ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 251 จะต้องจดจำนางมิรู้ลืม

บทที่ 251 จะต้องจดจำนางมิรู้ลืม

บนแท่นประมูล

เหอซีเสวี่ยสวมชุดกระโปรงสีม่วงอ่อนก้าวออกมา เสียงอันไพเราะก้องกังวานไปทั่วทั้งห้อง

จากนั้นเหอซีเสวี่ยก็อธิบายกฎการประมูล แล้วจึงประกาศว่าการประมูลอย่างเป็นทางการได้เริ่มขึ้นแล้ว

“ของประมูลชิ้นแรกในงานประมูลครั้งนี้คือ ‘ยาขัดเกลา’ ซึ่งมีสรรพคุณช่วยสร้างรากฐานแก่ผู้บำเพ็ญมนุษย์ เพื่อการก้าวข้ามขั้น แต่ก็มีข้อเสียคืออาจก่อให้เกิดผลข้างเคียงทำให้พลังปราณไม่บริสุทธิ์พอ”

ด้านหลังของเหอซีเสวี่ย มีหญิงสาวผู้เลอโฉมสวมชุดสีสันสดใสเดินขึ้นมาพร้อมกับถาดวางของ

‘ยาขัดเกลา’ ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานหลายคนคงไม่นิยมใช้

มีเพียงผู้บำเพ็ญมนุษย์วัยกลางคนและสูงอายุที่สิ้นหวังในหนทางก้าวหน้าเท่านั้นที่จะใช้เพื่อเพิ่มพูนการฝึกฝนในระยะเวลาอันสั้น

ถัดมาคือของประมูลชิ้นที่สองซึ่งเป็น ศัสตราศักดิ์สิทธิ์โจมตีขั้นกลางระดับสอง

ของประมูลชิ้นที่สาม คือโอสถวิญญาณชั้นเยี่ยมระดับสอง

โอสถวิญญาณระดับสองนี้มีสรรพคุณในการรักษาบาดแผลภายในได้อย่างวิเศษ สามารถฟื้นฟูร่างกายให้กลับคืนสู่สภาพเดิมได้ถึงแปดส่วน

ทันทีที่ปรากฏก็ดึงดูดความสนใจจากผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานได้ไม่น้อย!

เห็นได้ชัดว่า

จุดประสงค์ของผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานหลายคนก็คงคล้ายคลึงกับหวงเสี่ยวเหมย

ล้วนต้องการรวบรวมสิ่งของเพื่อใช้รับมือกับเคล็ดวิชาของศัตรูเมื่อเข้าไปในเขตแดนลับ

โอสถวิญญาณนี้เท่ากับทำให้ผู้บำเพ็ญมนุษย์มีชีวิตใหม่

ในเวลาอันสั้นสามารถฟื้นฟูได้แปดส่วนถือว่าดีมาก แม้ไม่เท่าในยามปกติแต่ก็ดีกว่าปล่อยให้คนอื่นสังหาร

“โอสถวิญญาณนี้ ได้มาจากนักปรุงยาเก่าแก่ตระกูลสวี่ คุณภาพดีมาก ราคาประมูลคือหินวิญญาณ 4500 ก้อน” เหอซีเสวี่ยแนะนำ

สาวใช้ในชุดกระโปรงที่อยู่ด้านหลังเหอซีเสวี่ยสวมถุงมือไหมสีขาว พลางหยิบขวดหยกออกมาจากถาดอย่างระมัดระวัง

“โอสถวิญญาณฟื้นฟูบาดแผล!”

