ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 218 แขกผู้มาเยือนที่ชั่วร้าย
บทที่ 218 แขกผู้มาเยือนที่ชั่วร้าย
หลังจากสวี่หยางตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ในไม่ช้าก็เข้าใจสถานการณ์ที่นั่น
โดยรวมแล้วสถานการณ์คือผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานที่เรียกตนเองว่าไป๋เหมาเจินเหรินผู้นั้น นำศัสตราศักดิ์สิทธิ์ที่ชำรุดมาด้วย แล้วให้อวี๋หมิ่นหงช่วยซ่อม
น่าเสียดายที่พลังปราณของอวี๋หมิ่นหงมีจำกัด จึงไม่สามารถซ่อมแซมได้เลย
ด้วยเหตุนี้ ไป๋เหมาเจินเหรินจึงโกรธเกรี้ยวและจับตัวอนุภรรยาที่อวี๋หมิ่นหงรักที่สุดไปขืนใจ
สวี่หยางขมวดคิ้ว บังอาจมาข่มเหงภรรยาต่อหน้าสามีเช่นนี้ มันเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลสิ้นดี
แต่ถึงแม้ในใจจะโกรธแค้นเพียงใด สวี่หยางก็ไม่อยากสร้างปัญหา
นั่นก็เพราะอีกฝ่ายคือผู้บำเพ็ญขอบเขตเจี่ย
ถึงแม้ตนจะมีเคล็ดวิชารับมือ แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายมีไพ่ตายซ่อนอยู่หรือไม่
หรือมีภูมิหลังอย่างไร
เขาส่ายหัว คอยเฝ้าค่ายกลป้องกันภูเขา และแอบส่งกระแสจิตเพื่อดูว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร
อวี๋หมิ่นหงตอบกลับ แสดงว่าเขายังรับมือได้ สวี่หยางจึงสบายใจ
เพียงแต่ภรรยาของเขาน่าจะลำบากไม่น้อย
สวี่หยางถอนหายใจ อวี๋หมิ่นหงมิใช่คนปกติแล้ว ภรรยาถูกฉุดไปข่มเหงเช่นนี้ แต่เขากลับอดทนได้
“เอ๊ะ ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยคนนี้เหมือนจะได้รับบาดเจ็บ”
สวี่หยางสังเกตอย่างเฉียบแหลม หลังจากที่อีกฝ่ายเล่นสนุกกับภรรยาของอวี๋หมิ่นหงอยู่พักหนึ่ง ดูเหมือนความเป็นชายของเขาจะไม่ค่อยดีนัก จึงเบิกตาโพลง แล้วผลักหญิงสาวออกไป
“คุณชายหลิวอย่าเพิ่งโกรธไป ข้าเห็นเจ้าได้รับบาดเจ็บมา ไม่ควรเสพสุข หากทำเช่นนั้นคงจะเป็นผลเสีย”
อวี๋หมิ่นหงรีบเรียกให้ภรรยาออกไป แล้วก็ก้าวขึ้นมาอย่างเคารพ
ศัตรูที่บุกเข้ามาคือผู้บำเพ็ญขอบเขตเจี่ยตาน เขายังไม่ทันจะเปิดค่ายกลป้องกันภูเขาก็มีคนเข้ามาได้แล้ว
เมื่อยามนี้เขาเปรียบเสมือนปลาที่อยู่บนเขียง ไม่มีทางสู้
“อวี๋หมิ่นหง เจ้าสุนัขแก่ ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ของข้ามันซ่อมไม่ได้จริงหรือ?”
