ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 387 น้องสามีที่หลอกง่าย / ตอนที่ 388 ดวงไม่ถูกกัน

ตอนที่ 387 น้องสามีที่หลอกง่าย / ตอนที่ 388 ดวงไม่ถูกกัน

ตอนที่ 387 น้องสามีที่หลอกง่าย

เมื่อหญิงชราได้ยินคำพูดของพ่อบ้านนางก็โกรธทันที

นางเอ่ยว่า “ข้าเป็นคนพาแม่นางคนนี้มาที่นี่ จะมาญาติหรือไม่ญาติอะไรกัน คุณหนูใหญ่ของเจ้ากินอย่างไรก็ทำมาอย่างนั้นอย่าได้ชักช้า ข้าอายุตั้งขนาดนี้ยังจะอยู่ได้อีกกี่วัน ให้ข้ากินธัญพืชแล้วข้าจะอยู่ได้ตลอดไปหรือ!”

สีหน้าของพ่อบ้านค่อนข้างสงบนิ่ง เมื่อเขาได้ยินคำพูดของนางก็ครุ่นคิด

“ให้ทำตามอย่างคุณหนูใหญ่ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลยขอรับ ตอนนี้เงินในบัญชีขาดแคลน สิ่งที่คุณหนูใหญ่ต้องกินทุกวันซับซ้อนเกินไป ครัวใหญ่ของเราก็ทำไม่เป็น ทางฝั่งครัวเล็กนั่นก็เป็นบ่าวรับใช้ของคุณหนูใหญ่ลงมือทำเอง พวกเราก็เปลี่ยนคนมาไม่ได้” พ่อบ้านพูดจบ “ข้าว่าท่านเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ในเมื่อเป็นเช่นนี้บ่าวไปถามคุณหนูใหญ่ดีกว่า”

พ่อบ้านพูดจบก็จากไป

หญิงชราเห็นอย่างนั้นก็โกรธจนต้องตบขาดังฉาด

“นังเด็กบ้านั่นก่อนหน้านี้ยังรู้จักเสแสร้ง ตอนนี้ยังรู้จักทำตัวเป็นคุณหนูใหญ่ด้วยแล้ว!” หญิงชรากัดฟันกรอด “ไม่รู้จักมารยาทจริงๆ หากข้าอยู่ด้วยตอนที่นางเกิดมา ข้าจะบีบคอนางให้ตายทันที ไม่รู้จะเก็บตัวหายนะนี้ไว้ทำไม!”

จย่าฮ่วนได้ยินเช่นนั้นกลับรู้สึกอิจฉา

“คุณหนูใหญ่คนนี้โชคดีจริงๆ อยากจะกินอะไรก็ได้กิน แม้แต่พ่อบ้านก็ยังต้องเชื่อฟังนาง” จย่าฮ่วนเหลือบมองออกไปด้านนอก “แต่ผู้หญิงเราอย่างไรก็ต้องแต่งงาน หลังจากแต่งออกไปอยู่บ้านแม่สามีต้องถูกกดขี่แล้ว ไหนเลยจะแข็งกร้าวได้อีก”

“ที่เจ้าพูดหมายความว่ามีคนที่เหมาะสม?” หญิงชราเอ่ยถาม

“ท่านย่าเซี่ย ข้าก้แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น ข้าจะรู้จักคนที่สามารถแต่งกับคุณหนูใหญ่ได้อย่างไร แต่หญิงสาวในหมู่บ้านของพวกเราก็เป็นเช่นนี้กันหมดไม่ใช่หรือ แม้อยู่บ้านจะเป็นที่รักใคร่เอ็นดูขนาดไหน พอแต่งออกไปแล้วก็ต้องทำใจกันทั้งนั้น” จย่าฮ่วนเอ่ยเรื่องธรรมชาติ

หญิงชราฟังแล้วก็ถอนหายใจแรง

แต่งงาน ก็ไม่รู้เมื่อไหร่นางจะได้แต่งออกไปเสียที

ได้ยินมาว่าสุขภาพร่างกายของนางไม่ดี อย่าได้ตายในบ้านเชียวนะ ซวยตายเลย

พ่อบ้านรีบไปพบเซี่ยเฉียวทันที

เมื่อพบเซี่ยเฉียวแล้วเขาก็รายงานสถานการณ์ของหญิงชราและจย่าฮ่วนให้นางฟัง

“คุณหนูใหญ่ ข้ากำลังคิดอยู่เลยว่า ในเมื่อนางไม่ชอบท่าน เหตุใดท่านต้องให้คนไปรับนางมาด้วยเล่า สุขภาพของท่านก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว ถ้าหากท่านเป็นอะไรขึ้นมา มันจะเป็นเรื่องดีได้อย่างไร” พ่อบ้านกลัดกลุ้มใจจนลนลานไปหมด

