ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 295 ร่างกายพิเศษของหวงเสี่ยวเหมย

บทที่ 295 ร่างกายพิเศษของหวงเสี่ยวเหมย

สองผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานทำให้สีหน้าของหลิวเจินเหรินและฉางอันเจินเหรินดำทะมึนขึ้นมาทันที

เมื่อรวมกับสวี่หยางและหวงเสี่ยวเหมยอยู่เคียงข้างทำให้พวกเขารู้ตัวทันที

“พวกเจ้าจงใจมางั้นรึ?!!”

หลิวเจินเหรินกัดฟันกรอด เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองถูกหลอก

หวงเสี่ยวเหมยรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขากำลังติดตาม จึงได้ติดต่อไปยังสองผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานเพื่อมารับมือกับพวกเขา

ฉางอันผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานก็มีสีหน้าหม่นหมองเช่นกัน สายตาของเขามองไปยังมู่ต้าหลินผู้นี้อย่างเกรงขาม

มู่ต้าหลินและเขาเป็นผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานเหมือนกัน ทว่ามู่ต้าหลินเป็นถึงศิษย์ของชิงหนิวเจินเหริน

ต่างจากเขา ซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญมนุษย์จากตระกูลเล็ก ๆ ภายนอก

ดังนั้นในแง่ของรากฐานแล้ว มู่ต้าหลินย่อมแข็งแกร่งกว่า

ลมปราณของสองผู้บำเพ็ญมนุษย์สามารถบอกได้ว่ามู่ต้าหลินนั้นแข็งแกร่งมาก

หลังจากครุ่นคิดดู ฉางอันผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานก็ส่งกระแสจิตถึงหลิวเจินเหรินว่า “ไม่อาจต้านได้แน่ ข้าแนะให้จัดการสวี่หยางซะ!! ด้วยฐานะของหวงเสี่ยวเหมยแล้ว คงเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียกสองผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานมาช่วยเหลือ แน่นอนว่าต้องเป็นสวี่หยาง!”

“มีเหตุผล” หลิวเจินเหรินพยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ

“จัดการสวี่หยางแล้วจับไปเป็นตัวประกัน หลิวเจินเหริน ข้าจะคอยหนุนหลังให้ เจ้าจงพุ่งไปหาสวี่หยางเถิด”

“ได้! ต้องเป็นเช่นนี้เท่านั้น”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานกัดฟัน ร่างพุ่งออกไปทางสวี่หยางโดยตรง

สวี่หยางกระตุก “ไอ้หมาลอบกัด!”

“พรึบ”

หลิวเจินเหรินเตรียมใจไว้แล้วว่าฉางอันเจินเหรินควรจะต้องลงมือ แต่ไม่คาดคิดว่าในจังหวะที่เขาออกไป ฉางอันเจินเหรินกลับถอยหนีไปทางด้านหลัง บินขึ้นสู่ฟ้าไปโดยตรง

“โครม”

ใต้ขาทั้งคู่ของเขาดั่งมีปืนใหญ่ติดตั้งอยู่ พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ฉางอัน เจ้าสารเลว”

หลิวเจินเหรินสาปแช่งเสียงดังลั่น

แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาถูกปิดล้อมอยู่ตอนนี้หนีออกไปก็คงเป็นไปไม่ได้ ได้แต่กัดฟันพุ่งเข้าใส่สวี่หยางเท่านั้น

หวงเสี่ยวหลิงมีความเร็วมากกว่า ขวางเขาเอาไว้ได้ในพริบตา ลมปราณของขอบเขตเจินตานกดทับจนหลิวเจินเหรินแทบหายใจไม่ได้

“ไว้ชีวิตข้าด้วย…”

หลิวเจินเหรินมองด้วยความหวาดกลัว เสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เฝ้าดูศัสตราศักดิ์สิทธิ์ของหวงเสี่ยวหลิงแทงทะลุหัวใจของเขา

“ปัง!!”

