ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 407 วิญญาณแค้นไม่พอใจเสียแล้ว / ตอนที่ 408 ของในดิน

ตอนที่ 407 วิญญาณแค้นไม่พอใจเสียแล้ว / ตอนที่ 408 ของในดิน

ตอนที่ 407 วิญญาณแค้นไม่พอใจเสียแล้ว

ภายในใจหยวนฉังจื่อรู้สึกตื่นตระหนก

คนที่เขาล่วงเกินขออย่าได้เป็นคนใหญ่คนโต…หรือว่าลูกศิษย์ของคนใหญ่คนโตเลยเถิด…

แต่เขาเองก็รู้สึกลำบากใจเหลือเกิน เขาไม่เคยได้ยินว่ามีนักพรตแซ่โม่มาก่อนในเมืองหลวงนี้ ต่อให้เป็นนักพรตมีชื่อเสียงที่อยู่นอกเมืองปกติแล้วพวกเขาก็ต้องเคยได้ยินอะไรมาบ้าง แต่คิดไปคิดมาแซ่โม่นี้….

จู่ๆ ภายสมองของหยวนฉังจื่อก็มีเชือกเส้นหนึ่งขาดผึง

โม่?

โม่แบบโม่หลิงจื่อ?

สีหน้าของหยวนฉังจื่อแปลกประหลาดไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ไม่พูดไม่จาอีก และเช็ดคราบเลือดออกจากมุมปากของเขาอย่างเงียบเชียบ ดูน่าสงสารมากทีเดียว

พระภิกษุเหลือบมองเขาพลางแสดงอาการปลอบใจ จากนั้นก็เคาะปลาไม้แล้วเดินจากไป

เซี่ยเฉียวอยู่ที่โรงเตี๊ยม นางกินข้าวเสร็จไปหนึ่งมื้อและหลับไปงีบหนึ่ง จากนั้นจึงได้ยินว่ามีคนเรียกนาง พ่อบ้านเหงื่อท่วมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนับถือศรัทธา “ปรมาจารย์โม่ ข้าน้อยรู้ว่าความสามารถของท่านนั้นเก่งกาจที่สุดแล้ว! ตอนนี้นายท่านของข้าให้มาตามท่านแล้ว เดิมทีนายท่านยังคิดจะมารับท่านด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่สามารถจะทิ้งคุณชายน้อยไว้ได้จึงได้สั่งให้ข้ามา ไม่ทราบว่าตอนนี้ท่านสะดวกหรือไม่ขอรับ”

พ่อบ้านคนนี้มีวาทศิลป์มาก

เซี่ยเฉียวพยักหน้าเบาๆ “ตอนนี้ข้ามีพลังแจ่มใสไม่เลวเลย”

“เช่นนั้น…” พ่อบ้านแย้มยิ้ม “ข้าน้อยได้เตรียมรถม้าไว้ให้ท่านแล้ว นายท่านของข้าคือหนิงเป่ยอ๋อง แม้ว่าท่านอ๋องจะไม่ได้มาด้วยตัวเอง แต่เพื่อให้ความสำคัญกับท่าน ท่านอ๋องก็ส่งรถม้าที่เขาใช้ให้มารอรับท่านอยู่ด้านล่างแล้วขอรับ…”

เซี่ยเฉียวยิ้มแย้ม “ไปเถอะ”

นางรับเงินเขามาแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเล่นตัวอีก

อย่างไรก็ตามรถม้าของหนิงเป่ยอ๋องนี้ไม่เลวเลยจริงๆ

ข้างในยังมีหมอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มและธูปหอมกลิ่นไม่แรงมากทำให้จิตใจสงบลงได้ และมีสาวใช้คุกเข่าอยู่ข้างๆ ช่วยเติมชารินน้ำให้ตลอดเวลา

ตอนนางจากมาไม่เป็นที่สนใจ แต่ตอนกลับไปคราวนี้นางกลับได้รับความสำคัญ หนิงเป่ยอ๋องสองสามีภรรยารีบมาต้อนรับนางให้เข้าไปทันที

“ปรมาจารย์โม่ เมื่อสักครู่ข้าทำไม่ถูกนัก ท่านปรมาจารย์โปรดอภัยให้ด้วย” เวลานี้ท่านอ๋องก็ไม่ได้ถือยศศักดิ์อีกต่อไป

“ไม่เป็นไร คนส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างเข้าใจธรรมชาติ

ตอนที่นางอยู่ในวัดก็เคยถูกคนอื่นดูถูก

หนิงเป่ยอ๋องโล่งอก “ยันต์ของท่านได้ผลจริงๆ สีหน้าของลูกชายข้าดูดีขึ้นมากแล้ว ลมหายใจก็สงบลงกว่าเดิมด้วย ข้าเพิ่งจะให้หมอมาดูอาการ ท่านหมอบอกว่า หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเขาก็อาจจะหายดีได้…”

“ดังนั้นท่านปรมาจารย์ ท่านยังมียันต์นี้อยู่อีกหรือไม่” เขาเอ่ยเสริมขึ้นมาอีก

เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ “ถึงมีก็ใช้ไม่ได้แล้ว จะให้องค์ชายน้อยใช้ชีวิตโดยมียันต์นี้แปะหน้าผากตลอดไปก็คงไม่ได้หรอก ท่านว่าใช่หรือไม่”

“ก็จริงอย่างท่านว่า แต่ไม่ทราบว่า…จะรักษาหายได้หรือไม่” หนิงเป่ยอ๋องโยนหินถามทาง

หากรักษาให้หายไม่ได้ ต่อให้ต้องแปะยันต์นี้ทุกวัน เขาก็ต้องรักษาชีวิตของลูกชายเอาไว้ให้ได้!

