ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 39 สุขภาพไม่ดี?

ตอนที่ 39 สุขภาพไม่ดี?

เซี่ยเฉียวโบกมือให้หยวนหรงออกไป

การเลือกคนของท่านพ่อแย่มาก พ่อบ้านผู้นี้นั้น…

ตาปูดโปน ท่าทางดุร้าย ผมหนาดกดำ ดวงตาฝ้าฟาง ร่างกายกำยำ จิตใจชั่วร้าย ฟันแหลมคม มีนิสัยละโมบโลภมาก

เซี่ยเฉียวถอนหายใจเล็กน้อย

หยวนหรงไม่คิดว่าตัวเขาจะถูกไล่ออกมาทั้งแบบนี้

เมื่อนึกย้อนกลับไป ตอนที่หลูซื่อก้าวเข้าประตูมาครั้งแรก นางพูดคุยทักทายเขาอย่างดี ทั้งยังสุภาพกับเขามาก

แต่กับคุณหนูใหญ่ผู้นี้ นางไม่แม้แต่จะสบตากับเขา

หากได้รับความชื่นชอบ ย่อมต้องดีอยู่แล้ว แต่ช่างเถิด อาจเพราะคุณหนูใหญ่ผู้นี้ถูกเลี้ยงดูมาจากข้างนอก เมื่อนางกลับมาครั้งนี้ นายท่านและคุณชายใหญ่เลือกเรือนเล็กๆ ที่ห่างไกลและเงียบสงบเป็นพิเศษเพื่อเป็นที่พักแก่นาง นางมีสถานะอย่างไร คงยังไม่อาจระบุลงไปได้ชัดเจนนัก ไม่แน่ว่าจะใส่ใจนางหรือเปล่า?

“คุณหนู ที่นี่ไม่ห่างไกลไปหน่อยหรือเจ้าคะ” ชุนเอ๋อร์ดูเป็นกังวล รู้สึกว่าคุณหนูของนางต้องทนทุกข์ทรมานอยู่เสมอเลย

“ที่นี่ดีมาก” เซี่ยเฉียวบอกความจริง “ถ้าจัดสวนให้ดีๆ แล้วก็ไม่มีปัญหา แค่ต้องจัดใหม่เท่านั้น”

ชุนเอ๋อร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่านางดูมีความสุขดี

“ข้าคิดว่าต้าซยงเหนื่อยแล้ว ข้าจะปล่อยไว้ที่ลานบ้านให้มันได้พักผ่อนนะเจ้าคะ” ชุนเอ๋อร์พูดขึ้น

“ช่วยเทหนอนแห้งใส่ถ้วยให้ด้วยสิ” เมื่อพูดถึงไก่ตัวใหญ่ เสียงของเซี่ยเฉียวก็ชัดเจนขึ้น

ชุนเอ๋อร์อดหัวเราะไม่ได้

“คุณหนูทำดีกับไก่ตัวนี้มากกว่าตัวเองเสียอีก!”

ก่อนหน้านี้นางเคยคิดว่าแปลกๆ อยู่บ้าง แต่ภายหลังพบว่าไก่ตัวใหญ่ตัวนี้จำเจ้าของได้ จึงรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้วที่คุณหนูจะใจดีกับมัน

ไม่รู้ว่ามีสุนัขกี่ตัวที่จำเจ้านายได้ แต่ไก่ก็จำเจ้านายได้เช่นกัน…

อาจมีแค่ไก่ตัวนี้ตัวเดียวที่จำได้ใช่ไหมล่ะ?

ไก่ตัวใหญ่ที่หาได้ยากเช่นนี้ควรได้รับการทะนุถนอมดูแลอย่างดี

เซี่ยเฉียวยิ้มฝืนๆ

นางทำดีต่อต้าซยงเพราะนี่คือไก่ที่นางเลี้ยงมา แต่ก็มีอีกเหตุผลหนึ่ง เป็นเพราะไก่ขับไล่วิญญาณชั่วร้ายไปได้ นางป้อนหนอนแห้งให้กับต้าซยงตั้งแต่ยังเล็ก และพลังจากยันต์ของนางก็เป็นอาหารด้วยเช่นกันเพราะให้พลังหยางได้มาก เมื่อมีต้าซยงอยู่ข้างกาย อย่างน้อยนางก็สามารถนอนหลับได้อย่างสงบสุข

เมื่อเข้ามาข้างใน เซี่ยเฉียวแทบจะหมดแรงแล้ว

นางจึงล้มตัวลงนอนบนเตียง เผลอหลับไปชั่วครู่ใหญ่ๆ

เมื่อนางตื่นขึ้น ชุนเอ๋อร์ก็มารายงานว่าเซี่ยหนิวซาน พี่ใหญ่ และน้องเล็กของนางกลับกันมาหมดแล้ว

พวกเขาเชิญนางไปทานอาหารเย็นด้วยกัน

เซี่ยเฉียวเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีแดงเรื่อๆ แลดูมีพลังขึ้นเล็กน้อย

ในขณะนั้นเอง เซี่ยหนิวซานอยู่กับหลูซื่อและลูกสาว

“เจ้าสองคนกลับมาแล้ว ได้เจอกับท่านพี่ของพวกเจ้าหรือยัง” เซี่ยหนิวซานถามเซี่ยผิงไหวและเซี่ยซี

น้ำเสียงของเขาดุดัน เซี่ยผิงไหวส่ายหัวแล้วตอบว่า

“ยังขอรับ ข้าเพิ่งส่งคงไปดู เขาบอกว่าพี่หญิงใหญ่กำลังหลับอยู่ ข้าไม่อยากรบกวน จึงมาเล่นกับพี่หญิงผู้นี้แทน” เซี่ยผิงไหวพูดทันที

เซี่ยหนิวซานมองไปที่เผยหว่านเย่ว์

เผยหว่านเย่ว์รีบเข้ามาทักทายเซี่ยหนิวซาน “หว่านเย่ว์ยินดีที่ได้พบท่านพ่อเจ้าค่ะ”

เซี่ยหนิวซานตกตะลึง “เจ้าเรียกข้าว่าอย่างไรนะ”

เผยหว่านเย่ว์มีสีหน้าอับอายเล็กน้อย

“ข้าขอให้นางเรียกแบบนั้นเอง นางเป็นลูกสาวข้า ตอนนี้นางติดตามมาอยู่ด้วยกันแล้ว ท่านย่อมต้องเป็นบิดาของนาง” หลูซื่อพูดอย่างรวดเร็ว

เมื่อเซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้นก็มีความสุขมาก “โตขึ้นได้อย่างดี สวยน่ารักทีเดียว”

เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อของเขา “เอานี่ไปเล่นเถิด!”

“…” เผยหว่านเย่ว์รับมามองใกล้ๆ มีดสั้นเล่มนี้ฝังอัญมณีที่ดูมีราคาแพงไม่น้อย เพียงแต่จะดีกว่านี้หากเป็นเครื่องประดับ

“ขอบคุณท่านพ่อ” เผยหว่านเย่ว์มารยาทดีมาก หลังจากพูดจบนางก็ไอออกมา

“เกิดอะไรขึ้น เจ้าสุขภาพไม่ค่อยดีหรือ” เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้วแน่นจนรอยยับย่นสามารถฆ่าแมลงวันตายได้