ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 401 อายุยืนยาว / ตอนที่ 402 เปรียบเทียบ

ตอนที่ 401 อายุยืนยาว / ตอนที่ 402 เปรียบเทียบ

ตอนที่ 401 อายุยืนยาว

เมื่อสองพี่น้องเซี่ยหมั่งซานได้ยินคำพูดของหญิงชราพวกเขาก็งุนงงเล็กน้อย “ท่านไม่ได้ไปอยู่บ้านน้องรองหรือ ท่านล้มลงข้างนอกได้อย่างไร แล้วยังเป็นถึงขนาดนี้ ท่านไม่ได้กำลังปกป้องเซี่ยผิงกั่งอยู่หรอกใช่หรือไม่”

หญิงชราอดกลอกตาใส่ลูกชายที่โง่เขลาไม่ได้เมื่อได้ยิน

ลูกชายทั้งสองของนางไม่รู้เลยหรือว่านางเข้าข้างใคร!

หากเด็กเซี่ยผิงกั่งนั่นเป็นคนทำจริงๆ นางก็คงฟ้องเขาทันทีที่กลับมาถึงบ้าน ไหนเลยจะต้องมานั่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้

“ท่านอาเขย ตั้งแต่ท่านย่าเซี่ยเข้าไปอยู่บ้านใต้เท้าเซี่ยก็โชคไม่ค่อยดีเลย เมื่อวานนางก็ล้มลงที่บ้าน วันนี้น้องหญิงเซี่ยเฉียวจะพาท่านย่าเซี่ยออกไปซื้อของข้างนอก นางเพิ่งจะลงจากรถก็ล้มลงอีก ไม่เพียงแต่ขาเท่านั้นที่มีปัญหา ยังมีฟันที่หักร่วงลงมาด้วย” จย่าฮ่วนรีบพูดแทนหญิงชรา

“ล้มลงข้างนอกจริงหรือ!” เซี่ยหมั่งซานได้ยินเช่นนั้นสีหน้าก็มืดมนลงทันที “ทำไมท่านไม่ระวังหน่อยเล่า เมื่อวานล้มลงไม่เป็นอะไร วันนี้ออกไปข้างนอกกลับล้มลงจนเป็นแบบนี้…”

“เจ้าพูดอะไรของเจ้า!” หญิงชราหยิบไม้ค้ำอันใหม่เคาะเซี่ยหมั่งซาน

เซี่ยหมั่งซานเองก็รู้ว่าเขาพูดเกินเลยไปหน่อย เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “มี…คนเห็นหลายคนหรือไม่ หากไม่มีใครเห็นก็ยังพอจะโทษพวกเขาได้”

“เกิดเรื่องที่นอกร้านเงิน ร้านเงินนี้ตั้งอยู่บนถนนฝั่งตะวันออกคึกคักที่สุด รอบๆ มีคนอยู่ไม่น้อย หลังจากนั้นก็ไปที่ร้านยา…” จย่าฮ่วนตอบแทนหญิงชรา

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือมีคนเห็นเหตุการณ์จำนวนมากจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะโทษเซี่ยผิงกั่ง

“เช่นนั้น…ท่านแม่ ท่านกลับมาทำไม ท่านควรจะอยู่รักษาตัวที่นั่นสิ” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

หญิงชราส่ายศีรษะ “ไม่ได้ พวกเจ้าไม่รู้อะไรเสียแล้ว นังหนูเซี่ยเฉียวเป็นคนวางอุบายอย่างลึกล้ำ หากข้ากลับไปที่นั่น นางจะต้องขังข้าไว้ไม่ให้พบเจอผู้คนเป็นแน่ ข้าจะกินอะไรนางก็ต้องเป็นคนกำหนด ข้าอายุอานามตั้งขนาดนี้แล้ว พวกเจ้ายังจะให้ข้าไปทนทุกข์ทรมานเช่นนั้นหรือ”

หญิงชรานึกถึงน้ำเสียงอันอ่อนโยนนุ่มนวลของเซี่ยเฉียวขึ้นมาแต่กลับรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ

นังหนูนั่นเก็บงำไม่แสดงออกแต่แท้จริงแล้วจิตใจชั่วร้าย!

