ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 289 แผนที่ป้องกันอันไร้ประโยชน์

บทที่ 289 แผนที่ป้องกันอันไร้ประโยชน์

สวี่หยางไม่คาดคิดเลยว่า เขาซ่อนตัวดีอย่างนี้แต่ยังจะมีคนมาพบเข้าอีก

ชายหนุ่มตรงหน้าเป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตเจินตาน พลังยุทธ์แข็งแกร่ง แน่นอนว่าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานธรรมดาแน่

แต่การที่ทำให้ถูกค้นพบนี้ ไม่ใช่เพราะตนซ่อนตัวไม่ดีพอ ไม่ใช่เพราะถูกพบโดยขอบเขตเจินตานผู้นี้

แต่เป็นเพราะถูกสัตว์เลี้ยงของเขา สัตว์เลี้ยงตัวสีเหลืองนี้คือพังพอน

จมูกของพังพอนนี้ไวมาก มันได้กลิ่นสวี่หยางตั้งแต่ไกล ๆ

ในพริบตาเดียวสวี่หยางก็ถูกล้อม

นอกเสียจากจะใช้ยันต์ศักดิ์สิทธิ์หรือยันต์หลบหนี เขาถึงจะหลบหนีออกไปได้

แต่ถ้าทำอย่างนั้นก็จะต้องเปิดเผยตัวตนอย่างสิ้นเชิง

และคนพวกนี้อาจจะเปลี่ยนแผนการเดิมที่วางไว้ชั่วคราวก็ได้

อย่างนั้นก็คงจะลำบากมากขึ้น

ด้วยความคิดนี้ สวี่หยางจึงตัดสินใจเดิมพัน

เดิมพันว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้คุ้นเคยกับหลิวเป้ามาก่อน

จากนั้นสวี่หยางก็เดินออกมา เขาสวมหน้ากากของหลิวเป้าไว้ก่อนแล้ว ตอนนี้ปลดปล่อยลมปราณขอบเขตเจี่ยตานเหมือนหลิวเป้าไปทั่วร่างกาย

“สหายเต๋าหลิว เหตุใดเจ้าถึงมาหลบอยู่ที่นี่”

ทว่าบุคคลภายในกระท่อมไม้ก็เดินออกมา เขาคือผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานที่เจอเมื่อครั้งก่อน

และผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานที่อยู่ห่างจากสวี่หยางไม่ไกลก็เอ่ยขึ้น “เจ้าคือหลิวเป้าหรือ?”

“สหายเต๋า” สวี่หยางตอบอย่างเคร่งขรึม “ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่ เมื่อครู่ที่ข้ายังไม่เข้าไปนั้น เพราะข้ากำลังไตร่ตรองเรื่องหนึ่งอยู่”

“เรื่องใด” ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานไม่ได้วางใจสวี่หยางเท่าไรนัก จึงจ้องมองสวี่หยางอย่างระแวดระวัง

“ข้าได้ข่าวมาว่าแท้จริงแล้วโจวป๋อซู่ทรยศต่อเมืองเซียนชิงหนิว เรื่องนี้เปิดเผยออกมาแล้ว ได้ยินว่าถูกปลดให้กลายเป็นเพียงสามัญชน ข้าจึงคิดว่า เมื่อโจวป๋อซู่ถูกปลด กองกำลังป้องกันของที่นี่อาจจะมีการเปลี่ยนแปลง จึงมาเพื่อเตือน…”

สวี่หยางพูดอย่างมีเหตุมีผล

“เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าไปพูดเล่า”

สวี่หยางอธิบาย “ข่าวนี้อาจไม่เป็นความจริง ข้าเกรงว่าข่าวจะเป็นเท็จ จึงครุ่นคิดอยู่นาน ยังไม่ได้เข้าไป”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้น ก็คล้อยตามไปกว่าครึ่งแล้ว

สวี่หยางลอบสังเกตบางอย่าง

แท้จริงแล้ว คนตรงหน้าไม่รู้จักตน

เมื่อคิดดูดี ๆ หากรู้จักหลิวเป้า สัตว์เจ้าเล่ห์ตนนี้คงจะจดจำได้ในทันทีกระมัง

“ข่าวสารของเจ้าแม่นยำยิ่งนัก เช่นนั้นเวลานี้ข้าก็จะไปแจ้งให้แก่ทุกคนรู้และเตรียมลงมือก่อน เพื่อไม่ให้คนที่นี่รับมือกับแผนการของเราได้ทัน เพราะหากเป็นเช่นนั้นคงจะไม่ดี”

