ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 263 ในใจก็ยังมีเขา

บทที่ 263 ในใจก็ยังมีเขา

ชายผู้นี้อยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลาย เนื่องจากมีเพียงดวงตาข้างเดียวจึงดูน่าเกรงขามยิ่ง

ที่ด้านหลังของเขายังมีผู้บำเพ็ญมนุษย์ชายหนุ่มอีกสองคนตามมา พวกเขาทั้งหมดอยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานขั้นกลาง

“ข้าเป็นคนจากเมืองเซียนชิงหนิว พวกเจ้าทั้งหลายได้ออกจากเขตแดนลับแล้ว ตามกฎแล้วจะสู้กันไม่ได้อีก ขอความกรุณาด้วย”

สวี่หยางพยายามแสดงตนให้อ่อนโยนที่สุด เขาไม่ต้องการมีเรื่องมีราวกับพวกคนเหล่านี้

“เรื่องของเกาะเจ็ดเซียนหลิวหลี เจ้าไม่ต้องยุ่ง! กลับไปซะ”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ตาเดียวจ้องมองด้วยสายตาที่น่ากลัว

ไม้อสนีมีค่าดั่งเมือง เขาไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้หวงเสี่ยวเหมยเอาไปเป็นแน่

เพราะเขาได้คำนวณเอาไว้แล้ว

ไม้อสนีชนิดนี้สามารถแลกเปลี่ยนเป็นยาสร้างจินตานได้ถึงอย่างน้อยสามชนิด

ด้วยเหตุนี้จึงเป็นของที่มีค่าสำหรับเขามาก

ซู่ ซู่ ซู่…

ผู้คนที่อยู่ฝั่งเดียวกับผู้บำเพ็ญมนุษย์ตาเดียว โผทะยานเข้ามา พวกเขาทั้งหมดมาจากเกาะเซียนที่สี่

คนหนึ่งในกลุ่มมีพลังปราณของขอบเขตเจี่ยตานรุนแรงมาก

“หวงเสี่ยวเหมย เจ้าเป็นพวกต่างถิ่นที่เดินทางมาจากแดนเหนือแท้ ๆ กลับมาก่อเรื่องอีกแล้ว ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้จักคำว่าตายเสียแล้ว”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานมีท่าทีที่เย็นชา เขาชี้ไปยังหวงเสี่ยวเหมยด้วยหอกยาวเล่มหนึ่ง “มอบไม้อสนีมา แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป!”

เห็นได้ชัดว่า ผู้นั้นและผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่ออกมาจากทางเข้า เขาได้แอบแจ้งให้ศิษย์ในสำนักทราบเกี่ยวกับไม้อสนีแล้ว และขอให้เขาช่วยต่อสู้เพื่อมัน

“เจ้าคิดจะรังแกหวงเสี่ยวเหมยของเรางั้นรึ? เจ้าคิดว่าที่เกาะเซียนที่สี่ไม่มีคนหรืออย่างไร?”

เสียงเย็นชาของหญิงสาวดังมา

ในพริบตา ผู้บำเพ็ญขอบเขตเจินตานก็เดินเข้ามา

สวี่หยางมองอย่างตั้งใจจนเกือบสะดุ้ง

หญิงสาวร่างอ้วนพองดุจภูเขา เอวใหญ่กว่าถังน้ำ แต่อย่างไรก็ตามการเคลื่อนไหวกลับคล่องแคล่วว่องไวมาก ทันทีที่เข้ามา ร่างกายเท่าภูเขาของนางก็ยืนอยู่ตรงหน้าหวงเสี่ยวเหมย!!