หน้าอกระเบิดทันที

ถึงแม้ว่าก่อนตาย เขาจะควักเครื่องรางป้องกันออกมาใช้ แต่ก็ไม่มีประโยชน์ใด ๆ พลังขอบเขตเจินตานแข็งแกร่งจนเกินไป เครื่องรางของเขาก็แทบจะสลายในพริบตา

“ทำได้ดีนัก”

สวี่หยางพยักหน้าพอใจแก่หวงเสี่ยวเหมย

หวงเสี่ยวหลิงไม่พูดอะไร ตรงไปไล่ล่าฉางอันเจินเหรินพร้อมกับมู่ต้าหลิน

เสียงวืดของอากาศที่เสียดสีอย่างรวดเร็ว ทำให้ฉางอันเจินเหรินตกใจแทบสิ้นสติ

เขาพบว่าหญิงสาวผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานคนนั้นมีความเร็วที่มากเกินไป เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็อยู่ข้างหลังเขาแล้ว

ท่ามกลางเสียงอันยิ่งใหญ่ของศัสตราศักดิ์สิทธิ์ ดาบเล่มหนึ่งพุ่งมาทางด้านหลังของเขา

“ไม่นะ!!”

สีหน้าของฉางอันเจินเหรินเปลี่ยนไป รีบหันกลับมา

ในเวลานี้ มู่ต้าหลินก็กระตุ้นศัสตราศักดิ์สิทธิ์ หอกยาวเล่มหนึ่งแทงมาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าสีเหลือง

การโจมตีของเหล่าผู้บำเพ็ญขอบเขตเจินตาน ทั้งสองคนแทบจะมาถึงหน้าฉางอันเจินเหรินในเวลาเดียวกัน

“มีอะไรก็คุยกันดี ๆ…”

ฉางอันเจินเหรินร้องเสียงหลง รีบหลบหลีกศัสตราศักดิ์สิทธิ์ของหวงเสี่ยวหลิ่ง ในเวลาเดียวกันนั้น เขาก็นำยันต์ระดับสามใบหนึ่งออกมา ทว่ามันทำให้หัวใจเขาหล่นวูบ

“ตูม!!”

แม้ท้ายที่สุดยันต์ระดับสามจะต้านทานการโจมตีของมู่ต้าหลินได้สำเร็จ

แต่ฉางอันเจินเหรินก็มองหอกที่อยู่ใกล้เพียงแค่คืบ จนเหงื่อเย็นไหลทั่วร่าง

“มีอะไรก็คุยกันดี ๆ เถิดหวงเสี่ยวเหมย เจ้าไม่คิดอยากรู้หรือว่าใครกำลังหมายหัวเจ้าอยู่ ฆ่าข้าแล้วเจ้าก็จะไม่มีวันรู้แล้ว”

หวงเสี่ยวเหมยไม่สน “งั้นเจ้าว่ามาเถิด ใครกันแน่?”

ฉางอันเจินเหรินดวงตาวาววับฉับพลัน แผนของเขาคงประสบความสำเร็จ เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “นอกจากเจ้าจะปล่อยข้า ข้าก็จะ…จะ…”

ถ้อยคำยังมิทันสิ้นสุด มู่ต้าหลินและหวงเสี่ยวหลิงก็เคลื่อนไหวเกือบพร้อมเพรียง

“อ๊าก…”

เสียงกรีดร้องดังก้องจากปากของฉางอันเจินเหริน อาวุธยาวสีเงินทะลวงแนวป้องกันของเขา พุ่งเข้าไปยังช่องท้อง

คิ้วของมู่ต้าหลินกระตุก กระชากอาวุธยาวกลับทันใด ร่างของเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เลือดเนื้อปลิวว่อนหล่นลงสู่ท้องทะเล

ถุงเก็บของของฉางอันและหลิวเจินเหรินตกเป็นของสวี่หยางทั้งหมดโดยสิ้นเชิง

เขาเป็นนายจ้าง ทรัพย์สินของทั้งสองย่อมตกเป็นของเขาตามธรรมเนียม

เรื่องนี้สวี่หยาง มู่ต้าหลินและหวงเสี่ยวหลิงได้ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

“สหายเต๋าสวี่ พวกเขาตายแล้ว”

มู่ต้าหลินตรวจสอบสภาพศพอีกครั้ง ก้มศีรษะลงให้กับสวี่หยาง

“อืม ขอบใจพี่ใหญ่มู่”