ไป๋เหมาเจินเหรินถามอวี๋หมิ่นหงที่หน้าเหมือนสุนัขจิ้งจอกเฒ่าด้วยสายตาน่ากลัว
นามเต็มของเขาคือหลิวเป้า ฉายาไป๋เหมาเจินเหริน
แต่จริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้มีผมสีขาวสักหน่อย ตรงกันข้าม ผมของเขากลับดกดำเงางาม
เพียงแต่คิ้วและเคราของเขาต่างหากที่เป็นสีขาว
อวี๋หมิ่นหงทำหน้าอมทุกข์ ร่างกายยิ่งก้มต่ำลงกว่าเดิม “ไป๋เหมาเจินเหริน ข้าหาได้กล้าหลอกลวงเจ้าไม่ ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าเป็นของระดับสาม ข้าจะไปมีความสามารถอะไร…”
“หึ ช่างไร้ประโยชน์ สุดท้ายก็ต้องเป็นเช่นนี้ ข้าจะรักษาบาดแผลของข้าก่อน…”
ทันใดนั้น
“อ้าว…”
จู่ ๆ ไป๋เหมาเจินเหรินก็หันไปมองทางถ้ำสุ่ยเหลียนต้งฝู่
เพราะที่นั่นมีกลิ่นอายขอบเขตสร้างรากฐานและแผ่ลอยออกมา
แม้ว่าที่นั่นจะเปิดใช้งานค่ายกลป้องกันภูเขา แต่ก็ยังไม่สามารถบดบังกลิ่นอายบางส่วนได้ เป็นกลิ่นอายยาสร้างรากฐานระดับสามเส้นวิถี การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นนั้นช่างยิ่งใหญ่
“น่าสนใจ ยาสร้างรากฐานที่กลืนเข้าไปดูจะไม่ธรรมดา”
ไป๋เหมาเจินเหรินหันไปมองอวี๋หมิ่นหง แล้วถามว่า “ตาเฒ่า ผู้ที่เป็นเจ้าของถ้ำนั้นคือผู้ใด”
อวี๋หมิ่นหงไม่กล้าปกปิด จึงได้บอกไป
“นักวาดยันต์และนักปรุงยากระนั้นหรือ! ข้าเองก็กำลังต้องการยาเพื่อรักษาบาดแผลอยู่พอดี…”
…
สิ่งที่อวี๋หมิ่นหงทำ ล้วนอยู่ในสายตาของสวี่หยาง
ลึก ๆ แล้วเขาก็ปวดหัว
ไม่คาดคิดว่า ในช่วงที่เสิ่นม่านอวิ๋นกำลังบรรลุขั้น จะมีแขกผู้ไม่พึงประสงค์มาเยือน
เวลานี้ ต่อให้เขาจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ก็คงไม่ได้แล้ว
เพราะในเวลานี้เอง อวี๋หมิ่นหงก็ส่งสารมา
“สหายเต๋าสวี่เอ๋ย ข้าต้องขออภัยด้วย หลิวเป้าต้องการให้เจ้าไปหา อยากจะขอซื้อโอสถจากเจ้า…เจ้า…เจ้าจงเตรียมใจเอาไว้”
ถ้อยคำประโยคหลังนั้นเปรียบเสมือนเป็นคำใบ้
หลิวเป้าอาจจะขอเงื่อนไขที่ไม่ยุติธรรม
เฉกเช่นมีการบังคับการซื้อขาย
สวี่หยางย่อมไม่เสนอตัวเข้าไปหาโดยพลการ
เขาไม่ได้ส่งสารถึงอวี๋หมิ่นหงอีก
เขาใช้การส่งกระแสจิตโดยตรงถึงหลิวเป้าโดยกล่าวว่า “ไป๋เหมาเจินเหริน ภรรยาข้ากำลังหลบอยู่ในที่เงียบเพื่อสร้างรากฐานชั่วคราว งดการรับหน้าที่ทุกอย่าง โปรดอภัยด้วย”
“เฮอะ…”
หลิวเป้าโกรธมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เขาเป็นถึงผู้บำเพ็ญขอบเขตเจี่ยตาน!
เป็นไปได้อย่างไร คิดว่าการเป็นขอบเขตเจี่ยตานไม่ได้เป็นยอดฝีมือหรอกหรือ?
อาจจะไม่เทียบเท่ากับขอบเขตจินตาน แต่ก็เก่งกว่าพวกเจ้าที่เป็นแค่ขอบเขตสร้างรากฐานไม่ใช่หรือ?
เขาจึงแค่นเสียงอย่างเย็นช้า สองมือไพล่หลัง บินไปยังหน้าถ้ำที่สวี่หยางเป็นเจ้าของโดยร้องตะโกนว่า “เพิ่งเคยได้ยินการไล่แขกแบบนี้ คราวนี้คนที่อยู่ข้างในไม่ได้เห็นหัวไป๋เหมาเจินเหรินหรือ”
เสียงดังนั้นได้ดึงดูดความสนใจของหลินไห่ถังและหลินหวั่นชิง
ตึก ตึก…
ทั้งสองคนเดินมาหาสวี่หยาง
“สามี เกิดอะไรขึ้น? ดีที่ข้าใช้อาคมกั้นเสียงได้ทันเวลา ขืนไม่ทันการม่านอวิ๋นคงมีอันตรายแล้ว”
หลินหวั่นชิงขมวดคิ้วและมองไปที่หลิวเป้า
สวี่หยางเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้ฟัง
หลินไห่ถังรู้สึกโกรธมาก
ก็แค่ขอบเขตเจี่ยตานน่ะสิ
นางกับสามีร่วมกันต่อกรกับขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายได้ แสดงว่าต่อกรกับขอบเขตเจี่ยตานได้!
