ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 43 โจรแท้ๆ

ตอนที่ 43 โจรแท้ๆ

ของขวัญที่เซี่ยเฉียวมอบให้เซี่ยซีคือทองคำแท้แท่งเล็กๆ

เซี่ยผิงกั่งที่พลาดโอกาสแย่งชิงไปแล้ว ขณะนี้เขายังลูบคลำหยกแกะสลักในอ้อมอกอย่างยินดีโดยไม่รู้เรื่องราว

“มีเรื่องอะไรค่อยคุยไปกินไปดีกว่า” เซี่ยหนิวซานเองก็ดูมีความสุขมาก

“ข้าไม่ต้องไปเยี่ยมท่านย่าหรือเจ้าคะ” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยถาม

พูดเรื่องนี้ขึ้นมา ใบหน้าเซี่ยหนิวซานก็แข็งค้าง

อย่ามองว่าครอบครัวเขาเป็นโจรมาก่อน แท้จริงแล้วผู้ใหญ่ครอบครัวเขาค่อนข้างมีฐานะทีเดียว

ตอนที่เซี่ยหนิวซานเป็นโจร เขาตัดขาดกับมารดาและพี่น้องมาตลอด เพื่อไม่ให้ครอบครัวต้องมาเดือดร้อนไปด้วย ต่อมาเขารับราชการ ก็ยังคงรู้สึกว่าติดค้างท่านแม่ของเขาในช่วงเวลาหลายปีนั้นอยู่ เลยเชิญนางมาอยู่กับเขาเพื่อเลี้ยงดู

ในเมื่อเลี้ยงดูหญิงชราแล้ว เขาย่อมต้องเลี้ยงดูลูกหลานคนอื่นๆ ของนางด้วย

ตามที่เซี่ยเฉียวรู้ก็คือ หญิงชราไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่ เงินเพียงเล็กน้อยของเซี่ยหนิวซานได้นำไปซื้อเรือนให้ครอบครัวตระกูลเซี่ยอีกสองบ้านอยู่กันคนละหลัง

ส่วนเรื่องอื่น นางก็ไม่ทราบแน่ชัด

ในเมื่อนางก็มาที่นี่แล้ว จะไม่ไปเยี่ยมเยียนผู้อาวุโสก็กระไรอยู่

แม้ว่าจะเป็นไปตามมารยาทก็ควรต้องถามถึงบ้างสักเล็กน้อย

เซี่ยหนิวซานมีอาการอึกอักอยู่บ้าง เซี่ยผิงกั่งกลับตรงไปตรงมามากกว่า เขาเอ่ยตรงๆ “ท่านย่าไม่ชอบเจ้ากับข้า ปกติถ้าไม่มีอะไรก็ไม่ค่อยไปมาหาสู่กัน ท่านไม่ชอบน่ะ”

“ฮ่าๆ” เซี่ยหนิวซานหัวเราะแห้งๆ

หลูซื่อเห็นสีหน้าสามีไม่ค่อยดีจึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “เฉียวเอ๋อร์ อย่าโทษท่านย่าเลย ก็อย่างนี้แหละ ท่านย่าท่านค่อนข้างเคร่งครัด ท่านไม่พอใจที่ท่านพ่อของเจ้าไปเป็นโจรในตอนนั้น นางก็เลยมีอคติกับเจ้าและกั่งเอ๋อร์น่ะ”

เซี่ยเฉียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

แม้จะเป็นแค่คำพูดไม่กี่คำ แต่นางก็เข้าใจแล้ว

เผิงซื่อ มารดาของนางรวมถึงพี่ใหญ่มีสายเลือดโจร ฝังรากลึกยิ่งกว่าบิดาของนางเสียอีก

ท่านตาแท้ๆ ของนางเป็นหัวหน้าโจร พูดได้ว่า เซี่ยหนิวซานถูกท่านตาหลอกให้ไปแต่งงานกับมารดาของนางเพื่อสืบทอด

ดังนั้นในสายตาของหญิงชรา ทั้งนางและเซี่ยผิงกั่งต่างก็มีสายเลือดโจร

ส่วนเซี่ยผิงไหวและเซี่ยซี…

เด็กทั้งสองคนนี้เกิดจากหลินซื่อ ซึ่งเป็นสุจริตชนมาแต่เดิม

เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงเยาะ “ระเบียบเคร่งครัดอะไรเล่า ก็แค่คนแก่ที่โง่เขลา ถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่ของข้า นางจะได้อยู่ในบ้านนั้นเป็นท่านผู้เฒ่าได้หรือ อาศัยคนตระกูลเซี่ยโง่ๆ พวกนั้นหรือ”

“เจ้ายังเห็นข้าในสายตาอยู่ไหม ด่าท่านแม่ของข้าต่อหน้าข้า อย่าให้มันมากนัก?!” เซี่ยหนิวซานได้ยินเข้าก็ไม่พอใจ เตะต้นขาของเซี่ยผิงกั่งไปหนึ่งที

กลับถูกสะท้อนกลับ

เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง

เซี่ยผิงกั่งหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

“ข้าเป็นบิดาเจ้านะ จะเตะเจ้าสักทีไม่ได้เชียวเหรอ” เซี่ยหนิวซานเงยหน้าพูดด้วยความโกรธ

“เฮอะ อย่าลืมนะว่าตำแหน่งนี้ของท่านได้มาได้อย่างไร ข้าเป็นผู้ชายไม่ถือสาหาความคนแก่หรอก แต่นางก็ต้องทำตัวดีๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นหมัดข้าไม่สนหรอกว่าเป็นใคร!” เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงไม่พอใจ

เซี่ยหนิวซานรู้สึกหมดแรง

นั่นท่านแม่ของข้านะ!

แม่แท้ๆ!

เผยหว่านเย่ว์มองจนตกตะลึงไปแล้ว

นางไม่เคยพบเคยเห็น…ลูกหลานที่อกตัญญูอย่างนี้มาก่อน!

เซี่ยผิงกั่งเพียงแค่พูด ดูเหมือนเขาจะดุร้าย แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรบิดาของเขาจริงๆ กระทั่งระงับโทสะนั่งลงในที่สุด

หลังจากเซี่ยเฉียวรับรู้เรื่องนี้ก็ไม่ร้องขอจะไปเยี่ยมหญิงชราอีก นางย่อมไม่อยากทำร้ายตัวเองอยู่แล้ว

บนโต๊ะอาหาร เซี่ยหนิวซานเริ่มพูดคุยอย่างสบายใจอีกครั้ง

เขาคุยโม้เรื่องตนเองว่าในค่ายทหารเขาเอาชนะคนอื่นถึงขั้นไร้เทียมทานได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะภูมิหลังไม่ดี เขาคงได้เลื่อนตำแหน่งไปนานแล้ว คงไม่ได้เป็นแค่นายพลระดับสี่ตำแหน่งเล็กๆ แบบนี้

“พูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ ท่านต้องเอาเงินออกมาจากคลังบ้างนะ เอาออกมาถางทางให้น้องหญิงใหญ่ได้ไปเดินเล่นที่สำนักศึกษา ต่อไปจะได้เจอคนดีๆ” เซี่ยผิงกั่งสาดน้ำเย็นจัดลงมาในช่วงเวลาสำคัญพอดี