“สหายเต๋าหลาน พวกข้าพร้อมที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าอยู่ตลอดเวลา”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานกล่าวอย่างเคารพ

“อืม หลิวเป้าข้าได้ยินชื่อเจ้า เมื่อคราวก่อนเจ้านับว่าเป็นคนแรกที่ค้นพบที่อยู่ของเหอซีเสวี่ย น่าเสียดายที่แผนการล้มเหลว เจ้าถูกพวกข้าสำนักไท่อี้ลงโทษด้วย”

หลานหลินกล่าวกับสวี่หยาง

ถูกพวกเขาลงโทษแล้วหรือ?

สวี่หยางแสดงสีหน้าเศร้าโศกทันที คร่ำครวญว่า “เป็นความผิดของข้าเอง พลังปราณของข้าอ่อนแอ ไม่สามารถทำภารกิจสำเร็จได้ พวกท่านลงโทษข้า ย่อมสมควรแล้ว”

“มิใช่เช่นนั้น พวกข้าได้รับข่าวว่าในเวลานั้น แม้แต่โจวป๋อซู่ซึ่งเป็นถึงผู้บำเพ็ญขอบเขตจินตานถึงกับตามไปสังหารเอง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเหอซีเสวี่ยได้ จากตรงนี้ก็พอจะเห็นได้ว่า มิอาจตำหนิเจ้าได้ หากจะตำหนิก็ต้องตำหนิว่าพวกเขามีแผนอันแยบยลยิ่งนัก พวกเขาซ่อนเหอซีเสวี่ยไว้อย่างมิดชิดเกินไป!! ทำให้พวกเราไม่สามารถหาที่ตั้งที่แท้จริงของเหอซีเสวี่ยได้”

หลานหลินส่ายหน้า พลางถอนใจเชื้อเชิญว่า “เอาละ หลิวเป้า เจ้ามาถึงที่นี่แล้ว เข้ามาก่อนเถิด พวกเราจะหารือกันว่าจะลงมืออย่างไรในคืนนี้!!”

“รับทราบ!!”

จากท่าทางของหลานหลินและคนกลุ่มนี้ ดูเหมือนพวกเขาจะไม่สงสัยในตัวตนของเขาแต่อย่างใด

เรื่องนี้ทำให้สวี่หยางโล่งใจอย่างมาก

จากนั้นเขาก็เดินตามพวกเขาเข้าไปในบ้าน

“ท่านทั้งหลาย ในคราวนี้พวกเราสำนักไท่อี้แบ่งเป็นสิบสามกลุ่ม ซึ่งจะต้องทำลายค่ายกลป้องกันของที่นี่และปืนใหญ่หงอู่ที่เหลืออีกสามแห่งด้วย”

เมื่อเข้ามาในกระท่อมไม้แล้ว พักดื่มน้ำชาอยู่ชั่วครู่ หลานหลินจึงกล่าวถึงเรื่องราวจริงจัง

เมื่อกล่าวจบ ก็หันมาหาสวี่หยาง “ว่ากันตามจริง หลิวเป้าเจ้ามิได้เป็นคนของเหรินต้าหู่หรอกหรือ เหตุใดจึงได้ปรากฏตัวอยู่ที่นี่?”

สวี่หยางตอบโต้ออกมาทันควัน บอกว่าเนื่องจากปฏิบัติภารกิจล้มเหลวคราวก่อน บัดนี้จึงไม่ได้รับความไว้วางใจ ด้วยเหตุนี้ เหรินต้าหู่จึงได้ส่งตัวเขามาประจำที่นี่โดยตรง เพื่อทำลายปืนใหญ่หงอู่

กล่าวจบสวี่หยางก็คร่ำครวญ “ข้ารู้ว่าภารกิจครั้งนี้มีความเสี่ยงถึงชีวิต แต่ไม่มีหนทางอื่น ได้แต่รับคำสั่ง บัดนี้ข้าเพียงแต่หวังจะได้ติดตามสหายเต๋าหลานและพวกท่าน เพื่อให้มีความปลอดภัยอยู่บ้าง”

เมื่อพวกเขาได้ยินดังนั้น จึงคาดเดาว่าที่หลิวเป้าออกติดตามพวกเขามานั้น แท้จริงแล้วมีความประสงค์ที่จะเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาร่วมมือกัน เพราะการร่วมมือกันนั้นดีกว่าการต่อสู้เพียงลำพัง

