลินตกใจจนตัวสั่น

เวลานี้เขาเพิ่งจะสังเกตเห็น…

ลูกชายคนโตของโจรแซ่เซี่ย

เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียวแขนขาแก่ๆ ของเขาก็ใช้การไม่ได้อ่อนแรงลงเสียแล้ว

ส่วนหลินหยาเซียงขมวดคิ้ว นางเองก็ตกใจแต่ก็ตอบสนองรวดเร็วด้วยการก้าวเข้าไปพยุงผู้เฒ่าหลินไว้ ปกป้องไม่ให้ลูกชายโจรผู้นี้ทำร้ายผู้บริสุทธิ์

“ตามองไม่เห็น หูฟังไม่ได้ยิน…”

เดิมทีเซี่ยผิงไหวยังคงท่องจำอยู่ แต่จู่ๆ เขาก็ถูกตบหน้าจนรู้สึกตัวและแทบจะกระโดดตัวลอยเลยทีเดียว “ใครตบข้า! พี่ พี่ พี่…พี่ชายใหญ่…”

สองตาดำๆ ของเขามองไปยังเซี่ยผิงกั่งด้วยความหวาดกลัวจนหัวหด

“ยังหายใจอยู่อีกหรือ” เซี่ยผิงกั่งเยาะเขา “เจ้านี่ช่างใจกล้าดีนะ นอนบนเตียงดีๆ ไม่ชอบ อยากจะนอนในโลง? หรือจะให้ข้าเปลี่ยนเตียงของเจ้าในบ้านออกไปดีแล้วขุดหลุมรองดินให้เจ้าลงไปอยู่ในนั้น ต่อไปถ้าคิดถึงข้าก็ค่อยโผล่หน้าออกมาดู?”

“…” เซี่ยเฉียวไอหลายครั้งด้วยความตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของเขา

นางถอยหลังสองก้าวอย่างระมัดระวัง

รังสีไม่เป็นมิตรรุนแรงจนนางไม่อยากยุ่ง

เซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าตนเองโดนใส่ความ เขางุนงงไปหมดแล้ว “ชายใหญ่ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร…”

“หากข้าไม่มาอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าคงหาชีวิตไม่ไปแล้ว” เซี่ยผิงกั่งแทบอยากเตะเขาเข้าสักป๊าบ “ลืมตาโง่ๆ ของเจ้าดูสิ คนที่อยู่ที่นี่เขาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าจนไม่ได้นอนกันทั้งคืนน่ะ สุขภาพของพี่สาวเจ้าเป็นอย่างไรเจ้าไม่รู้หรือ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาข้าจะสับเจ้าทั้งเป็น!”

“…” เซี่ยผิงไหวตกใจกลัวจนเริ่มสะอึกแล้ว

สะอึกครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ยอมหยุด

ดวงตาน้อยๆ แอบมองไปรอบๆ

แล้วเขาก็ต้องอึ้งงันไป

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?

“ทำไม…มันพังแล้วเล่า…” เสียงของเซี่ยผิงไหวนั้นเบามาก “ไม่ ไม่น่า…ฮึก เพราะข้าเตะมันหรือ…แต่ข้าจำได้… ข้าจำได้…ฮึก…”

เซี่ยผิงไหวคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จู่ๆ เขาก็แยกความจริงกับความฝันไม่ออกแล้ว

เขาจำได้ว่าเขาเตะประตูจนเปิดแต่มันไม่ได้พังแต่เขาเข้าไปในที่มืดแห่งหนึ่ง แล้วก็มีชายโง่คนหนึ่งที่เอาแต่ตีเหล็กและยังใช้ให้เขาตี ค้อนใหญ่นั้นหนักมากจนแขนเขาแทบหัก…

แขน…

“ซี๊ด…เจ็บมาก! ข้าเจ็บมากเลย ข้าจะตายแล้วใช่ไหมเนี่ย!” เซี่ยผิงไหวใช้มือซ้ายจับมือขวาไว้ เขาเพิ่งจะได้สติกลับมาในเวลานี้

ทุกคนต่างก็พูดไม่ออก

เขาโดนถล่มทับอยู่ใต้พื้นนานขนาดนี้กลับไม่มีความรู้สึกตัวใดๆ เลยหรือ

ตอนนี้เขาถึงจะรู้ตัว มันช้าไปหน่อยไหม

อย่างไรก็ตามเด็กคนนี้โชคดีจริงๆ รอดชีวิตมาได้ในเวลานี้

หากเซี่ยเฉียวล่วงรู้ความคิดของคนอื่น นางต้องอดไม่ได้ที่จะเอ่ยค้านสักสองคำเป็นแน่

น้องชายที่โง่เขลาของนางโชคดีที่ไหนกัน เขาทำให้วิญญาณแค้นขุ่นเคืองเชียวนะ และวิญญาณแค้นนั่นก็ต้องการเอาชีวิตเขาด้วย ไม่ใช่เรื่องที่จัดการได้ง่ายๆ ดังนั้นที่เขารอดมาได้ก็เพราะยันต์เมื่อวานนั้นต่างหาก!

“น้องชาย หนี้ที่เจ้าติดข้าตอนนี้เพิ่มมาอีกสิบตำลึงแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

นางต้องวิ่งมาที่นี่กลางดึก ราคาย่อมต้องสูงขึ้นเล็กน้อยเป็นธรรมดา