มาจากมือนักปรุงยานั่นหมายความว่า หาซื้อได้จากระดับผู้เป็นอาจารย์โดยเฉพาะเท่านั้น ข้างนอกหาซื้อไม่ได้

สวี่หยางสังเกตเห็นว่า หวงเสี่ยวเหมยนั่งตัวตรงอย่างเห็นได้ชัด หมายความว่านางดูสนใจเรื่องนี้

“4600 ก้อน” จริงอย่างที่คิด หวงเสี่ยวเหมยส่งเสียงใส ๆ ร่วมประมูลทันที

เหอซีเสวี่ยมองขึ้นไปชั้นสองด้วยความประหลาดใจ

นางจำได้ว่าห้องส่วนตัวที่จัดให้สวี่หยางอยู่ที่นั่น

แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมีผู้หญิงอยู่ด้วยล่ะ

ฟังจากเสียงแล้ว ไม่ใช่ภรรยาของสวี่หยาง

“4800!” ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนขึ้น

“4900”

“5000…”

“6100!” ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายต่างพากัดฟันกันตะโกน

หินวิญญาณเพียงเท่านี้ ผู้เข้าร่วมประมูลทั้งหลายพอจะซื้อได้อยู่แล้ว

แต่อยู่ที่ว่าคุ้มค่าหรือไม่

หากจ่ายสูงเกินไป ก็จะไม่คุ้ม

“6300!”

เมื่อหวงเสี่ยวเหมยประมูลราคา ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานบางส่วนส่ายหัวถอนใจก่อนทรุดตัวลงไปนั่ง

หมดสิทธิ์แล้ว หากประมูลราคาสูงเกินกว่านี้ก็จะไม่คุ้ม เพราะของดี ๆ ยังมีอีกมากมายรออยู่ข้างหลัง

ของในลำดับถัดมายังคงมีระดับสูงเช่นเดิม

เป็นยาอายุวัฒนะระดับสอง

ยาเม็ดนี้มีผลต่อผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐาน และขอบเขตกลั่นลมปราณ

ส่วนผู้บำเพ็นมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานจะได้ผลลดลงครึ่งหนึ่ง

หากสูงกว่าขอบเขตเจินตานนโอสถก็จะไร้ผล

เหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานและขอบเขตเจี่ยตานที่เริ่มชราภาพ เริ่มแย่งประมูลกันเสียงดังลั่น

สวี่หยางเองก็ร่วมเสนอราคาไปแล้วสองครั้ง

สาเหตุสำคัญคือ เขาเป็นห่วงว่าสักวันภรรยาของตนอาจจำเป็นต้องใช้

อย่างไรก็ตาม เสิ่นม่านอวิ๋นความสามารถไม่สูงนัก อนาคตจะก้าวขึ้นขอบเขตจินตานได้ยาก

พูดตามตรงแล้ว นางสามารถฝึกตนจนถึงขอบเขตเจี่ยตานได้ ก็ถือว่าดีมากแล้ว

และผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานไม่อาจเพิ่มพูนอายุขัย จึงให้นางเตรียมยาอายุวัฒนะระดับสองเอาไว้ล่วงหน้าก็ดีไม่น้อย

ไม่ช้า หินวิญญาณก็พุ่งขึ้นไปถึงสามพันสี่ร้อยก้อน

สวี่หยางตัดสินใจคว้าเอาไว้

“หินวิญญาณ 3600 ก้อน!”

“3800” ชายชราสวมเสื้อผ้าธรรมดา ๆ ผมสีเงิน พูดด้วยเสียงแหบพร่า

พูดจบ ชายชราก็เงยหน้ามองไปยังห้องของสวี่หยางทางชั้นบน

“แค่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลาย…”

สวี่หยางสำรวจ พลังปราณของบุคคลผู้นี้

โดยไม่ลังเล เขารีบเสนอราคา “4000!!”

หินวิญญาณนั้นเขาไม่ขาดแคลนอยู่แล้ว

สีหน้าของชายชราเคร่งขรึมลงเล็กน้อย ส่ายหน้าอย่างจำใจ “ก็ได้ ก็ได้ ยกให้เจ้าก็แล้วกัน”

สวี่หยางยิ้มกว้าง

หินวิญญาณสี่พันก้อน ซื้อยาอายุวัฒนะระดับสองมาไว้ในครอบครองได้สำเร็จ

ยาอายุวัฒนะนี้มีคุณภาพดีเยี่ยม ทำให้ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานอายุยืนยาวขึ้นได้อย่างน้อยสามสิบปี