สวี่หยางถอนใจเฮือกหนึ่งอย่างโล่งอก

ในที่สุดคนที่คอยตามตื๊อหวงเสี่ยวเหมยก็ถูกกำจัดสิ้น ตอนนี้หวงเสี่ยวเหมยก็สามารถเดินทางจากไปอย่างปลอดภัย

“ข้าขอตัว”

หวงเสี่ยวหลิงเก็บหินวิญญาณด้วยความพึงพอใจ กล่าวขอบคุณสวี่หยาง แล้วร่างก็หายวับไปในพริบตา

“สหายเต๋าสวี่ แม่นางหวง ข้าก็ต้องไปเช่นกัน”

มู่ต้าหลินกล่าวกับทั้งสองเช่นกัน

“พี่ใหญ่มู่ เดินทางปลอดภัย”

ทั้งสองกล่าวอำลามู่ต้าหลิน

หวงเสี่ยวเหมยเตรียมจะจากไปเช่นกันเมื่อเห็นว่ามู่ต้าหลินเดินจากไปแล้ว

“สวี่หยาง ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ขอบคุณเจ้ามาก ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้ามากมายจนไม่รู้จะทดแทนอย่างไร”

หวงเสี่ยวเหมยกล่าวด้วยแววตาที่ซับซ้อน

สวี่หยางรู้สึกว่าแววตาที่หวงเสี่ยวเหมยมองตนเองนั้นเปลี่ยนไปอีกครั้ง

ในใจเขาก็รู้สึกแปลกใจเมื่อพบว่าค่าความชอบของหวงเสี่ยวเหมยเปลี่ยนไป จึงรีบดูค่าความชอบของตนเองทันที

[ชื่อ: สวี่หยาง]

[คะแนนพิเศษ: 26000 แต้ม]

[ขอบเขตพลัง: ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลาย]

[วิชายุทธ์: เคล็ดวิชากลั่นลมปราณแห่งฟ้าดินขั้นสมบูรณ์ : 0/60000 (กระตุ้นคุณลักษณะ: ลมหายใจหล่อเลี้ยงปราณ ศาสตร์ลับแห่งการรักษา ภวังค์จิตขยายใหญ่]

[วิชายุทธ์: ดัชนีฝังเข็มขั้นปรมาจารย์ (กระตุ้นคุณลักษณะ: เคล็ดดัชนีวิถี)]

[วิชายุทธ์: เคล็ดอำพรางกลิ่นอายขั้นปรมาจารย์ (กระตุ้นคุณลักษณะ: ติดตามกลิ่นอาย จิตตรวจตรา)]

[วิชายุทธ์: เคล็ดวิชามังกรขับขานขั้นปรมาจารย์ (กระตุ้นคุณลักษณะ: คลื่นกระแทกจิตเทวะ)]

[วิชายุทธ์ขัดเกลากายา: ตำราหล่อเลี้ยงกายาขั้นปรมาจารย์ (กระตุ้นคุณลักษณะ: ทนทานเท่าตัว)]

[เคล็ดวิชา: เคล็ดปลูกถ่ายพินิศวิญญาณขั้นระดับปรมาจารย์ (กระตุ้นคุณลักษณะ: ภวังค์จิต)]

[เคล็ดวิชา: เคล็ดวิชาเพลิงวิภาสขั้นปรมาจารย์ (กระตุ้นคุณลักษณะ: ลูกไฟคู่)]

[เคล็ดวิชา: เคล็ดมารทมิฬอเวจีขั้นปรมาจารย์ (กระตุ้นคุณลักษณะ: กายาหมอก)]

[ทักษะ: ศาสตร์ทำยันต์เบื้องต้นขั้นปรมาจารย์ (กระตุ้นคุณลักษณะ: รู้แจ้งวิถียันต์อักขระ)]

[เคล็ดวิชา: ศาสตร์การบ่มเพาะต้าเหยี่ยนขั้นเชี่ยวชาญ : 0/120000]

[เคล็ดวิชา: ตำราโบราณกลั่นวิญญาณขั้นชำนาญ : 0/30000]

[กฎ: วิชาบัญชาสวรรค์ขั้นปรมาจารย์ (กระตุ้นคุณลักษณะ : พลังกฎเต๋าระดับเจ็ด)]

[พลังวิเศษ: ความเป็นอมตะ]

