ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 294 จุดประกายหวงเสี่ยวเหมย

บทที่ 294 จุดประกายหวงเสี่ยวเหมย

กลางโถงใหญ่

เมื่อมองดูเนื้อหาบนหน้าต่างระบบสวี่หยางก็อดไม่ได้ที่จะยินดีเป็นอย่างยิ่ง

บัดนี้ เขามีรางวัลถึงหกอย่างเชียวหรือ!

ความสุขหกประการ

[เนื่องจากการก้าวสู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายของหญิงสาวผู้แอบรักหวงเสี่ยวเหมย นางจึงมีความสุขอย่างมาก ความหลงใหลในตัวท่านได้ทวีความรุนแรงจนยากจะถอนตัว และมีความชอบต่อท่านถึง 100]

[ด้วยเหตุนี้ จึงขอแสดงความยินดีที่ได้จุดประกายชื่อหวงเสี่ยวเหมยขึ้นมา]

[ท่านได้รับคะแนนพิเศษ 100 แต้มและศัสตราศักดิ์สิทธิ์ขั้นต่ำ ระดับสาม : โล่เต่าดำ]

โล่เต่าดำนี้ก็เป็นศัสตราศักดิ์สิทธิ์ที่มีไว้เพื่อการป้องกันเช่นเดียวกัน

คล้ายคลึงกับโล่ไม้ศิลาที่เขาเคยใช้ก่อนหน้านี้ เมื่อสวมใส่ไว้ที่มือสามารถป้องกันได้โดยอัตโนมัติรวมถึงกระตุ้นการป้องกันในยามคับขันด้วย

พลังย่อมสูงกว่าโล่ไม้ศิลาพอสมควร

อย่างไรก็ตามโล่เต่าดำก็ยังคงเป็นศัสตราศักดิ์สิทธิ์ระดับสาม ด้วยพลังงานที่เพียงพอก็สามารถใช้การป้องกันในระดับสูงสุดได้ถึงห้าครั้ง

ซึ่งเพียงพอที่จะป้องกันการโจมตีจากผู้บำเพ็ญขอบเขตจินตานระดับธรรมดาได้ แต่ก็สามารถป้องกันได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม โล่เต่าดำนี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

เวลานี้หวงเสี่ยวเหมยก็ยังอยู่ในขอบเขตสร้างรากฐาน อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญมนุษย์ธรรมดา ๆ ขอบเขตจินตานเลย แม้แต่ขอบเขตเจินตานหรือขอบเขตเจี่ยตาน เขาก็คิดว่าคงรับมือกับนางไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว

………

“เอาละ ถือว่าเขาได้โล่เต่าดำจากหวงเสี่ยวเหมยมา ก็คืนให้นางไปเถิด!”

สวี่หยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หวงเสี่ยวเหมยจากนี้ไปก็ยังสามารถทำคะแนนพิเศษให้เขาได้คุ้มค่าอยู่

บัดนี้สวี่หยางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

คาดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวผู้แอบรักเขาจะมีคะแนนพิเศษให้ข้าเป็นรางวัล

“เสน่ห์ข้าดีไม่เลว หวงเสี่ยวเหมยแอบรักข้ามานานแล้ว”

พอดีกับที่เห็นหวงเสี่ยวเหมยเดินออกมาจากถ้ำฝึกตนด้วยสีหน้าสงบ

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

สวี่หยางรีบเข้าไปถาม

“ถือว่าไม่เลว สร้างรากฐานถึงขั้นปลายแล้ว บัดนี้ข้ารับมือฟางจงป๋อได้อย่างมั่นใจยิ่งขึ้น”

“มั่นใจก็ดีแล้ว!”

สวี่หยางพยักหน้าแล้วพูดต่อ “เจ้าบรรลุขอบเขตสร้างรากฐานถึงขั้นปลายแล้ว ข้าก็ไม่มีของดีอันใดจะให้เจ้าได้ นี่เจ้าเอาไปเถิด”

สวี่หยางหยิบโล่เต่าดำออกมา

สิ่งนี้เป็นแหวนสีเงินทั้งวงขนาดกำลังดีวิจิตรบรรจงยิ่งนัก

ผิวเผินดูก็ไม่เห็นอะไร

แต่เมื่อหวงเสี่ยวเหมยรับมาในมือก็สัมผัสได้ทันที

“นี่…”

นางเงยหน้ามองสวี่หยางพลางกล่าว “ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ ระดับสาม”

“อืม ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ป้องกัน ระดับสาม เซียนเหอมอบให้ข้า ข้าก็มอบให้เจ้า”

สวี่หยางเอ่ยหาเหตุผลมาอ้าง

“ข้ารับไม่ได้!!”