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ชราขอบเขตเจี่ยตานมีประกายแวววาวในดวงตา เขาพยักหน้าพร้อมกับหัวเราะ “คำที่สหายเต๋าหลิวพูดมานั้นถูกต้อง พวกเราจะร่วมมือกัน”

ในใจของหลานหลินนั้นคิดว่าหลิวเป้าผู้นี้เป็นถึงผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตาน หากได้คนผู้นี้มาอยู่ด้วย โอกาสในความสำเร็จของพวกเขาก็จะเพิ่มขึ้นมาก

เมื่อเป็นเช่นนี้

ทุกคนก็เริ่มปรึกษาแผนการกัน

สวี่หยางได้รับรู้จากปากของพวกเขาว่ามีกลุ่มอื่น ๆ ที่เตรียมการโจมตีเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม กลุ่มเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่ได้ติดต่อซึ่งกันและกันเพื่อรักษาความลับ

สิ่งนี้จึงเป็นโอกาสอันดีสำหรับสวี่หยาง

หลิวเป้าตัวจริงในเวลานี้ ก็ได้ปรึกษาแผนการที่จะดำเนินต่อไปกับคนในกลุ่มของตนเช่นกัน

และหลิวเป้าตัวจริงไม่เคยคิดว่าจะมีคนกล้าปลอมแปลงเป็นเขา…

เมื่อเข้าสู่ยามวิกาล ความเงียบงันก็แผ่คลุมไปทั่วทุกหนแห่ง

หลานหลินเป็นผู้นำกลุ่มด้วยตนเอง เขาพาทุกคนเคลื่อนที่ไปยังจุดหมายหนึ่งของปืนใหญ่หงอู่

ด้านหลังของเขามีผู้บำเพ็ญขอบเขตเจี่ยตานนามว่าเสิ่นเซี่ยงตามมาด้วย

ส่วนสวี่หยางนั้นอยู่กับผู้บำเพ็ญชราขอบเขตเจี่ยตาน

‘สหายเต๋าหลานผู้นั้นรู้ว่า สหายเต๋าหลิวมาเพื่อทำลายปืนใหญ่หงอู่ เขาจึงจงใจทำลายปืนใหญ่หงอู่เป็นลำดับแรกเพื่อช่วยเหลือเจ้า’

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ชราขอบเขตเจี่ยตานพูดส่งเสียงทางจิตพร้อมรอยยิ้ม

“สหายเต๋าหลานเป็นคนดี” สวี่หยางเห็นด้วย

ระหว่างพูดคุยอยู่นั้น สวี่หยางก็ติดต่อเหอซีเสวี่ยไปด้วย

ในวันนี้เหอซีเสวี่ยได้เปลี่ยนการป้องกันของพื้นที่เหล่านั้นทั้งหมดไปแล้ว

กล่าวคือ แผนที่การป้องกันที่อยู่ในมือของสำนักไท่อี้ นอกจากจะไร้ประโยชน์แล้ว ยังจะกลายเป็นกับดักที่ดึงดูดให้พวกเขามาโจมตีอีกด้วย!!

เสียงวูบวาบ ๆ

หลานหลินมาถึงหน้าค่ายของหอบังคับใช้กฎแห่งหนึ่งที่มีเหล่าศิษย์ของพวกเขาดูแลอยู่

ในสายตาคนนอก ที่แห่งนี้เป็นเพียงป่าเขาธรรมดา ๆ

แต่ลึกเข้าไปนั้น เขารู้สึกได้ถึงค่ายกลปกปิดที่ปกคลุมที่นี่อยู่ เขาจึงทำลายมันลงทันที

เมื่อภาพจริงปรากฏขึ้นตรงหน้า ที่แห่งนี้กลับมีแท่นสูงตั้งตระหง่านอยู่ และบนแท่นนั้นก็คือปืนใหญ่หงอู่ “พบตำแหน่งแล้ว ค่ายกลแห่งนี้ช่างปกปิดได้มิดชิดเสียจริง” หลานหลินแย้มยิ้ม แผนที่การป้องกันที่โจวป๋อซู่มอบให้นั้นมีประโยชน์ยิ่งนัก ช่วยให้พวกเขาทำลายค่ายกลปกปิดที่แห่งนี้ได้สำเร็จ

“ฆ่า!” เขาแผดเสียงต่ำ เสิ่นเซี่ยงผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานที่อยู่ด้านหลังก็พุ่งออกไป แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน บริเวณโดยรอบกลับมีพลังปราณอันรุนแรงพวยพุ่งขึ้นมาโจมตีพวกเขาโดยตรง