ต่อมาได้มีการประมูลศัสตราศักดิ์สิทธิ์ทำให้มีผู้คนจำนวนมากเข้ามาแย่งชิง

หลังจากศัสตราศักดิ์สิทธิ์แล้วก็ถึงคราวของเครื่องราง

คราวนี้ยันต์แสงทองปรากฏออกมาพร้อมกันถึงสิบใบ

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานจำนวนมากต่างก็ตะโกนเสนอราคาแข่งกันอย่างดุเดือด

เดิมทีหวงเสี่ยวเหมยก็ตั้งใจจะซื้อเช่นกัน

แต่สวี่หยางได้กล่าวว่า เขาจะจัดหายันต์แสงทองให้ นางจึงไม่ได้แย่งชิง

สุดท้าย นางได้ใช้หินวิญญาณไปกว่าหมื่นก้อนเพื่อซื้อศัสตราศักดิ์สิทธิ์ ประเภทอาวุธลับขั้นต้นระดับสองมาหนึ่งชิ้น

…………

ล่วงเลยมาจนพวกเขามิรู้ตัว การประมูลได้เข้าสู่ช่วงท้ายแล้ว

ในที่สุดเหอซีเสวี่ยก็ได้กล่าวถึงของสำคัญที่จะนำมาประมูลปิดท้าย

ซึ่งก็คือยันต์ศักดิ์สิทธิ์

ถึงแม้จะเป็นเพียงยันต์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้น แต่ก็ยังถือเป็นของดีที่ใช้จัดการกับผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานและขอบเขตเจินตานได้

ราคาเริ่มต้นอยู่ที่หินวิญญาณสี่หมื่นแปดพันก้อน

หวงเสี่ยวเหมยลุกขึ้น “60000!!”

สวี่หยางตกใจ

เขาก็ว่า หวงเสี่ยวเหมยยกมือเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น

ที่แท้ก็รอยันต์ศักดิ์สิทธิ์นี่เอง

“65000”

มีผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานเหลือบมองมาที่หน้าต่างชั้นสอง

เห็นได้ชัดว่าผู้บำเพ็ญขอบเขตเจินตานผู้นี้มาหายันต์ศักดิ์สิทธิ์ให้กับศิษย์น้องของตนเพื่อให้เข้าไปในเขตแดนลับโดยอาศัยเคล็ดวิชาที่ได้เปรียบกว่าอย่างยันต์แสงทอง

“100000!!”

ทันใดนั้น จากชั้นสองสวี่หยางก็พูดขึ้นโดยตรง

“โฮ้!…”

ผู้คนร้องโฮกันสนั่น

บางคนถอนหายใจ แสนหนึ่งเชียวรึ?!

คนที่คิดจะเพิ่มราคาต่างก็ชะงักแล้วก็ละทิ้งความคิดนั้นไป

บางคนไม่ใช่ว่าไม่มีหินวิญญาณมากมายขนาดนี้

ทว่าพอสังเกตคนที่อยู่ชั้นสองแล้ว ก็คิดว่าน่าจะมีตำแหน่งที่ไม่ธรรมดาหากไปแย่งชิงอาจจะนำมาซึ่งการแก้แค้นและก็ไม่คุ้มค่า

“ยินดีด้วยท่านได้รับ ยันต์ศักดิ์สิทธิ์! เดี๋ยวไปรับที่หลังเวที”

เหอซีเสวี่ยเหลือบตาขึ้นมองชั้นสองแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

ลึก ๆ นางกลับบ่นอยู่ในใจ

ยังจะบอกว่าจนอีกหรือ ตั้งราคาสูงขนาดนี้แล้วยังจะซื้อยันต์ศักดิ์สิทธิ์ไป นี่มันจนตรงไหนกัน

ดู ๆ แล้วน่าจะซื้อให้กับหญิงสาวผู้นั้นมากกว่า

“ท่านทั้งหลาย การประมูลในครั้งนี้จบลงแล้ว เชิญทุกท่านออกจากที่นี่อย่างเป็นระเบียบ เกาะสัตตะรัศมีแห่งนี้เป็นดินแดนของเมืองเซียนชิงหนิว ห้ามต่อสู้หรือฆ่าฟันกันภายในเกาะ หากลักทรัพย์หรือฆ่าชิงของ ผู้นั้น…”

เหอซีเสวี่ยประกาศกฎ

ผู้คนด้านล่างต่างก็ทยอยออกไป

“ไปเถอะ เราลงไปข้างล่างกัน”

สวี่หยางพาหวงเสี่ยวเหมยไปที่หลังเวที

ตอนออกมา เขาแอบรู้สึกว่าเหมือนมีคนกำลังจับตามองอยู่

“เอ๊ะ กลุ่มคนของโจวป๋อซู่หรือ?”