เซี่ยเฉียวไม่ได้สนใจอะไรมาก “คนบางคนก็ความจำสั้น อาศัยโอกาสตอนที่ท่านพ่อของข้ากำลังเกลียดขี้หน้าพวกเขา ให้พวกเขาลำบากสักหน่อย”

“เรื่องชื่อเสียงนี้…” พ่อบ้านลังเลเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร ข้าไม่ทำอะไรนางหรอก” เซี่ยเฉียวยิ้ม

พ่อบ้านไม่ค่อยจะเชื่อนางเท่าไรนัก

เซี่ยเฉียววางของที่อยู่ในมือลงก่อนจะกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ไปทักทายหญิงชรา

ท่าทางของนางดูจริงจัง สีหน้ากตัญญูอย่างยิ่ง ดูมีมารยาทดีราวกับว่านางสนิทสนมกับหญิงชรามากกระนั้น

หญิงชราไม่นึกเลยว่านางจะมาที่นี่

นางกำลังตะโกนด่าเซี่ยเฉียว แต่กลับกลายเป็นว่านางกำลังยืนอยู่ข้างนอกประตู

“ท่านย่าด่าจนเหนื่อยแล้วหรือไม่ ดื่มชาเสียหน่อยเถอะ” เซี่ยเฉียวพูดจบก็ก้าวเข้าไปหา และยกถ้วยชามายื่นให้ตรงหน้าหญิงชรา

นางให้เกียรติและสุภาพ มองไม่เห็นท่าทีอกตัญญูเลยแม้แต่น้อย

จย่าฮ่วนเพิ่งเห็นเซี่ยเฉียวเป็นครั้งแรก เวลานี้นางจึงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

แค่นี้? คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย?

ทำไมนางดูเหมือน…คนอ่อนแอไร้ประโยชน์เล่า

นางดูไม่ค่อยกล้าเลย ท่านย่าจะโกรธนางไปทำไม

จย่าฮ่วนคิดว่าต่อไปนางจะแต่งงานกับเซี่ยผิงกั่ง และคนที่อยู่ตรงหน้านี้ก็จะเป็นน้องสามีของนาง

หากนางเป็นพวกที่ตอแยด้วยยากก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ดูแล้วท่าทางนางจะหลอกง่ายจริงๆ

นางรีบก้าวเข้าไปจับมือเซี่ยเฉียวด้วยรอยยิ้ม “เจ้าก็คือน้องหญิงใหญ่ใช่หรือไม่ ข้าชื่อจย่าฮ่วน ติดตามท่านย่าเซี่ยมาทำความรู้จักกัน ต้องรบกวนให้เจ้าช่วยดูแลแล้ว!”

ตอนที่ 388 ดวงไม่ถูกกัน

“แค่ก แค่กๆ”

จย่าฮ่วนพูดยังไม่ทันขาดคำหญิงชราก็สำลักน้ำชาทันที

เซี่ยเฉียวมองมือของตนเองแล้วออกแรงดึงกลับมาทันใด

“จะพูดก็พูดไป อย่าได้ลงมือ ข้าไม่ชอบ” เซี่ยเฉียวยิ้มจากนั้นก็หันไปมองหญิงชรา “ท่านย่าดื่มชาระวังหน่อยสิเจ้าคะ”

เซี่ยเฉียวก้าวเท้าเข้าไป มือน้อยๆ วางลงบนหลังของหญิงชราลูบหลังลูบไหล่ให้นาง

หญิงชราคาดไม่ถึงว่านางจะมีความกระตือรือร้นถึงขนาดนี้จึงได้ตกใจ!

นางลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแต่เท้าของนางไม่มั่นคง เท้าซ้ายทับเท้าขวาครึ่งหนึ่งล้ม ‘ตึง’ ลงทันที

เซี่ยเฉียวกุมใบหน้าด้วยความ ‘ตกใจ’

“ท่านย่า!” นางรีบเข้าไปด้วยความห่วงใย

“ท่านย่าเซี่ย!” จย่าฮ่วนเองก็รีบก้าวเข้าไปช่วย

เวลานี้หญิงชราล้มลงจนสับสนไปหมด นางปวดขาปวดเอวรู้สึกอึดอัดทรมาน นางดิ้นรนที่จะยืนขึ้นแต่กลับได้เห็นสีหน้ากังวลของเซี่ยเฉียวราวกับว่ามีใครบางคนในครอบครัวเสียชีวิต

“ท่านย่าเป็นอะไรไป ทำไมแข้งขาอ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้นอย่างนี้ หรือว่าท่านลุงกับท่านอาดูแลท่านไม่ดี” เซี่ยเฉียวพูดชัดถ้อยชัดคำ พอนางพูดจบก็ยังแสดงสีหน้าไม่พอใจอีกด้วย “ข้าจะให้คนไปจัดการพวกเขา ใครใช้ให้พวกเขาอกตัญญูเช่นนี้!”