ไม่คาดคิด หวงเสี่ยวเหมยส่ายหน้าปฏิเสธความปรารถนาดีนี้

“เป็นอะไรไปรึ?”

“เจ้ามอบแก่นวิญญาณให้ข้า มันก็มีค่ามากพอแล้ว ก่อนนี้ก็ยังให้ยืมหินวิญญาณอีกตั้งมากมาย บัดนี้ยังมอบของที่เซียนเหอให้เจ้าไว้เพื่อปกป้องชีวิตเจ้าเอง เจ้ายังจะเอามาให้ข้าอีก ข้าจะรับของของเจ้าได้อย่างไรกัน?”

หวงเสี่ยวเหมยส่ายหน้าอย่างแรง ผลักโล่เต่าดำออกไปกล่าวทั้งน้ำตา “สิ่งนี้มีไว้เพื่อปกป้องชีวิตเจ้า พูดถึงเรื่องพลังปราณของข้าก็แข็งแกร่งกว่าเจ้าด้วยซ้ำ ดังนั้นข้าไม่ต้องการสิ่งนี้”

“แต่ข้าไม่มีศัตรู ส่วนเจ้ามี!!”

สวี่หยางฉุดมือหวงเสี่ยวเหมยมา

มือนางนั้นนุ่มนวลราวกับไม่มีกระดูก และยังเย็นเฉียบ

พูดแล้ว เขาก็หยิบโล่เต่าดำขึ้นมาใส่มือนาง กล่าวว่า “รับไปซะ! ถ้าเจ้าไม่เอาก็ไปขายแลกของวิเศษอื่นก็ได้”

“สวี่หยาง…”

หวงเสี่ยวเหมยมองด้วยสายตาไม่พอใจ “นี่มันโล่ป้องกันศัสตราศักดิ์สิทธิ์ระดับสาม เจ้าคิดว่ามันเป็นผักกาดรึไงกัน ที่จะขายได้ง่าย ๆ?”

สวี่หยางถาม “แล้วเจ้าจะเอาหรือไม่?”

“เอาสิ ไว้จะคืนให้เจ้า”

หวงเสี่ยวเหมยตอบอย่างจริงจัง

สวี่หยางหัวเราะ “พวกเราเป็นสหายที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เจ้าจะเกรงใจอะไรข้ากัน”

ใบหน้าของหวงเสี่ยวเหมยแดงขึ้นเล็กน้อย

นางรู้ดีแก่ใจว่าสวี่หยางชอบนาง

พูดตามจริงก็คือ เวลานี้ทุกครั้งที่นางพบเจอสวี่หยางนางจะรู้สึกใจเต้นเร็วทุกครั้งที่สบตากับเขา

“อืม…ออกไปข้างนอกเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการกับพวกที่ตามตื๊อเจ้าเอง”

สวี่หยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“อืม ขอบคุณเจ้ามาก” หวงเสี่ยวเหมยพยักหน้า “แต่ว่าคนพวกนั้นมีทั้งผู้บำเพ็ญขอบเขตเจินตานและเจี่ยตาน พลังปราณของพวกเขาไม่ธรรมดา แค่ผู้บำเพ็ญขอบเขตเจี่ยตานคนเดียว หากข้าไม่ใช้ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ ข้าก็สู้ไม่ได้”

สวี่หยางยิ้มเล็กน้อย “วางใจเถอะ สำหรับคนที่มีฝีมือเช่นนี้ ข้าเตรียมพร้อมมาแล้ว”

ที่แท้เขาก็ได้ขอให้หลี่ลี่จือติดต่อคนเก่งมาช่วยแล้ว พวกนั้นก็น่าจะซุ่มอยู่แถวนี้แล้วด้วย