หัวใจสวี่หยางเต้นแรง!!

เมื่อครู่ กลุ่มคนของโจวป๋อซู่อยู่ห้องข้าง ๆ เขา

เห็นได้ชัดว่าราคาที่เขาประมูลนั้นได้ดึงดูดความสนใจของโจวป๋อซู่

“ศิษย์พี่ ชายหญิงคู่นี้เป็นเพียงผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานเท่านั้น มีคุณสมบัติเช่นใดจึงได้นั่งอยู่ข้างศิษย์พี่เช่นนี้”

ชายเบื้องหลังโจวป๋อซู่ซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานขมวดคิ้วกล่าวด้วยถ้อยคำที่ไม่เป็นมิตรนัก

“บุรุษผู้นี้ ช่างคุ้นหน้าเหลือเกิน…”

โจวป๋อซู่ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่จะจำได้อย่างฉับพลันว่า ในวันนั้นเหอซีเสวี่ยได้จัดงานเลี้ยงก้าวสู่ขอบเขตจินตาน บุรุษผู้นี้ได้เดินมาพร้อมกับหลี่ลี่จือ และเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหลี่ลี่จือ

“แม้แต่หลี่ลี่จือยังต้องอยู่ที่ชั้นล่าง บุรุษผู้นี้มีฐานะเช่นใดจึงได้มานั่งข้างข้า”

โจวป๋อซู่มองดูเงาหลังสวี่หยาง แล้วสั่งชายข้างกายว่า “หวังลี่ฉวิน เจ้ากลับไปสืบประวัติของชายผู้นี้เสีย อยากรู้ว่ามีความสามารถเช่นไร”

สำหรับบุคคลที่มีสถานะแปลก ๆ เช่นนี้ โจวป๋อซู่ก็อยากจะทำความเข้าใจให้กระจ่าง

“รับทราบ ศิษย์พี่โจว”

…..

เมื่อลงมาชั้นล่าง สวี่หยางก็ได้จ่ายหินวิญญาณก่อนจะรับของมา

เมื่อได้ยันต์ศักดิ์สิทธิ์แล้ว สวี่หยางก็มอบยันต์ศักดิ์สิทธิ์ให้กับหวงเซี่ยวเหมย “เจ้ากำลังจะเข้าสู่เขตแดนลับมังกรดินมันจำเป็นต่อเจ้ามากกว่าข้า เก็บไว้เถอะ”

“มันมีค่าเกินไป ข้า…” หวงเสี่ยวเหมยขมวดคิ้ว สายตาสับสน

แท้จริงนางก็เข้าใจดีว่าการกระทำของสวี่หยางเช่นนี้คงจะหนีไม่พ้นที่ยังคงผูกพันอยู่กับนางแน่นอน

หากสวี่หยางล่วงรู้ความนึกคิดในใจของหวงเสี่ยวเหมย คงจะร้องหาความอยุติธรรมอย่างแน่นอน

เขาเพียงแค่ตั้งใจจะสนับสนุนหวงเสี่ยวเหมยเท่านั้น

สำนักเจ็ดเซียนหลิวหลีศิษย์สายใน นามนี้มิใช่น้อยเลย แม้แต่ศิษย์ของชิงหนิวเจินเหรินก็ยังต้องเกรงใจ