[ความชอบของภรรยาหลินอวี้ 100+8]

[ความชอบของภรรยาเสิ่นม่านอวิ๋น 100]

[ความชอบของภรรยาหลินหวั่นชิง 100]

[ความชอบของภรรยาหลินไห่ถัง 99]

[ความชอบของภรรยาเหอซีเสวี่ย 99 (เนื่องจากการก้าวสู่ขอบเขตจินตานของภรรยาเหอซีเสวี่ย มีผลทำให้บวกค่าความสัมพันธ์เพิ่มให้)]

[หญิงสาวผู้แอบรักหวงเสี่ยวเหมย 100+1 (เนื่องจากหญิงสาวผู้แอบรักหวงเสี่ยวเหมยเป็นผู้ครอบครองกายาหยกสวรรค์ มีผลทำให้คุณลักษณะแบบสุ่ม +1 ทุกวัน)]

………

“เอ๊ะ กายาหยกสวรรค์มันคือสิ่งใด?”

เมื่อสวี่หยางเห็นข้อความแจ้งเตือนดังกล่าว เขาก็ตกใจมาก

เงยหน้าขึ้นมองหวงเสี่ยวเหมยด้วยสายตาที่ร้อนแรง

สายตานี้ทำให้หวงเสี่ยวเหมยรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

“สวี่หยาง เจ้ากำลังมองอะไรอยู่”

สวี่หยางตระหนักได้ว่าหวงเสี่ยวเหมยเป็นผู้มีพรสวรรค์มาก ความก้าวหน้ารวดเร็วเช่นนี้ อาจไม่ใช่เพียงเพราะรากฐานวิญญาณหรือพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมของนางเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะหวงเสี่ยวเหมยมีร่างกายที่พิเศษอีกด้วย

น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ว่ากายาหยกสวรรค์คืออะไร

“หวงเสี่ยวเหมย เจ้าก้าวหน้าได้รวดเร็วนัก เจ้ารู้บ้างหรือไม่ว่าเพราะเหตุใด เจ้ามีสิ่งพิเศษใดในร่างกายหรือไม่”

สวี่หยางถามคำถามตรง ๆ

หวงเสี่ยวเหมยขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน “สิ่งพิเศษ?”

“ใช่ เช่นกายาหยกสวรรค์”

สวี่หยางพยายามถามดู

“กายาหยกสวรรค์? ไม่เคยได้ยินนะ”

เห็นหวงเสี่ยวเหมยทำหน้างงงวย สวี่หยางก็รู้ทันทีว่านางไม่รู้เรื่องของตนเองเลย

แม้แต่สำนักเจ็ดเซียนหลิวหลีที่ยิ่งใหญ่นัก ก็ยังไม่เคยตรวจสอบรากฐานของนาง

คิดดูดี ๆ แล้ว โลกนี้เหมือนจะไม่มีวิธีตรวจสอบรากฐานผู้อื่น

เมื่อคิดเช่นนั้นแล้ว สวี่หยางจึงตัดสินใจว่าจะตรวจสอบด้วยตนเองในภายหลัง

“สวี่หยาง เจ้าเห็นอะไรในตัวข้าหรือ?” หวงเสี่ยวเหมยมิใช่คนโง่ นางจึงซักถาม

สวี่หยางตอบว่า “ข้าก็เพียงแค่สันนิษฐาน เจ้ากลับไปที่สำนักแล้ว ไปค้นดูที่หอหนังสือหรือที่อื่น ๆ ก็ได้ ข้าคิดว่ากายเจ้าน่าจะเป็นกายาหยกสวรรค์ อย่างไรก็ตามจงจำไว้ อย่าบอกเรื่องร่างกายของตนเองกับผู้อื่นเป็นอันขาด”

ในโลกใบนี้ ร่างกายเช่นนั้นมิใช่เพียงมีประโยชน์แก่ตนเท่านั้น แต่ยังอาจมีประโยชน์แก่ผู้อื่นด้วย

โดยเฉพาะพวกผู้บำเพ็ญชั่วร้ายที่ชอบจับผู้มีร่างกายพิเศษมาหลอมเป็นยาอมฤต

ด้วยเหตุนี้ จึงยังไม่รู้แน่ชัดว่าร่างกายของหวงเสี่ยวเหมยเป็นเช่นไร จึงควรเก็บเป็นความลับไว้ก่อน