เวลานี้เซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานรู้สึกหงุดหงิดรำคาญอยู่บ้าง

พี่น้องทั้งสองมองหน้ากันแล้วหันไปมองขาของหญิงชรา “อาการบาดเจ็บถึงกระดูกเช่นนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามสี่เดือนถึงจะหายดี เรื่องในบ้านนอกบ้านก็ยังต้องคอยจัดการเกรงว่าจะดูแลท่านไม่ได้ ไม่อย่างนั้น…ท่านทนเอาหน่อย? ข้าว่านังหนูนั่นไม่กล้าทำอะไรท่านหรอก…”

หญิงชราสายหน้า “สะใภ้จย่าและสะใภ้ซินอยู่บ้านดูแลข้าไม่ได้หรือ เหตุใดข้าจะต้องไปทนทุกข์อยู่กับเซี่ยเฉียวด้วย ข้าจะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีกก่อนนางจะแต่งออกไป!”

แปดอักษรของนังหนูนั่นไม่ถูกกันกับนาง หากเด็กนั่นอยากจะทำให้นางตายขึ้นมาจริงๆ นางจะยังอยู่รอดได้หรือ!

หญิงชรากลัวจนขนลุก

สองพี่น้องก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไรแต่ก็รู้ว่าบ้านนี้ยังต้องพึ่งพาหญิงชรา

น้องสองไร้หัวใจก็จริง แต่กับหญิงชราแล้วเขายังมีความจริงใจอยู่บ้าง ขอเพียงแต่หญิงชราอายุยืนยาวบ้านนี้ก็ยังจะได้ผลประโยชน์อยู่บ้าง

“ก็แค่นังหนูคนหนึ่ง จะหาใครมาให้นางแต่งออกไปก็ได้ เดิมทีร่างกายนางก็ไม่ดีอยู่แล้ว คนดีๆ ก็คงไม่กล้ารับผู้หญิงอายุสั้นอย่างนางไปเป็นภรรยาหรอก จะเลือกคนที่ฐานะต่ำต้อยสักหน่อยคนอื่นก็คงไม่กล้าพูดอะไรมากหรอก” เซี่ยหมั่งซานพิจารณาอย่างจริงจัง “ในบรรดาญาติๆ ของพวกเราก็ไม่มีตัวเลือกที่เหมาะสมเลย…”

“ข้ารู้จักคนที่เหมาะสมอยู่คนหนึ่ง” เซี่ยฉงซานรีบเอ่ย “พี่ชายของว่าที่ลูกสะใภ้ข้า ทำน้ำส้มสายชูอยู่ในเมือง ที่บ้านเขาก็มีเงินไม่น้อย เขายังมีที่ดินนอกเมืองร้อยกว่าหมู่ แม้ว่าจะหมั้นหมายแล้ว แต่ข้าจะไปลองคุยกับตระกูลซินดูให้พวกเขาถอนหมั้น แล้วเปลี่ยนตัวเป็นเซี่ยเฉียวแทน พวกเขาจะต้องยินดีแน่”

เซี่ยเฉียวเป็นถึงลูกสาวนายพล สินสอดทองหมั้นจะต้องมากมายแน่นอน!