“รอมานานแล้ว” เสียงของผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานดังขึ้นมาจากด้านหน้า

เขารีบโจมตีทันที พลังยุทธ์อันรุนแรงพุ่งตรงไปที่หลานหลิน

“เป็นไปได้อย่างไร?” เขาตกใจจนแทบสิ้นสติ ได้แต่คำรามลั่นในใจและกัดฟันกร่อน เดิมทีคิดว่าพวกตนจะมาลอบโจมตีผู้อื่น แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะมีคนซุ่มรอพวกตนอยู่ที่นี่

สิ่งนี้คือกับดัก เป็นกับดักที่แท้จริง!!

เขาต้องการตอบโต้

ทว่าผู้บำเพ็ญขอบเขตเจินตานที่อยู่ตรงหน้ากลับมีพลังปราณมหาศาล แถมยังหนุนด้วยค่ายกลป้องกันของสถานที่แห่งนี้ ทำให้เขาตกอยู่ในภาวะเสียเปรียบทันที

ผู้บำเพ็ญขอบเขตเจี่ยตานที่อยู่กับเขาเพิ่งจะพุ่งออกไป ก็ถูกศัตรูใช้ฝ่ามือเดียวบดขยี้เนื้อที่หน้าอกเป็นชิ้น ๆ

เมื่อเห็นว่าคนของตนล้มลงและสิ้นใจไปทันที ก็พบว่าพวกเขากำลังถูกล้อม…

“เป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อที่นี่มีการป้องกัน พวกเรา!! แผนที่ป้องกันล้วนแต่เป็นของปลอม!”

แผนที่การป้องกันที่แสดงให้เห็นค่ายกลปกปิด และค่ายกลสังหารต่างก็ไม่มีอยู่จริง พวกเขาถูกหลอก

แท้จริงที่นี่มีค่ายกลสังหารปรากฏขึ้นอยู่เต็มไปหมด

สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นในที่อื่น ๆ ด้วยเช่นกัน

ครั้งนี้ สำนักไท่อี้ได้รับความเสียหายอย่างหนัก

หลาย ๆ พื้นที่สูญเสียกองกำลังไปทั้งหมด

สวี่หยางอยู่ภายในค่ายกลแจ้งข่าวออกไปก่อน

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานผู้นี้เป็นคนสนิทของเหอซีเสวี่ยที่ให้ความเคารพต่อสวี่หยางอย่างมาก และเขาก็พบเห็นสวี่หยางแล้วด้วย

“สหายเต๋าสวี่ ระวังตัวด้วย”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานแจ้งไปถึงสวี่หยาง

เขาไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของสวี่หยาง แต่เหอซีเสวี่ยได้บอกเขาไว้ล่วงหน้าว่าบุคคลผู้นี้เป็นคนของนาง

เมื่อสิ้นคำของผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตาน เขาก็สังหารหลานหลินทันที

หลานหลินเป็นถึงผู้บำเพ็ญขอบเขตเจินตามและเป็นศิษย์ของสำนักไท่อี้ หากสังหารเขาได้ย่อมเป็นความดีความชอบอันใหญ่หลวง!!

ข้างกายสวี่หยาง ผู้บำเพ็ญมนุษย์ชราขอบเขตเจี่ยตานรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงร้องบอกสวี่หยางว่า “สหายเต๋าหลิวเอ๋ย ที่แห่งนี้มีกลอุบาย ถอยก่อนเถิด!!”

“ตูม!”

มิคาดคิดสวี่หยางก็ลงมือโดยไม่ให้ชายชราได้ตั้งตัว มือข้างหนึ่งตบลงบนบ่าของผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตาน

เสียงกระดูกแขนขวาของเขาแตกดังลั่น แขนทั้งแขนถูกฉีกขาดพร้อมกับเลือดพุ่งและเนื้อปลิวว่อน

“หลิวเป้า เจ้า…”

“ข้า หลิวเป้าได้หันหลังให้ความมืดมิดแล้ว กลับใจมาพึ่งใบบุญของเซียนเหอ ฮ่า ๆ ๆ” สวี่หยางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานคำราม “หลิวเป้า เจ้าจงคอยดู”

เขานำยันต์ป้องกันออกมาเพื่อต้านทานค่ายกลโจมตี แล้วเฝ้ามองคนของเขาหลายคนถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ก่อนจะหนีออกจากค่ายกล