ในชีวิตของเขามีลูกแค่สองคนเท่านั้น ลูกชายคนโต…มีไว้เพื่อสืบทอดเชื้อสายเท่านั้น

แม้ว่าเขาจะฉลาดยอดเยี่ยมมากเพียงใด แต่เขาก็ไม่รักใคร่เท่าไรนัก ไม่เหมือนอวี้จือที่ทำให้เขารักเอ็นดูได้จริงๆ

“ไอลีนโนเวลต้องลองดู” เซี่ยเฉียวเอ่ยจากนั้นก็มองไปรอบๆ และพบว่าหยวนฉังจื่อก็อยู่ที่นั่นด้วย แต่พระภิกษุกลับไม่อยู่แล้ว

หยวนฉังจื่อสบสายตากับนางก็รู้สึกละอายใจจนต้องเบือนสายตาไปด้านข้าง

“พลังพิฆาตรุนแรงขึ้น วิญญาณแค้นเริ่มไม่พอใจแล้ว” เซี่ยเฉียวบ่นพึมพำออกมา

หยวนฉังจื่อทำสีหน้าแปลกๆ

เขารู้ว่าวิญญาณแค้นต่อสู้กับเขาอย่างไร้ประโยชน์ แม้ว่ามันจะชนะแต่ก็จะไม่พอใจเมื่ออำนาจของมันถูกยั่วยุ

เพียงแต่ปรมาจารย์โม่ผู้นี้ช่างแปลกนัก ราวกับว่านางสามารถมองเห็นวิญญาณแค้นตนนั้นได้กระนั้น

เมื่อคิดได้เช่นนี้หยวนฉังจื่อก็ขมวดคิ้ว เขาฝึกฝนมาตั้งนานหลายปีขนาดนี้ก็ยังไม่ได้ตาวิเศษมา ยามจำเป็นบางครั้งเขาก็ใช้แค่น้ำตาวัวหรืออาวุธวิเศษบางอย่างทำงาน เป็นไปได้ไหมว่าปรมาจารย์โม่ที่อายุยังน้อยผู้นี้จะเป็นผู้รู้แจ้งในหยินหยางแล้ว

ตอนที่ 408 ของในดิน

หยวนฉังจื่อคอยสังเกตอย่างระมัดระวัง

เวลานี้เซี่ยเฉียวกำลังพูดคุยอยู่กับหนิงเป่ยอ๋องสองสามีภรรยา “องค์ชายน้อยป่วยตั้งแต่เมื่อไร ก่อนที่เขาจะป่วยได้ไปสัมผัสหรือพบเจออะไรบ้างหรือไม่”

“พวกเราออกเดินทางเมื่อเดือนเก้าปีที่แล้ว ระหว่างการเดินทางประมาณเดือนสิบก็พบเข้ากับลมหนาว เสื้อผ้าอาหารการกินของลูกชายจะมีแม่นมเป็นคนคอยดูแล ซึ่งข้าให้ความสำคัญกับเรื่องเหล่านี้มาก แม้จะเป็นของขวัญที่คนอื่นมอบให้มาก็ต้องให้ท่านหมอตรวจดูก่อนจะให้ลูกชายของข้าใช้ ดังนั้น…จึงไม่มีอะไรเป็นพิเศษ”

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็หนักใจเล็กน้อย

วิญญาณแค้นบางส่วนเปิดเผยจะหาตัวง่ายมาก

บางส่วนก็จะซ่อนอยู่ภายในสิ่งของต่างๆ ซึ่งปกติจะมองไม่เห็นว่ามีอะไรพิเศษออกไป อย่างมาก็จะมีพลังหยินรุนแรงขึ้นมาหน่อยเท่านั้น

แต่สิ่งของที่มีพลังหยินรุนแรงบนโลกไปนี้ก็มีไม่น้อย

ขณะที่เซี่ยเฉียวกำลังครุ่นคิดสายตาของนางก็ไปหยุดอยู่ที่มุ้งหลังนั้น

มุ้งหลังนี้เป็นของใหม่ ตะขอทองแดงที่อยู่บนนั้นก็ดูไม่ได้เก่าแก่แต่อย่างใด แต่เซี่ยเฉียวกลับรู้สึกว่ากลิ่นอายของมันผิดปกติ นางจึงได้ชี้ไปแล้วเอ่ย “นำตะขอนั่นลงมาให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่”