ทว่าครั้นเดินออกจากหอประมูล หวงเสี่ยวเหมยก็ยังคงไม่ยอมรับไว้

“หวงเสี่ยวเหมย เจ้าลืมสิ่งที่ข้าเคยบอกกับเจ้าไปก่อนหน้าแล้วหรือ? สิ่งนี้คือการสนับสนุนเจ้า ข้ายังมีความหวังให้เจ้าได้สิ่งของวิเศษในเขตแดนลับมังกรดิน หากเจ้าเกิดเรื่องร้ายขึ้นภายในนั้น ใครเล่าที่จะมอบผลประโยชน์ให้ข้า”

สวี่หยางเอ่ยพร้อมเสียงหัวเราะก่อนจะยัดยันต์ศักดิ์สิทธิ์ใส่ในมือของหวงเสี่ยวเหมย

“เจ้าจงรับไว้เถิด!”

เมื่อได้มองดูยันต์ศักดิ์สิทธิ์ในมือที่ยังคงอบอวลไปด้วยไออุ่นจากมือของสวี่หยาง หวงเสี่ยวเหมยจึงตัดสินใจพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ได้ ข้าจะรับไว้ ข้ามีหินวิญญาณมากกว่าเจ็ดหมื่นก้อน ข้าให้เจ้าเจ็ดหมื่นก้อนก่อน”

“กว่าจะถึงเวลาเข้าไปยังเขตแดนลับมังกรดิน ก็ยังเหลืออีกหลายเดือน เจ้าก็เก็บเอาไว้เถิด หากเจ้าขาดแคลนสิ่งใด ก็ซื้อหามาใช้เองได้ เมื่อเจ้าออกมาจากเขตแดนลับมังกรดินแล้ว พวกเราค่อยมาคิดบัญชีกันก็ได้”

สวี่หยางกล่าวโดยมิได้ใส่ใจนัก

ในยามนี้ หวงเสี่ยวเหมยมีความรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก

หลังจากได้มาอยู่ในโลกเซียนอันแปลกประหลาดแห่งนี้ สวี่หยางก็ได้ให้ความช่วยเหลือแก่นางหลายครั้งหลายครา ทำให้ความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในใจของนางได้ปรากฏขึ้น

“ขอบใจเจ้า…”

หวงเสี่ยวเหมยเฝ้ามองเงาหลังของสวี่หยาง ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น เอ่ยพึมพำเบา ๆ

ส่งข่าวให้กับเหล่าภรรยา ทราบว่านางกับผองเพื่อนกำลังเที่ยวงานโคมลอยริมทะเลสาบสัตตะรัศมี

ครั้นเมื่อไปถึง หวงเสี่ยวเหมยกล่าวว่านางยังมีธุระอื่นที่ต้องจัดการ จึงขอแยกทางกับสวี่หยาง

สวี่หยางแอบรู้สึกว่าแม้ความสัมพันธ์ของตนกับหวงเสี่ยวเหมยจะแน่นแฟ้นดุจทองคำแท้

แต่กลับมีความห่างเหินไม่ว่าจะเจตนาหรือไม่เจตนาก็ตาม

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองคงไม่อาจหวนคืนสู่วัยเยาว์ดุจดังเก่าก่อนได้อีกแล้ว คงเหลือเพียงความเป็นมิตรที่ดีต่อกันเท่านั้น

“นี่แหละหนาชีวิต”

ว่ากันตามจริงแล้ว สวี่หยางก็มิได้จงใจจะให้เกิดสิ่งใดกับหวงเสี่ยวเหมย

เพียงแค่ถือว่านางเป็นสหายสนิทที่สามารถพูดคุยปรึกษากันได้

ขณะนั้นเครื่องรางส่งข่าวของเหอซีเสวี่ยก็ได้สั่นไหว

สวี่หยางหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความจากเหอซีเสวี่ย ที่ส่งมาว่า “คนรักของเจ้าจากไปแล้วหรือ?”

สวี่หยาง “…”

คนรักอะไรกันเล่า!

สวี่หยางงุนงงอยู่ชั่วครู่ก่อนที่เขาจะไหวตัวทัน

เหอซีเสวี่ยคงเข้าใจผิดคิดว่าหวงเสี่ยวเหมยเป็นคนรักของตนสินะ!