“จะหนีไปไหน”

สวี่หยางฉวยโอกาสไล่ตาม

แต่ดูเหมือนว่าความเร็วจะสู้ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานผู้นี้ไม่ได้ จนสุดท้ายเขาก็หนีรอดไปได้

“หลิวเป้า แค้นนี้ข้าได้จำไว้แล้ว”

สวี่หยางเฝ้ามองอีกฝ่ายจนลับหายไป แต่ก็ไม่ได้ไล่ตามต่อ

การกระทำเช่นนี้ ก็เพื่อปล่อยให้พวกเขากลับไปสร้างความยุ่งยากให้กับหลิวเป้าเท่านั้น

ในเวลานี้หลานหลินได้รับบาดเจ็บจนไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ท้ายที่สุดเขาก็สิ้นใจ

“สหายเต๋าสวี่ ข้าได้ทำตามคำแนะนำของเจ้า และปล่อยให้ชายผู้นั้นหนีไป แน่ใจหรือว่าจะไม่เป็นไร?”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานเข้ามาทักทายสวี่หยาง

“ไม่เป็นไร เช่นนั้นข้าไปก่อน”

“อืม”

เมื่อเห็นสวี่หยางจากไปแล้ว ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานจึงหันไปสั่งเหล่าศิษย์ของหอบังคับใช้กฎว่า “รีบไปช่วยเหลือที่อื่นเดี๋ยวนี้”

“รับทราบ”

ท่ามกลางความมืดมิดนี้ล้วนเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องและเสียงต่อสู้ฟาดฟันไม่ขาดสาย

ยามรุ่งสาง กลุ่มกองกำลังที่เหลืออยู่ของสำนักไท่อี้ได้พากันลากร่างอันบอบช้ำหลบหนีออกจากเกาะจันทร์ดับ

ภายในห้อง

เหอซีเสวี่ยกำลังรับฟังรายงาน

คราวนี้เพราะเตรียมตัวไว้ก่อน จึงสูญเสียน้อยมาก

แทบจะไม่สูญเสียอะไรเลย แต่ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานของสำนักไท่อี้กลับสูญเสียไปมากมาย

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานสูญเสียไปกว่าสี่สิบกว่าคน

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานกว่าสิบคน

และผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานสูญเสียไปถึงหกคน

ทั้งหมดล้วนเป็นศิษย์ของสำนักไท่อี้ทั้งสิ้น

“ดี!! สูญเสียผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานและเจี่ยตานไปมากมายเช่นนี้ ถึงแม้สำนักหมัดไท่อี้จะเก่งกาจแค่ไหนก็คงจะต้องเจ็บปวดอยู่พักหนึ่ง”

เหอซีเสวี่ยพอใจเป็นอย่างมาก

นอกจากนั้น ยังได้จับกุมคนบางส่วน และได้รายชื่อจากปากของคนเหล่านั้นว่ามีสายจากสำนักไท่อี้แฝงตัวอยู่ที่นี่ด้วย

สามวันต่อมา จากการสืบหาของหอบังคับใช้กฎ สายจากสำนักไท่อี้ที่แฝงตัวมาบนเกาะก็ถูกกำจัดทีละคน

ในที่สุดสำนักไท่อี้ก็ไม่มีทางเลือกจึงส่งคนมาเจรจา “ขอแสดงความยินดีต่อเซียนเหอ ที่สำนักไท่อี้เข้ามาเจรจาในครั้งนี้ คาดว่าอนาคตคงจะไม่มีเรื่องเดือดร้อนอีก เหมืองแร่วิญญาณก็คงสามารถขุดได้อย่างสบายใจ”

ภายในห้อง สวี่หยางนวดบ่าให้เหอซีเสวี่ยพร้อมกล่าวด้วยความยินดี

“เยี่ยมยอด แต่คราวนี้ต้องขอบคุณกลอุบายของเจ้าด้วย”

เหอซีเสวี่ยถอนหายใจ

บางครั้งนางก็ไม่รู้ว่าสมองของสวี่หยางนั้นเป็นเช่นไร

เป็นเพราะแผนการของเขา สำนักไท่อี้จึงพ่ายแพ้และจำต้องมาขอเจรจา

และยังกำจัดโจวป๋อซู่ ศัตรูตัวฉกาจได้อีก

ชายผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์แสนกลยิ่งนัก

“เซียนเหอสัญญากับข้าว่า…”