ส่วนหลิวเป้าขณะนี้เบิกตากว้าง
เขาเห็นอะไรกันแน่
โฉมงามสองนาง
“แค่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้น เป็นไปได้อย่างไรที่จะมีภรรยาเช่นนี้”
หลิวเป้าฮึดฮัด “รีบเปิดค่ายกลภูเขาเดี๋ยวนี้ ข้าจะเข้าไปซื้อของ”
“เจ้าหูหนวกกระนั้นหรือ” สวี่หยางเองก็เริ่มโกรธเช่นกัน
หลิวเป้ามองภรรยาของเขาเมื่อครู่นี้ ชัดเจนว่าไม่ได้มีเจตนาดี
แล้วเขาจะเปิดค่ายกลป้องกันภูเขาได้อย่างไร
ในเมื่อไม่มีอะไรพูดต่อ เลยไม่เอ่ยอะไรอีก
“เด็กน้อย เจ้าคงไม่อยากอยู่แล้ว เจ้าทำให้ผู้บำเพ็ญขอบเขตจินตานโกรธ รู้หรือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
สวี่หยางยิ้มจาง ๆ “ขอบเขตจินตานข้าไม่กล้าแหย่ แต่ขอบเขตเจี่ยตานข้าไม่กลัว”
เปรี้ยง!
เขาโกรธจริง ๆ
หลิวเป้าชิงชังการที่คนอื่นบอกว่าเขาอยู่ขอบเขตเจี่ยตานที่สุด
ในตอนแรกเขาตั้งใจมั่นสร้างเม็ดยา แต่สุดท้ายคุณภาพของเม็ดยาสร้างจินตานที่ได้กลับไม่ค่อยดีนัก บวกกับอายุที่มากขึ้นทุกวัน จึงจำใจรับประทานเม็ดยาสร้างจินตานคุณภาพแย่ ๆ ลงไป
เป็นเช่นนี้
สุดท้ายได้บรรลุเป็นขอบเขตเจี่ยตาน
ทำให้เขาเจ็บใจไม่น้อย
แต่แล้วแผลเป็นนี้กลับถูกชายหนุ่มคนหนึ่งเปิดเผยขึ้นมา
มันจะไม่ทำให้เขาโกรธได้อย่างไร
“รนหาที่ตาย เจ้าอยากตายจริง ๆ ใช่หรือไม่!”
อวี๋หมิ่นหงที่อยู่ด้านหลังถึงกับตกใจจนเหงื่อเย็นผุดซึม
เหลือเชื่อนัก สหายเต๋าสวี่คนนี้หัวแข็งจริง ๆ กล้าพูดคำแบบนี้ออกมาได้
เขาไม่กลัวว่าจะเจอการแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งของหลิวเป้าหรืออย่างไร
‘อืม ทำเป็นไม่รู้ ทำเป็นไม่รู้ไปละกัน’
อวี๋หมิ่นหงพึมพำอยู่ในใจ
ปัง!
หลิวเป้าไม่พูดพร่ำทำเพลงใด ๆ ชกหมัดออกไปโดยพลัน
“เปิดค่ายกลให้ข้าเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นเจ้าอย่าคิดจะออกไปได้”
“ข้าว่าเจ้ามีท่าทีอยากมาก่อกวนการบรรลุขอบเขตจินตานของเซียนเหอ เจ้าเป็นสายลับของสำนักอื่นใช่หรือไม่”
จู่ ๆ สวี่หยางก็หันไปถามหลิวเป้า
“หืม สายลับหรือ”
หลิวเป้าอึ้งไป
“เจ้าคงเป็นคนของสำนักหมัดไท่อี้เป็นแน่ ตามกฎข้าต้องรายงานเรื่องนี้ขึ้นไป ข้าเชื่อว่ายอดฝีมือในเมืองเซียนชิงหนิวจะจับตัวเจ้าและสอบสวนเจ้าอย่างแน่นอน”
สวี่หยางย่อมไม่เลือกที่จะประจันหน้ากับหลิวเป้าโดยตรง
ดังนั้นเขาจึงใส่ร้ายป้ายสีเสียเลย
กลวิธีนี้เรียกว่า ยืมมีดผู้อื่นฆ่าคน!