หวงเสี่ยวเหมยก็รู้ดีถึงอันตราย

แต่สิ่งที่แปลกใจที่สุดสำหรับนางคือ สวี่หยางรู้ได้อย่างไรว่านางมีร่างกายเช่นไร

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีร่างกายเช่นนี้” หวงเสี่ยวเหมยกล่าว

สวี่หยางพูดอย่างจริงจัง “เป็นความลับ เอาไว้รอเจ้าถึงขอบเขตจินตานแล้วข้าจะบอกให้รู้”

“หึ! มาเล่นตัวกับข้าอีกแล้ว เจ้าไม่ไว้ใจข้ากระมัง”

หวงเสี่ยวเหมยกัดฟันพูด

สวี่หยางสีหน้าจริงจัง “ในใจของข้า เจ้าก็เสมือนภรรยาอีกสี่คนของข้า เชื่อใจได้เช่นกัน!!”

“พูดอะไรของเจ้า”

คำพูดที่ออกจากใจของสวี่หยาง ทำให้หวงเสี่ยวเหมยรู้สึกเขินอายเล็กน้อยไม่กล้าสบตาสวี่หยาง

อายอะไรอยู่เล่า

หญิงสาวสมัยนี้หน้าบางกันนัก

สวี่หยางเห็นท่าทางของหวงเสี่ยวเหมยก็อดขำไม่ได้ “พอแล้ว! ไปเถอะ”

“อืม!! สวี่หยางข้าแค่ล้อเล่น เจ้าก็รู้อยู่ว่าข้าเชื่อใจเจ้า”

“ฮ่าฮ่า เจ้าคิดว่าข้าโกรธหรือ?”

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่โกรธ เอาเถอะ ข้าไปก่อนแล้ว”

“รอคอยข่าวดีจากเจ้านะ”

พรึบ!!

หวงเสี่ยวเหมยกลายเป็นแสงวาบสีเหลือง แล้วจากไป

สายลมบนผืนน้ำยังคงพัดแรงเช่นเดิม

หลังจากที่เฝ้าดูหวงเสี่ยวเหมยลับหายไปแล้ว สวี่หยางจึงได้จากที่แห่งนั้นไปเช่นกัน

ระหว่างทาง

เขาได้ตรวจดูถุงเก็บของทั้งสองใบ

ของผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานใบหนึ่งและเจินตานใบหนึ่ง ถือว่าร่ำรวยทีเดียว

หินวิญญาณรวมกันแล้วมีถึงเจ็ดหมื่นกว่าก้อน

“ฮ่า ๆ ๆ จ้างมือสังหารไปแค่สี่หมื่น…”

กำไรมากมายมหาศาล!!

สวี่หยางยิ้มอย่างพอใจ

แน่นอน

เขารู้ดีว่าผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานทั้งสองคนนั้นช่วยเขาก็เพราะมิตรภาพ

โดยปกติแล้วการจะจ้างผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตาน และเป้าหมายที่ต้องรับมือยังเป็นผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานเช่นเดียวกันอีก หากไม่มีหินวิญญาณสักหนึ่งแสนแปดหมื่นก้อนก็อย่าหวังว่าจะจ้างได้เลย!!

และที่เป็นเช่นนี้ก็ต้องดูอีกด้วยว่า เป้าหมายที่ต้องรับมือมีพลังปราณระดับใด

เพราะพวกเขาก็กังวลว่าจะพลาดท่าเอาได้เหมือนกัน

ปัจจุบันเขาคือคนของเหอซีเสวี่ย ผู้คนมากมายยินดีที่จะให้เกียรติเขา

ชั่วพริบตา ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว

บัดนี้

สวี่หยางมองคุณลักษณะแบบสุ่ม ที่ได้รวบรวมมาตลอดหนึ่งเดือนจากหวงเสี่ยวเหมย

มีถึง 30 แต้มทีเดียว

คุณลักษณะแบบสุ่มนี้คือของดี อย่าได้ดูถูกที่มันมีแค่ 30 แต้มเพราะมันมีประโยชน์มาก!!!

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………….