หนิงเป่ยอ๋องงุนงงแต่เขาก็ยังสั่งให้สาวใช้นำมันลงมาให้นาง

เมื่อเซี่ยเฉียวสัมผัสลูบมันแล้วก็ต้องถอนหายใจ “ของนี่…เป็นของเก่า น่าจะเป็นของที่ขุดขึ้นมาจากดิน แม้ว่าจะทำใหม่แล้วแต่ก็ยังมีพลังไม่ดีแฝงมาด้วย องค์ชายน้อยอายุยังน้อยทั้งยังป่วยอยู่เช่นนี้ อย่าให้เขาใช้เลยจะดีกว่า” เซี่ยเฉียววางของเอาไว้ข้างตัว

“ในดิน!?” พระชายาอุทานด้วยความตกใจ

โงนเงนจนแทบล้ม

นางเพียงแต่ตรวจสอบว่าสิ่งของที่นี่มีพิษหรือไม่เท่านั้น!

“แล้วของนี่หรือที่ทำร้ายลูกชายข้า!” พระชายาโกรธจัด

“ไม่ใช่ แต่มันมีผลกระทบบางอย่างต่อองค์ชายน้อย” เซี่ยเฉียวเอ่ย

พอพูดจบพระชายาก็เอ่ยอย่างเกี้ยวกราด “ใครก็ได้ ยกหีบขององค์ชายเข้ามา!”

แค่ตะขอเกี่ยวมุ้งอันเดียวยังมีผลขนาดนี้ แล้วของเล่นอื่นๆ เล่า!

ตอนที่ลูกชายของนางป่วยออกไปเล่นข้างนอกไม่ได้ เขาจึงได้แต่เล่นของเล่นอยู่แต่ในบ้าน หากของพวกนี้มีปัญหาขึ้นมาเล่าจะเป็นอย่างไร!

ไม่นานนักของเหล่านั้นก็ถูกแบกหามเข้ามาจริงๆ

หีบใหญ่ใบหนึ่งเต็มๆ ข้างในมีสิ่งของมากมาย กลเก้าห่วง หนังสือเด็กเล็ก ก็ยังมี

หยวนฉังจื่อก็เดินเข้ามาสมทบด้วย “ตุ๊กตากระเบื้องดินเผานี้ก็ผิดปกติ น่าจะมาจากดินด้วย”

เด็กๆ ต่างก็ชอบเล่นเครื่องปั้น แต่ของที่องค์ชายน้อยเล่นย่อมจะต้องเป็นของที่สะอาดสะอ้านกว่า ทั้งหมดเป็นของที่ทำมาจากทองแดงหรือไม่ก็ดินเผา ตุ๊กตาตัวน้อยเหล่านี้มีท่าทางที่แตกต่างกันและดูน่ารักมาก

เพียงแต่ว่าสิ่งนี้ถูกฝังอยู่ใต้ดิน และต่อให้สะอาดแค่ไหนก็ยังมีสิ่งสกปรกที่มองไม่เห็นติดอยู่อยู่ดี

ทว่าถึงแม้ของสิ่งนี้จะไม่สะอาดแต่มันก็ไม่ได้มีวิญญาณแค้นอยู่

สิ่งของอย่างอื่นก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต

แต่ตุ๊กตากระเบื้องไม่กี่ชิ้นนี้ทำให้หนิงเป่ยอ๋องโกรธแล้ว

“ของพวกนี้มาจากไหน” ท่านอ๋องเอ่ยด้วยโทสะ

“ของพวกนี้…ทั้งหมดเป็นของที่พ่อบ้านให้คนออกไปเลือกซื้อมาจากข้างถนนหลังจากที่องค์ชายน้อยมาเมืองหลวงแล้ว เพื่อให้องค์ชายน้อยได้เล่นระบายอารมณ์เจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยด้วยความหวาดกลัว

หนิงเป่ยอ๋องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันทันที

จะต้องตรวจสอบ! หากมีคนจงใจใช้ของพวกนี้เพื่อฆ่าลูกชายของเขา เขาจะทุบคนคนนั้นแหลกเป็นหมื่นๆ ชิ้นอย่างแน่นอน!

“ของพวกนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด” เซี่ยเฉียวสายศีรษะ

“บ่าว บ่าวมีเรื่องจะบอก” บ่าวรับใช้ตัวน้อยที่คอยปรนนิบัติข้างกายองค์ชาวน้อยคุกเข่าลงทันที “เมื่อครู่ท่านปรมาจารย์เอ่ยถึงของที่องค์ชายน้อยเคยสัมผัส บ่าว บ่าวรู้ว่ามีอยู่สิ่งหนึ่ง…”

“ของอะไร” หนิงเป่ยอ๋องเอ่ยอย่างรวดเร็ว

บ่าวรับใช้ตัวน้อยประหม่ามากในเวลานี้ “ระหว่างทางคุณชายใหญ่ได้ลูกข่างสีทองมาจากที่ไหนสักแห่งก็ไม่ทราบ มันมีโครงสร้างที่พิเศษมาก สามารถเล่นบนโต๊ะได้ และเมื่อเคาะเชือกเส้นเล็กเบาๆ ก็จะส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งออกมาจากข้างในได้ด้วย…”