“สวี่หยาง นี่คือศิษย์พี่อ้วนของข้า ฉายาคือปู้ชือเจินเหริน”

หวงเสี่ยวเหมยแอบส่งเสียงถึงสวี่หยาง

นางกล่าวต่อ “ศิษย์พี่อ้วนเป็นคนดีมาก คอยดูแลพวกเราศิษย์น้องเป็นอย่างดี”

“ก็ดี”

สวี่หยางพยักหน้าเล็กน้อย อย่างไรก็ตามศิษย์พี่อ้วนผู้นี้ดูแล้วรู้สึกว่าแปลกพิกล

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินว่ามีฉายาที่แปลกประหลาดอย่าง ‘ปู้ชือเจินเหริน’

อย่างไรก็ตาม จากฉายานี้ก็พอจะมองออกว่าหญิงสาวผู้นี้คงพยายามลดน้ำหนักอย่างสุดความสามารถ

เมื่อมีศิษย์พี่อ้วนเข้ามา กลุ่มคนตรงข้ามก็คงจบไม่สวยเท่าไหร่

แม้แต่ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานแห่งเกาะเซียนที่สี่จะเข้ามา ศิษย์พี่อ้วนก็มิได้ไว้หน้าแต่อย่างใด

“พวกเจ้าไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว ไม้อสนีข้าได้ให้สหายข้าไปแล้ว นางมิใช่คนของเกาะเซียน แต่มาจากเมืองเซียนชิงหนิว พวกเจ้าหาเรื่องข้าตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์!”

หวงเสี่ยวเหมยกล่าว เพราะเกรงว่าพวกเขาจะไม่ยอมเลิกรา

การอ้างว่าของวิเศษเป็นของคนภายนอก จะทำให้พวกเขาไม่สามารถโวยวายอะไรได้อีก

มิเช่นนั้นต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ มันมิเท่ากับเป็นการปล้นหรอกหรือ?

“เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นเด็กหรืออย่างไร หญิงผู้นี้เป็นเพียงผู้บำเพ็ญ คงเป็นคนของเจ้าเสียมากกว่า หวงเสี่ยวเหมย!”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ตาเดียวไม่เชื่อ

“ขออภัย นางเป็นคนของข้า”

ในเวลานั้นเสียงของเหอซีเสวี่ยพลันลอยเข้ามา

พลังปราณของขอบเขตจินตานแผ่ออกมาอย่างรุนแรง กดขี่เหล่าผู้บำเพ็ญขอบเขตเจินตานที่อยู่ที่นั่น

“เสวี่ยหยางเจินเหริน”

พวกศิษย์พี่อ้วนและคณะต่างพากันคำนับ

แม้ว่าอำนาจของเมืองเซียนชิงหนิวจะมิอาจเทียบเท่าสำนักเจ็ดเซียนหลิวหลี แต่ความสัมพันธ์ระหว่างสองดินแดนใหญ่นี้ก็ไม่เลวร้ายนัก กอปรกับเหอซีเสวี่ยผู้มีขอบเขตที่สูงกว่าพวกเขาจึงต้องให้เกียรติ

เมื่อสวีจื่อรั่วเห็นเหอซีเสวี่ยเดินมา ก็ได้รับการสื่อสารจากสวี่หยางพร้อมกัน ที่แท้เหอซีเสวี่ยมาช่วยเหลือ

นางรู้สึกประหลาดใจอย่างที่สุด

และยิ่งคาดเดาภูมิหลังของสวี่หยางลึกซึ้งยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตามสวี่หยางไม่เพียงทำให้ลี่เจี้ยนเจิ้นเรียกเขาว่าผู้อาวุโสเท่านั้น ตอนนี้ก็ยังให้เหอซีเสวี่ยมาช่วยเหลือเขาอีก

“ฮึ…เหมือนกับเจอคนใหญ่คนโตเลย”