ในฐานะเจ้าสำนักที่นี่ เขาสามารถรายงานตัวบุคคลใด ๆ ก็ได้ว่าเป็นสายลับของสำนักอื่น แม้บุคคลที่ถูกกล่าวถึงจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น ก็ยังจะต้องถูกจับตัวไปสอบสวนอย่างแน่นอน
เป็นไปอย่างที่คาด
เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหลิวเป้าจึงเผือดสีลงเล็กน้อย และกล่าวว่า “เหลวไหลสิ้นดี ข้าจะไปก่อกวนการบำเพ็ญของเซียนเหอได้อย่างไร”
“หากเจ้าไม่ใช่ แล้วเจ้าจะตื่นตระหนกไปไย เช่นนั้นเจ้าก็รออยู่ที่นี่เถอะ ข้าจะให้ผู้คนจากเมืองเซียนมาตรวจสอบ”
สวี่หยางหัวเราะ “ก็ข้าสนิทกับศิษย์ของเซียนชิงหนิวเจินเหริน”
“ฮะ!?”
หลิวเป้าอึ้งจนมุมปากกระตุก
ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูเหมือนจะมีเส้นใหญ่
“ตาเฒ่าอวี๋ พวกผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานพวกนี้มาจากไหนกัน!?”
หลิวเป้ารีบส่งเสียงถาม
อวี๋หมิ่นหงก็ไม่ได้โง่ เขาพูดโกหกเพื่อจะได้ไล่คนคนนี้ออกไปให้เร็วที่สุด
“ไป๋เหมาเจินเหรินคงไม่ทราบ สหายเต๋าสวี่นั้นภูมิหลังไม่ธรรมดา ไม่เพียงรู้จักสนิทสนมกับศิษย์ของชิงหนิวเจินเหรินเท่านั้น ยังมีความสัมพันธ์อันดีกับศิษย์ของสำนักเจ็ดเซียนหลิวหลีอีกด้วย…”
หัวใจของหลิวเป้าเต้นรัว เขาหันมาหาสวี่หยางแล้วพูดว่า “เรื่องเมื่อครู่เป็นการเข้าใจผิด ข้ามาเพื่อซื้อขายจริง ๆ ขอให้เจ้าอย่าถือสาเลย ผู้อาวุโสอวี๋ว่าจริงหรือไม่”
อวี๋หมิ่นหงจะพูดอะไรได้ เขาก็ได้แต่พยักหน้าให้สวี่หยาง
“เห็นแก่ผู้อาวุโสอวี๋ ข้าจะไม่เอาเรื่องกับเจ้า” สวี่หยางพูดเรียบ ๆ
ถ้าไม่ต้องลงมือต่อสู้ก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว
“ข้าขอตัวลา”
หลิวเป้ารีบหันหลังกลับไป
…
เมื่อเขาจากไปแล้ว อวี๋หมิ่นหงก็ถอนหายใจ พลางเดินมาหาสวี่หยาง
“ผู้อาวุโสอวี๋ บุรุษผู้นั้นเป็นใครกัน เพียงผู้บำเพ็ญขอบเขตเจี่ยตานยังกล้าอวดดีเช่นนี้”
“โอ้ สหายเต๋าสวี่ยังไม่รู้หรือ ผู้นั้นคือจอมยุทธเสเพลที่เลื่องชื่อในละแวกนี้ นิสัยโหดเหี้ยมดุร้าย ดีแต่กลั่นแกล้งผู้อื่น โชคยังดีที่สหายเต๋าสวี่ไหวพริบเป็นเลิศ ขู่ให้เขาล่าถอยไป มิเช่นนั้นจะยุ่งยากลำบากยิ่งนัก”
“ข้ามิได้ขู่ ข้าจะต้องสอบสวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดอย่างแน่นอน”
“ความหมายของสหายเต๋าสวี่คือ…”
สวี่หยางมีสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวว่า “อืม บุรุษผู้นี้ แน่นอนว่าต้องเป็นสายลับของฝ่ายศัตรูแน่!!”