“หุบปาก!” หญิงชราเอ่ยออกมาอย่างลำบาก “เพราะเจ้านั่นแหละที่ทำให้ข้าตกใจ!”

“ท่านย่าระวังคำพูดหน่อย เมื่อครู่ข้าเพิ่งแสดงความกตัญญูต่อท่านนะ หากบังเอิญเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ท่านก็จะได้ชื่อว่าทำรุนแรงกับหลานสาว” เซี่ยเฉียวไม่รีบไม่ร้อนจากนั้นนางก็นั่งลงข้างๆ “ต่อไปข้าจะมาทุกวัน ท่านย่า…ถนอมร่างกายด้วย”

เซี่ยเฉียวยกยิ้มขึ้นอย่างกะทันหัน

หญิงชรารู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มของเซี่ยเฉียว

เซี่ยเฉียวเดินมาช้าๆ ก็เดินกลับไปอย่างช้าๆ นางไม่ได้พูดอะไรมากมายราวกับว่าจะมาทักทายจริงๆ

อย่างไรก็ตามเมื่อหญิงชราคิดอย่างรอบคอบนางก็รู้สึกได้ถึงความชั่วร้าย

ดวงของนังเด็กบ้านี่ไม่ถูกกับนาง!

เซี่ยเฉียวเพิ่งเข้ามาได้ไม่นานเท่าไร นางก็สำลักและล้มลง โชคดีที่ไม่ได้รุนแรงมาก มิฉะนั้นชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดของนางนี้ก็คงจบสิ้นแล้ว!

นางอายุมากแล้ว การหกล้มนี้จึงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ!

ต้องบอกว่าหญิงชราทายถูกแล้ว!

หญิงชราเป็นญาติทางสายเลือดของนาง แม้ว่านางจะห่างออกไปจากบิดามารดาและพี่น้องของนางไปอีกชั้นก็ตาม แต่ก็ชิดเชื้อกว่านี้ไปไม่ได้แล้ว หากไม่นำความสามารถในการพิฆาตคนในครอบครัวของนางมาใช้กับนางจะมิเป็นการเสียเปล่าหรือ

หญิงชราเพิ่งจะมาวันนี้แค่ขู่นิดหน่อยก็พอแล้ว

และนี่ก็เป็นในบ้าน นางจึงไม่สามารถลงมือรุนแรงเกินไปได้

“นังเด็กบ้านี่…ไอ้หยา จู่ๆ ก็ทำตัวเป็นเด็กดี ข้าล่ะตกใจหมด…” ต่อมาหญิงชราจึงได้จับเอวของนางแล้วปีนกลับขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้

“ท่านย่าเซี่ย หลานสาวของท่านคนนี้ก็ดูรู้ความดีนี่ ดูสิ นางไม่ได้ดูใจกล้าอะไรเท่าไร สุขภาพก็ท่าทางจะไม่ค่อยดี นางผอมออกอย่างนั้น ไม่เหมือนที่ท่านพูดเลย…” จย่าฮ่วนขมวดคิ้ว

นางยังนึกว่าเซี่ยเฉียวจะเป็นผู้หญิงปากร้ายเสียอีก

เซี่ยเฉียวอ่อนแอขนาดนี้ นางแค่ตะเบ็งเสียงสองครั้ง คนคนนี้ก็คงจะตกใจจนร้องไห้แล้วกระมัง!

คุณหนูผู้สูงส่งก็อ่อนแอไร้ประโยชน์เช่นนี้

“เจ้าอย่าดูถูกนาง! แค่อาศัยความสามารถในการร้องไห้ของนางนี้ก็ทำให้เจ้าเด็กเซี่ยผิงไหวนั่นย้ายข้างได้แล้ว! ก่อนที่นางจะมา เซี่ยผิงไหวเป็นเด็กดีเชื่อฟังมากที่สุดแล้ว แต่วันนั้นเขาแทบจะชกต่อยกับคนอื่นเพื่อพี่สาวคนนี้!” หญิงชรารู้สึกหนาวเหน็บในใจเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

นางดีกับเซี่ยผิงไหวแค่ไหน พบเจอกันเมื่อไรเป็นต้องทักทายอย่างสนิทสนมแต่สุดท้ายแล้วเป็นอย่างไรเล่า!

กลับถูกหมาป่าคาบไปเสียแล้ว!

“ลูกคุณหนูเช่นนี้ไม่เคยถูกทุบตีมาก่อน” จย่าฮ่วนได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกรังเกียจ

หญิงชราถอนหายใจสองครั้งและพึมพำอีกสองสามคำ ไม่นานนักอาหารก็มา

แต่เมื่อหญิงชราได้เห็นอาหารมื้อนี้โทสะของนางก็พุ่งปรี๊ด

นางอยู่บ้านยังไม่กินของจืดชืดขนาดนี้!

นังหนูนี่ยังกล้าให้คนยกอาหารแย่ๆ แบบนี้มาให้นางอีก!