พอเหอซีเสวี่ยมาถึง อีกฝ่ายก็ให้เกียรติบ้างเป็นธรรมดา

เพราะอย่างไรก็เป็นคนของสำนักเจ็ดเซียนหลิวหลี

เหอซีเสวี่ยมอบศัสตราศักดิ์สิทธิ์ระดับสองจำนวนสองอัน เป็นของขวัญตอบแทน ถึงแม้ว่าผู้บำเพ็ญมนุษย์ตาเดียวจะไม่ค่อยพอใจเท่าไร แต่เมื่อมีทางลงให้แล้ว เขาก็ต้องยอมรับ

เรื่องนี้จึงได้จบไป

หลังจากที่เหอซีเสวี่ยรับไม้อสนีไปแล้ว นางก็จากไปอย่างสง่าผ่าเผยพร้อมทั้งบอกสวี่หยางว่า “ข้าเก็บสิ่งนี้ไว้แล้วนะ เป็นของข้าแล้ว”

สวี่หยาง “…”

นางมาหาผลประโยชน์หรือไงเนี่ย

แต่สวี่หยางก็ไม่กังวลอะไรเลย เขาคิดว่าในใจของเหอซีเสวี่ยยังมีเขาอยู่

พอสวี่หยางกลับไปที่พักหวงเสี่ยวเหมยก็ตกใจ

“คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้ากับเสวี่ยหยางเจินเหรินจะรู้จักกัน สวี่หยางเจ้าทำให้ข้าแปลกใจจริง ๆ”

สวี่หยางถอนหายใจ ถึงแม้ว่าเมื่อครู่จะทำให้ทุกคนแปลกใจมาก แต่เขาก็สังเกตเห็นว่าคนของโจวป๋อซู่ก็สังเกตเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วย

เช่นนี้ คนอื่น ๆ น่าจะรู้แล้วว่าระหว่างเขากับเหอซีเสวี่ยมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา

อนาคตอาจจะนำพามาซึ่งเรื่องยุ่งยาก

“ต่อไปนี้ ข้าคงจะออกไปข้างนอกไม่ได้โดยพลการแล้ว มิเช่นนั้นอาจจะเจอเรื่องยุ่งยาก”

โดยเฉพาะเวลากลับไปในครานี้ ดีที่สุดคือควรจะไปพร้อมกับเหอซีเสวี่ย

ในคราวที่เข้าไปในเขตแดนลับครั้งนี้ หวงเสี่ยวเหมยและสวีจื่อรั่วต่างก็ได้สิ่งของติดกายกลับมาบ้าง

หวงเสี่ยวเหมยได้โอสถวิญญาณขอบเขตจินตานมาสองเม็ด และหุ่นเชิดอสรพิษคุณภาพดีตัวหนึ่ง

สวีจื่อรั่วก็ได้หุ่นเชิดตัวหนึ่งมา พร้อมกับศัสตราศักดิ์สิทธิ์ระดับสามอีกด้วย นางพอใจมากแล้ว

ส่วนสวีเชี่ยนเชี่ยนได้ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ระดับสองมาอันหนึ่ง

นอกจากนี้ก็ยังได้โอสถวิญญาณธรรมดาอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งเมื่อนำไปขายก็จะได้ราคาดีทีเดียว

“แต่ลี่เจี้ยนเจิ้นน่าจะได้ของมากที่สุด!” หวงเสี่ยวเหมยเล่าถึงเหตุการณ์ตอนนั้น “เขาฆ่าคนไปกว่าร้อย แล้วก็ปล้นทรัพย์ทั้งหมดของตนเหล่านั้น บางครั้งเวลาที่เขาเจอคน ถึงจะไม่ฆ่าแต่ก็ยังปล้นของมาอีกมากมาย! คาดการณ์เบื้องต้นว่าลี่เจี้ยนเจิ้นน่าจะรวบรวมสมุนไพรจินตานครบหมดแล้ว!! ตอนนี้เขาแค่หลอมยารวมจินตาน ก็จะบรรลุขอบเขตจินตานได้แล้ว!”