ในเวลานี้

ภายในเมืองซานชิงซาน

ในหอสุราแห่งหนึ่ง

ผู้บำเพ็ญมนุษย์สองคนต่างนั่งอยู่บนเตียงของตนเอง หลับตาทำสมาธิ

ในคนพวกนั้น มีผู้หนึ่งลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“ฮ่า ๆ ๆ ฉางอันเจินเหริน หวงเสี่ยวเหมยผู้นั้นได้ออกจากถ้ำสุ่ยเหลียนต้งฝู่แล้ว โอกาสของพวกเรามาถึงแล้ว”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ผู้นั้นแผ่ลมปราณของขอบเขตเจี่ยตานออกมา มองไปที่ผู้อยู่บนเตียงด้านขวา

“โอ้?”

ฉางอันเจินเหรินมีอายุมากแล้ว ผมสีขาวโพลนไปทั้งศีรษะ

เมื่อได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองผู้ที่อยู่ข้างกาย “หลิวเจินเหริน หวงเสี่ยวเหมยผู้นั้นไปที่ใดหรือ?”

“กลับไปสำนักเจ็ดเซียนหลิวหลีแล้ว”

“อืม ดูเหมือนว่านางจะจัดการเรื่องราวเสร็จสิ้นแล้ว”

ฉางอันเจินเหรินพยักหน้าเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นยืน

“นี่เป็นโอกาสดี เราออกเดินทางกันเถอะ”

หลิวเจินเหรินพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ว่า… หวงเสี่ยวเหมยผู้นั้น ได้ข่าวว่าสนิทสนมกับสวี่หยางผู้นำแห่งถ้ำฝึกตนสุ่ยเหลียนต้งฝู่เป็นอย่างมาก ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นนัก ไม่รู้ว่าในช่วงสิบกว่าวันนี้หวงเสี่ยวเหมยไปทำสิ่งใด”

“หวงเสี่ยวเหมยกำลังจะเผชิญหน้ากับฟางจงป๋อ และการประลองศิษย์สายตรง โดยปกติแล้วนางไม่ควรออกมาเสี่ยงภัยข้างนอกเป็นแน่ ข้าสันนิษฐานว่านางคงมาเพื่อเอาของสำคัญบางอย่าง คาดว่ายามนี้ขีดความสามารถในการต่อสู้ของนางคงจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล”

“การวิเคราะห์ของเจ้าช่างลึกซึ้งนัก”

หลิวเจินเหรินพยักหน้าเห็นด้วย แล้วกล่าวด้วยเสียงเย็นชา “หวงเสี่ยวเหมยผู้นี้ ข้าไม่คาดคิดว่าจะมีพรสวรรค์มากมายนัก ถึงกับกดฟางจงป๋อไว้ได้ หากไม่กำจัดนางเสีย อนาคตของนางคงจะยาวไกลนัก”

“แม้จะมีพรสวรรค์สักปานใดก็ไร้ประโยชน์ นางจะต้องตายอย่างน่าอนาถในเร็ว ๆ นี้”

“อืม เดินทางกันเถอะ เราจะต้องทำให้คำขอร้องของนักปรุงยาฟางสำเร็จลุล่วงให้จงได้”

ทั้งสองเดินออกมาจากโรงเตี๊ยม

………

หวงเสี่ยวเหมยเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกระโปรงสีดำสนิท

นางดูสง่างามมองแล้วราวกับวีรสตรี

สวี่หยางไม่ได้ติดตามไปด้วย เพราะเกรงว่าหากมีผู้พบเห็นจะทำให้แผนการล่อเสือออกจากถ้ำล้มเหลว

เขาใช้การส่งสารลับติดต่อกับหวงเสี่ยวเหมย ด้วยการเดินตามหวงเสี่ยวเหมยมาแต่ไกล จิตเทวะของเขาก็พบเข้ากับร่างอันน่าสงสัยทั้งสองในทันที

แม้สองคนนี้จะซ่อนลมปราณไว้ก็ตาม

แต่เขายังจับสังเกตได้อย่างว่องไว ว่าคนหนึ่งมีลมปราณขอบเขตเจี่ยตาน

ส่วนอีกคนสัมผัสได้ไม่ชัดเจนนัก คงใช้หนทางบางอย่างซ่อนลมปราณเอาไว้

ถึงจะมองไม่เห็นพลังปราณของบุคคลผู้นี้ แต่จากการที่ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพ สวี่หยางจึงล่วงรู้ว่าพลังปราณของบุคคลผู้นี้ต้องสูงส่งยิ่งกว่า

“ดูท่าพวกเขาคงจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการติดตามหวงเสี่ยวเหมยอย่างที่นางเล่าไว้แน่ ๆ!!”