ตอนที่ 402 เปรียบเทียบ

แม้ว่าเซี่ยหมั่งซานจะไม่อยากให้ครอบครัวน้องชายของตนเองได้ประโยชน์ไป แต่ฝั่งเขาก็ไม่สามารถหาตัวเลือกที่เหมาะสมได้จริงๆ จึงได้แต่ต้องพยักหน้าเห็นด้วยไปเท่านั้น

ยังดีที่ทางฝั่งเขายังสามารถให้จย่าฮ่วนแต่งกับเซี่ยผิงกั่งได้

ซึ่งมันดีกว่าเซี่ยเฉียวที่แต่งออกไปเสียอีก

เซี่ยหมั่งซานคิดได้เช่นนั้นก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา จากนั้นเขาจึงเอ่ยถามขึ้น “ท่านแม่ ท่านรู้แปดอักษรของเด็กสองคนนี้หรือไม่”

หญิงชราตกตะลึงไปทันที

“เอ่อ…” หญิงชราได้ยินแล้วก็ลังเลไปครู่หนึ่ง “ข้าก็จำไมได้แล้ว…”

ตอนที่ลูกๆ ของเจ้ารองเกิดเขาก็แอบส่งจดมายมาแจ้งข่าวดีแก่นาง แต่เวลานั้นเขาเป็นโจรนี่ นางจะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ได้อย่างไร

ต่อให้นางใส่ใจ แต่มันก็นานหลายปีขนาดนี้แล้ว นางจะลืมไปแล้วก็เป็นเรื่องปกติ

“เรื่องสำคัญเช่นนี้ทำไมท่านถึงลืมไปได้แล้วเล่า หากท่านรู้แปดอักษรของพวกเขา พวกเราก็สามารถจัดการเรื่องนี้ได้ทันที แต่ตอนนี้ไม่มีแปดอักษร พวกเราจะทำหนังสือหมั้นหมายก็ต้องไปถามเด็กนั่นกับนังหนูนั่นอีก หากพวกเขาสองคนไม่ยินดีก็หมั้นไม่ได้แล้วสิ?!” เซี่ยหมั่งซานเอยด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองเล็กน้อย

หนังสือหมั้นหมายนี้จะต้องเขียนชื่อแซ่ วันเดือนปีเกิดแปดอักษร บ้านเกิดและบรรพบุรุษสามรุ่นลงไป หากกำหนดการหมั้นหมายได้แล้วยังจะต้องหาแม่สื่อไปสอบปากคำที่จวนพ่อสื่ออีก

ตอนนี้พวกเขาไม่รู้แปดอักษรของนาง จะให้พวกเขาเขียนส่งเดชเอาเองโดยไม่ถามเซี่ยเฉียวคงไม่ได้กระมัง

ปลอมแปลงแปดอักษรบนหนังสือหมั้นหมายถึงขั้นติดคุกเลยนะ

แม้หญิงชราจะเป็นย่า แต่เรื่องนี้จะทำแบบมั่วๆ ไม่ได้

ในใจนางจึงรู้สึกหดหู่อย่างยิ่งในเวลานี้

หากนางรู้ว่าจะมีวันนี้ นางจะต้องจำแปดอักษรวันเดือนปีเกิดของเด็กทั้งสองนั่นให้ได้เป็นแม่นมั่นเป็นแน่!

“พวกเขาไม่เห็นด้วยก็ต้องเห็นด้วย! พวกเจ้าดูจย่าฮ่วนสิ เพื่อความบริสุทธิ์นางแทบจะหัวแตกจายไปแล้ว ไม่ให้แต่งกับเขาแล้วจะให้แต่งกับใคร เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เอาตามลำดับอาวุโส ให้ตระกูลจย่าส่งคนไปก่อน ข้าจะออกหน้าด้วย จะต้องบีบให้พวกเขาทำหนังสือหมั้นหมายออกมาให้ได้!” หญิงชราเอ่ย

“ได้อย่างนั้นก็จะดีที่สุด!” เซี่ยหมั่งซานยินดีปรีดายิ่ง

“แต่ต้องรอก่อน สองวันนี้ข้าล้มลงอย่างแรง ขอพักสักหน่อยแล้วก็ว่ากัน” หญิงชราเอ่ย “ทางฝั่งเซี่ยเฉียวนั่นเจ้าก็ต้องใส่ใจให้มากหน่อย ลองดูว่ามีโอกาสที่จะให้เด็กบ้านนั้นกับเซี่ยเฉียวติดต่อกันได้บ้างหรือไม่ หากพวกเขาทั้งคู่ต่างก็เต็มใจ งานของพวกเราก็จะน้อยลง”