สวีจื่อรั่วขมวดคิ้วกังวลใจอย่างมาก “จากนี้ไป ก็จะมีผู้บำเพ็ญเหนือมารขอบเขตจินตานแล้ว”

หวงเสี่ยวเหมยพูดพลางหัวเราะ “แต่สำหรับพวกเราไม่เป็นไรหรอก เพราะต่อไปนี้เมื่อเจอเขา ก็ให้บอกชื่อสวี่หยางไป เขาต้องให้เกียรติอยู่แล้ว”

สวี่หยางคิดในใจ “พวกเจ้าเจอเขาแล้วหรือ?”

หวงเสี่ยวเหมยเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้ฟังโดยที่นางก็ยังรู้สึกกลัวอยู่

“ถ้าไม่ได้เจ้าบอกไว้ก่อนว่าถ้าเจอเขาให้บอกชื่อเจ้าไป พวกเราคงจะต้องเจอเรื่องเลวร้ายเป็นแน่”

สวี่หยางถอนหายใจ เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้

“แต่ต่อไป ต้องระวังให้มากขึ้น” สวี่หยางพูด ก่อนจะถามว่า “จริงสิ! ครั้งนี้พวกเจ้าเจอเมล็ดพันธุ์วิญญาณบ้างหรือไม่”

“เจอสิ เจ้าจะปลูกหรือ?” สวีจื่อรั่วถามด้วยความอยากรู้

“หากเจ้าต้องการข้าจะให้เจ้าก็ได้ เพราะข้าจะไม่ปลูกอยู่แล้ว ว่าจะขายให้สำนักเพื่อแลกของดี”

หวงเสี่ยวเหมยพูดพร้อมควักถุงเก็บของใบหนึ่งออกมาในนั้นมีเมล็ดวิญญาณจำนวนมาก

“มากมายขนาดนี้เชียวหรือ?”

สวี่หยางรับมาแล้วชั่งน้ำหนักด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

“เมื่อก่อนเคยเก็บไว้มากกว่านี้นะ”

แท้จริงแล้วหวงเสี่ยวเหมยใจไม่ดีนัก

บางครั้งในช่วงหลายปีให้หลัง นางรับบทเป็นโจรผู้ฝึกตนทำให้ได้ของดีมาไม่น้อย

แต่นางมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวสำหรับบทบาทโจรผู้ฝึกตนที่ว่านี้

นั่นก็คือฆ่าแต่คนที่ไม่ดีเท่านั้น

เช่นคนในสำนักที่รังแกนางหรือเห็นคนข้างทางกำลังรังแกคนอื่น

สวี่หยางก็พอจะเดาเรื่องราวของหวงเสี่ยวเหมยได้

เพราะอย่างไรเสียหวงเสี่ยวเหมยก็ไม่ใช่ผู้ปลูกพืชวิญญาณ จะเป็นไปได้อย่างไรที่นางจะมีเมล็ดพันธุ์วิญญาณมากมายขนาดนี้

“อ้าว มีสามต้นที่เป็นโอสถวิญญาณขอบเขตจินตานอีกด้วย ดีแท้!”

สวี่หยางใจเต้นตึกตัก

“เจ้าหมายถึงเมล็ดพันธุ์ทั้งสามนี่น่ะหรือ!!”

หวงเสี่ยวเหมยตอบกลับ “นี่คือเมล็ดพันธุ์วิญญาณระดับสามเชียวนะ เจ้ามีวิชาการปลูกพืชวิญญาณระดับสอง หากคิดจะปลูกให้ดีอย่างน้อยก็ต้องร้อยปี! เว้นแต่จะเป็นผู้ปลูกพืชวิญญาณระดับสาม ถึงจะใช้เวลาแค่ห้าสิบปี ส่วนหากเป็นระดับสี่ ก็ดีขึ้นมาหน่อยใช้เวลาแค่สิบกว่าปีก็พอแล้ว…”