เหมือนว่าสวี่หยางจะเข้าใจแล้ว และยังคงติดตามพวกเขาอยู่ห่าง ๆ

หวงเสี่ยวเหมยรีบนำเรือเหาะออกมาแล้วโบยบินออกไปอยู่เหนือทะเล

ขณะที่กำลังจะออกห่างจากเมืองซานชิงซานได้สามสิบกงหลี่

“ตูม!!”

จู่ ๆ ก็มีร่างสองร่างที่พุ่งขึ้นมาจากผืนน้ำใต้เท้าของนาง

แท้จริงแล้วก็คือสองผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานและผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานนั่นเอง

ทั้งสองดูเหมือนจะมีอายุร่วมร้อยปีแล้ว ผมสีเงินขาวโพลน ทันทีที่ลงมือพวกเขาก็โจมตีอย่างไม่ยั้ง

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานอัญเชิญกระดานค่ายกลที่มีลักษณะคล้ายกับยันต์แปดทิศออกมา กระดานค่ายกลลอยวนอยู่กลางอากาศแล้วหมุนอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดเสียงหึ่ง ๆ ที่ฟังแล้วช่างน่าอึดอัด

ทันใดนั้น เสียงและพลังยุทธ์รอบ ๆ ตัวก็ถูกตัดขาดออกจนสิ้น

การกระทำนี้ ก็เพื่อกั้นบริเวณโดยรอบเพื่อไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ถึงสถานที่แห่งนี้

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานได้ปล่อยดาบทั้งสามเล่มออกมาโจมตีหวงเสี่ยวเหมยจากด้านบน ด้านซ้าย และด้านขวาในคราวเดียวกัน

“จงตายซะ!!”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ชราอย่างฉางอันเจินเหรินตะโกนเสียงดัง

หวงเสี่ยวเหมยร้องขึ้นแต่แล้วร่างของนางกลับจมถอยร่นลงอย่างประหลาด รู้สึกได้ถึงแรงกดดัน

นี่คือแรงกดดันจากผู้บำเพ็ญมนุษย์

“ฮ่าฮ่า หวงเสี่ยวเหมย เจ้าช่างมีพรสวรรค์ยิ่งนัก แต่ก็ยังไม่พอ เจ้าจะสู้กับพวกเราได้อย่างไร”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานหลิวเจินเหริน ผู้ที่ได้วางค่ายกลป้องกันและกระดานค่ายกลพื้นที่ หัวเราะออกมาอย่างสุดเสียง

ทว่า

หวงเสี่ยวเหมยพลังลมปราณพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องและในไม่ช้าก็บรรลุขั้นสูงสุดของขอบเขตสร้างรากฐาน

“โครม!!”

แรงกดดันที่กระทำต่อนางเมื่อครู่ นางได้สลายมันไปอย่างง่ายดาย

“เจ้าได้ประโยชน์มหาศาลจากถ้ำสุ่ยเหลียนต้งฝู่จริง ๆ ด้วยสินะ”

สายตาของหลิวเจินเหรินเบิกกว้าง

“เลิกพูดไร้สาระเถอะ เจ้าเด็กนี่ดูเหมือนจะเตรียมตัวมาแล้ว ระวังเรือจะคว่ำในน้ำ”

เมื่อเทียบแล้ว ฉางอันเจินเหรินจะกระทำการระมัดระวังกว่ามาก

เมื่อเห็นว่าสหายร่วมสำนักอย่างหลิวเจินเหรินวางท่าเย่อหยิ่ง เขาย่อมกังวลใจว่าจะพลาดท่ามากกว่า

“ทราบแล้ว”

ถึงแม้หลิวเจินเหรินจะตอบเช่นนั้น แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

ล้อเล่นหรือ

พวกเขาต่างก็เป็นขอบเขตเจี่ยตานทั้งสิ้น อีกทั้งยังร่วมกันโจมตีหวงเสี่ยวเหมย หากยังล้มเหลวอีก เขาจะรีบไปตายเสียเดี๋ยวนี้!