อวี๋หมิ่นหงอ้าปากค้าง
เวลานี้เขาไม่อาจแยกแยะได้ว่า สวี่หยางกำลังแก้แค้น หรือแท้จริงแล้วได้ค้นพบความลับของหลิวเป้าเข้า
ความจริงแล้วสวี่หยางจะค้นพบสิ่งใดได้เล่า
เขามุ่งคิดแต่จะแก้แค้นคนผู้นั้น ขจัดทุกสิ่งที่อาจเป็นไปได้ในการแก้แค้นของเขาให้สิ้นซากตั้งแต่เนิ่น ๆ
หลังจากที่อวี๋หมิ่นหงออกไปแล้ว สวี่หยางก็ให้เสิ่นปิงไปส่งจดหมาย
แน่นอนว่าคือการส่งจดหมายไปยังเถ้าแก่หอการค้าหงไห่หลี่ลี่จือ เพื่อแจ้งให้ทราบว่าที่นี่ได้พบโจรผู้ฝึกตน ซึ่งอาจเป็นภัยต่อเหอซีเสวี่ย
สวี่หยางไม่ได้คาดคิดเลยว่า จดหมายที่เขาส่งไปเพื่อแก้แค้น จะนำพาไปสู่ความลับอันยิ่งใหญ่
…
หลังจากหลิวเป้าออกจากเมืองซานชิงซาน เขาก็มาที่เกาะร้างแห่งหนึ่ง
เพิ่งจะลงมาก็มีกลิ่นอายอันรุนแรงพุ่งมาจากภูเขาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
กลิ่นอายนั้นพุ่งมาด้วยความเร็วสูง พอมาถึงหน้าหลิวเป้า กลิ่นอายนั้นก็ค่อย ๆ รวมตัวกัน จากนั้นก็กลายเป็นใบหน้าของผู้บำเพ็ญวัยกลางคน
ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนมองหลิวเป้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปตรวจสอบว่าเหอซีเสวี่ยจะไปบรรลุขอบเขตจินตานที่ไหนหรือ เจ้าไปที่ภูเขาซานชิงทำไมกัน หรือว่าเจ้าคิดว่าเหอซีเสวี่ยจะไปบรรลุขอบเขตจินตานที่เมืองซานชิงซาน??”
หลิวเป้านำดาบศัสตราศักดิ์สิทธิ์ออกมา หันไปคารวะผู้บำเพ็ญวัยกลางคนด้วยความเคารพ “โจวเจินเหริน ข้าเพียงไปซ่อมแซมศัสตราศักดิ์สิทธิ์ของข้า เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่พ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งต่อไป”
“เจ้าช่างระมัดระวัง ข้าเพียงให้เจ้ารับผิดชอบในการหาตำแหน่งที่เหอซีเสวี่ยจะบรรลุขอบเขตจินตาน เจ้าจะระมัดระวังอะไรนักหนา”
“ความระมัดระวังทำให้พ้นจากภัยได้เสมอ”
“แล้วการซ่อมแซมเป็นอย่างไร”
“อวี๋หมิ่นหงแห่งภูเขาซานชิงไม่มีความสามารถเช่นนั้น” หลิวเป้าส่ายหัวแล้วกล่าวต่อ “นอกจากนี้ บนภูเขาซานชิงนั้นมีเจ้าของถ้ำอีกสองคน คนหนึ่งชื่อสวี่หยาง เขาช่างหยิ่งผยองนัก”
“อย่างไร เขาทำให้เจ้าขุ่นเคืองหรือ ข้าเพิ่งเตือนเจ้าไปว่าการหยุดยั้งเหอซีเสวี่ยจากการฝึกตนเข้าสู่ขอบเขตจินตานคือเป้าหมายหลักของเรา ถ้าเจ้าทำให้ภารกิจล่าช้า อย่าโทษว่าข้าไม่ปรานี!”
“โจวเจินเหรินโปรดวางใจเถิด อย่างไรก็ตาม ข้าอยากจะจัดวางตัวหมากอยู่ในเมืองซานชิงซาน”
โจวเจินเหรินหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ความคิดของเจ้าหรือ จัดวางตัวหมากไว้ในเมืองซานชิงซาน รอให้เมืองเซียนทราบเรื่องแล้วมาคิดบัญชี สวี่หยางผู้นั้นก็คงจะต้องโดนลงโทษอย่างไม่ต้องสงสัย ใช่หรือไม่”
“ถูกต้องแล้ว โจวเจินเหริน!” หลิวเป้ามีสีหน้าเหี้ยมเกรียม “สวี่หยางผู้นั้นถึงกับข่มขู่ข้า ความแค้นนี้หากไม่ชำระ ข้าก็กระวนกระวายใจ”
“ก็ได้ แล้วแต่เจ้า”
หลิวเป้ารีบกล่าวขอบคุณ สายตาฉายแววตื่นเต้น “สวี่หยาง เมื่อเหอซีเสวี่ยเข้าสู่ขอบเขตจินตาน หมากลับในเมืองซานชิงซานก็จะเคลื่อนไหว เมื่อถึงเวลานั้น เมืองเซียนจะต้องลงโทษเจ้าอย่างแน่นอน!”
YOU MAY ALSO LIKE