เซี่ยฉงซานไม่สามารถรอได้แม้แต่น้อย

กว่าเขาจะอดทนให้ผ่านคืนนั้นไปได้และรีบไปพูดคุยกับตระกูลเฉาทันที

ลูกสาวบ้านตระกูลเฉาเพียงแค่หมั้นหมายกับลูกชายของเซี่ยฉงซานเอาไว้เท่านั้น หญิงสาวคนนั้นอายุยังน้อยจึงยังไม่ได้แต่งงาน

เดิมทีลูกชายคนโตของตระกูลเฉามีกำหนดแต่งงานในฤดูใบไม้ผลิช่วงเดือนสาม ซึ่งก็อีกไม่นานแล้ว

อย่างไรก็ตามเวลานี้ตระกูลเฉาก็หวั่นไหวทันทีเมื่อเซี่ยฉงซานเอ่ยเรื่องนี้ออกไป

แม้ว่าภรรยาที่หมั้นหมายกันไว้แล้วคนนี้จะเป็นคนดีคนหนึ่ง แต่…ตระกูลเซี่ยมีสถานะสูงส่ง หากพวกเขาเกาะขึ้นไปได้ ไม่แน่ครอบครัวพวกเขาก็อาจจะเปลี่ยนแปลงได้!

โอกาสดีๆ เช่นนี้ จะเลือกอย่างไรดี

ตระกูลเฉาตกอยู่ในความสับสนยุ่งเหยิง

…

เมื่อวันที่นัดหมายมาถึงเซี่ยเฉียวแต่งตัวเป็นโม่ชูเซิงรออยู่ที่หอส่งชะตา

ไม่นานนักก็มีรถม้ามารับนางไปดูฮวงจุ้ย

คนที่สามารถวางเงินมัดจำร้อยตำลึงได้คงจะไม่ใช่คนธรรมดา

เป็นอย่างที่นางคิดไว้จริงๆ เมื่อรถม้าคันนี้หยุดลงที่คฤหาสน์หลังหนึ่งหลังจากโยกเยกไปมา ฮวงจุ้ยของคฤหาสน์หลังนี้ดีอย่างยิ่ง ตั้งแต่เซี่ยเฉียวเดินเข้าไปนางก็มองซ้ายมองขวาแต่กลับมองไม่เห็นว่ามีปัญหาแต่อย่างใด

ยังมีอีกสองคนที่เข้าประตูมาพร้อมกันกับนาง

คนหนึ่งเป็นพระ ส่วนอีกคนเป็นนักพรตชราอายุประมาณห้าหกสิบปี มือหนึ่งถือแส้ปัด มือหนึ่งถือเข็มทิศดูราวกับเทพเซียน

“ขอให้นักพรตโม่วางใจได้ ไม่ว่าท่านจะทำสำเร็จหรือไม่นายท่านของพวกเราก็จะไม่ทำให้ท่านลำบากใจ” พ่อบ้านที่ติดตามมาข้างกายเซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้น หลังจากที่เขาพูดจบก็กดเสียงต่ำแอบบอกนางว่า “ขอเรียนท่านตามตรงว่า ความจริงแล้ว…นายท่านของเราให้พวกเราไปตามหาปรมาจารย์มา ข้าได้ยินพวกญาติๆ ในบ้านพูดกันว่า ก่อนหน้านี้ท่านเคยจับ เอ่อ…สิ่งชั่วร้าย ก็เลยเชิญท่านมา ประเดี๋ยวท่านจะต้องถูกเปรียบเทียบกับสองท่านนี้!”