“ตูม!!”

ในขณะที่หลิวเจินเหรินคิดเช่นนี้ กระดานค่ายกลที่เขาเพิ่งจะใช้ไปกลับต้องเผชิญกับแรงกระแทกอย่างกับค้อนทุบ ค่ายกลทั้งผืนสั่นคลอนเมือนกับจะพังทลายลงทันที

“อืม? เกิดอะไรขึ้น?”

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย และรีบถอยหนีอย่างรวดเร็ว เขาค้นพบว่าด้านนอกค่ายกลมีพลังกดดันมหาศาลกำลังเข้ามาใกล้และโจมตีไปที่ค่ายกล

“จะโชคร้ายถึงขนาดมีคนผ่านทางมาที่นี่พอดีเลยงั้นรึ?”

โอกาสเช่นนี้ แทบจะไม่มีทางพบเห็นได้เลย

“ตูม!!”

จากด้านนอกก็เกิดเสียงกระแทกขึ้นอีกครั้ง

“เกิดอะไรขึ้น?”

ฉางอันเจินเหรินกล่าวด้วยความโกรธ

“มี…มีผู้บำเพ็ญขอบเขตเจินตานอยู่แถวนี้! สองคนเห็นจะได้”

หลิวเจินเหรินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วกล่าว

“อะไรนะ”

ฉางอันเจินเหรินโกรธจัด “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

ชั่วพริบตา กระดานค่ายกลก็แตกสลาย

ด้านนอก มีผู้คนสองคนยืนอยู่จริง ๆ พวกเขาคือขอบเขตเจินตานทั้งสองคน

คนหนึ่งเป็นหญิงสาวสวมหน้ากาก สวมเสื้อคลุมสีดำขั้นสูง ระดับสอง ซึ่งเป็นชุดสำหรับผู้บำเพ็ญ

ร่างกายของนางถูกห่อหุ้มอย่างมิดชิด ถ้าไม่สังเกตเห็นหน้าอกอันอวบอิ่มของนาง ก็แทบจะแยกไม่ออกว่านางเป็นหญิง

นางผู้นี้ชื่อหวงเสี่ยวหลิง

นางคือผู้คุ้มกันที่สวี่หยางมอบหมายให้มาช่วยขนหินวิญญาณมูลค่า 170,000 ก้อน นางมีความกล้าหาญ เฉกเช่นพลังปราณของขอบเขตเจินตาน และยังทำหน้าที่ให้หอการค้าหงไห่มาโดยตลอด

ด้วยความซื่อสัตย์นี้ สวี่หยางจึงขอความช่วยเหลือจากนาง

ส่วนอีกคนคือลูกศิษย์ของชิงหนิวเจินเหรินนามว่ามู่ต้าหลินซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเหอซีเสวี่ย

ก่อนหน้านี้สวี่หยางและบุตรชายของเขามีเรื่องบาดหมางกับเขา

ครั้งหนึ่ง บุตรชายของเขาชื่อมู่เส้าอวิ๋น ได้ก่อเรื่องที่ถ้ำฝึกตนเพราะดูถูกมารดาของหยางโต้วโตวทั้งสองจึงลงมือต่อสู้กัน

ต่อมาสวี่หยางและมู่ต้าหลินได้เผชิญหน้ากัน

มู่ต้าหลินล่วงรู้ดีว่าสวี่หยางเป็นคนของเหอซีเสวี่ย จึงเลือกที่จะสงบศึกกับเขา จากนั้นก็ได้มอบของกำนัลให้เพื่อเป็นการคลี่คลายเรื่องบาดหมาง

สำหรับมู่ต้าหลินผู้นี้ สวี่หยางก็พอใจอยู่ เพราะเขาทำสิ่งต่าง ๆ อยู่ในกรอบ

ด้วยเหตุนี้ สวี่หยางจึงได้เชื้อเชิญเขาให้มาช่วยเหลือและตอบแทนด้วยหินวิญญาณสองหมื่นก้อนเป็นสินน้ำใจ