สวี่หยางยิ้มแล้วเก็บเมล็ดพันธุ์ไป “ข้าเรียนวิชาการปลูกที่แปลกใหม่มา อาจจะใช้เวลาน้อยกว่านั้นก็ได้”

หวงเสี่ยวเหมยนึกถึงเรื่องที่สวี่หยางทำให้ประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ยังคงเลือกที่จะเชื่อใจ

“ก็ได้! เอาละ เมื่อเจ้าปลูกสำเร็จแล้วอย่าลืมแบ่งโอสถวิญญาณมาให้ข้าบ้างล่ะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

สวีจื่อรั่วมอบเมล็ดพันธุ์ที่ตนได้มาให้สวี่หยางด้วย

หลังจากหวงเสี่ยวเหมยร่ำลากันกับสวีเชี่ยนเชี่ยนและสวีจื่อรั่ว ก็ไปพักผ่อนต่อที่อื่น

อีกครู่ต่อมาหวงเฉียงก็พาภรรยาของตนมาด้วย

“สหายเต๋าสวี่”

หวงเฉียงทักทายด้วยรอยยิ้ม อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

“เห็นสหายเต๋าหวงอารมณ์ดีเช่นนี้ คงได้ของดีมามิน้อยเลยล่ะสิ”

สวี่หยางพูดพลางสังเกตว่าสายตาของหวงเฉียงนั้นคอยหันไปมองภรรยาของตนอยู่บ่อย ๆ

อย่างไรก็ตามหวงเฉียงก็ดูเหมือนจะรู้จักความสามารถของสวี่หยางดี

สำหรับพลังปราณของสวี่หยางนั้นไม่ต้องสงสัยเลย เขาเองไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะรับมือ

และเมื่อครู่เขาก็เห็นสวี่หยางเป็นคนของเหอซีเสวี่ยอีก!!

ดูจากท่าทีปกป้องของเหอซีเสวี่ย เห็นได้ชัดว่าสวี่หยางมีสถานะที่ไม่ธรรมดาในสายตาของเหอซีเสวี่ยเลย

ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาจะกล้าไปมองภรรยาของสวี่หยางได้อย่างไร

ตอนนี้ความคิดเดียวของเขาคือการผูกมิตรกับสวี่หยางคนนี้

“ฮ่า ๆ ๆ คราวนี้ได้ของดีกลับมาจริง ๆ นั่นแหละ เขตแดนลับนี่มันของดีจริง ๆ น่าเสียดายที่มันอันตรายเกินไป ถ้าให้ข้าเลือกอีกครั้ง ข้าคงไม่เสี่ยงเข้ามาหรอก”

คำพูดของหวงเฉียงมาจากใจจริง!!

การเผชิญหน้ากับโจรฝึกตนครั้งนี้ จำนวนผู้เสียชีวิตนั้นสูงกว่าหกส่วน

โชคดีที่ปราณของเขาดี เขาจึงรอดชีวิตมาได้

หลังจากอวยกันไปมาสักพัก สวี่หยางก็เข้าเรื่องและถามถึงของที่ให้หวงเฉียงช่วยหา

“ต้องขอโทษด้วย ข้าหาไม่พบเลย แต่ข้าเจออย่างอื่นมา สหายเต๋าสวี่อาจสนใจก็ได้!” หวงเฉียงยิ้ม แล้วหยิบกล่องสมบัติออกมา “สหายเต๋าสวี่ เจ้าก็รู้ว่าเจ้าเป็นคนสนับสนุนข้าหวงเฉียงผู้นี้ที่สุดหวังว่าสหายเต๋าสวี่จะชอบสิ่งนี้นะ”

แม้จะผิดหวังไปบ้างแต่สวี่หยางก็ยังมองดูอยู่ เพราะหวงเฉียงพูดว่าเขาอาจจะชอบสิ่งนี้ เช่นนั้นลองดูก็ได้

“ข้างในคืออะไร??”

“ลองดูเถิด”

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………….